ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΗΘΙΝΟ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΠΕΙΛΗΘΕΙ. ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΑΡΑ ΜΟΝΟ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΙΝΟ. ΣΕ ΑΥΤΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ Η ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΜΕ ΤΟ ΥΠΕΡΤΑΤΟ. ΕΙΝΑΙ ΑΜΕΣΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΘΕΝΑ ΧΩΡΙΣΤΑ ΚΑΙ ΟΛΟΥΣ ΜΑΖΙ, ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΙΟ ΛΑΜΠΕΡΟ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΕΤΣΙ ΚΙ ΑΛΛΙΩΣ “ΕΙΝΑΙ”.

Ζώδια και Μυθολογία



Η μυθολογία μας είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τους συμβολισμούς της αστρολογικής γνώσης.
Οι σημαντικοί αστρολόγοι ανά τον κόσμο, ασχολούνται και βασίζουν την μελέτη τους, στα στοιχεία της ελληνικής μυθολογίας, για να προχωρήσουν σε κάθε έρευνα. Πώς θα μπορούσαμε λοιπόν, να τοποθετήσουμε τους δώδεκα θεούς του Ολύμπου, μέσα στα δώδεκα ζώδια;
Ποια θα ήταν η καλύτερη αντιστοιχία τους; Οι απόψεις δεν συμπίπτουν πάντα, αλλά θα παραθέσω την προσωπική μου, με τις επεξηγήσεις που ταιριάζουν περισσότερο ως προς τη συσχέτιση των Ολύμπιων θεών και του ζωδιακού κύκλου.
ΚΡΙΟΣ

Στο ζώδιο του Κριού, εκείνη που τοποθετείται είναι η Παλλάδα Αθηνά. Η θεά με την πανοπλία και το ακόντιο, ετοιμοπόλεμη και ισχυρή, αυτόνομη κι αυτοκέφαλη, στοιχεία έντονα του ζωδίου του Κριού. Η γέννηση της Αθηνάς είναι περίεργη. Λέγεται, πως ο Δίας, πριν την Ήρα είχε παντρευτεί τη θεά Μήτυ, που ήταν γεμάτη σοφία και γνώση. Όταν εκείνη έμεινε έγκυος στην Αθηνά, την ξεγέλασε κι έριξε μέσα στη κοιλιά του την Αθηνά. Η Αθηνά μεγάλωσε μέσα στον πατέρα της. Όταν ήταν η ώρα να γεννηθεί, ο Δίας είχε πονοκεφάλους και ζήτησε από τον Ήφαιστο να τον βοηθήσει. Εκείνος με ένα τσεκούρι, άνοιξε το κεφάλι του Δία και ξεπήδησε πάνοπλη η Αθηνά.
Το κεφάλι, είναι σε αντιστοιχία με το ζώδιο αυτό. Η έλλειψη της παρέμβασης μίας μητέρας, της προσδίδει περιορισμένα θηλυκά χαρακτηριστικά. Είναι γνωστό πως η Αθηνά ήταν ένα άτομο με ιδιαίτερες νοητικές ικανότητες, στρατηγικό μυαλό και δυναμισμό. Δεν φοβόταν να υπερασπιστεί τους πολεμιστές, τους ανδρείους και τους πολυμήχανους. Θεωρείτο θεά του πολέμου. Στα αρχαία κείμενα, μαθαίνουμε πως βοήθησε τον Διομήδη, τον Οδυσσέα, τον Τηλέμαχο, τον Ορέστη, τον Θησέα, τον Ηρακλή κι άλλους ήρωες. Θαύμαζε τους γενναίους. Λέγεται πως εκείνη ίδρυσε τον ’ρειο Πάγο κάτω από την Ακρόπολη (Άρης – κυβερνήτης του Κριού) κι έθεσε τις βάσεις για το ανθρώπινο δίκαιο (απέναντι ζώδιο – Ζυγός).
ΤΑΥΡΟΣ

Στον Ταύρο, τοποθετείται η θεά Αφροδίτη, όπως είναι φυσικό, καθώς είναι κυβερνήτης του. Θεά της ομορφιάς, γεννήθηκε μετά από την αποτρόπαιη πράξη του Κρόνου προς τον Ουρανό, μέσα από τους αφρούς της θάλασσας.
Λέγεται πως όταν πάτησε τα χώματα της Κύπρου, η «Αναδυομένη» Αφροδίτη, ξεφύτρωσαν κάτω από τα λυγερά της πόδια, χλόη και λουλούδια. Ο Ταύρος, ζώδιο της φύσης και της καλλιέργειας, βρήκε την γονιμότητα με την παρουσία της Αφροδίτης. Θεωρείτο η θεά της ανοιξιάτικης βλάστησης, κάτι που ταιριάζει απόλυτα με τους μήνες Απρίλιο και Μάιο, κατά τους οποίους έχουμε το ζώδιο του Ταύρου. Τότε βλέπουμε τους καρπούς των δέντρων, τους ανθούς στους αγρούς και στους κήπους. Συχνά, παριστάνεται από καλλιτέχνες στεφανωμένη με τριαντάφυλλα.
Η Αφροδίτη ήταν πανέμορφη. Ο Ταύρος είναι το ζώδιο της αισθητικής και της ομορφιάς. Είναι το ζώδιο του καθαρού ουρανού, των κελαηδημάτων των πουλιών, του έρωτα, της αγάπης. Η φύση ζευγαρώνει, ερωτοτροπεί, κατά την περίοδο του Ταύρου. Οι χυμοί των φυτών, οι ορμόνες όλων (στοιχείο κι αυτό της Αφροδίτης) είναι σε άνθιση και συχνά, αυτή τη περίοδο οι μαθητές, είναι αφηρημένοι, ακόμη και μικρά παιδιά, συμπεριφέρονται σαν να ξεφεύγουν από την καθημερινότητα.
Μην ξεχνάμε, πως παιδί της είναι ο Έρωτας. Νωχελική, καθώς δεν επιδιώκει την δράση παρά μόνο μέσω της αγάπης ή της αισθητικής περιποίησης, ταιριάζει με το βαρύ και δυσκίνητο στοιχείο του Ταύρου. Δεν χρειάζεται ταχύτητα και παρορμητισμό, δεν χρειάζεται ευελιξία. Ξέρει πως αρέσει και αυτό της αρκεί. Στέκεται να τη θαυμάσουν. Και στέκεται στο ζώδιο του Ταύρου, απέναντι από το ζώδιο του Σκορπιού, της ερωτικής πράξης όπου κυβερνά ο ’ρης. Τη συνόδευαν οι Τρεις Χάριτες, καθώς η ίδια αντιπροσώπευε την χάρη και την ομορφιά. Θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε το ζώδιο του Ταύρου, ένα ζώδιο στο οποίο οι απολαύσεις έχουν προτεραιότητα.
ΔΙΔΥΜΟΙ

Στο ζώδιο των Διδύμων, κυβερνά ο Ερμής. Ο φτεροπόδαρος θεός του Ολύμπου είναι αυτός που τοποθετείται εδώ. Ο Ερμής ήταν ο αγγελιαφόρος των θεών, αυτός που μετακινείτο μεταξύ Ολύμπου και Γης, μεταξύ των πνευματικών πατέρων και των γήινων παιδιών τους. Ο συνδετικός κρίκος του πνευματικού και του φυσικού πεδίου, μέσα από τη γνώση και τη διανοητική αντίληψη. Ο Ερμής ήταν από μικρός περίεργος, άτακτος και πονηρός, όπως μας περιγράφει η εξωτερική πλευρά της μυθολογίας. Έκλεψε, σαν μωρό ακόμα, τα βόδια του αδελφού του Απόλλωνα, τα αθάνατα βόδια των θεών. Τα άφησε σε ένα σπήλαιο και για να μην αφήσει ίχνη, ο μύθος λέει πως πέταξε τα πέδιλά του και έπλεξε άλλα από κλαδιά μυρτιάς. Μετά επέστρεψε στο βρεφικό κρεβατάκι του και τυλίχτηκε με τα σπάργανα, σαν νεογέννητο. Ο Απόλλωνας όμως, κατάλαβε ποιος έκλεψε τα βόδια, με την μαντική του ικανότητα. Για να συμφιλιωθεί μαζί του, ο Ερμής του χάρισε την πρώτη λύρα που έφτιαξε, με το όστρακο μίας χελώνας. Κι ο Απόλλωνας, ορκίστηκε να τον αγαπά περισσότερο από όλους τους θεούς.
Η πονηριά και η αταξία του Ερμή, δεν ήταν κακόβουλη. Περισσότερο δείχνει την σκανταλιά, σαν παιχνίδι, σαν επιπόλαιη πράξη, που όμως εμπεριέχει ευστροφία, καθώς ο μύθος αναφέρεται σε ένα βρέφος, άρα σε ένα ανώριμο άτομο, που διαθέτει παρ’ όλα αυτά την γνώση και την ικανότητα σχεδιασμού. Η επιδερμική, εξωτερική πλευρά των Διδύμων, μπορεί να φέρει την επιπόλαιη σκέψη ή απόφαση. Αλλά σαν διπλό ζώδιο, μπορεί να περιέχει και την εσωτερική πλευρά του Ερμή. Ας μη ξεχνάμε πως με το όνομα Ερμής ο Τρισμέγιστος, υπάρχει στην ιστορία ο πρώτος Μύστης. Σ’ αυτόν αποδίδεται και η σύνθεση του ζωδιακού. Ο Ερμής γνωρίζει από την κούνια του τεχνάσματα κι έχει ικανότητες. Αν ο Απόλλωνας θεωρείται ο θεός της Μουσικής, ο Ερμής εμφανίζεται ένα βήμα μπροστά, να του προσφέρει την πρώτη λύρα. Είναι ένα παιδί με ιδιαίτερα χαρίσματα.
Μία άλλη ιδιότητα του Ερμή ήταν «ψυχοπομπός». Μία σημαντική αποστολή, που συνέδεε τον θεό αυτό με το βασίλειο νεκρών και ζωντανών. ’ρα με κάθε βασίλειο. Ο Λόγος που αναπτύχθηκε μέσω της ικανότητας του Ερμή, τα γράμματα, η επικοινωνία, η συνδιαλλαγή, το εμπόριο, είναι όλα στοιχεία των Διδύμων. Οι Ερμές (κεφαλές του Ερμή, όπου αναγράφονταν τα ονόματα των οδών), δείχνουν τις μικρές μετακινήσεις. Αλλά, το κηρύκειο, η ράβδος με τα δύο φίδια, αποδεικνύουν, πως οι Δίδυμοι, αν εμβαθύνουν, μπορούν να αποκτήσουν τη γνώση και μάλιστα, τη γνώση που θεραπεύει.
ΚΑΡΚΙΝΟΣ

Σεληνιακή θεά ήταν η Αρτεμις, αδελφή του Απόλλωνα. Γεννήθηκε στη Δήλο, ένα νησί που ήταν κρυμμένο κάτω από τα νερά της θάλασσας και φανερώθηκε (δηλώθηκε) για να γεννηθούν τα δίδυμα αδέλφια. Κάποιοι τοποθετούν τη θεά του κυνηγιού στον Τοξότη, αλλά, ο Δίας είναι όπως θα εξηγήσω, κατά την γνώμη μου, ο θεός που ούτως ή άλλως κατέχει τη θέση του Τοξότη δικαιωματικά. Η Αρτεμις μάλιστα γεννήθηκε πριν τον Απόλλωνα, έτσι ο Καρκίνος έρχεται πριν τον Λέοντα, σημείο του ζωδιακού με το Απολλώνιο φως. Ήταν το δίδυμο του Απόλλωνα, εκείνος θεός της ημέρας, εκείνη θεά της νύχτας. Προστάτευε τους διαβάτες, τους νέους και τις νέες, τα θηράματα στα δάση. Η έννοια της προστασίας είναι μητρική και ταιριάζει στο ζώδιο του Καρκίνου. Εξ άλλου, η Σελήνη, έχει τρεις εκφράσεις. Σαν Σελήνη, φως της νύχτας, σαν Άρτεμις, θεά της φύσης που ηρεμεί και σαν Εκάτη, εκδικητική θεά.
Θεωρείτο θεά της φύσης και της γεωργίας (ο 4ος οίκος, που αντιστοιχεί στο 4ο ζώδιο, είναι στην εγκόσμια αστρολογία, ο οίκος της γης, της σοδιάς και της καλλιέργειας). Ωρίμαζε τους καρπούς των δέντρων και ωρίμαζε τις σοδιές. Αυτό είναι σημαντικό για το ζώδιο του Καρκίνου, που είναι το ζώδιο της τροφής και της φροντίδας του βρέφους, ή της οικογένειας ευρύτερα. Ήταν παράλληλα θεά και του ζωικού βασιλείου και θεά της κτηνοτροφίας. Η έννοια της τροφής βρίσκεται πάλι εδώ. Η θεά ήταν σεμνή, όμορφη και είχε στη προστασία της τους νέους που δεν είχαν ακόμη συνάψει σχέσεις. Έμοιαζε με μία μητρική αγκαλιά, μέσα στην οποία μπορούσε να βρει καταφύγιο κάθε ζωντανό πλάσμα, που λειτουργούσε αγνά και καθαρά, σαν το παιδί που βρίσκει προστασία στην ζεστασιά της μητέρας του.
ΛΕΩΝ

Μετά την Αρτέμιδα, έχει σειρά να έρθει στο φως ο αδελφός της Απόλλωνας. Ο θεός αυτός ταιριάζει με το ζώδιο του Λέοντα. Είναι ο Ηλιακός Λόγος, ο Χριστικός θεός, το Θείο Φως στην εκδήλωσή του. Ο Απόλλωνας, είναι θεός της μουσικής, της ποίησης, της χαράς, της ζωής, της αρμονίας στη φύση. Ο Λέων, σαν ζώδιο, συμβολίζει τον άρχοντα, τον βασιλιά. Ποιο άλλο θεϊκό αρχέτυπο θα ταίριαζε καλύτερα από τον Απόλλωνα; Το ζώδιο του Λέοντα, εκδηλώνει την σταθερή φωτιά, τη φωτιά της δημιουργίας.
Ο Απόλλωνας, ο Μουσαγέτης, με τις εννέα Μούσες του, είναι ο θεός της δημιουργικότητας μέσω της τέχνης. Όλες οι τέχνες τον είχαν θεό, καθώς οι Μούσες ήταν ακόλουθές του. Λέγεται πως ήταν οδηγός των Μοιρών που κατευθύνουν την τύχη των ανθρώπων. Το ζώδιο του Λέοντα, είναι το ζώδιο της τύχης και των τυχερών παιχνιδιών.
Η μαντική που συνδέεται με τον Απόλλωνα, είναι στοιχείο που ταιριάζει με την έννοια του ότι αντιπροσώπευε την θεϊκή αρχή στη γη. Σαν Χριστικός θεός, σαν Ηλιακός Λόγος, ήταν φυσικό να γνωρίζει τα παρελθόντα και τα μέλλοντα.
Λέγεται πως την ικανότητα αυτή του την προσέφερε ο πατέρας του Δίας. Το ζώδιο του Λέοντα κάνει τρίγωνο με τον Τοξότη, ζώδιο του Δία και με τον Κριό, ζώδιο της σοφής Αθηνάς. Η γνώση στο στοιχείο της φωτιάς, η εκδηλωμένη γνώση, έχει τον σπινθήρα της στον Κριό/Αθηνά, τη σταθερότητα της δημιουργίας στον Λέοντα/Απόλλωνας και τον πνευματική υπόσταση στον Τοξότη/Δίας.
ΠΑΡΘΕΝΟΣ


Το ζώδιο της Παρθένου σχετίζεται με τη Δήμητρα. Λέγεται μάλιστα, στην αστρολογία, πως Δήμητρα λεγόταν ένας πλανήτης που καταστράφηκε κι ήταν ο κυβερνήτης της Παρθένου. Ενδεχόμενα, ήταν ο πλανήτης στη θέση που έχουμε τη ζώνη των αστεροειδών. Η Δήμητρα ήταν η μητέρα για τους αρχαίους Έλληνες, γιατί από τη δική της διάθεση εξαρτιόταν η καρποφορία της γης. Η καλλιέργεια και η συγκομιδή, σαν λειτουργία. Ο μύθος της μητέρας Δήμητρας και της κόρης Περσεφόνης είναι γνωστός.
Η θεά αυτή εμφανίζεται να ζει με την μοναχοκόρη της, μέχρι που την ερωτεύτηκε ο Πλούτωνας και την πήρε μακριά της. Η παρθένος κόρη, έχασε την αγνότητά της, αφού παντρεύτηκε (επόμενο ζώδιο ο Ζυγός) και πήγε στα βασίλεια του Κάτω Κόσμου (μεθεπόμενο ζώδιο ο Σκορπιός- ζώδιο Πλουτώνιο). Τότε η Δήμητρα άφησε την γη να ξεραθεί κι αδιαφόρησε για την καλλιέργειά της, μέχρι να βρεθεί η συμβιβαστική λύση με τον Πλούτωνα.
Λέγεται πως κατά την περίοδο της περιπλάνησής της να βρει το παιδί της, ανέλαβε να διδάξει τον γιο του βασιλιά της Ελευσίνας, Τριπτόλεμο, πώς να καλλιεργεί σιτάρι, όσπρια και κηπευτικά. Ο Τριπτόλεμος θεωρήθηκε ο πρώτος που χρησιμοποίησε το άροτρο και όργωσε τη γη. Η καλλιέργεια έχει όχι μόνο την έννοια της διατροφής, αλλά και της εργασίας που χρειάζεται υπομονή για να αναπτυχθεί.
Έχει την έννοια της υπηρεσίας μέσα από την εργασία και του καθήκοντος να φροντίσουμε για τους άλλους. Στοιχεία καθαρά του ζωδίου της Παρθένου και του 6ου οίκου που της αναλογεί. Η Δήμητρα, λοιπόν, θεά της γεωργίας, αλλά και θεά της αγνότητας, δηλώνει με την έννοια της παρθένου, την παρθενικότητα της ψυχής, η οποία μόνο έτσι μπορεί να εισέλθει στα μεγάλα μυστήρια της φύσης. Μην ξεχνάμε, πως θεωρείται πως δημιουργήθηκαν τα Ελευσίνια Μυστήρια προς τιμήν της, με ιδρυτή τους τον Τριπτόλεμο.
ΖΥΓΟΣ

Στο ζώδιο του Ζυγού και του γάμου ταιριάζει η θεά που παρουσιάζεται πάντα ως σύζυγος, η Ήρα. Αν και κάποιοι θεωρούν πως εδώ πρέπει να τοποθετηθεί ο Ήφαιστος, δεν είμαι σύμφωνη, όπως ήδη έχω αναφερθεί στο άρθρο μου για τον πλανητοειδή Ήρα. Η Ήρα είναι η σύζυγος του πανθέου των Ελλήνων. Μεγάλη θεά, είχε σαν σύμβολο το παγώνι, ένα πτηνό με όμορφα φτερά που όλοι θαυμάζουν.
Το ζώδιο του Ζυγού, είναι ένα ζώδιο υψηλής αισθητικής κι αρμονίας. Λέγεται πως έλαμπε από ομορφιά. Ήταν μεγαλοπρεπής, με φωτεινό πρόσωπο, αμυγδαλωτά μάτια και πλούσια ξανθά μαλλιά. Σεμνή, προστάτιδα του γάμου, δεν θα μπορούσε παρά να έχει τη θέση της στον Ζυγό.
Αν και υπέφερε από τις απιστίες του Δία, δεν τον χώρισε και δεν αποχωρίστηκε τον θρόνο της μέσα στη συζυγική εστία. Είχε τις ζήλιες και τις εκρήξεις της, αλλά αυτό ταιριάζει και στο ζώδιο του Ζυγού, καθώς είναι το ζώδιο των αντιπαραθέσεων και των νομικών διεκδικήσεων. Το μαχητικό ζώδιο του ’ρη (Κριός) είναι απέναντί της, όπου μπορούμε να δούμε εκεί, μέσα από την ’ρια ενέργεια, τον ερωτισμό του συντρόφου της, την ανάγκη του για κατακτήσεις.
Η κομψότητα κι η ομορφιά της θεάς (χωρίς να περιέχει τον αισθησιασμό της Αφροδίτης) ήταν γνωστά στοιχεία της και στη Λέσβο, διοργάνωναν κάθε χρόνο καλλιστεία προς τιμή της Ήρας. Το ζώδιο του Ζυγού, λοιπόν, κι εδώ προσφέρεται για να ενώσει την σοβαρότητα, τη σεμνότητα με την αισθητική αντίληψη. Να φέρει ισορροπία και αρμονία.
ΣΚΟΡΠΙΟΣ

Ο Σκορπιός έχει σαν σύμβολο και παραδοσιακό κυβερνήτη τον Άρη. Ο θεός του πολέμου και της μάχης, τοποθετείται εδώ. Ο Άρης, παρουσιάζεται αρρενωπός, με ωραίο ανδρικό παράστημα, ζωηρό βλέμμα και διεισδυτικό, δυνατό σώμα. Συχνά η φύση του είναι σκληρή και πολεμοχαρής, φέρνει διαμάχες, έριδες, θάνατο ή καταστροφή. Στις πολεμικές συρράξεις ήταν πάντα παρών, στα ατυχήματα, στις εντάσεις. Ο Σκορπιός, είναι ένα ζώδιο που φέρνει τον θάνατο, έστω κι αν μετά επέρχεται η αναγέννηση.
Είναι το ζώδιο της σεξουαλικότητας, κάτι που επίσης ταιριάζει στον ’ρη, επειδή αντιπροσωπεύει την ανδρική ορμή και την ερωτική πράξη. Είναι απέναντι από την Αφροδίτη και τον Ταύρο, την θηλυκή αρχή. Είναι το ζώδιο της σύλληψης, επομένως, ο ’ρης και η σπερματική αρχή εκδηλώνονται εδώ.
Ο Σκορπιός, έχει την τάση να ψάχνει σε βάθος, να θέλει να φθάσει στη ρίζα των θεμάτων. Ο Σκορπιός, λοιπόν, παρέχει στον ’ρη τη δυνατότητα να μάχεται όλο και βαθύτερο και περισσότερο για να πετύχει τους στόχους του. Κάνει την δυναμική του διάθεση παραγωγική, γόνιμη, ωφέλιμη. Τον ¨’ρη τον φοβόντουσαν οι άνθρωποι. Ο Σκορπιός, είναι ένα παρεξηγημένο ζώδιο, που συχνά όσοι δεν γνωρίζουν καλά αστρολογία το θεωρούν επιφορτισμένο με πολλά δεινά. Ξεχνούν πως ο θάνατος φέρνει την αναγέννηση. Και ο σπόρος σαπίζει (στοιχείο Σκορπιού) για να βλαστήσει το νέο φυτό.
Ο ’ρης εδώ γίνεται δημιουργικός, η ορμή του γεννά. Η μυθολογία αναφέρει πως κάποτε ο πατέρας του Δίας, τον αποκάλεσε «αγύριστο κεφάλι», κάτι που αρμόζει περισσότερο στο σταθερό ζώδιο του Σκορπιού, από το ζώδιο του Κριού, όπου έχουμε ζωδιακά τον Άρη κυρίαρχο. Ανάμεσα στους ακόλουθούς του, ήταν ο Φόβος, ο Δείμος, η Τρομάρα, η Έριδα. Στοιχεία που επίσης ταιριάζουν περισσότερο στο ζώδιο του Σκορπιού, στην αρνητική του έκφραση.
ΤΟΞΟΤΗΣ
Ο Δίας, ο πατέρας των θεών και των ανθρώπων, ο Ύψιστος θεός, κατοικούσε μόνιμα μετά τη νίκη εναντίον των Τιτάνων, στο θρόνο του Ολύμπου. Λέγεται πως ήταν στην ψηλότερη κορφή το παλάτι του, κι ήταν ολόχρυσο (τρίγωνο του Τοξότη με τον Λέοντα, ζώδιο του χρυσού). Η ουράνια λαμπρότητα του Δία, ταιριάζει με το τρίτο ζώδιο της φωτιάς και δίνει την υπεροχή και την πνευματικότητα που του αναλογεί. Ο Δίας ήταν θεός σοφός, δίκαιος, μοίραζε αγαθά στους ανθρώπους, αλλά και τα κακά.
Ο πλανήτης Δίας, είναι ο αγαθός πλανήτης, ο οποίος όμως στην υπερβολή του, μπορεί να γίνει εξ ίσου ή και περισσότερο επικίνδυνος από άλλους κακεργέτες. Θεωρείται δημιουργός της βροχής, και έστελνε τους κεραυνούς του για να δροσίσει την καμένη και ξερή γη (Τοξότης, ζώδιο φωτιάς). Συχνά έπαιρνε την μορφή ανθρώπου και κατέβαινε να συνδιαλλαγεί με τους ανθρώπους (απέναντι ζώδιο οι Δίδυμοι, η κοντινή και οικεία επικοινωνία).
Θεωρείτο ο θεός της δικαιοσύνης, και ο Τοξότης είναι το ζώδιο του νόμου, της ηθικής και της φιλοσοφίας. Τιμωρούσε ακόμη και τους θεούς. Ονομαζόταν «δικαιοκρίτης». Ορκίζονταν στο όνομά του. Ένα επιπλέον στοιχείο που τον τοποθετεί στον Τοξότη, είναι η έννοια της φιλοξενίας. Ο Ξένιος Δίας, ήταν τιμημένος και οι ξένοι (Τοξότης και εξωτερικό), έβρισκαν φιλική περιποίηση κοντά του. Αν και κυρίαρχος θεός, ήταν ευσπλαχνικός και προστατευτικός. Κάτι που δηλώνει κι ο πλανήτης Δίας, κυβερνήτης του ζωδίου αυτού.
ΑΙΓΟΚΕΡΩΣ

Θα έλεγε κάποιος πως ο Κρόνος έπρεπε να είναι στο συγκεκριμένο ζώδιο, αλλά ο Κρόνος ήταν Τιτάνας, ανήκε στην παλαιότερη γενιά θεών, και εκθρονίστηκε από τον Δία. Δεν ανήκε στους Ολύμπιους θεούς και στο δωδεκάθεο. Ο θεός που αντιστοιχεί εδώ είναι η Εστία, κόρη του Κρόνου. Δεν είναι περίεργο να την τοποθετήσουμε εδώ, αν πάλι αναφερθούμε στην ιστορία μας.
Η Εστία είναι στον Αιγόκερο, απέναντι από τον Καρκίνο, ζώδιο της οικογένειας. Η οικογένεια χρειάζεται ένα σπίτι, ένα οικοδόμημα, κάτι σταθερό για να επιβιώσει. Η Εστία ήταν η θεά που δίδαξε τους ανθρώπους πώς να χτίζουν τα σπίτια τους. Τους είπε στο κέντρο των σπιτιών να έχουν τον βωμό, την ιερή φωτιά και να τη διατηρούν αναμμένη. Αν ο Καρκίνος είναι η ζεστή φωλιά μίας οικογένειας, ο Αιγόκερος είναι το σταθερό οικοδόμημα μίας οικογένειας. Είναι η καταξίωση της οικογένειας.
Η θεά αυτή, δίδαξε επίσης τους ανθρώπους, πώς να εξασφαλίζουν τα αγαθά της οικογενειακής ζωής. Ο Αιγόκερος είναι το κύρος, αυτό που φρόντιζε η Εστία να έχει η οικογένεια. Είναι το τυπικό τελετουργικό, είναι οι αξίες. Η ιερή φλόγα της έπρεπε να είναι άσβεστη, ώστε να διατηρηθεί η παράδοση.
Η Εστία ήταν η πιο σεβαστή θεά. Ο Αιγόκερος θεωρεί τον σεβασμό απαραίτητο. Προστάτευε τους αδυνάτους, κι αυτό μας το δείχνει με τη σχέση της με τον Καρκίνο. Δεν προστάτευε μόνο την οικογένεια, αλλά κάθε ένα που την ικέτευε για βοήθεια. Στεκόταν αγέρωχη, σαν αυτόν που κατέχει ένα αξίωμα (Αιγόκερος) και μπορεί να στηρίξει τους άλλους που είναι κάτω από αυτόν.
ΥΔΡΟΧΟΟΣ

Στο ζώδιο του Υδροχόου, τοποθετείται ο Ήφαιστος. Αν και κάποιοι θέτουν εδώ την Ήρα, λόγω της ζήλιας της, είναι μία αρκετά αδύναμη άποψη, κατά την γνώμη μου. Η Ήρα, θεά του νόμιμου γάμου, δεν έχει σχέση με τον Υδροχόο των διαζυγίων. Αντίθετα, ο Ήφαιστος, είναι σημαντικός εδώ. Ο Ήφαιστος ήταν ο τεχνίτης των θεών, ήταν ο επιστήμονας των θεών. Ο Ήφαιστος πάντα κατασκεύαζε, ήταν δημιουργικός. Έφτιαξε ένα ολόχρυσο θρόνο για τη μητέρα του (διάμετρο με το ζώδιο του Λέοντα – ο χρυσός), ο οποίος ήταν μαγεμένος (τετράγωνο με το ζώδιο του Σκορπιού) και η θεά κόλλησε εκεί. Ο Δίας για να λύσει τα μάγια, του υποσχέθηκε να του δώσει για γυναίκα την ωραιότερη θεά, την Αφροδίτη (τετράγωνο με το ζώδιο του Ταύρου). Έτσι η θεά της ομορφιάς, παντρεύτηκε τον άσχημο κι ανάπηρο θεό.
Αλλά η θεά της ομορφιάς, δεν διέθετε ιδιαίτερη πνευματικότητα, ενώ ο άσχημος εξωτερικά θεός, ήταν ένας θεός με πνεύμα δημιουργικό κι εφευρετικό (Υδροχόος). Από τον Ήφαιστο έκλεψε ο Προμηθέας τη φωτιά και την έφερε στους ανθρώπους (ο Προμηθέας θεωρείται εσωτερικός κυβερνήτης του Υδροχόου). Λέγεται πως ο ίδιος κατασκεύασε και τον χάλκινο γίγαντα Τάλω (χαλκός – το μέταλλο της Αφροδίτης – σε τετράγωνο με τον Ήφαιστο) και τον δώρισε στον Μίνωα.
Ο Τάλως και η Μινωική περίοδος, τοποθετούνται στην εποχή του Ταύρου. Γενικά, ο Ήφαιστος έκανε αξιοθαύμαστα έργα. Η φωτιά ήταν το στοιχείο που βοηθούσε να λιώνει το μέταλλο και ο Λέων, από απέναντι, του προσέφερε τη σταθερή φωτιά για να τροποποιεί τα μέταλλα. Λέγεται, πως ήταν ο θεός που έφτιαξε την πρώτη γυναίκα, την Πανδώρα. Κι εδώ υπάρχει κρυμμένη η έννοια της δημιουργικότητας και της εφευρετικότητας. Σύμβολά του ήταν η σφύρα, η λαβίδα και το αμόνι, τα «επιστημονικά» εργαλεία της εποχής.
ΙΧΘΕΙΣ

Ο Ποσειδώνας είναι ο θεός που ανήκει στο ζώδιο των Ιχθύων, κάτι που έχουμε και με την κλασσική αστρολογία. Θεός της θάλασσας, είχε τα ανάκτορά του στα βάθη της. Ο Ποσειδώνας εκφράζει το άπιαστο, το θολό, το αβέβαιο και το απροσδιόριστο. Έτσι όπως ήταν το βασίλειό του. Οι Ιχθείς εμπεριέχουν όλα αυτά τα στοιχεία. Σαν θεός, εμφανίζεται άλλοτε γαλήνιος και τρυφερός, να προστατεύει στις αγκάλες του κατατρεγμένους θνητούς, κι άλλοτε θυμωμένος να ξεσηκώνει φουρτούνες και να δημιουργεί καταστροφές.
Το ζώδιο των Ιχθύων μπορεί να είναι και τα δύο. ’λλοτε να δείχνει τρυφερότητα, σχεδόν αφέλεια και ζεστασιά, άλλοτε να χάνεται σε βάθη απύθμενα μη μπορώντας να στηρίξει ούτε τον ίδιο του τον εαυτό. Με την αποτρόπαιη πράξη του Κρόνου προς τον πατέρα του Ουρανό, γεννήθηκε στον αφρό του κύματος, η θεά της ομορφιάς Αφροδίτη. Η Αφροδίτη είναι σε έξαρση στο ζώδιο των Ιχθύων, άρα η θεά της ομορφιάς, εδώ βρίσκει την ιδανική της έκφραση. Είναι η ανιδιοτελής αγάπη, η προσφορά κι η θυσία χωρίς αντίκρισμα. Είναι η λαϊκή ρήση «κάνε το καλό και ρίξτο στο γιαλό».
Όταν ο Ποσειδώνας φουρτούνιαζε θυμωμένος τη θάλασσα, τέρατα έβγαιναν και έπνιγαν τους θνητούς. Όταν το ζώδιο των Ιχθύων είναι σε σύγχυση, τότε τα «τέρατα» που κρύβουμε μέσα μας εκδηλώνονται και μας πνίγουν.
Τότε πραγματικά μπορεί να κινδυνέψουμε, από τον ίδιο μας τον εαυτό. Οι εσωτερικοί μας δαίμονες μας κατεβάζουν στα βάθη τα απύθμενα. Αρκεί η σοφία (τετράγωνο με τον Δία στον Τοξότη) να μας οδηγήσει σωστά και να ανακαλύψουμε την πρώτη αρχή της ύπαρξής μας, μια και λένε πως η ζωή στη γη ενδέχεται να ξεπήδησε από τη θάλασσα! Ας μη ξεχνάμε, πως στο ζώδιο των Ιχθύων, συγκυβερνήτης είναι ο Δίας!
Αυτή είναι η μικρή μας περιπλάνηση στο ζωδιακό κύκλο, μέσα από τα στοιχεία που μας προσφέρει το Δωδεκάθεο και η μυθολογική μας κληρονομιά.




ΑΣΤΡΟ H πανταχού παρουσία του Θεού




Πολλές παρανοήσεις σχετικά με τον Θεό έχουν δημιουργηθεί από διαφόρους ανθρώπους που θέλησαν να ερμηνεύσουν λογικά την ύπαρξή Του. Οι άνθρωποι αυτοί δεν εμπιστεύτηκαν την αποκάλυψη που ο ίδιος ο Θεός έδωσε σε κάποιους άλλους, και θέλησαν να ερμηνεύσουν ιερά κείμενα, ή να φιλοσοφήσουν για έννοιες, των οποίων δεν είχαν προσωπική εμπειρία. Σαν αποτέλεσμα, οδηγήθηκαν σε παραλογισμούς και αιρέσεις

Με μερικούς τέτοιους παραλογισμούς θα ασχοληθούμε εδώ, όχι σαν έχοντες την εμπειρία, αλλά επαναλαμβάνοντας τις θεόδοτες αποκαλύψεις τών Ορθοδόξων Πατέρων.

Φυσικοί θεοί


Οι θεοί που ανά την ιστορία λάτρευαν τα έθνη, ήταν συνήθως "φυσικοί" θεοί. Ζούσαν και ενεργούσαν μόνο μέσα στο κτιστό (για εμάς τους Χριστιανούς) σύμπαν. Οι θεοί αυτοί, εξαρτώντο από το χώρο και το χρόνο. Δεν ήταν άπειροι, αλλά πεπερασμένοι. Για παράδειγμα, η Αφροδίτη, θεά τών αρχαίων Ελλήνων, πίστευαν ότι ήταν όμορφη, συνεπώς είχε σχήμα, και μάλιστα ανθρώπινο. Δεν ήταν παντογνώστες όλοι οι θεοί τους, παρά μόνο ο Δίας, ο οποίος όμως είχε αρχή, και είχε γεννηθεί εν χρόνω από τον Κρόνο. Έπρεπε όλοι τους να τρώνε αμβροσία, και να πίνουν νέκταρ. Είχαν λοιπόν φυσικές ανάγκες.Ένα άλλο παράδειγμα φυσικού θεού, σε έναν κατ' απομίμησιν ΄΄χριστιανικό΄΄ χώρο, είναι ο θεός τής οργάνωσης που αυτοαποκαλείται: ΄΄Μάρτυρες τού Ιεχωβά΄΄. Αυτός, αν και υποστηρίζεται ότι έχει το όνομα και τις ιδιότητες τού Θεού τών Χριστιανών, ουσιαστικά είναι ένας θεός με εντελώς διαφορετικές ιδιότητες.

Για παράδειγμα, διαβάζουμε τα εξής στο βιβλίο αυτής τής οργάνωσης: ΄΄Μπορείτε να ζείτε για πάντα στον παράδεισο στη γη΄΄ σελ. 36,37: "Όπως καταλαβαίνουμε, εκεί που υπάρχει νοημοσύνη, υπάρχει και διάνοια. Και ξέρουμε, ότι εκεί που υπάρχει διάνοια, υπάρχει εγκέφαλος σ' ένα σώμα συγκεκριμένου σχήματος... Επειδή ο θεός είναι ένα πρόσωπο με πνευματικό σώμα, κάπου πρέπει να μένει... ζει σε ορισμένο τόπο στον ουρανό... Για να δημιουργήσει αυτά τα πράγματα, ο θεός δεν χρειάστηκε να είναι σωματικά παρών. Μπορεί να εξαποστείλει το πνεύμα του, την ενεργό δύναμή του, και να κάνει ό,τι θέλει, ακόμη κι όταν βρίσκεται πολύ μακρυά".

Για κάποιον που δεν ξέρει, ίσως αυτά τα παραπάνω φανούν με μια πρώτη ανάγνωση λογικά. Και αυτό, επειδή προσεγγίζουν το Θεό ΄΄από κάτω προς τα πάνω΄΄, με βάση την ανθρώπινη υλιστική εμπειρία. Με λίγη σκέψη όμως, φαίνεται καθαρά η ανοησία αυτών τών σκέψεων. Παρατηρούμε ότι ο θεός αυτής τής αίρεσης, εξαρτάται από το χώρο και το χρόνο για να υπάρξει. Ο θεός αυτός, τής εταιρίας Σκοπιά, περιορίζεται από το χώρο, επειδή ΄΄κάπου πρέπει να μένει΄΄ (!!!), σε συγκεκριμμένο τόπο, όπως τα υλικά πλάσματα. Χρειάζεται το χώρο για την ύπαρξή του, επειδή το σώμα του δεν είναι άπειρο, αλλά πεπερασμένου σχήματος. Είναι ένας θεός περιορισμένος σε συγκεκριμμένο όγκο. Ο ίδιος αυτός φανταστικός θεός, περιορίζεται και στο χρόνο, επειδή σκέφτεται με έναν εγκέφαλο, όπως ο ανθρώπινος. Η σκέψη όπως την ξέρουμε από τα υλικά όντα, (τα οποία επικαλείται ως παράδειγμα η Σκοπιά), απαιτεί την ύπαρξη τού χρόνου. Κάθε σκέψη, αρχίζει με κάποια δεδομένα στο παρελθόν, τα επεξεργάζεται, και τελειώνει σε κάποια μετέπειτα χρονική στιγμή με κάποιο συμπέρασμα. Είναι σαφές, ότι ένας θεός που η σκέψη του εξαρτάται από τη λειτουργία ενός εγκεφάλου στο χρόνο, έχει ανάγκη από το χρόνο για να υπάρξει. Ζει μέσα στο χρόνο, και με τη βοήθεια τού χρόνου σκέπτεται. Αν πάλι ο θεός τους χρειάζεται να σκέφτεται, δεν είναι παντογνώστης! Αν ο Θεός είναι παντογνώστης, δεν χρειάζεται να σκεφτεί τίποτα, γιατί όλα τα ξέρει!

Κατόπιν τών παρακάτω, εξάγεται ότι ο θεός τής Σκοπιάς, δεν είναι η πρώτη ύπαρξη, αλλά υπήρχε πάντα μέσα στο χρόνο και το χώρο, μαζί με το χρόνο και το χώρο, άρα δεν μπορεί να είναι ο δημιουργός τού χρόνου και τού χώρου. 

Ο υπερφυσικός Θεός τών Χριστιανών

Αντιθέτως, οι Χριστιανοί δεν επιχειρούν να ερμηνεύσουν το Θεό με βάση τις υλικές τους εμπειρίες, για εγκεφάλους και σώματα. Ξεκινούν ΄΄από πάνω προς τα κάτω΄΄, δηλαδή με βάση τη δική Του αποκάλυψη, ως ένα ον ελεύθερο να αποκαλύπτεται σε όποιον Αυτός θέλει, και στο βαθμό που Αυτός θέλει. Δεν είναι δηλαδή ο Θεός ένα αντικείμενο μελέτης, που μπορούμε να το εξετάσουμε. Γνωρίζουμε γι' Αυτόν, μόνο ό,τι Αυτός μας απεκάλυψε, και στο βαθμό που το απεκάλυψε, όσο μπορούμε να το κατανοήσουμε με τις φτωχές μας εμπειρίες, που είναι εντελώς ξένες προς τη δική Του υπέρλογη ύπαρξη.

Σε αντιπαράθεση λοιπόν με τα παραπάνω παραδείγματα τών εξωχριστιανικών θεών, θα τολμήσουμε τώρα μια περιληπτική προσέγγιση, ώστε να δούμε την ανωτερότητα τής δικής Του αποκάλυψης. Οι Χριστιανοί, γνωρίζουμε καλά από τη θεία αποκάλυψη τού Θεού προς την Εκκλησία, ότι ο Θεός δημιούργησε ΄΄τα πάντα΄΄(Ψαλμός 33/λγ΄ 6 - 9. Α΄ Κορινθίους 8/η΄ 6). Μέσα στα ΄΄πάντα΄΄ όμως,συμπεριλαμβάνεται ο χώρος και ο χρόνος. Αν ο Θεός ζούσε μέσα στο χώρο και στο χρόνο, όχι μόνο δε θα ήταν η πρώτη αιτία τών πάντων, αλλά στην πραγματικότητα, θα ήταν αποτέλεσμα τής ύπαρξης τού χώρου και τού χρόνου.

Ο Αυγουστίνος, (354 - 430 μ.Χ.), ακολουθώντας στο σημείο αυτό την προ αυτού παράδοση τής Εκκλησίας, απέρριπτε την ιδέα ότι ο Θεός υπήρχε μέσα σε άπειρο χρόνο και κάποτε σκέφτηκε ή αποφάσισε να δημιουργήσει το σύμπαν. Έγραφε, ότι ΄΄ο κόσμος και ο χρόνος, δημιουργήθηκαν την ίδια στιγμή. Ο κόσμος έγινε όχι σε κάποια στιγμή τού χρόνου, αλλά ταυτόχρονα με το χρόνο΄΄.

Μόλις στον 20ό αιώνα οι επιστήμονες μπόρεσαν να βρουν στοιχεία για την ταυτόχρονη δημιουργία τού χρόνου, τού χώρου και τής ύλης.

Ίσως κάποιος εδώ να ρωτήσει: ΄΄Μα αν ο χρόνος είχε κάποτε μία αρχή, τι υπήρχε πριν από το χρόνο;΄΄

Η ερώτηση αυτή όμως, δεν έχει κανένα νόημα. ΠΡΙΝ από το χρόνο, δεν υπήρχε ΄΄πριν΄΄. Αυτή η ερώτηση, μοιάζει με το ερώτημα πολλών αθεϊστών, που ρωτούν: ΄΄Αν ο Θεός έφτιαξε τα πάντα, το Θεό ποιος τον έφτιαξε;΄΄

Τα παραπάνω ερωτήματα, έχουν αξία μόνο όταν ασχολούνται με ένα φυσικό θεό, που ΄΄ζει΄΄ στο χρόνο. Όταν όμως πρόκειται για τον Θεό τών Χριστιανών, που δεν είναι στο χώρο και στο χρόνο, είναι εντελώς άτοπα. Ο Θεός που έφτιαξε το χρόνο, δεν είναι δυνατόν να έχει αρχή. Για να δημιούργησε κάποιος το Θεό, πρέπει να είχε νόημα η λέξη: ΄΄αρχή΄΄, χωρίς την ύπαρξη τού χρόνου. Όμως λέξεις όπως ΄΄αρχή΄΄, ΄΄τέλος΄΄, ΄΄πριν΄΄, ΄΄διάρκεια΄΄, κλπ, καθώς και όλα τα ρήματα που αναφέρονται σε χρόνους, δεν έχουν κανένα νόημα στην άχρονη κατάσταση τού Θεού.

Η Αγία Γραφή, ως μέρος τής αποκάλυψης τού Θεού σ' εμάς, πολύ κατάλληλα ονομάζει τον ίδιο το Θεό: ΄΄αρχή΄΄, εφ' όσον απ' αυτόν απέκτησε έννοια η λέξη: ΄΄αρχή΄΄, και ο χρόνος ύπαρξη. (Αποκάλυψις 22/κβ΄ 13). Με το να ρωτάει κάποιος: ΄΄Ποιος έφτιαξε το Θεό (φυσικά πριν φτιάξει Αυτός το χρόνο)΄΄, είναι σαν να ρωτάει: ΄΄Ποιος έγραψε κάτι, πριν ανακαλυφθεί το γράψιμο;΄΄

΄΄Μα αν ο Θεός έφτιαξε το χώρο και το χρόνο, τότε πού βρισκόταν, και πού βρίσκεται τώρα;΄΄

Σε τέτοια ερωτήματα εντελώς άγνωστα και ακατανόητα για τις υλικές εμπειρίες μας, η καλύτερη απάντηση είναι: ΄΄δεν γνωρίζουμε΄΄. Ό,τι κι αν λέγαμε, θα μοιάζαμε με έναν εκ γεννετής τυφλό, που προσπαθεί να περιγράψει το κόκκινο χρώμα σε κάποιον όμοιό του, χωρίς να το έχει δει ο ίδιος ποτέ. Αν τολμήσουμε να δώσουμε μια απάντηση με βάση την περιορισμένη ανθρώπινη εμπειρία μας, πιθανότατα θα καταντήσουμε σε κάποια βλάσφημη και υποβιβαστική για το Θεό περιγραφή, σαν αυτή τής εταιρίας Σκοπιά που αναφέραμε πριν. Η Αγία Γραφή, απαντάει απλά: ΄΄Ο Θεός είναι στους ουρανούς΄΄, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. (Α΄ Βασιλέων 8/η΄ 43). (Δες επίσης τη μελέτη τής ιδίας σειράς, με θέμα: "Όυρανός και γη στην Αγία Γραφή"). Ένα είναι βέβαιο: Πως ακόμα κι αν είχαμε την άμεση αποκάλυψη τού Θεού, ακόμα κι αν βλέπαμε ΄΄τους ουρανούς΄΄ όπως ο απόστολος Παύλος, πάλι δεν θα υπήρχε τρόπος να περιγράψουμε αυτά που είδαμε και θα λέγαμε απλά όπως ο απόστολος Παύλος: ΄΄Είναι πράγματα ανέκφραστα΄΄. (Β΄ Κορινθίους 12/ιβ΄ 2 - 4).

Η ΄΄από πάνω προς τα κάτω΄΄ ερμηνεία τών Χριστιανών, δέχεται τη θεία αποκάλυψη σε ανθρώπινο κατανοητό λόγο, και δεν τον ερμηνεύει με βάση την ανθρώπινη εμπειρία, αλλά εξετάζει πρώτα ΄΄τι αρμόζει΄΄ στο Θεό, για να αποφανθεί τι σημαίνουν τα αποκαλυμένα λόγια. Όταν για παράδειγμα η Αγία Γραφή μας λέει πως ο Θεός ΄΄κάθεται σ' έναν ψηλό θρόνο΄΄, (Ησαϊας 6/ς΄ 1), ή ότι έχει ΄΄άσπρα μαλλιά΄΄(Δανιήλ 7/ζ΄ 9), ή ότι εκπέμπει φως, (Αποκάλυψις 22/κβ΄ 5)ή ότι μοιάζει με πολύτιμο λίθο(Αποκάλυψις 4/δ΄ 2), δε σημαίνει ότι κουράζεται και χρειάζεται να καθήσει, ούτε ότι έχει ένα κεφάλι και φοράει κορώνα, ούτε ότι είναι γέρος, ούτε ότι φωσφορίζει, ούτε ότι μοιάζει με κάτι υλικό. Αντίστοιχα, όταν παρουσιάζεται ως ΄΄αγάπη΄΄(Α΄ Ιωάννου 4/δ΄ 16), ο Χριστιανός ερμηνευτής καταλαβαίνει πως αυτός είναι ο καταλληλότερος τρόπος για να παρουσιαστεί η ανωτερότητα τής καλοσύνης και τής αγάπης Του.

Ο Θεός δεν είναι άνθρωπος, δεν είναι καν ύλη. Ολόκληρος ο υλικός κόσμος, είναι δικό Του δημιούργημα. Μαθαίνουμε στην Αγία Γραφή, πως κανείς και τίποτα και δεν τού μοιάζει. (Ησαϊας 46/μς΄ 4,5,9,10. 45/με΄ 6,7). Επειδή λοιπόν είναι αδύνατον να περιγράψουμε κάποιον που δεν είδαμε, και πολύ περισσότερο κάποιον που δεν μοιάζει με τίποτα απ' όσα ξέρουμε, είναι σωστότερο να μιλάμε γι' αυτόν με προσοχή.

Συνήθως, για το Θεό έχουμε την αποκάλυψη τού ΄΄Τι είναι΄΄ και ΄΄Ποιος είναι΄΄, αλλά όχι τού ΄΄Πώς είναι΄΄.

Ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός, είπε στους μαθητές του: ΄΄Αν σας είπα τα επίγεια και δεν πιστεύετε, πώς θα πιστέψετε τα επουράνια αν σας τα πω;΄΄ (Ιωάννης 3/γ΄ 12). Έτσι η Χριστιανική θεολογία, προτιμάει να λέει όχι τι είναι ο Θεός, αλλά τι ΔΕΝ είναι!
Ο Θεός λοιπόν, δεν περιορίζεται στο χώρο και στο χρόνο. Είναι παντού, και υπάρχει πάντα! Δεν έχει κανενός είδους σώμα, το οποίο θα χρειαζόταν χώρο. Δε σκέφτεται, γιατί τα ξέρει όλα. Δε μοιάζει με τίποτα απ' όσα ξέρουμε. Είναι ο Δημιουργός τού χώρου, τού χρόνου, και κάθε άλλου υπαρκτού. Είναι ο μόνος αληθινός Θεός, στον οποίο μόνο ανήκει η λατρεία μας. 

Η κακότητα τών αιρετικών και τών βλασφήμων, μας αναγκάζει να κάνουμε πράγματα μη επιτρεπτά, να ανεβαίνουμε κορυφές άφθαστες, να μιλάμε για πράγματα άρρητα, να επιχειρούμε εξηγήσεις απαγορευμένες. 
Θα έπρεπε να αρκεί να εκπληρώνουμε με μόνη την πίστη ό,τι ορίζεται, να λατρεύουμε δηλαδή τον Πατέρα, να τιμούμε τον Υιό και να είμαστε γεμάτοι από το Άγιο Πνεύμα. Αλλά νά που είμαστε αναγκασμένοι να ταιριάζουμε τον ταπεινό μας λόγο στο πιο άρρητο μυστήριο. Το λάθος τού άλλου μας ρίχνει κι εμάς τους ίδιους στο λάθος να εκθέτουμε στην τύχη με γλώσσα ανθρώπινη τα μυστήρια που έπρεπε να τα περικλείουμε μέσα στη θρησκεία τής ψυχής μας. (Ιλάριος).

ΑΓΓΕΛΟΙ ΚΑΙ ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΣΤΟ «ΑΠΟΚΡΥΦΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΕΝΩΧ»


ΑΓΓΕΛΟΙ ΚΑΙ ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΣΤΟ «ΑΠΟΚΡΥΦΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΕΝΩΧ»



Ο όρος «Απόκρυφα» τα παλιά χρόνια ήταν σχεδόν άγνωστος στο ευρύ κοινό. Τα τελευταία όμως χρόνια λόγω διαφόρων αιτιών, έγινε όχι μόνο ευρύτατα γνωστός, αλλά και αιτία να εκδοθούν τα περισσότερα από αυτά, ώστε να είναι προσεγγίσιμα σε όποιον επιθυμεί να ασχοληθεί με αυτά.
Η αρχή για την ευρεία απήχησή τους έγινε πριν μερικά χρόνια όταν παραμονές του Πάσχα εκδόθηκε το «Απόκρυφο Ευαγγέλιο του Ιούδα», που παρουσίαζε έναν διαφορετικό Ιούδα από ότι γνωρίζουμε.
Όπως ήταν φυσικό προκλήθηκε μεγάλος θόρυβος γύρω από το εν λόγω θέμα, και έτσι ό όρος «Απόκρυφα» άρχισε να γίνεται γνωστός πλέον και οικείος στις πλατιές λαϊκές μάζες.
Βέβαια στην πιο ευρεία γνωστοποίηση του όρου αυτού, συνετέλεσαν και τα επιτυχημένα διηγήματα του Νταν Μπράουν (Dan Brown) «Κώδικας Ντα Βίτσι» και «Πεφωτισμένοι», τα οποία μεταφέρθηκαν και στην μεγάλη οθόνη, γνωρίζοντας ανάλογη επιτυχία.
Όλα αυτά όμως αφορούσαν τα «Απόκρυφα» της Καινής Διαθήκης.
Άλλωστε ο πολύς κόσμος πιστεύει πως μόνο η Καινή Διαθήκη διαθέτει «Απόκρυφα» βιβλία. Έτσι θα εκπλαγεί όταν μάθει πως «Απόκρυφα» βιβλία μπορεί να ανεύρει κάποιος και στην Παλαιά Διαθήκη.

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ Ο ΟΡΟΣ «ΑΠΟΚΡΥΦΑ»


Η λέξη «Απόκρυφα» στην αρχή τουλάχιστον σήμαινε διάφορα κείμενα – θρησκευτικού χαρακτήρα βέβαια – τα οποία περιέχουν εσωτερική διδασκαλία, η οποία όμως προορίζεται αποκλειστικά και μόνο για συγκεκριμένο αριθμό ατόμων τους «εκλεκτούς».
Αργότερα ο όρος αυτός εσήμαινε τα κείμενα αυτά, τα οποία υποτίθεται κρύβουν μυστήρια για το μέλλον του λαού του Θεού, τα οποία όμως αυτά μυστήρια αποκαλύπτονται στους ευλαβείς αναγνώστες, γι’ αυτό και πολλές φορές καλούνται και «Αποκαλύψεις» ή «Αποκαλυπτικά βιβλία».
Όταν τώρα κάνουμε λόγο για τα «Απόκρυφα» της Παλαιάς Διαθήκης, εννοούμε τα ιουδαϊκής προέλευσης θρησκευτικά κείμενα που γράφτηκαν το χρονικό διάστημα μεταξύ 200 π.Χ. και 100 μ.Χ.
Τα κείμενα αυτά είτε γράφτηκαν εντός της Παλαιστίνης ή εκτός αυτής από ευσεβείς Εβραίους της Διασποράς. Η γλώσσα της γραφής τους είναι είτε εβραϊκή είτε αραμαϊκή και βέβαια κάποια από αυτά στην διεθνή γλώσσα της εποχής εκείνης την Ελληνική.
Σήμερα βέβαια με τον όρο «Απόκρυφα», εννοούμε τα βιβλία εκείνα τα οποία βρίσκονται εκτός του κανόνος της Αγίας Γραφής, του καταλόγου δηλαδή που συνέταξε η Εκκλησία για να δηλώσει ποια βιβλία της Αγίας Γραφής θεωρεί και δέχεται ως γνήσια εκφράζοντα την Χριστιανική Πίστη.
Ομοίως, πολύ πριν την Εκκλησία, και οι Ιουδαίοι είχαν θέσει τα κείμενα αυτά εκτός του δικού τους κανόνος, σε μία σύνοδο που συνήλθε στην πόλη της Ιάμνειας της Παλαιστίνης το 91 μ.Χ., όχι μόνο για να καθορίσει ποια είναι τα αποδεκτά βιβλία του Ιουδαϊσμού, αλλά και να προφυλάξει τους πιστούς της από τα εκδοθέντα βιβλία του ταχέως αναπτυσσομένου εκείνη την εποχή Χριστιανισμού.
Άξιον μνείας είναι και το γεγονός, πως ενώ η Εκκλησία έδειχνε αρνητική στάση απέναντι στα «Απόκρυφα» βιβλία της Καινής Διαθήκης – αφού άλλωστε τα περισσότερα από αυτά περιείχαν αιρετικές διδασκαλίες – απέναντι σε ορισμένα «Απόκρυφα» βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης όχι μόνο έδειξε ανεκτική στάση αλλά κάποιες από τις διδασκαλίες εξ αυτών τις εγκολπώθηκε και με τις παρεμβολές της, τις έδωσε παντελώς Χριστιανικό χρώμα.
Αρκεί και μόνο να συγκρίνει κάποιος τα έργα αυτά με την Αποκάλυψη του Ευαγγελιστή Ιωάννη και θα διαπιστώσει του λόγου το αληθές. Και πως θα μπορούσε άλλωστε να γίνει διαφορετικά, όταν η διδασκαλία περί Δύο Αιώνων, περί του αναμενόμενου Μεσσία ως Κριτή πλέον, περί των θλίψεων των τελευταίων ημερών, περί της τελικής Κρίσης και περί του τελικού Παράδεισου των δικαίων, δεν μπορεί να αφήσει ασυγκίνητο οιονδήποτε Χριστιανό και ειδικά το Χριστιανό εκείνης της εποχής, που τον διέκρινε το έντονο εσχατολογικό και ενθουσιαστικό στοιχείο.
Ας κάνουμε στο σημείο αυτό μνεία ορισμένων «Απόκρυφων» της Παλαιάς Διαθήκης, που πιθανόν σε κάποιους μπορεί να φανούν γνωστά γιατί κάπου τα έχουν δει ή τα έχουν ακούσει. Σε παρένθεση ο πιθανός χρόνος συγγραφής τους:
Ενώχ ( 200 π.Χ.), Διαθήκαι των 12 Πατριαρχών (150 – 100 π.Χ.), Ιωβηλαία (150 – 100 π.Χ.), Μαρτύριον Ησαΐου (1ος αιώνας μ.Χ.), Βίος Αδάμ και Εύας (1ος αιώνας μ.Χ.), Αποκάλυψις Αβραάμ (100 μ.Χ.), Σιβυλλικά Βιβλία ( 2ος αιώνας π.Χ. – 2ος αιώνας μ.Χ.), Ανάληψις Μωϋσέως (6 – 30 μ.Χ.), Οι Βίοι των Προφητών (1ος αιώνας μ.Χ.), Διαθήκη Ιώβ (100 – 50 π.Χ.) και άλλα.

ΤΟ «ΑΠΟΚΡΥΦΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΕΝΩΧ»


Ο Ενώχ θεωρείται Πατριάρχης των Εβραίων. Για το βίο του δεν γνωρίζουμε και πολλά πράγματα, εκτός από ελάχιστα και αυτά ολίγον συγκεχυμένα, τα οποία αναφέρονται στην Αγία Γραφή και ιδιαίτερα στο πρώτο βιβλίο της, αυτό της Γένεσις. Σύμφωνα με την παράδοση (Γένεσις, κεφάλαιο 4, στίχος 17) ο Ενώχ ήταν γιος του Κάιν και πατέρας του Ιάρεδ, ενώ σύμφωνα με την γενεαλογία του Σηθ (Γένεσις, κεφάλαιο 4, στίχος 18), ήταν έβδομος από τον Αδάμ, γιος του Ιάρεδ και πατέρας του Μαθουσάλα.
Έζησε 365 χρόνια σε τέλεια υπακοή στο Θεό και «μετατέθηκε» στον ουρανό χωρίς να γνωρίσει τον θάνατο (Γένεσις, κεφάλαιο 5, στίχος 24).
Η «μετάθεσή» του αυτή στον ουρανό δημιούργησε ένα θρύλο γύρω από το όνομά του, με αποτέλεσμα να γραφούν διάφορα φιλολογικά έργα για το πρόσωπό του, τα οποία κάποιος Ιουδαίος συνένωσε σε ένα ενιαίο έργο με τον γενικό τίτλο Βιβλίον ή Βίβλος Ενώχ περί το 200 π.Χ. περίπου. Το βιβλίο αρχικά γράφτηκε στην αραμαϊκή ή εβραϊκή γλώσσα. Αποσπάσματα του διασώζονται σε ελληνική και λατινική μετάφραση, ολόκληρο δε σε αιθιοπική, γι’ αυτό και είναι γνωστό και ως Ενώχ Α΄ ή Αιθιοπικός Ενώχ, για να διακρίνεται από ένα άλλο «απόκρυφο» που ονομάζεται Ενώχ Β΄ ή Σλαβονικός Ενώχ. Μπορεί να το βρει κάποιος και με τις ονομασίες Ενώχ ή Όρασις Ενώχ.
Η διαίρεση του έργου ποικίλει από κριτικό σε κριτικό, εμείς όμως θα αναφέρουμε αυτήν του Georg Beer την οποία επικαλείται ο αείμνηστος Σάββας Αγουρίδης:
1. Αγγελολογικό (κεφ. 1 – 36 ) 2. Μεσσιολογικό ( κεφ. 37 – 71 ) 3. Αστρονομικό ( κεφ. 72 – 82 ) 4. Ιστορικό ( κεφ. 83 – 90 ) 5. Παραινετικό ( κεφ. 91 – 108 ).

ΛΟΓΟΣ ΠΕΡΙ ΑΓΓΕΛΩΝ ΚΑΙ ΔΑΙΜΟΝΩΝ


Η επιθυμία μας να ασχοληθούμε με το Αγγελολογικό τμήμα του Ενώχ, έγινε για καθαρά λόγους ενημέρωσης των αναγνωστών μας. Γιατί ο σκοπός του «Αντιαιρετικού», δεν είναι μόνο η αντιμετώπιση των αιρέσεων αλλά και η ενημέρωση των πιστών. Επειδή πιστεύουμε πως η σωστή ενημέρωση για τα ζητήματα της πίστης μας, βοηθά τον πιστό να έχει μια ολοκληρωμένη και σαφή άποψη σ’ αυτό που πιστεύει και θρησκεύει.
Έτσι πολλά ονόματα αγγέλων ή δαιμόνων που του είναι οικεία και νομίζει πως αναφέρονται στην Αγία Γραφή θα διαπιστώσει πως όχι μόνο δεν προέρχονται από αυτή αλλά και πολύ περισσότερο ούτε καν αναφέρονται σε αυτή.
Θα ξεκινήσουμε με τα κεφάλαια 6,7 και 8 όπου περιγράφονται η πτώση των Αγγέλων, τους οποίους ο συγγραφέας αποκαλεί «Εγρήγορους» και η «μίξη» τους με γυναίκες, το οποίο προφανώς ο συγγραφέας το έχει δανειστεί από την αντίστοιχη διήγηση της Γένεσις κεφάλαιο 6, στίχοι 1 – 2.
Άξιο προσοχής είναι, πως ενώ η διήγηση της Γένεσις για το εν λόγω γεγονός είναι συντομότατη, μόλις δύο στίχοι, στο βιβλίο του Ενώχ όχι μόνο είναι εκτενέστερη αλλά αναφέρει και τα ονόματα των έκπτωτων Αγγέλων και σε ποιες ανήθικες και αισχρές πράξεις οδήγησαν τους ανθρώπους με την διδασκαλία τους.
Δεν πρέπει επίσης να διαφύγει της προσοχής του αναγνώστη, πως η κατασκευή των πολεμικών αντικειμένων θεωρούνται από τον συγγραφέα ως έργο των δαιμόνων, όπως επίσης και η ανακάλυψη της επεξεργασίας των μετάλλων και τα πρώιμα στάδια της επιστήμης, π.χ. η αστρονομία και η παρατήρηση της πορείας της σελήνης.

Η ΠΤΩΣΗ ΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ. ΕΚΦΥΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ.


« Και συνέβη όταν αυξήθηκαν οι υιοί των ανθρώπων, εκείνες τις μέρες να γεννηθούν ωραίες και χαριτωμένες θυγατέρες. Και οι άγγελοι, τα τέκνα του ουρανού, τις είδαν και τις πεθύμισαν, και είπαν μεταξύ τους: ‘ Ελάτε, ας εκλέξουμε για μας συζύγους από τα τέκνα των ανθρώπων και ας γεννήσουμε για μας δικά τους τέκνα.’ Και ο Σεμιαζάς, που ήταν αρχηγός τους, τους είπε: ‘ Φοβάμαι πως δεν θα συμφωνήσετε να κάνουμε αυτό το πράγμα, και μόνος εγώ θα πληρώσω την τιμωρία μιας μεγάλης αμαρτίας.’ Και όλοι αυτοί απάντησαν προς αυτόν και είπαν: ‘ Ας ορκιστούμε όλοι όρκο, και ας δεσμευτούμε μεταξύ μας με αμοιβαίες κατάρες για να μην εγκαταλείψουμε το σχέδιο αυτό αλλά να πράξουμε αυτό που αποφασίσαμε.’ Τότε ορκίσθηκαν όλοι μαζί και δέσμευσαν τους εαυτούς τους με αμοιβαίες κατάρες. Και συνολικά ήταν διακόσιοι, όσοι κατέβηκαν κατά τις μέρες του Ιάρεδ επί της κορυφής του όρους Ερμών, και το ονόμασαν Ερμών, διότι ορκίσθηκαν και αναθεμάτισαν ο ένας τον άλλον πάνω σ’ αυτό. Και αυτά είναι τα ονόματα των αρχηγών τους: Σεμιαζάς ο αρχηγός τους, Αραθάκ, Κιμβρά, Σαμμανή, Δανειήλ, Αρεαρώς, Σεμιήλ, Ιωμειήλ, Χωχαριήλ, Εζεκιήλ, Βατριήλ, Σαθιήλ, Ατριήλ, Ταμιήλ, Βαρακιήλ, Ανανθά, Θωνιήλ, Ραμιήλ, Ασεάλ, Ρακειήλ, Τουριήλ. Αυτοί είναι οι αρχηγοί τους κατά δεκάδες. Κεφάλαιο 6, στίχοι 1 – 8.

Και όλοι οι υπόλοιποι έλαβαν μαζί με αυτούς για τον εαυτό τους γυναίκες, και ο καθένας διάλεξε από μία, και άρχισαν να εισέρχονται σε αυτές και να μολύνουν τον εαυτό τους μαζί τους, και δίδαξαν σε αυτές γοητείες και φαρμακείες και ριζοτομίες, και τις έμαθαν να γνωρίζουν τα βότανα. Και αυτές συνέλαβαν, και εγέννησαν μεγάλους γίγαντες, ύψους τριών χιλιάδων πήχεων, οι οποίοι καταβρόχθισαν τους κόπους των ανθρώπων. Και άρχισαν να αμαρτάνουν κατά των πτηνών και των ζώων, και των ερπετών, και των ιχθύων, και να τρώγει ο ένας τις σάρκες του άλλου, και να πίνουν το αίμα. Και η γη κατηγόρησε τους ανόμους. Κεφάλαιο 7, στίχοι 1 – 6.

Και ο Αζαήλ δίδαξε τους ανθρώπους να κατασκευάζουν ξίφη, και μαχαίρια και ασπίδες και θώρακες, και έκαμε εις αυτούς γνωστά τα μέταλλα της γης και την τέχνη της κατεργασίας αυτών, και ψέλια και στολίδια, και τη χρήση του αντιμονίου και το καλλωπισμό των βλεφάρων, και όλα τα είδη των πολύτιμων λίθων και όλα τα βαφικά. Και έγινε πολλή ασέβεια, και διέπραξαν πορνεία και επλανήθησαν και διεφθάρησαν από τις διδασκαλίες αυτών. Ο Σεμιαζάς τους δίδαξε τις γοητείες και τις ριζοτομίες, ο Αρμαρώς την λύση των γοητειών, ο Ρακειήλ την αστρολογία, ο Χωχιήλ τα σημεία της γης, ο Σαθιήλ τους αστερισμούς, ο Σεριήλ την πορεία της σελήνης.» Κεφάλαιο 8, στίχοι 1 – 4.

ΟΝΟΜΑΤΑ ΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΕΠΤΑ ΑΡΧΑΓΓΕΛΩΝ


Στο κεφάλαιο 20, του βιβλίου του Ενώχ, αναφέρονται τα ονόματα και τα λειτουργήματα των Αρχαγγέλων, που στο συγκεκριμένο σημείο είναι επτά, ενώ όπως θα δούμε πιο κάτω σε άλλο σημείο του βιβλίου είναι τέσσερις:

«Και αυτά είναι τα ονόματα των αγίων αγγέλων, οι οποίοι γρηγορούν. Ουριήλ, ένας από τους άγιους αγγέλους ο επί του κόσμου και του ταρτάρου. Ραφαήλ, ένας από τους άγιους αγγέλους ο επί των πνευμάτων των ανθρώπων. Ραγουήλ, ένας από τους άγιους αγγέλους αυτός που παίρνει εκδίκηση επί του κόσμου των φωστήρων. Μιχαήλ, ένας από τους άγιους αγγέλους αυτός που είναι ταγμένος επί του αρίστου μέρους της ανθρωπότητας και επί του χάους. Σαρακαήλ, ένας από τους άγιους αγγέλους αυτός που είναι ταγμένος επί των πνευμάτων όσων αμαρτάνουν με το πνεύμα. Γαβριήλ, ένας από τους άγιους αγγέλους αυτός που είναι επί του Παραδείσου και των φιδιών και των Χερουβείμ. Ρεμιήλ, ένας από τους άγιους αγγέλους, τον οποίον ο Θεός έβαλε επί των αναστημένων.» Κεφάλαιο 20, στίχοι 1 – 8.

ΟΙ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΙ


Στο κεφάλαιο 40, του βιβλίου του Ενώχ, όπως είπαμε και πιο πάνω, αναφέρονται τέσσερις Αρχάγγελοι, για να αποδειχτεί πόσο δίκαιο έχουν αυτό που υποστηρίζουν και οι κριτικοί του εν λόγω βιβλίου, πως το βιβλίο του Ενώχ είναι συμπίλημα διαφόρων φιλολογικών έργων:

« Μετά από αυτό ρώτησα τον άγγελο της ειρήνης που ήταν μαζί μου, που μου φανέρωνε όλα τα μυστήρια : ‘ Ποια είναι τα τέσσερα αυτά πρόσωπα τα οποία είδα και τους λόγους των οποίων άκουσα και κατέγραψα;’ Και αυτός μου απάντησε: ‘ Ο πρώτος είναι ο Μιχαήλ, ο ελεήμων και ο μακρόθυμος. Ο δεύτερος είναι ο Ραφαήλ, ο οποίος έχει κατασταθεί επί όλων των νόσων και των πληγών των ανθρώπων. Ο τρίτος είναι ο Γαβριήλ, ο οποίος έχει κατασταθεί επί όλων των δυνάμεων. Και ο τέταρτος είναι αυτός ο οποίος έχει κατασταθεί επί της μετάνοιας και της ελπίδας εκείνων, οι οποίοι θα κληρονομήσουν την αιώνια ζωή, και ονομάζεται Φανουήλ.’» Κεφάλαιο 40, στίχοι 8 – 9.

ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΩΝ ΕΚΠΤΩΤΩΝ ΑΓΓΕΛΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΑΤΑΝ


Ο συμπιλητής του βιβλίου του Ενώχ επανέρχεται πάλι στους έκπτωτους αγγέλους και στο κεφάλαιο 69. Αυτή όμως τη φορά χρησιμοποιεί διαφορετικά ονόματα για αυτούς, από αυτά που εξέθεσε στα κεφάλαια 6 και 8. Επιπλέον η αναφορά του στις απατηλές διδασκαλίες των δαιμόνων που δίδαξαν τους ανθρώπους, για να τους απομακρύνουν από το Θεό είναι πιο εκτενής από τα προηγούμενα κεφάλαια. Εντύπωση όμως προκαλεί και αυτή τη φορά η εχθρότητα του συγγραφέα προς τα γράμματα και τις επιστήμες, αφού τις θεωρεί έργα των δαιμόνων. Βέβαια υπάρχει εξήγηση γι’ αυτό το φαινόμενο, αλλά δεν είναι στο αντικείμενο της παρούσας πραγματείας. Ενδεικτικά μόνο να πούμε, πως το βιβλίο του Ενώχ γράφεται σε μια εποχή όπου οι Σελευκίδες αρχίζουν και καταπιέζουν βάναυσα τον Ιουδαϊκό λαό να αλλάξει πίστη, με αποκορύφωμα την προκλητική πράξη του Αντίοχου Δ΄ του Επιφανή, να μετατρέψει το Ναό του Σολομώντα σε Ναό του Διός, με αποτέλεσμα να ξεσπάσει η Μακκαβαϊκή Επανάσταση.

«Και αυτοί είναι οι άρχοντες των αγγέλων των και των ονομάτων των, και των επικεφαλής εκατοντάδων και πεντηκοντάδων και δεκάδων.
Το όνομα του πρώτου Γιεκών: δηλ. αυτός είναι, ο οποίος αποπλάνησε τους υιούς του Θεού και έφερε αυτούς κάτω στη γη και τους αποπλάνησε με τις θυγατέρες των ανθρώπων. Και ο δεύτερος ονομάστηκε Ασβιήλ: έδωσε στους αγίους υιούς του Θεού κακή συμβουλή και τους αποπλάνησε, ώστε να μολύνουν τα σώματά τους με τις θυγατέρες των ανθρώπων. Και ο τρίτος ονομάστηκε Γαδριήλ: αυτός είναι εκείνος, που υπέδειξε στα τέκνα των ανθρώπων όλα τα θανάσιμα κτυπήματα, παραπλάνησε την Εύα, και υπέδειξε την ασπίδα και τον θώρακα και το ξίφος δια τη μάχη και όλα τα όπλα του θανάτου στα τέκνα των ανθρώπων. Από το χέρι του διαδόθηκαν τα όπλα στους κατοίκους της γης από εκείνη την μέρα και εις το διηνεκές. Και ο τέταρτος ονομάστηκε Πενεμουέ: Δίδαξε στα τέκνα των ανθρώπων το πικρό και το γλυκύ, και τους δίδαξε όλα τα μυστικά της σοφίας των. Και καθοδήγησε την ανθρωπότητα να γράφει με μελάνι και χαρτί, και έτσι πολλοί αμάρτησαν από αιώνα σε αιώνα μέχρι την ημέρα αυτή. Διότι οι άνθρωποι δεν δημιουργήθηκαν γι’ αυτό το σκοπό, να επιβεβαιώνουν την καλή του πίστη με γραφίδα και μελάνη. Διότι οι άνθρωποι δημιουργήθηκαν ακριβώς, όπως και οι άγγελοι, με σκοπό να συνεχίσουν καθαροί και δίκαιοι, ο δε θάνατος, ο οποίος καταστρέφει το παν, δεν θα μπορούσε να τους πειράξει. Πλην όμως, λόγω αυτής της γνώσης χάνονται και με αυτή τη δύναμη ο θάνατος με κατατρέχει. Και ο πέμπτος ονομάστηκε Κασδέϊα: αυτός είναι εκείνος, που έδειξε στα τέκνα των ανθρώπων όλα τα κακά κτυπήματα των πνευμάτων και των δαιμόνων και τα κτυπήματα του εμβρύου στη μήτρα, ώστε να αποβληθεί αυτό, τα κτυπήματα της ψυχής, τα δαγκώματα των φιδιών, και τα κτυπήματα τα οποία συμβαίνουν κατά τη μεσημβρινή ζέστη, τον υιό του φιδιού που καλείται Ταβαέτ. Και αυτό είναι το έργο του Κασβεήλ, του άρχοντα του όρκου, τον οποίον έδειξε στους αγίους, όταν κατοικούσε πάνω στα ψηλά με δόξα και το όνομά του είναι Βικά» Κεφάλαιο 69, στίχοι 3 – 13.

Ολοκληρώνοντας το ενδιαφέρον αυτό θέμα, αξίζει να θυμίσουμε πως γνωρίζουμε πως έχουμε κάνει επιδερμική αντιμετώπιση του θέματος. Εναπόκειται πλέον στον ανήσυχο και απαιτητικό αναγνώστη, να ερευνήσει πλέον μόνος του για να σχηματίσει μια πιο ολοκληρωμένη και σαφή άποψη.

ΑΣΤΡΟ Αγαπώντας ελευθερωνόμαστε

Αγαπώντας ελευθερωνόμαστε  

Να αγαπήσουμε και να αποδεχθούμε ένα προς ένα όλα τα κομμάτια του εαυτού μας, δηλαδή τους
άλλους ανθρώπους! Αγαπώντας  τους ανθρώπους και αποδεχόμενοι τα στοιχεία του εαυτού τους που μέχρι σήμερα  δυσκολευόμαστε να αποδεχτούμε, κάνουμε ένα πολύ σημαντικό βήμα για την εσωτερική μας ανύψωση.
Αυτό που εμείς βλέπουμε σαν "άλλο άνθρωπο" έξω από μας, στην ουσία είναι ένα με μας, ίδιο υλικό σε διαφορετικό σώμα. Τα στοιχεία που δεν μας αρέσουν στους άλλους, δεν είναι παρά  καθρέφτισμα όσων εμείς δεν έχουμε αποδεχτεί στον εαυτό μας. Για να καταφέρουμε να σπάσουμε τα όρια που βάζουμε και να αποδεχτούμε ολόκληρο τον εαυτό μας, πρέπει να αγαπήσουμε βαθιά και να κατανοήσουμε τους άλλους, όχι διανοητικά, αλλά καθολικά. Έτσι καλούμαστε να κινηθούμε πέρα από τα όρια του Ουρανού και της Γης μας, τα δημιουργημένα από το νου όρια. Αγαπώντας σπάμε τα όρια! Αγαπώντας ελευθερωνόμαστε! Γιατί να κρατάμε τον εαυτό μας δέσμιο;

Φως σε λόγια



Μόλις ξυπνάτε το πρωί να ρυθμίζετε την εσωτερική σας πυξίδα, να επικαλείστε την ιδιότητα που χρειάζεστε (υπομονή, κουράγιο, ψυχική διάθεση, αντοχή, συγνώμη…) και να την προβάλλετε συχνά στο νου σας στη διάρκεια όλης της ημέρας, έτσι ώστε να σας εμπνέει. Επειδή κάθε μέρα είναι μια καινούργια μέρα, να αγαπάτε και να τιμάτε συνολικά την ύπαρξή σας και με αυτόν τον τρόπο θα γίνετε παράδειγμα και για τους άλλους, θα το ακολουθήσουν κι άλλοι αυτό. 

Να μιλάτε συνήθως για τα καλά που σας συμβαίνουν και αυτό και μόνον να κάνετε είναι αρκετό για να είναι όλη η μέρα σας εντελώς ξεχωριστή. Και για να μεταβάλλει την ατιμό-σφαιρα (όχι την ατμόσφαιρα…) γύρω σας, αν συγκεντρώσετε την προσοχή σας και κάνετε μια μικρή αλλαγή και μιλάτε μόνον για τα καλά που σας συμβαίνουν. Τα άλλα αφήστε τα να περνούν.

Να θυμόσαστε ότι όποτε κατηγορείτε κάποιον υπονομεύετε το δικό σας κύρος, αν αποδέχεστε όμως μερίδιο της ευθύνη σας, σας δίνετε η δυνατότητα να αλλάξετε τα πράγματα. Πάντα όταν κοιτάζεστε στον καθρέφτη να μην βιάζεστε…πρώτον, να κοιτάζεστε και να λέτε τι ωραίοι που είμαστε και να λέτε στον εαυτό σας λόγια ενθαρρυντικά ώστε να μπορείτε από τις αντιξοότητες, όλοι, να διδάσκεστε και να βγαίνετε κερδισμένοι. 

Ό,τι και να σας συμβαίνει να ξέρετε ότι είναι τελικά λιγότερο σοβαρό απ’ ότι το παρουσιάζετε στον εαυτό σας, γι’ αυτό φροντίστε να ερμηνεύετε τα γεγονότα με θεϊκό τρόπο. Ας πούμε μη σκέφτεστε άργησε γιατί δεν με νοιάζεται, καθυστέρησε στο γραφείο γιατί δεν τον ενδιαφέρει, αλλά άργησε γιατί έχει πολλές υποχρεώσεις. Το λέω για κάποιους εκεί. Μην σκέφτεστε τίποτα καλό δεν μου συμβαίνει και τόσα κάνω και έχω αφιερωθεί στο Θεό και δεν μου συμβαίνει τίποτα…Μπορείτε να πείτε ότι αυτή τη φορά τα πράγματα δεν πήγαν τέλεια, θα ξαναδοκιμάσω εωσότου πάνε οσο καλύτερα γίνεται  με τη βοήθεια του Θεού.

Σήμερα ήταν οι τελευταίοι χαιρετισμοί, οι τέταρτοι χαιρετισμοί και θα πάτε να ακούσετε αυτά τα ωραιότατα λόγια «η ωραιότητα της παρθενίας σου». Η παρθενία δεν αφορά μόνο την Παναγία, αλλά κάθε ψυχή που δεν συναναστρέφεται το κακό. 
Να μην διστάζετε ποτέ να πείτε μια καλή κουβέντα για τους άλλους. Μην νιώσετε την ανάγκη να αποδείξετε ποτέ ότι είστε οι καλύτεροι . Να θυμόσαστε ότι η μεμψιμοιρία πνίγει την αγάπη. 

Όταν λυπάστε τον εαυτό σας προκαλείτε οίκτο στους άλλους και πολλές φορές την οργή τους. Αυτό να το θυμόσαστε και να ενεργείτε με τέτοιο τρόπο που να μην ερεθίζετε τους άλλους. Να είστε στοργικοί απέναντι στον εαυτό σας, πρωτίστως.

Επίσης, να θυμόσαστε ότι οι κανόνες που ισχύουν για την καλοσύνη είναι πάρα πολύ απλοί κανόνες:

Ν’ ακούτε με την καρδιά σας
Να μιλάτε με την καρδιά σας
Να είστε ανοιχτοί κι ευθείς και να μην είστε καχύποπτοι
Να είστε ενθαρρυντικοί και να εμπιστεύεστε πάντα την ικανότητά σας να επηρεάζετε αγγελικά τους γύρω σας
Να θυμόσαστε πως όλοι αναζητούνε μια καλή κουβέντα από σας, ακόμη κι εκείνοι που νομίζετε ότι δεν την χρειάζονται
Γι’ αυτό φροντίστε να ενθαρρύνετε όλους όσους μπαίνουν μέσα στη σφαίρα της ύπαρξής σας. 

Να συγκεντρώνετε τον εαυτό σας στα αγγελικά φτερά.

Φροντίστε να σκέφτεστε με την καρδιά και η σκέψη της καρδιάς να ανεβαίνει στον νου και όχι με το νου και να κατεβάζετε την σκέψη στην καρδιά γιατί αυτό μπλοκάρει τα πράγματα.

Να βλέπετε μόνο τα θετικά στοιχεία του καθενός και να του τα υπογραμμίζετε

Όταν σκέφτεστε την αγάπη μην αφήνετε τον εαυτό σας απ’ έξω

Αφήστε την εμπειρία να σας διδάξει για ποια πράγματα αξίζει να αγωνιστείτε και για ποια όχι. 

Επίσης, η τεχνητή ταπεινοφροσύνη και η λογικά μεθοδευμένη, υπονομεύει την ψυχή σας γι΄αυτό τέτοιου είδους καλοσύνες να τις πετάξετε απ’ έξω. 

Να ευχαριστείτε το Θεό κάθε μέρα πριν φάτε

Να ευχαριστείτε το Θεό την ώρα που σηκώνεστε

Να φέρεστε με μεγάλο σεβασμό προς τον εαυτό σας. Μην διστάζετε να πείτε όχι σε όποιον σας ζητήσει κάτι που σας φαίνεται λάθος

Να προσδοκάτε από τους άλλους σεβασμό και καλοσύνη και όπου δεν σας παρέχονται, να αποστασιοποιείστε, να απομακρύνεστε. 

Μόλις συλλάβετε οποιαδήποτε στιγμή της ημέρας τον εαυτό σας να είναι επικριτικός ή υπονομευτικός να σταματάτε.
Να σταματάτε αμέσως να μιλάτε. Να λέτε συγνώμη και να φεύγετε. 

Να διατηρείτε τα πράγματα απλά. Η αγάπη να είναι το σημείο αναφοράς και το κριτήριο για κάθε κίνησή σας. 

Τις μέρες που νιώθετε ανίσχυροι να είστε προσεκτικοί στη συμπεριφορά σας απέναντι στους άλλους γιατί εκείνες τις μέρες γινόμαστε ιδιαίτερα αντιπαθείς. 

Μην λέτε ότι δεν συμβαίνει τίποτα όταν νιώθετε οργισμένοι. Να μιλάτε με σεβασμό και απλότητα. 

Μην βάζετε ταμπέλες στους άλλους. Με τις ταμπέλες, μειώνεται ο ανθρωπισμός, τόσο στα μάτια τους όσο και στα δικά σας τα μάτια. 

Αν κάποιος τύχει να σας νευριάσει, να σας εξοργίσει, σταματήστε και πείτε: «τι μου συμβαίνει; Τι μου συμβαίνει σήμερα». Οι ενοχλητικές συνήθειες των άλλων λειτουργούν σαν δείκτες της δικής μας εσωτερικής κατάστασης. 

Όταν σας καταλαμβάνουν συναισθήματα ισχυρής απαξίας, σταθείτε όρθιοι και αντιμετωπίστε το με ψυχραιμία. Πείτε στον εαυτό σας ότι η ζωή μου αξίζει, επειδή χαρίστηκε από το Θεό σε μένα. Ούτε λιγότερο, ούτε περισσότερο. Και αφήστε αυτά τα αισθήματα, τα σατανικά, της απαισιοδοξίας να φύγουν.

Όταν φοβόσαστε να προσεύχεστε και να ενώνεστε με τον Θεό με έναν απλό τρόπο. Δεν χρειάζεται…η προσευχή σας μπορεί να κρατήσει μερικά δευτερόλεπτα. Όταν φοβόσαστε να ξέρετε ότι είστε αιχμάλωτοι στο σατανά. Ο μόνος που μπορεί να σας ελευθερώσει από αυτή την αιχμαλωσία είναι ο Θεός. 

Αν κάποιος είναι συστηματικά αγενής, αποκαρδιωτικός και κακός, πείτε του τη γνώμη σας. Δώστε του να καταλάβει ότι δεν σας αρέσει η συμπεριφορά του. Και προτείνετέ του μια πιο αγαπητική λύση. Υποβιβάζοντας  τους άλλους δεν ανεβάζετε τον εαυτό σας. Η προσωπική δύναμη του καθενός πηγάζει από την επιλογή του να είστε ανθρώπινοι κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες. Η συμπόνια να θυμόσαστε ότι είναι το ιδεώδες.  Να αναρωτιέστε αν έχετε συμπόνια, γιατί η συμπόνια φωτίζει το δρόμο σας και πάντα βοηθά τους ανθρώπους να ακτινοβολούν . Άρα η συμπόνια δεν είναι συναίσθημα αλλά τρόπος έκφρασης. 

Κάντε έναν κόπο να ενδιαφερθείτε και να κατανοήσετε τους άλλους και δώστε προσοχή σε αυτά που σας εκμυστηρεύονται. Κι έτσι ίσως να μπορέσετε να τους βοηθήσετε ουσιαστικά. 

Μάθετε να εξισορροπείτε την ατομική σας εξέλιξη με την κοινωνική εξέλιξη και συνείδηση ώστε να γλυτώνετε από την μοναξιά και να μπορείτε να έχετε άγγελο προστάτη γύρω σας. 

Να προσφέρετε πάντα περισσότερα από όσα χρειάζεστε εσείς σε όσους αγαπάτε και όσους έχουν ανάγκη τη φροντίδα σας. 

Να μην έχετε πλαστές συμπεριφορές αλλά καρδιακές συμπεριφορές κι όταν αισθάνεστε ότι η συμπεριφορά σας είναι πλαστή να μην μιλάτε σε κανέναν. 

Μην παραλείπετε ποτέ να επαινείτε ολόψυχα τους άλλους. Μην  παραλείπετε ποτέ να επιβραβεύετε και την μικρότερη προσπάθεια που τους κάνει να γίνονται καλύτεροι. 

Μην υποτιμάτε ποτέ την ικανότητα που έχετε να πληγώσετε τους άλλους. Μεταχειριστείτε τη όπως τον δυναμίτη, με πολλή-πολλή προσοχή όμως…Η αγάπη δεν μπορεί να υπάρξει με διάθεση να πληγώνεις τους άλλους. Να τους εύχεστε τα καλύτερα, να τους ευλογείτε, να κάνετε ό,τι μπορείτε…αλλιώς κλειδώστε τους μέσα στο φως και αφήστε τους να κάνουν την πορεία τους. 

Η οργή μας αποξενώνει και μας πετά σ΄ένα λάκκο με φίδια πνευματικά και δηλητηριάζει όλες τις σχέσεις που έχουμε. Άνθρωποι που νιώθουνε μοναξιά να ξέρετε ότι είναι άνθρωποι που νιώθουνε οργισμένοι. 

Θα υπάρξουν στη ζωή κάποια τραύματα που ίσως να μην μπορέσετε να τα ξεπεράσετε εύκολα. Ωστόσο πρέπει να προχωρήσετε, κυρίως αν εμπεδώσετε όσα σας διδάσκει η ζωή και κυρίως αν κατανοήσετε πόσο οικουμενικός είναι ο πόνος. 
Να μάθετε να ακούτε πραγματικά, μην βιάζεστε να μιλήσετε. Το να πεις τη γνώμη σου πάνω από τον άλλον δείχνει μια αλαζονεία η οποία κρύβεται μέσα στη βιασύνη.

Αν πείτε σε κάποιον ότι δεν έχω χρόνο αυτή τη στιγμή ψάξτε να βρείτε σύντομα γι’ αυτόν.  

Καταργήστε από το λεξιλόγιό σας λέξεις που δίνουν διαταγές. Επιλέξτε απλά να κάνετε αυτό που πρέπει να γίνει. Όταν πάλι κάποιες φορές κάνετε κάτι παρόλο που δεν είναι η σειρά σας να το κάνετε, να προσεύχεστε στο Θεό να σας δίνει δύναμη και να σας βοηθά. Μην πιέζεστε να τα προλάβετε όλα γιατί αυτό θα σας αναστατώνει. Περιορείστε τη λίστα όλων των υποχρεώσεών σας κατά το ήμισυ και μην λιβανίζετε τον εαυτό σας με τη λέξη τα πρόλαβα όλα και τελικά όλα τα έχετε πασαλείψει. Κυρίως όμως να μην είστε αυταρχικοί. 

Αναπτύξτε την δημιουργικότητά σας.  Πιάστε τις ευκαιρίες που σας στέλνει καθημερινά ο Θεός. 

Αναπνέετε βαθειά. 

Να προσεύχεστε.

Να τρώτε με ευχαρίστηση. Να πίνετε πολύ νερό. 

Να κάνετε φίλους και να τους τιμάτε. 

Να προσφέρετε και να δέχεστε αγάπη. Αυτή είναι η οδός για να νιώσετε ότι έχετε τον έλεγχο της ζωής σας και να μπορείτε να γίνετε καλοδεχούμενοι στην χώρα των αγγέλων και βοηθούν την κοινωνία να αναπτύσσεται και να οργανώνεται. Βάλτε στην άκρη την τελειομανία σας, την ανάγκη για αναγνώριση, για να μπορέσετε να δουλέψτε ταχύτερα. Θα κάνετε λιγότερα λάθη και θα αποκτήσετε περισσότερη επίγνωση των πραγμάτων όταν ακολουθήσετε αυτήν την οδό.

Να βλέπετε μια κακή μέρα, ως μια κακή μέρα. Τίποτα άλλο. Δεν είναι προάγγελος ούτε δεινών ούτε καλών. Καλές μέρες, κακές μέρες. Ηλιοφάνεια, συννεφιά. Βροχή, λιακάδα. Η γη τα ανέχεται. Η γη ωφελείται κι απ’ τα δύο. Κι εσείς το ίδιο. 

Να αφιερώνετε χρόνο στον εαυτό σας για προσευχή. Πέντε λεπτά στην αρχή και στο τέλος της ημέρας είναι τέλεια για να έχετε την ισορροπία σας. Να διαβάζετε την Αγία Γραφή και τους Χαιρετισμούς. Η επίδραση των λόγων της γραφής είναι ζωογόνος, όπως το νερό. 

Να ξέρετε πως ό,τι η εκπνοή είναι, το ίδιο σημαντική είναι και η εισπνοή. Να αναπνέετε βαθειά και να ξέρετε ότι κάθε φορά που αναπνέετε ο Θεός σας διαπερνά και φωτίζει όλο σας το σώμα. 

Φροντίστε να μη λέτε πολλά και να είστε σιωπηλοί, αλλά λίγα και όσα πρέπει. 

Επίσης, καλό θα ήτανε να έχετε τακτικότερη επαφή με την καρδιά και τα βαθειά και τέλεια συναισθήματα του φωτός. 

Απομακρυνθείτε από αυτούς που μπορούν να σας βλάψουν έστω και πνευματικά, και να αναλογίζεστε συχνά και με ευγνωμοσύνη εκείνους που σας αγαπούν και σας εμπνέουν. Αποφύγετε να σκέφτεστε εκείνους που σας πληγώνουν και σας απογοητεύουν και επίσης το ίδιο καλά να αποφεύγετε τις σκέψεις εκείνες που σας λένε ότι στο μέλλον θα γίνει κάτι κακό, ότι πρέπει να γίνει κάτι, ότι θα αρρωστήσετε, ότι θα πάθετε κάτι. Να τις αποφεύγετε σα να πρόκειται να πέσει ένα άρμα επάνω σας αναμμένο. Σηκωθείτε αμέσως να φύγει. Μην μείνετε να σχολιάσετε ούτε το δίκιο των σκέψεων ούτε των ανθρώπων αυτών, ούτε τίποτα.

Να συναναστρέφεστε εκείνους που έχουνε Θεό και κρατήστε τους κοντά σας. 

Και τέλος, να ξέρετε ότι ζούμε μια μεγάλη εμπειρία που ονομάζεται Φως Ραφαήλ, και τη ζείτε κι εσείς εκεί, μια τεράστια εμπειρία αγάπης και δυνάμεων. Μέσα σε αυτό το δρόμο υπάρχει και άσκηση, υπάρχει και πίεση…όμως δείτε αν πάρετε ένα σπόρο και δεν τον φυτέψετε βαθειά μες το σκοτάδι και δεν τον πιέσετε στο χώμα, ο σπόρος αυτός δεν θα βγει. Το σκοτάδι, δηλαδή το να μην ξέρετε γιατί ο δάσκαλος τα λέει αυτά και η πίεση και το βάθος του χώματος ενεργοποιούν τις δυνάμεις μέσα στον σπόρο που αν ήταν στην επιφάνεια δεν θα έκανε τίποτα. 

Η ουσία είναι να ξέρετε ότι πατάτε σε ιερό τόπο. Αν αυτό το γνωρίζετε ούτε να σκεφτείτε χρειάζεται, ούτε τι να κάνετε, ούτε πώς να φερθείτε, ούτε να προσπαθήστε να καταλάβετε. Αν ξέρετε ότι ο τόπος που πατάτε είναι ιερός τόπος, τότε γνωρίζετε, η ψυχή μάλλον γνωρίζει, ότι είσαστε στο σωστό σημείο. Είστε όλοι ευλογημένοι από το Θεό….

Πετάξτε τον καθωσπρεπισμό που είναι κυνικότητα και αυστηρότητα κρυμμένη πίσω από ευγένεια, γίνετε απλοί σαν τα παιδιά, κάντε κάθε μέρα μια καινούργια αρχή και δώστε στον εαυτό σας μια δυνατή και δυναμική εμπειρία, τρισεκατομμυρίων βατ ηλιακού φωτισμού…Αφήστε τον εαυτό σας να γεμίσει με τρισεκατομμύρια βατ φωτισμού ηλιακού να κυλήσουνε μέσα σας και να γίνετε σαν τα παιδιά, να απλουστευτείτε….

Δοξάστε το Θεό και όλα τ΄άλλα είναι μόνο λόγια. Δεν έχουνε τίποτα να σας προσφέρουνε. Αυτό που σας έστειλα είναι πίσω από τα λόγια…Είναι μια δόνηση που είναι ακριβώς γύρω σας εκεί που είσαστε. Η ικανότητά σας να την απορροφήσετε εξαρτάται από το βαθμό της απλότητάς σας και από το βαθμό που μπορείτε να αισθάνεστε το κάθε σας δευτερόλεπτο σαν μια δυναμική αιωνιότητας.