Ο εικονικός κόσμος είναι τόσο τεράστιος που σε χωράει μια χαρά… γιατί χάνεις το χρόνο σου με τέτοια γραπτά σαν αυτό εδώ; «Και τότε που να κοιτάξω αφού παντού γύρω μου αυτά βλέπω;»… Εκεί θα κοιτάξεις… αλλά θα κοιτάξεις Εσύ, από «μέσα» κι όχι το σώμα σου… Τότε θα δεις τα ίδια πράγματα, αλλά ξαφνικά θα παραξενευτείς με αυτό που κάνουν… Και όπως θα παραξενευτείς με τους άλλους, το ίδιο θα παραξενευτείς και με το δικό σου σώμα και το μερίδιο συμμετοχής του στο κόσμο γύρω σου… Η παρατήρηση του κόσμου με αυτό τον τρόπο, σταματά τις σκέψεις σου χωρίς να σταματά την αντίληψή σου… Η απουσία από το θόρυβο των σκέψεών σου μειώνει το φόβο σου διότι ο φόβος βρίσκεται μέσα στις σκέψεις σου… Η μείωση του φόβου σου σε βοηθά να «βλέπεις» διαφορετικά τη ροή της ζωής… Λιγότερο δραματικά…
Κοίτα την διέξοδο, όχι τον κίνδυνο
Θα σου δώσω ένα παράδειγμα: Ξαφνικά βρίσκεσαι μπροστά σε μια πινακίδα που σε πληροφορεί ότι σε ένα λεπτό θα πεθάνεις… Ποια θα είναι η αντίδρασή σου; Αμέσως θα αρχίσεις να σκέφτεσαι τι δεν πρόσεξες, το οποίο θα μπορούσε να κρύβει αυτό που θα σε σκοτώσει και συγχρόνως θα θυμηθείς ταχύτατα όλα αυτά που θα χάσεις πεθαίνοντας… Το σώμα σου θα αντιδράσει αστραπιαία, θα αρχίσεις να φωνάζεις δείχνοντας προς την πινακίδα, θα βρίζεις που δεν προνόησε κάποιος να σε ειδοποιήσει, θα με κοιτάς λες και βλέπεις ούφο «άσε μας ρε φίλε με τις φιλοσοφίες σου, εδώ σε ένα λεπτό πεθαίνω κι εσύ μου ζητάς να παρατηρώ τον κόσμο, μα τρελός είσαι δεν βλέπεις την πινακίδα μπροστά μου;» κι ο πανικός είναι προ των πυλών… Το μόνο που χρειάζεσαι κάποιον να σε σώσει… Σταμάτα…
Χαλάρωσε και κοίτα πάλι την πινακίδα… Σε ποιόν το λέει; Σε όποιον το δει, ή σε όποιον το πιστέψει… Το μόνο που μπορεί να πεθάνει είναι το σώμα σου από το φόβο του… Όμως εδώ μιλάμε για πνευματικότητα… Δεν υπάρχει απέναντι κάποιος που πυροβολεί, αλλά απλά μια πινακίδα… Ένα μήνυμα, μια είδηση που αν την αφήσεις μπορεί να γίνει μέσα σου συν-είδηση… Μπορείς να το δεις και να γυρίσεις ήρεμα προ της έξοδο διαφυγής από εκείνο το σημείο ή μπορείς να το αποδεχθείς και να αρχίσεις να το αναπαράγεις μολύνοντας τις συνειδήσεις όλων γύρω «σε ένα λεπτό πεθαίνουμε…». Χάος… Εύγε μάζα… Δεν είναι η πρώτη φορά που η ανθρωπότητα έφτασε σε κομβικό σημείο… ούτε είναι ίσως η τελευταία… Οι καταστάσεις της ζωής δημιουργούνται από την αλληλεπίδραση όλων μας… Μέσα σε όλο αυτό που συμβαίνει, συμμετέχουμε όλοι μας… Άλλοι με τα οράματά τους και άλλοι με τους φόβους τους…
Η έξοδος
Για να βγεις, ακολούθα τον ίδιο δρόμο που μπήκες… Η εικονικότητα εξουδετερώνεται με εικονικότητα… Δεν μπορείς να πεις «βγες από την εικονικότητα και έλα στον πραγματικό κόσμο»… Ποιος είναι ο πραγματικός κόσμος; Αφού τα πάντα γύρω είναι εικονικά… Από τη στιγμή που θα το πεις αυτό πέφτεις σε άλλη παγίδα πάλι… Η αδυναμία του ανθρώπου, ξεκινά και τελειώνει στην αποδοχή του κόσμου γύρω του ως στέρεου, μόνιμου και πραγματικού. Η παράλληλη συνειδητή δημιουργία μιας εικονικής πραγματικότητας με σκοπό να την εξουσιάσει, αυτόματα τον εκπαιδεύει στην ολοκληρωτική αντίληψη του σύμπαντος…
ΛΟΙΠΟΝ
Για να πάψεις να εξουσιάζεσαι συνειδητά από την εικονικότητα, πρέπει συνειδητά να δημιουργήσεις μια παράλληλη δίπλα της… Συνειδητά να δημιουργήσεις ένα ομοίωμά της… έναν εναλλακτικό κλώνο της κατά κάποιο τρόπο και να τον εξουσιάσεις… Μονάχα η ολοκληρωτική ενασχόλησή σου με τη δημιουργία ενός παράλληλου δικτύου, όμοιου με αυτό που βρίσκεσαι εσύ μέσα, θα μπορέσει να σε κάνει να αποδεχθείς όσα σήμερα αρνείσαι να αντιληφθείς… Και ίσως τότε από θύμα, γίνεις θηρευτής των κυνηγών σου…
