Home » μυστικισμός

Ε. ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ


Ο Χριστιανισμός όπως προαναφέρθηκε είχε πολλά κοινά με τις αρχαίες θρησκείες όπως σύμβολα και αρχέτυπα, αλλά και γνώσεις που δεν προσφέρονταν σε όλους, κατά το πρότυπο των αρχαίων μυστηρίων. Ο Κλήμης ο Αλεξανδρέυς χρησιμοποιώντας όρους και πρακτικές των παγανιστικών μυστηρίων, μιλά συχνά για «την εποπτεία Θεού», η οποία όπως και στα αρχαία μυστήρια δεν προσφέρονταν σε όλους:

«Δεν αποκάλυψε (ο κύριος) στους πολλούς αυτό που δεν ανήκε στους πολλούς, αλλά το αποκάλυψε μονάχα στους λίγους για τους οποίους έκρινε ότι ταιριάζει, σε εκείνους που ήταν ικανοί να ο συλλάβουν και να διαπλαστούν με αυτό. Γιατί ο Θεός εμπιστεύτηκε το άφατο μυστήριο του στον Λόγο, όχι στην γραπτή λέξη. Ο Θεός τοποθέτησε την εκκλησία ως αποστόλους, άλλους ως προφήτες, άλλους ως ευαγγελιστές, για την τελειοποίηση των αγίων, για το έργο της ιεροσύνης, για την εποικοδόμηση του σώματος του Χριστού.»(Στρωμματείς 7.11) 

ο Ωριγένης αναφέρει ότι:

«Συχνά μάρτυς μου ο Θεός, αισθάνθηκα τον Νυμφίο να με πλησιάζει και να βρίσκεται μαζί μου, όσο μπορεί να συμβεί αυτό, ύστερα εξαφανιζόταν ξανά και δεν μπορούσα να βρω εκείνο που ζητούσα». (Hom. In Cant., 1.7).

Αλλά και ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης περιγράφει την μυστική εμπειρία ως ξύπνημα από το σώμα ή ανάβαση σε παρατηρητήριο, ως συνείδηση της θείας παρουσίας, απόκτηση της ιδιότητας του θεϊκού φωτός και ταύτιση με αυτό το οποίο αντιλαμβάνεται. Ας δούμε πως περιγράφει την μυστική αυτή εμπειρία :

«Φαντάσου έναν κατακόρυφο απόκρημνο βράχο, με μιαν άκρη να προεξέχει στην κορφή. Τώρα φαντάσου τι θα αισθανόταν ίσως ένα πρόσωπο, αν έβαζε το πόδι του στην άκρη αυτού του γκρεμού και, κοιτάζοντας κάτω προς το χάος, δεν έβλεπε ούτε στέρεο πάτημα ούτε κάτι για να πιαστεί. Αυτό είναι, νομίζω, η εμπειρία της ψυχής όταν πηγαίνει περ' απ' το πάτημα στα υλικά πράγματα, στην αναζήτησή της γι' αυτό που δεν έχει διάσταση και υπάρχει προαιώνια. Γιατί δεν υπάρχει τίποτε απ' όπου να μπορεί να κρατηθεί, ούτε χώρος, ούτε χρόνος, ούτε μέτρο, ούτε τίποτε άλλο, το μυαλό μας δεν μπορεί να το προσεγγίσει. Κι έτσι η ψυχή, γλιστρώντας σε κάθε σημείο απ' όπου δεν μπορεί να πιαστεί, ζαλίζεται και παθαίνει σύγχυση και ξαναγυρίζει γι' άλλη μια φορά σ' αυτό που της είναι σύμφυτο, ευχαριστημένη τώρα που ξέρει απλώς αυτό για το Υπέρτατο, ότι είναι τελείως διαφορετικό από τη φύση των πραγμάτων που η ψυχή γνωρίζει» 

Όσο βέβαια αυξάνονταν οι πιστοί του Χριστιανισμού, τόσο μειώνονταν ο μυστηριακός του χαρακτήρας. Έτσι δημιουργήθηκαν δύο Χριστιανικοί ατραποί. Ο Ένας ο επίσημος φορέας της διδασκαλίας η Εκκλησία, και ο άλλος το «εσωτερικό» μονοπάτι του Ιησού, η μυστικιστική πλευρά που απευθύνεται στην ανάγκη για ένωση με το Θείο, ο πρώτος συλλογικός, ο δεύτερος προσωπικός.Από τον τρίτο κιόλας αιώνα άρχισε η πρακτική του ασκητισμού, από ανθρώπους που αναζητούσαν την πνευματική τελείωση τους, σε καθαρά προσωπικό βιωματικό επίπεδο, πέρα από τα συλλογικά δόγματα της εκκλησίας. Ως πατέρας και ιδρυτής του κοινοβιακού μοναχισμού θεωρείται ο όσιος Παχώμιος που περί το 323 μ.χ ίδρυσε την πρώτη μεγάλη πρότυπη κοινοβιακή κοινότητα στην Αίγυπτο.Ο Χριστιανικός μυστικισμός έχει τις ρίζες του στον μοναχισμό και στην ασκητική ζωή.Η ουσιώδης διάφορα σε σχέση με τις άλλες μυστηριακές θρησκείες είναι πως η γέφυρα προς την θέωση είναι ο Ιησούς Χριστός, ο οποίος διά της ενανθρώπησης και του έργου του, συνυψώνει μαζί του την ανθρώπινη φύση και την μεταμορφώνει συνεχώς.

«Αναχωρώ» σημαίνει αποχωρίζομαι από τα εγκόσμια, και δένομαι αδιάσπαστα μόνο με τον Θεό. Με την αποχώρηση και την «φώτιση» αποκαλύπτεται το ΟΝ που αληθινά υπάρχει. Έτσι φτάνει ο κανείς στην απάθεια που είναι «θάνατος της ψυχής και θάνατος του νου, πριν από το θάνατο του σώματος». Το να γίνεις «απαθής» -με την Πατερική και όχι τη Στωική έννοια του όρου - εξηγεί ο π. Θεόκλητος Διονυσιάτης, παίρνει καιρό και θέλει σκληρή δουλειά, με αυστηρή ζωή, νηστεία και αγρυπνία, προσευχή, ιδρώτα αίματος, ταπείνωση, την καταφρόνια του κόσμου, σταύρωση, τα καρφιά, τη λόγχη στην πλευρά, το ξύδι και τη χολή, εγκατάλειψη απ' τον καθένα, προσβολές από τρελούς αδελφούς συσταυρωμένους, βλαστήμιες απ' τους περαστικούς: και μετά -ανάσταση εν Κυρίω, την αθάνατη αγιότητα του Πάσχα.Κατά αυτόν τον τρόπο ο ασκητής απομονώνει τα ανθρώπινα πάθη ενδύεται ένα άλλο αναγεννημένο «εγώ» . Ο ιστορικός Προκόπιος είχε ονομάσει τη ζωή του μοναχού «τέλεια μελέτη του θανάτου». Τι είναι όμως ο θάνατος για τον ασκητή; Θάνατος είναι ο χωρισμός από το Θεό. Κάτι που μας θυμίζει σαφώς τα λόγια του Πλάτωνα στον Φαίδωνα: «Είναι πιθανόν οι άνθρωποι να μη αντιλαμβάνονται ότι όλοι όσοι προσφεύγουν στην ενασχόληση με την φιλοσοφία εκπαιδεύονται για ένα πράγμα μόνο τον θάνατο..», εννοώντας ο Πλάτωνας τον θάνατο της αμαθείας και την αναγέννηση ενός πνευματικού ανθρώπου. Όπως χαρακτηριστικά παραδέχεται και ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος: «παράξενο, ότι και οι Έλληνες είπαν κάτι ανάλογο, γιατί ορίζουν τη φιλοσοφία ως μελέτη του θανάτου».
Υπάρχει βέβαια μία διαφορά προσέγγισης. Ο Χριστιανικός μυστικισμός δεν θεωρεί απαραίτητη την γνώση ή την σοφία όπως για παράδειγμα ο Πλάτωνας. (Υπάρχει επίσης και η άποψη πως η στάση του Πλάτωνα είναι περισσότερο διαλεκτική, κάτι που είναι σαφές πως δεν ισχύει. Ο Πλάτωνας ήταν πάνω από όλα μύστης).Υπάρχουν και άλλες διαφορές βέβαια όπως θα διαπιστώσουμε στην συνέχεια. Για τον Χριστιανικό λ.χ μυστικισμό ο κόσμος οι ψυχές και η ύλη είναι δημιουργήματα και όχι απορροές του Θεού. Απορρίπτεται επίσης η πλήρη ένωση της ανθρώπινης ψυχής με τον Θεό σε μια Πανθεϊστική έννοια. Τέλος αντιλαμβάνεται τον μυστικισμό όχι ως ένωση με την «Θεία ουσία» αλλά ως θέα τηςΘείας δόξας, ως ένωση αγάπης, ως μετοχή στις άκτιστες ενέργειες του θεού, με τις οποίες ο άνθρωπος φτάνεις την «Θέωση», γίνεται «κατά χάριν» Θεός.
Ο Χριστιανικός μυστικισμός αποσκοπεί σε μια τελειότητα ζωής, είναι κανόνας ηθικής και φιλοσοφίας αλλά αρνείται ότι η γνώση μπορεί να οδηγήσει στην θέωση του ανθρώπου, καθώς δίνει τα πρωτεία στην καρδιά. Ο ησυχασμός, όπως κάθε μυστικισμός, επιδιώκει το «βύθισμα» σε μία ατμόσφαιρα ενορατική για να γνωρίσουμε στο Θεό.
Θα μπορούσε να υποστηριχθεί πως ο Ησυχασμός είναι η Ελληνική Ορθόδοξη ατραπός προς την εσωτερική μύηση, κάτι αντίστοιχο με τις εσωτερικές μεθόδους της ανατολής που οδηγούν στην Νιρβάνα. Με την διαφορά πως για τον Ορθόδοξο ο Θεός δεν είναι μεταφυσικός, αλλά υπερβατικός και παρών στην φύση δια των άκτιστων ενεργειών του. Ο Θεός στην Ορθοδοξία παραμένει Θεός, και ο άνθρωπος παραμένει άνθρωπος. Ο άνθρωπος γίνεται Θεός κατά χάρη, αλλ' όχι Θεός ως προς την ουσία. Αυτή η διάκριση μεταξύ Δημιουργού και δημιουργήματος συνεχίζεται ακόμη• γεφυρώνεται με την αμοιβαία αγάπη αλλά δεν εξαφανίζεται. Ο Θεός, όσο κοντά κι αν έρθει στον άνθρωπο, πάντα παραμένει ο «Όλως Έτερος».
Υπάρχει επίσης διαφορά ανάμεσα στον διαλογισμό και στην Χριστιανική προσευχή. Η χριστιανική προσευχή δεν είναι απλώς μία «στροφή προς τα έσω», ως μία υπερβατική ενέργεια που προέρχεται από τον ίδιο τον άνθρωπο μέσω τεχνικών διαλογισμού, αλλά απευθύνεται πάντοτε προς τον «απέναντι του ανθρώπου», που είναι ο Θεός και επικαλείται την αγάπη Του, το έλεός Του, και την «Θεία χάρη», για να το επιτύχει αυτό.Η προσευχή είναι ένα «άνοιγμα» τού ανθρώπου στην Θεία αγάπη, τού ανθρώπου που είναι αδύναμος να υψωθεί πέρα από την κτιστή πραγματικότητα. Ετσι επικαλείται την αγάπη και την δωρεά τού Θεού. Η απάντηση στην προσευχή δεν προέρχεται από τον ίδιο τον άνθρωπο, αλλά από τον Θεό. Η ησυχαστική παράδοση βασίζεται σε τρία στάδια τελείωσης:

1. Στην κάθαρση της καρδιάς
2. Στον φωτισμό του Νου
3. Στην θέωση 

Οι τεχνικές της ησυχαστικής μεθόδου (που ομοιάζουν με τεχνικές τόσο του Βουδισμού όσο και των Σούφι ) είναι τρεις:

Α) Εξωτερική στάση. Ο άγιος Γρηγόριος ο Σιναίτης συνιστά το κάθισμα σε ένα κοντό σκαμνί, περίπου είκοσι πέντε πόντους ύψος. Το κεφάλι και οι ώμοι θα πρέπει να είναι κυρτωμένοι, και τα μάτια προσηλωμένα προς το μέρος της καρδιάς. Δέχεται ότι αυτή η στάση θα αποδειχθεί εξαιρετικά άβολη μετά από ένα διάστημα.
Β) Έλεγχος της αναπνοής. Η αναπνοή πρέπει να γίνει βραδύτερη και συγχρόνως να συντονιστεί με τον ρυθμό της προσευχής. Συχνά το πρώτο μέρος «κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ θεού» λέγεται όταν εισπνέουμε και το δεύτερο μέρος «ελέησαν με τον αμαρτωλό», όταν εκπνέουμε.
Γ) Εσωτερική εξερεύνηση. Όπως και στην Γιόγκα διδάσκεται η συγκέντρωση της σκέψης σε συγκεκριμένα σημεία του σώματος, έτσι και ο Ησυχαστής συγκεντρώνει την σκέψη του στο καρδιακό κέντρο. Αναπνέει διάμεσο της μύτης και προωθεί την αναπνοή του στους πνεύμονες του, κάνει τον Νου του να κατέρχεται με την αναπνοή του και ερευνά εσωτερικά για την θέση της καρδία.Η προσευχή αποτελεί την απαραίτητη προϋπόθεση για την επίτευξη της Εσωτερικής ηρεμίας και της προσέγγισης του Θεού. O Oσιος Θεόγνωστος περιγράφει ως εξής αυτή την εμπειρία:

«Κι αν με την καθαρή προσευχή που ενώνει αυλα με τον Θεό τον αυλο νου έφτασες να δεις σαν σε καθρέφτη τη ζωή που θα διαδεχθεί το τέλος της εδώ ζωής σου, επειδή δέχτηκες τον αρραβώνα του Πνεύματος και Απόκτησες μέσα σου τη βασιλεία των ουρανών με όλες τις αισθήσεις και τις σκέψεις σου, κι αν το κατόρθωσες αυτό, μην ανεχθείς όμως να απολυθείς από τη σάρκα σου χωρίς να έχεις προβλέψει τον θάνατο σου, αλλά και να προσεύχεσαι θερμά για αυτό και να ελπίζεις ότι θα το πετύχεις, κοντά στην έξοδο σου αν σε συμφέρει. Και να προετοιμάζεις τον εαυτό σου για αυτή την έξοδο αποβάλλοντας κάθε δειλία, ώστε να μπορέσεις να διαπεράσεις τον αέρα, να ξεφύγεις από τα πονηρά πνεύματα και να περάσεις θαρραλέα και άφοβα τις ουράνιες αψίδες, να ενωθείς με τις αγγελικές τάξεις, να προστεθείς στους εκλεκτούς και τους δίκαιους όλων των αιώνων, και να βλέπεις τον Θεό όσο αυτό είναι δυνατό. Θα χαίρεσαι τα αγαθά που χαρίζει ο Θεός και θα νοιώθεις τον Λόγο του Θεού να ακτινοβολεί τα υπερουράνια και να τον λατρεύουν με την άχραντη σάρκα Του, σε κοινή προσκύνηση μαζί με τον Πατέρα και το Πνεύμα, ολόκληρη η επουράνια στρατιά και όλοι οι άγιοι ». (περί ιεροσύνης,75) 

Η προσευχή διακρίνεται σε τρεις κατηγορίες :

• Η προφορική προσευχή
• Η νοητική προσευχή
• Η καρδιακή προσευχή

Στην προσευχή λέει ο επίσκοπος Θεοφάνης ο Ερημίτης (1815-94), το πρωταρχικό είναι να συνεχίζεις να στέκεσαι μπροστά του ακατάπαυστα μέρα και νύκτα μέχρι το τέλος της ζωής σου. Να προσεύχεσαι σημαίνει να στέκεσαι μπροστά στον Θεό, να έρχεσαι σε άμεση και προσωπική σχέση με αυτόν.
Είναι να γνωρίζεις σε κάθε επίπεδο της ύπαρξης σου, από το ενστικτώδες έως το διανοητικό, από το υποσυνείδητο έως το υπερσυνείδητο, ότι υπάρχεις ΜΕΣΑ στον Θεό, και αυτός είναι εντός σου. Προσευχή είναι ο Θεός, όχι δηλαδή κάτι που εμείς αρχίζουμε, αλλά κάτι στο οποίο συμμετέχουμε. Πρώτιστα δεν είναι κάτι που εμείς κάνουμε αλλά κάτι που ο Θεός κάνει μέσα μας. Κατά την ρήση του Άγιου Παύλου, «ζω δε ουκέτι εγώ, ζει δε εν εμοί Χριστός (Γαλ. Β’210).
Ο σκοπός της προσευχής είναι, «γίνε ότι είσαι». Γίνε συνειδητά και ενεργά αυτό που ήδη είσαι εν δύναμη και μυστικά, επειδή έχεις πλαστεί σύμφωνα με την ιερή εικόνα και έχεις ξαναγεννηθεί με το Βάπτισμα. Γίνε ότι είσαι ακριβέστερα ξαναγύρισε στον εαυτό σου. Ανακάλυψε Αυτόν που είναι ήδη δικός σου. Άκουσε αυτόν που δεν παύει ποτέ να μιλάει μέσα σου. Κάνε κτήμα σου αυτόν που ακόμα και τώρα σε έχει για δικό του τούτο. Αυτό είναι το μήνυμα του Θεού σε όποιον θέλει να προσευχηθεί, «Δεν θα με αναζητούσες ποτέ αν δεν με είχες ήδη βρει». Ο επίσκοπος Θεοφάνης περιγράφει την κατάσταση που βιώνει αυτός που προσεύχεται :

«..Η ουσία είναι να ενοικείς στο Θεό, και αυτή η παρουσία σου μπρος στον Θεό σημαίνει ότι ζεις με την συνεχή διαβεβαίωση της συνείδησης σου πως ο Θεός υπάρχει εντός σου και σε όλα. Ζεις με την σταθερή πεποίθηση ότι βλέπει κάθε τι που είναι μέσα σου, γνωρίζοντας σε καλύτερα από ότι εσύ γνωρίζεις τον εαυτό σου. Αυτή η επίγνωση ότι το μάτι του Θεού βλέπει βαθιά μέσα σου δεν πρέπει να συνοδεύεται από καμία οπτική αντίληψη αλλά πρέπει να περιορίζεται σε μία απλή πεποίθηση ή αίσθηση».

Ο τελικός σκοπός της προσευχής είναι η «Θέωση». Όπως αναφέρει ο αρχιμανδρίτης Σέργιος Μπουλγκάνοφ, «Το όνομα του Ιησού, παρών στην ανθρώπινη καρδιά, φέρνει μαζί του την δύναμη της θεοποίησης».
Ο Λόγος έγινε άνθρωπος λέει ο Άγιος Αθανάσιος για να γίνει ο άνθρωπος Θεός. Αυτός που είναι από την φύση Θεός πήρε την ανθρώπινη υπόσταση μας, ώστε εμείς οι άνθρωποι με την χάρη του να μπορέσουμε νa μοιραστούμε την Θεότητα του «γινόμενοι κοινωνοί θείας φύσεως» (Β’ Πετρ.α’4). Ο άνθρωπος μεταμορφώνεται δια τής «Θείας Χάρης». Η κατάσταση τής «Θείας Χάρης» είναι η φανέρωση και η κυριαρχία τής άφατου αγάπης του θεανθρώπου Ιησού Αυτού, πού «έτι αμαρτωλών όντων ημών υπέρ ημών απέθανεν» (Ρωμ. 5, 8).
Στην ησυχαστική παράδοση το μυστήριο της θέωσης λαμβάνει την μορφή της θέας φωτός, όχι όμως το κτιστό φως που γίνεται αντιληπτό με τις αισθήσεις.
Σε αυτό το σημείο είναι σημαντικό να γίνει μία σημαντική διευκρίνηση στους όρους Κτιστό και άκτιστο. Στην Ορθοδοξία υπάρχει διάκριση μεταξύ κτιστού και άκτιστου.
Άκτιστος είναι ο Θεός και οι ενέργειές Του, ενώ κτιστός είναι ο κόσμος. Υπάρχει μία σαφώς διαφορετική οντολογία μεταξύ των δύο, αφού το άκτιστο δεν έχει αρχή, φθορά και τέλος, ενώ το κτιστό έχει συγκεκριμένη αρχή, διακρίνεται για την φθορά και δεν έχει τέλος, όχι γιατί αυτό οφείλεται στην φύση του, αλλά γιατί έτσι το θέλησε ο Δημιουργός του. Συνεπώς οντολογικά υπάρχει τεράστια διαφορά μεταξύ κτιστού και ακτίστου, εν τούτοις η άκτιστη ενέργεια, χωρίς να μετατρέπεται σε κτίσμα, εισέρχεται μέσα σε όλα τα κτιστά, οπότε έτσι αποφεύγεται ο αγνωστικισμός και ο πανθεϊσμός.
Για τους ησυχαστές υπάρχει σαφής διάκριση του Νου («πνεύματος» του ανθρώπου) και του Λόγου (διανοίας). O Νους είναι ο «οφθαλμός» της ψυχής και όργανο θεογνωσίας.Σκοπός του Ησυχασμού είναι η κάθαρση της καρδίας και του Νου, αντίστοιχα, από τα πάθη και από τους λογισμούς. Η διαδικασία αυτή ονομάζεται πατερικά «θεραπεία», διότι μέσω αυτής θεραπεύεται ο νους και ανακτά τη φυσική λειτουργία του. Με την έλευση του Αγίου Πνεύματος, που ακολουθεί την «θεραπεία», ο Νους γίνεται «ναός» του (Α' Κορ.6, 19) και ο άνθρωπος μέλος του σώματος του Χριστού (Α' Κορ.12, 27• Ρωμ. 8, 9). Το πνευματικό αυτό στάδιο ονομάζεται στη «φωτισμός» και είναι η προϋπόθεση της Θεώσης, του δοξασμού μέσα στην άκτιστη φυσική Χάρη (ενέργεια) της Αγίας Τριάδος. Κατ’ αυτό τον τρόπο:

Οι άγιοι φτάνουν να γίνουν κάτι που ποτέ δεν θα μπορούσε να ανήκει αποκλειστικά στην φυσική δύναμη, αφού η φύση δεν κατέχει καμία ικανότητα που θα ήταν ικανή να αποκτήσει αυτό που ξεπερνάει την φύση. Κανένα είδος θεοποίησης δεν είναι πραγματικά παράγωγο της φύσης, αφού η φύση δεν μπορεί να κατανοήσει τον Θεό.» Πατρολογία τομος 90, 321 Α 

Νοησητρονική και δονητική των γραμμάτων


Η επιστημονική θεωρία των κραδασμών είναι γνωστή και δεν χρειάζεται να αναλυθεί εδώ. Ωστόσο, θα πούμε λίγα λόγια. 
Η επιστήμη απέδειξε πως το καθετί στο κόσμο των αισθήσεων είναι ύλη – ενέργεια με διαφορά συχνότητας κραδασμών. Η επιστήμη κατόρθωσε μερικώς να τροποποιεί την συχνότητα των κραδασμών, πχ, ο ηλεκτρισμός μεταβάλλεται σε θερμότητα και φως. 
Οι αποκρυφιστές όλων των αιώνων γνώριζαν αυτά όλα και γνωρίζουν και περισσότερα. Τα ανθρώπινα σώματα, ήτοι το αστρικό πεδίο, το νοητικό πεδίο, το ανώτερο νοητικό πεδίο, το ενορατικό πεδίο, το πνευματικό πεδίο, ονομάζονται σώματα ένεκα της μορφής του ανθρώπου. Στην πραγματικότητα είναι καταστάσεις, δηλαδή κάποια συχνότητα κραδασμών το καθένα. 
Σε αυτό οφείλεται η συμπάθεια ή αντιπάθεια ανάμεσα στα άτομα. Άτομα με παρόμοια συχνότητα αισθάνονται συμπάθεια και στο αντίθετο, προκύπτει αντιπάθεια. Η συχνότητα κραδασμών είναι προϊόν σκέψεων, μονίμων ή μη. Η φύση των κραδασμών προκαλεί την αποδοχή ή όχι του ατόμου. Δηλαδή, οι άσχημες σκέψεις δίνουν απωθητικό άτομο, οι καλές αξιαγάπητο.


Γράμματα και δονήσεις – Ηχητικοί κραδασμοί

Ο Λόγος, δηλαδή η προφορά των χαρακτήρων που απαρτίζουν την αλφάβητο, γίνεται μέσα από τον ήχο που βρίσκεται στον κραδασμό που παράγεται από την προφερόμενη λέξη. Ο ήχος εκδηλώνεται μόνο μέσα από την εισπνοή και εκπνοή. Για αυτό όσο βαθύτερα αναπνέουμε τόσο ισχυρότερα εκδηλώνεται ο ήχος. 
Οι ήχοι είναι εσωτερικοί και εξωτερικοί. Η εσωτερική φωνή είναι η φωνή της σιγής. Αυτή ακούγεται κατά τη διάρκεια της εκπνοής και εισπνοής και της σκέψης. Οι εξωτερικοί ήχοι έχουν σαν άμεσο στόχο την πραγματοποίηση ενός έργου. 
Έτσι, η λέξη γίνεται κάτι που ενώνει τη σκέψη με το αντικείμενο της σκέψης. Τα γράμματα της αλφαβήτου είναι σύμβολα μιας γλώσσας, μιας μυστικής γλώσσας, όπως και οι αριθμοί. 
Πολλοί λίγοι άνθρωποι κατόρθωσαν να κατανοήσουν τα μυστικά νοήματα των γραμμάτων. Αυτοί που καταφέρνουν να κατανοήσουν τα γράμματα γίνονται δημιουργικοί και χρήσιμοι στον κόσμο τους. 
Κάθε γράμμα, όπως θα δούμε και στην Ελληνική μαγεία, αντιπροσωπεύει κάτι θεϊκό. Έχει μια μαγική δύναμη. 
Επιστημονικές αναλύσεις έχουν αποδείξει πως η προφορά γράμματος ή συλλαβής ή λέξης, κάνει το αίμα να ρέει σε καθορισμένο σημείο στο σώμα. Άρα, συνδέονται άμεσα με τις επτά πύλες εισόδου κοσμικής ενέργειας στο σώμα. 
Για παράδειγμα θα πούμε πως η εκτεταμένη εκφώνηση του γράμματος «ι», φέρνει περισσότερη ροή αίματος στο κεφάλι και στη συνέχεια μεταφέρει δονήσεις σε όλο το σώμα. Η εκφώνηση του «ε» κάνει το αίμα να ρέει προς τον τράχηλο, το λαιμό και τον λάρυγγα. Η εκφώνηση του «ο» κάνει το αίμα να ρέει προς την καρδιά. Η εκφώνηση του «ου» κάνει το αίμα να ρέει προς την κοιλία. Η εκφώνηση του «α» κάνει το αίμα να ρέει προς τους πνεύμονες. 
Έτσι, στους μαγικούς πάπυρους βρίσκομε πλείστα τυπικά με χρήσεις φωνηέντων. Οι μεγάλοι μύστες της αρχαιότητας γνώριζαν τις ιερές λέξεις που υπήρχαν και υπάρχουν για το σκοπό της δημιουργίας έργου, γνώριζαν τον τρόπο της προφοράς τους, της εκπομπής προς ορισμένη κατεύθυνση. Αυτός ο τρόπος είναι ο χαμένος Λόγος που αναζητούν μάταια οι Αποκρυφιστικές Στοές σήμερα. 
Έχουν διασωθεί λίγα στοιχεία και απλά, αν κάποιος κάνει με σωστό τρόπο την χρήση τους, ιδιαίτερα των φωνηέντων, μπορεί να βελτιώσει τις λειτουργίες στα οικεία προς τα γράμματα, όργανα του σώματός του. Και επειδή βέβαια τα σημεία του σώματος επηρεάζονται και από κάποιο ζώδιο, θα έλθουν και άλλα αγαθά συμπτώματα, μαζί με την βελτίωση. Όπως για παράδειγμα, η εκφώνηση του «ι» θα φέρει επιπρόσθετα τύχη, προορισμό, εξύψωση, υπεροχή. Και αυτό γιατί στο κεφάλι δεσπόζει ο Κριός, η έξαρση του Ήλιου. 
Εντελώς πληροφοριακά εδώ, θα αναφέρω τα 72 ονόματα του Θεού που προέρχονται από τη Γέννηση. Αυτά τα ονόματα έχουν τεράστιες ιδιότητες, συμπεριλαμβανομένης και της θεραπευτικής. Ανάλογα με ποιο φωνήεν υπερισχύει σε ποσότητα μέσα στο όνομα, λαμβάνεται και η θεραπευτική ιδιότητα. 
Είναι πολύ γνωστό σε όλο τον κόσμο το πόσο εύκολα και πολύ, χρησιμοποιούσαν οι Αρχαίοι Πρόγονοί μας τους ηχητικούς κραδασμούς. Στην Ιλιάδα υπάρχουν παραδείγματα. Ο Αισχύνης στο έργο του «Κατά Κτησιφώντος» αναφέρει μιαν αρά. Όμως κατά κανόνα η αρά δεν είχε μόνο τα λόγια. Είχε και ήχους από φωνήεντα. Και πάνω από όλα, η κορωνίς τούτων των Αληθειών είναι η Μουσική των Ουρανίων Σφαιρών του Πυθαγόρα, το άκουσμα που λόγια δεν μπορούν να το περιγράψουν και χέρι μουσικού δεν μπορεί να το συνθέσει. 
Ο ήχος, το παράγωγο των φωνηέντων, δρα επί της μοριακής διάταξης στην ανόργανη ύλη, στην ψυχοσύνθεση προκαλώντας έλξη ή απώθηση. 
Έως σήμερα η επιστήμη προσπαθεί να αναλύσει την λειτουργία του εγκεφάλου μας. Κατευθυνόμαστε από αυτόν, γιατί η Μητέρα μας γεννήθηκε από εκεί. Οι αρχαίοι έδιναν σε κάθε ζώδιο ένα κομμάτι της κεφαλής με συγκεκριμένες ποιότητες.
Έτσι, ο Κριός κατέχει το τμήμα μεταξύ του κέντρου της κεφαλής και του ύψους του μετώπου. Εδώ βρίσκεται το κέντρο της ελπίδας και της πίστης. Ο Ταύρος από το ύψος του μετώπου μέχρι το μεσαίο σημείο του μετώπου. Εδώ βρίσκεται το κέντρο της έμπνευσης και της φιλίας. Οι Δίδυμοι κατέχουν το μεσαίο μέρος του μετώπου μέχρι το ανώτερο μέρος της μύτης. Δίνουν όραμα και προσοχή. Ο Καρκίνος κατέχει το ανώτερο σημείο της μύτης μέχρι τα χείλια. Εδώ βρίσκεται το κέντρο της προστασίας και της ολοκλήρωσης. Ο Λέων κατέχει τα χείλια μέχρι το κατώτατο σημείο της σιαγώνας. Δίνει ελευθερία και καθοριστικότητα. Η Παρθένος κατέχει το κάτω μέρος της σιαγώνας μέχρι το εσωτερικό της γλώσσας. Εδώ βρίσκεται το κέντρο της έκφρασης και της επικοινωνίας. Ο Ζυγός κατέχει τη γλώσσα μέχρι τις ωμοπλάτες. Δίνει σταθερότητα. Ο Σκορπιός κατέχει τις ωμοπλάτες μέχρι το ανώτερο σημείο του σβέρκου. Δίνει πάθος και αισθησιασμό. Ο Τοξότης κατέχει το ανώτερο σημείο του σβέρκου μέχρι το μέσον του πίσω μέρους της κεφαλής. Δίνει έμπνευση και γνώση. Ο Αιγόκερως κατέχει το υπόλοιπο μισό του πίσω μέρους της κεφαλής. Εδώ βρίσκεται η επιθετικότητα και η άμυνα. Ο Υδροχόος κατέχει από το τέλος του πίσω μέρους της κεφαλής μέχρι τη ρίζα της κορυφής. Δίνει διανοητικότητα και έλεγχο. Τέλος, οι Ιχθείς κατέχουν από την κορυφή μέχρι το κέντρο της κεφαλής. Εδώ βρίσκεται η αφοσίωση και ο σεβασμός.


Τα 24 στοιχεία

Α. Το πρώτο γράμμα και πρώτο φωνήεν. Σημαίνει Θεός. Ο άνθρωπος, η αρχή, το Ον. Πλανήτη ο Ήλιος. Στο πνευματικό επίπεδο δηλώνει την μύηση στα μυστήρια. Δίνει την ικανότητα επίλυσης προβλημάτων και εκτίμησης αποφάσεων, την κυριαρχία στα υλικά εμπόδια. Η οκταπλή χρήση του καθαρίζει τους πνεύμονες και επιδρά θετικά στις ασθένειές τους. 
Β. Τα σύμφωνα δεν παράγουν ήχο. Μόνο όταν συνδέονται με τα φωνήεντα. Το στοιχείο αυτό αντιπροσωπεύει το εσωτερικό Παν. Είναι το Ιερό του Ανθρώπου. Πλανήτης η Σελήνη. Ενωμένο με το άλφα εκδηλώνει τις ιδέες προόδου και ανάπτυξης. Εσωτερικά, το στοιχείο αυτό συμβολίζει τη γέννηση και το θάνατο. Η παλίνδρομη λέξη άβα που σημαίνει τροχός ή βοή, κυριαρχεί αποκλειστικά στην κεφαλή και στον κέντρο της συγκίνησης, το ήπαρ, φέρνει στο νοητικό και φυσικό την εκδήλωση του αιωνίου με τη δύναμη της σκέψης.
Γ. Το σύμφωνο αυτό αντιπροσωπεύει την υλική μορφή των πνευματικών μορφών. Ο πλανήτης είναι ο Δίας. Στο πνευματικό είναι η γνώση του απόκρυφου του παρόντος που δεσμεύεται από το παρελθόν και το μέλλον. Στη μαγεία εξηγεί την εμφάνιση του Απολύτου με το Λόγο. 
Δ. Αντιπροσωπεύει την αντιληπτή πραγματικότητα, την υλοποιημένη αρχή της Μονάδος. Συμβολίζει την επιθυμία, την εξουσία και την ισχύ. Πλανήτης είναι ο Ουρανός. Είναι η πραγματοποιημένη δημιουργία σύμφωνα με τους Νόμους. Υπόσχεται υλικές αφθονίες και ευνοϊκά αποτελέσματα στις προσπάθειες. 
Ε. Το πιο ιερό γράμμα του Αλφαβήτου. Η ύπαρξή τους στους Δελφούς ταλαιπώρησε πολλούς φιλόσοφους. Το Ιερό Ει των Δελφών. Είναι το πανίσχυρο πνεύμα που δεσμεύει όλα τα άλλα: του ύδατος, του αέρος, του πυρός, της γης. Πλανήτης, ποιος άλλος; Ο Ερμής. Σε πνευματικό επίπεδο παριστά τον παγκόσμιο λόγο, το «εν το παν», τον κοσμικό μαγνητισμό. Είναι ο άνθρωπος σε σχήμα πενταγράμμου ή μικροκοσμικό άστρο, αυτό που ο Ρ. Φλόυντ περιέγραψε στο Χωρομέτρη του Κόσμου. Στο πνευματικό επίπεδο, είναι το Ορθό που αμφισβητείται, η Παγκόσμια Θρησκεία, η Θεία Πρόνοια. Στο νοητικό επίπεδο είναι η ελευθερία κα ο νόμος, η κυριαρχία στα πάθη και η ταύτιση με τους άλλους. Στο φυσικό επίπεδο είναι η πειθαρχία στις εντολές και νόμους, οι φιλίες, η πίστη. 
Ζ. Το «ζ» αντιπροσωπεύει το αστρικό φως που δίνει φωτεινότητα και θέρμανση στην ύλη. Πλανήτης είναι ο Ποσειδώνας. Στοιχεία του είναι η ευφορία, ο σεβασμός, η ολοκλήρωση. Στο πνευματικό επίπεδο αντιπροσωπεύει την κυριαρχία του πνεύματος πάνω στην ύλη και τη γνώση των επτά αρχών που διευθύνουν τη δημιουργική δράση. Το γράμμα αυτό φέρνει τη νίκη και τη σεξουαλική δύναμη στον άνθρωπο. 
Η. Είναι το όγδοο και προφέρεται συριστικά σε απαλό τόνο απαλό. Συμβολίζει την ισορροπία και τη δικαιοσύνη που βρίσκονται σε κάθε πράγμα. Πλανήτης ο Κρόνος. Αντιπροσωπεύει την ψυχή που εισπνέει και εκπνέει όπως και το σώμα. Στο πνευματικό αντιπροσωπεύει τη δικαιοσύνη, την κατανόηση και την επιείκεια.
Στο νοητικό αντιπροσωπεύει το δικαίωμα για ειρήνη και την τύχη σαν καρπό μετριοφροσύνης. Στο φυσικό το νόμο της ισορροπίας και της ανέλιξης. 
Θ. Ένα από τα πιο βασικά γράμματα, το πλέον μαγικό. Αυτό το ιερό γράμμα παρουσιάζει το κοσμικό αυγό με τον θεϊκό σπόρο στο κέντρο. Είναι η Σοφία. Πλανήτης ο Άρης και ζώδιο ο Λέων. 
Στο πνευματικό είναι η εκδήλωση του Θεϊκού Φωτός στα ανθρώπινα έργα. Στο νοητικό γεννά τη φρόνηση, τη διάκριση, τη φώτιση και την αμερόληπτη κρίση. Στο φυσικό τη γνώση της Παγκόσμιας αγάπης
Ι. Είναι η εικόνα της δυναμικής εκδηλώσεως, της πνευματικής διάρκειας και της αιωνιότητας των χρόνων, η αιτία όλων των αποτελεσμάτων, είναι ο νόμος της ανταπόδοσης. Σχετίζεται με το ζώδιο της Παρθένου και του Αιγόκερω. Είναι ο τέλειος αριθμός 10, που συνθέτεται από τους τέσσερις πρώτους αριθμούς. Επιδρά από το κεφάλι στα πόδια.
Στο πνευματικό δηλώνει το νόμο του αιτίου και του αιτιατού, στο νοητικό το συμπέρασμα, στο φυσικό η δράση και η αντίδραση.
Το «ι» δονεί όλο το σώμα και βοηθά στην επικοινωνία με τις Θεϊκές Δυνάμεις. 
Κ. Είναι η έκφραση της ενέργειας και η εκδήλωση της δύναμης. Πλανήτης Άρης, ζώδιο Υδροχόος. Δίνει πνευματική δύναμη, επηρεάζει θετικά στην κυριαρχία πάνω στα κατώτερα πάθη. 
ΚΚ. Το Πυρ, το Θείο Φως. Ζώδιο, Ταύρος. Είναι η ενεργητική δύναμη όλων των εργασιών, η ευφυΐα, η φώτιση. Η αφύπνιση του πνεύματος, η θρέψη και η χώνευση, η φιλοσοφική λίθος. 
Λ. Συμβολίζει την εθελοντική θυσία, την κίνηση, τον αλτρουισμό. Στο πνευματικό αντιπροσωπεύει την θυσία του ανώτερου για το όφελος του κατώτερου. Στο νοητικό, τον ανταγωνισμό, την περίσκεψη. Στο φυσικό, υπερτερεί η ηθική. Στον άνθρωπο δηλώνει την προσωπικότητά του, το θάρρος και τη φρόνηση. 
Μ. Είναι η αρχή της σύλληψης και της δημιουργίας, η αθανασία, η μεταλλαγή. Το «μ» αντιστοιχεί στην καταστροφή αυτού που δημιουργήθηκε, δηλαδή στο μετασχηματισμό ή τη μετάβαση από τον ένα κόσμο στον άλλο.
Ζώδιο η Παρθένος.
Στο πνευματικό, η αθανασία της ουσίας. Στο νοητικό, η δράση και η αντίδραση. Στο φυσικό, ο λήθαργος.
Στην μαγεία δηλώνει το Μέγα Έργο. 
Ν. Συμβολίζει το δημιούργημα, την ατομική ύπαρξη, τη Θεία αρχή που ενώνει τον ανταγωνισμό των δύο πόλων και τους ενώνει σε έναν. Ζώδιο ο Ζυγός.
Στο πνευματικό, η αιώνια δράση της ζωής. Στο νοητικό, η συνένωση των συγκινήσεων, η αμοιβαιότητα της στοργής. Στο φυσικό, η ισορροπία στη σχέση των φύλων.
Είναι η μετενσάρκωση, η δικαιοσύνη στον υλικό κόσμο. Η παρουσία του στις μαγικές βοές προετοιμάζει τον άνθρωπο για ένα καλλίτερο μέλλον, απομακρύνει τις αντιξοότητες, βοηθά στην αναδρομή στις προηγούμενες ζωές. 
Ο και Ου. Πλανήτης η Αφροδίτη και το ζώδιο του Ταύρου. Είναι η γνώση του απύθμενου μυστηρίου. Η κατανόηση του καλού και του κακού, οι υποχρεώσεις και το καθήκον, η όρεξη και οι απολαύσεις. Στον άνθρωπο παρέχει την αγάπη. Το «ο» βοηθά την πνοή της ζωής να πηγαίνει στην καρδιά. Το «ου» έχει την ίδια δύναμη. Η διαφορά τους είναι ό,τι το «ο» είναι εσωτερικό και το «ου» εξωτερικό. 
Είναι γνωστή η μαγική βοή «ΟΥΜ». Το «ου» θεραπεύει ασθένειες στομάχου και εντέρων. Στην μαγεία αντιπροσωπεύει το απόλυτο και αυστηρό κάλλος της αρετής. 
Ρ. Είναι η ανάσταση μετά τη μεταβολή, την αφύπνιση του πνεύματος. Ζώδιο, Καρκίνος. Στο πνευματικό, η πνευματική αφύπνιση που επιτρέπει την θέαση του παρόντος και μέλλοντος, η φλόγα που καίει και φωτίζει. Στο νοητικό, η ενδυνάμωση σε υψηλά υψηλούς στόχους. Στο φυσικό, η αρμονία μεταξύ ύλης και ηθικής, οι πιστοί φίλοι, τα κέρδη. 
Σ. Συμβολίζει την αρχή του αστρικού φωτός σε κίνηση. Ζώδιο Σκορπιός. Σχετίζεται με την επιστήμη των χρωμάτων και την ανθρώπινη λειτουργία της αναπαραγωγής. Είναι το δημιουργικό πυρ, η αρχή της γένεσης.
Στο πνευματικό, η προσωπική θέληση, η βοήθεια στην ανακάλυψη των άγνωστων
μυστηρίων. Στο νοητικό, η δύναμη της επιθυμίας. Στο φυσικό, οι διαδικασίες της γέννησης, οι ισχυρές επιθυμίες, η υπόσχεση για ευημερία και αφοσίωση. 
ΣΣ. Είναι η αρχή του Λόγου στην τριπλή λειτουργία. Ζώδιο Κριός. Αντιπροσωπεύει το απόλυτο, τον άνθρωπο και τον άγγελο.
Στο πνευματικό συμβολίζει την αθανασία της ψυχής και την εξέλιξη. Είναι η Σφίγγα: ο Ταύρος, ο Λέων, ο Αετός, ο άνθρωπος.
Στο νοητικό γεννά την υπέρτατη γνώση, την κυριαρχία των παθών.
Στο φυσικό παρέχει την ενδυνάμωση, τις σωστές εμπνεύσεις στην εργασία και τη γενναιόδωρη ανταμοιβή, δίνει διακρίσεις, πλούτη και πιστούς φίλους.
Τ. Η αρχή της απόλυτης δημιουργικής δύναμης, η αιτία ενωμένη με το αποτέλεσμα. Πλανήτης Πλούτωνας. Είναι το σύμβολο ανύψωσης, ο μακρόκοσμος. 
Στο πνευματικό, το μυστήριο της ζωής. Στο νοητικό, ο μικρόκοσμος. Στο φυσικό, η γνώση των ενδόμυχων σκέψεων του ανθρώπου. 
ΤΣ. Συμβολίζει το μαγνητισμό, την τελειωτική ανέλιξη της Θείας υλοποίησης, το πνεύμα, το σώμα και τα πάθη. Ζώδιο Λέων. 
Φ. Συμβολίζει το λόγο σε δράση, τη θεία πνοή, την αθανασία. Ζώδιο, Δίδυμοι, πλανήτης Ερμής. Είναι η κοσμική αλχημεία και η έννοια της ζωής. 
Στο πνευματικό αντιπροσωπεύει και γεννά την αυταπάρνηση που είναι κόρη της πίστης και μητέρα της ελπίδας. Στο νοητικό εκφράζει τη φώτιση με την εμπειρία. Στο φυσικό γεννά την αισιοδοξία, την ευσπλαχνία και ότι ενδυναμώνει τη ζωή. Υπόσχεται διαίσθηση, διατήρηση, ανταμοιβή, φώτιση και ηθικές επιτυχίες.
Είναι καθετί αιώνιο στο Θεό - Αθανασία.


Κέντρα στο ανθρώπινο σώμα. Τα Πλέγματα ή Τσάκρας

Ο ανθρώπινος οργανισμός αποτελείται από τα εξής σώματα:
1. το χοϊκό σώμα
2. το αιθερικό ή ζωτικό σώμα 
3. το αστρικό σώμα
4. στο κατώτερο νοητικό σώμα 
Τα τέσσερα πρώτα είναι η Κατωτέρα Τετρακτύς, ο μορφικός κόσμος
5. το ανώτερο νοητικό σώμα
6. το ενορατικό σώμα
7. το ατμικό σώμα
8. τη μονάδα
Τα τρία τελευταία είναι η Ανωτέρα Τρικτύς, ο άμορφος κόσμος ή πνευματικός
Αυτά όλα είναι η ψυχή ή το αιτιατόν. 
Τα οκτώ αυτά σώματα στην αρχαία ελληνική είναι:
δέμας, αυτό που μας δένει ή σήμα ή σώμα. (Κρατύλος) 
επιθυμικόν, η γενετήσιος ορμή. 
θυμικόν, οι ψυχικές επιθυμίες. 
φρην ή νοητικόν 
αιτιατόν 
λόγος ή διαισθητικόν ή ενορατικόν 
νούς ή νόος 
αγαθόν 
Γενικά τα κέντρα θεωρούνται επτά, δεν λογαριάζεται το τελευταίο, το αγαθόν ή μονάς. 
Το χοϊκό σώμα είναι αυτό που χρησιμοποιεί τις πέντε αισθήσεις σαν μέσον αναγνώρισης του εξωτερικού κόσμου. 
Το αιθερικό είναι απροσπέλαστο στις αισθήσεις και χρησιμεύει σαν μεσάζων μεταξύ του χοϊκού και των άλλων σωμάτων. Μοιάζει σαν μεμβράνη, έχει τη μορφή του χοϊκού και πεθαίνει, διαλύεται μαζί του. 
Το αστρικό είναι το συναισθηματικό μέρος. Εδώ αναπτύσσονται τα πάθη. Έχει τη μορφή του χοϊκού. Κυβερνάται από τον χοϊκό εγκέφαλο. Μερικές φορές απεικονίστηκε στα αγάλματα με τέσσερα χέρια. Δύο χοϊκά και δύο αστρικά.
Το κατώτερο νοητικό είναι οι σκέψεις του χοϊκού. Είναι η διάνοια του ανθρώπου. 
Αυτά τα τρία μαζί είναι το ψυχικό σώμα που συμβολίστηκε με τα τρία σκαλιά του Ιερού Βήματος, το τρικέρι κλπ. 
Το ανώτερο νοητικό είναι άμορφο. Εδώ γίνεται η αυτοκριτική του ανθρώπου. Ονομάζεται και τρίτος ουρανός. Είναι το σημείο όπου γίνεται η πάλη μεταξύ του χοϊκού και του μη, η πάλη του Καλού και του Κακού. Οι Αρχαίοι Έλληνες το ονόμασαν μανία, μάντις, μαντείο.
Το διαισθητικό ή ενορατικό είναι η καθαυτό ψυχή του ανθρώπου, η Συνείδηση, ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ.
Το πνευματικό, ο Νους ή Νόος των Αρχαίων Ελλήνων, είναι ο επόπτης και βοηθός όλων των άλλων σωμάτων. Ασχολείται με ανώτερες εργασίες
Το αγαθόν ή Μονάς ή Θεία Ακτίς είναι αυτό που καλείται Άγιο Πνεύμα, ο Λόγος. 
Οι Αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν ένα το νοητικό, το κατώτερο και ανώτερο - ο φρην. 
Τα πέντε σώματα στον άνθρωπο είναι: το χοϊκό, το θυμικό, το κατώτερο νοητικό, το ανώτερο νοητικό μαζί με το αιθερικό και παρουσιάζονται σαν πεντάλφα ή πεντάκτινο αστέρι. 
Τα κέντρα του ανθρώπινου σώματος δημιουργήθηκαν για να μπορεί ο άνθρωπος να βγαίνει πέραν του χοϊκού κόσμου. Αυτήν την ικανότητα την είχαν, οι άνθρωποι. όμως η κατάχρηση έφερε μοιραία την πτώση και σήμερα για την ενεργοποίησή τους απαιτείται σκληρή δοκιμασία. 
Τα κέντρα αυτά ονομάζονται πλέγματα ή τσάκρας και είναι τα εξής:


ο ιερός όφις, στην περιοχή του ιερού οστού

το σπληνικό πλέγμα, στην σπλήνα. 
το ηλιακό πλέγμα, στην περιοχή του ομφαλού. 
το καρδιακό πλέγμα, στην καρδιά. 
το λαρυγγικό πλέγμα, στο θυρεοειδή αδένα. 
το μετωπικό πλέγμα, λίγο ψηλότερα από τα μάτια, ο πιτυοειδής αδένας και η υπόφυσις. 
το κεφαλικό πλέγμα, πάνω από την κεφαλή, το κωνάριον. 
Αναφέρονται και άλλα, μικρότερης σημασίας κέντρα:
στην πατούσα του ποδιού 
στα μάτια 
στα γόνατα 
στα αυτιά 
το γενετήσιο, κάτω από τον ομφαλό 
Το τελευταίο είναι κύριο πλέγμα, αλλά για πολλούς και σοβαρούς λόγους αναφέρεται στη θέση του σαν κύριο πλέγμα της σπλήνας. 
Τα πλέγματα αποτελούνται από φύλλα:
ο Ιερός Όφις από 4 φύλλα. Πλανήτης Σελήνη. 
Το χρώμα του πλέγματος είναι το κόκκινο, το ίδιο και η ακτινοβολία. Πλανήτης η Σελήνη. Το χρώμα αποτελεί πηγή ενέργειας και ζωτικότητας, χαρίζει ή όχι τη σωματική ακμαιότητα, επιδρά στην παραγωγή, τεκνοποίηση και αποκατάσταση για αυτό είναι καλό για τις γυναίκες να λαμβάνουν μεγαλύτερη ποσότητα κόκκινης ακτινοβολίας.
Το βασικό τσάκρας όταν διεγείρεται με την ακτινοβολία αυτή, ανεβάζει τη θερμοκρασία του σώματος, βελτιώνει το κυκλοφορικό και κατευνάζει την αδρεναλίνη. Ακόμη εξαλείφει την κόπωση, την αδράνεια, τα κρυολογήματα καθώς επίσης και τις χρόνιες παθήσεις. Επιδρά σε πολλούς τομείς.
Τρόφιμα που περιέχουν μεγάλη ποσότητα τέτοιας ακτινοβολίας είναι τα ραδίκια, το σπανάκι, τα μαύρα κεράσια, τα δαμάσκηνα, τα τζάνερα, το κάρδαμο, οι σταφίδες, και γενικά τα φρούτα και λαχανικά που περιέχουν σίδηρο. Καλό επίσης είναι να γίνεται χρήση νερού φορτισμένο με κόκκινη ακτινοβολία. Το νερό απορροφά την ακτινοβολία από τον ήλιο και φιλτράρεται μέσω της κόκκινης ύαλου. Επιδρά θετικά επί της κατάθλιψης, απογοήτευσης, αδράνειας, και δίνει ισχυρή θέληση και ακμαιότητα.
Η ακτινοβολία αυτή δρα θετικά κατά της αναιμίας, παράλυσης, κακής κυκλοφορίας του αίματος και σε εγκεφαλικό επίπεδο ως ιάμα καταθλίψεων και ανησυχιών.


το σπληνικό κέντρο από 6 φύλλα. 

Το πλέγμα αυτό έχει πορτοκαλί χρώμα, το ίδιο και η ακτινοβολία του. Πλανήτης ο Ερμής. Η ακτινοβολία του επιδρά θετικά στις αφομοιωτικές και κυκλοφοριακές διαδικασίες κατανομής του σώματος, αποδεσμεύει τις σωματικές και εγκεφαλικές λειτουργίες, χαρίζει φυσική ευεξία και πνευματική τόνωση. Το χρώμα αυτό είναι μίγμα από κόκκινη και κίτρινη ακτινοβολία και δρα εξίσου δυναμικά στο διανοητικό και σωματικό επίπεδο. Η διατροφή που ταιριάζει εδώ, πρέπει να περιέχει πορτοκάλια, μανταρίνια, μάνγκο, πεπόνια, καρότα, βερίκοκα. Στον ψυχολογικό τομέα, η ακτινοβολία αυτή είναι αξιοθαύμαστη, βοηθώντας στην εξάλειψη απογοητεύσεων και καταθλίψεων, προσφέροντας κουράγιο και δύναμη απαραίτητα στις δυσκολίες της ζωής
Η πορτοκαλί ακτινοβολία θεραπεύει ανωμαλίες σε σπλήνα και νεφρά, βρογχικά άσθματα, πέτρες στη χολή, παράλυση και αναπνευστικές ανωμαλίες.


το ηλιακό πλέγμα από 10 φύλλα. Πλανήτης Αφροδίτη.

Το χρώμα του κέντρου είναι το κίτρινο και ομοίου χρώματος είναι η ακτινοβολία του. Πλανήτης η Αφροδίτη. Η ακτινοβολία αυτή είναι το λαμπρότερη μετά τη λευκή ακτινοβολία. Απορροφάται από το πλέγμα αυτό, επιδρώντας στο νευρικό και πεπτικού σύστημα. Καθαρίζει το συκώτι και απαλύνει δερματικές ανωμαλίες. Ως εγκεφαλική ακτινοβολία, συντελεί στην πνευματική εγρήγορση. Η δίαιτά της αποτελείται από λεμόνια, μπανάνες, ανανάδες, καλαμπόκι. Ακόμα, διεγείρει τη λογική, εμπνέει υψηλά ιδανικά και συντελεί στον αυτοέλεγχο. Είναι καλό να χρησιμοποιείται σε περιπτώσεις όπως, η νευρική εξάντληση, οι δερματίτιδες, η δυσπεψία, το ζάχαρο, ο διαβήτης και οι ηπατικές ανωμαλίες.


το καρδιακό πλέγμα από 12 φύλλα. 

Το χρώμα του τσάκρας είναι το πράσινο, καθώς επίσης η κοσμική ακτινοβολία του είναι πράσινη. Πλανήτης ο Ήλιος. Δίνει την ισορροπία, την ειρήνη. Η πράσινη ακτινοβολία απορροφάται από την καρδιά και σαν συνδυασμός μπλε και κίτρινου, το πράσινο την ελέγχει όπως ελέγχει και την πίεση του αίματος. Κατευνάζει τα νεύρα, και ως εκ τούτου, η έλλειψή του, αυξάνει την εγκληματικότητα και βιαιότητα. Για την ενίσχυση του κέντρου βοηθά μια διατροφή με πράσινα λαχανικά και φρούτα που δεν περιέχουν οξέα και βάσεις. Η πράσινη ακτινοβολία φέρνει φρεσκάδα και όρεξη για ζωή, απαλύνει συναισθηματικά προβλήματα που δρουν με κατασταλτικό τρόπο. Είναι γνωστό πως οι πιο πολλές καρδιακές παθήσεις και προβλήματα οφείλονται στο φόβο των ανθρώπων να συνδεθούν στενά με άλλους, μήπως πληγωθούν. Το πράσινο συμβάλλει στην ομαλή καρδιακή λειτουργία, τη φυσιολογική πίεση και απαλύνει τη στομαχική οδύνη που ονομάζεται έλκος. Θεραπεύει τους πονοκεφάλους, τις ιώσεις, την κυτταρική δυσαρμονία που οδηγεί στον καρκίνο και εξισορροπεί το νευρικό σύστημα.


το λαρυγγικό πλέγμα από 16 φύλλα. 

Το χρώμα του κέντρου είναι το μπλε, το ίδιο και η ακτινοβολία του. Πλανήτης το Άρης. Αντίθετα απ' το κόκκινο, είναι το χρώμα της σταθεροποίησης και της επιβράδυνσης. Έχει αντισηπτικές ιδιότητες, μειώνει την υψηλή θερμοκρασία του σώματος και χαρίζει στον άνθρωπο μεγάλη ευχέρεια λόγου. Η διατροφή του περιλαμβάνει μπλε ακτινοβολία, όπως σταφύλια, βατόμουρα, μπλε δαμάσκηνα, ένα ή περισσότερα ποτήρια νερό την ημέρα, φορτισμένα όμως με μπλε ακτινοβολία. Η ακτινοβολία αυτή ξεκουράζει το πνεύμα ιδιαίτερα σε περιόδους υπερέντασης, νευρικότητας, ακόμα και υστερίας. Βοηθά στη χαλάρωση, αν και το μπλε μπορεί να οδηγήσει στην αδράνεια, οπότε χρειάζεται μια δόση κόκκινου ή πορτοκαλί.
Το μπλε είναι κατάλληλο για ανωμαλίες εντοπισμένες στην περιοχή του λαιμού, επίσης χρησιμοποιείται κατά της ιλαράς, παρωτίτιδας, πυρετού, ερεθισμών, σπασμών, τσιμπημάτων, φαγούρας, πονοκεφάλων και γενικά πόνων.

το μετωπικό πλέγμα από 96 φύλλα. 
Το χρώμα του κέντρου είναι λουλακί, το ίδιο και η κοσμική ακτινοβολία του. Πλανήτης ο Δίας. Ελέγχει τον οφθαλμολογικό αδένα φιλτράροντας το αίμα που κυκλοφορεί σ' αυτόν. Διευρύνει τον ορίζοντα της σκέψης και την απαλλάσσει από τους φόβους και τα εμπόδια που τυχόν συναντά. Το λουλακί είναι συνδυασμός βαθύ μπλε και λίγο κόκκινου. 0 οφθαλμολογικός αδένας είναι υπεύθυνος για τη νευρική, ψυχική και διανοητική κατάσταση ενός ανθρώπου. Το λουλακί βοηθά την δράση και την ακοή. Για την ενίσχυση και αποτελεσματικότητά του μπορούν να προστεθούν στη διατροφή τρόφιμα χρώματος ιώδους. Εδώ, προλαμβάνονται και εξομαλύνονται τα ψυχολογικά προβλήματα, παθήσεις πνευμόνων, όρασης, ακοής, όσφρησης, άσθματος και κρίσεις υστερίας. 
Η λουλακί και ιώδης ακτινοβολία αποτελούν τα ιδανικότερα και τελειότερα επίπεδα ανθρώπινης ανάπτυξης.


το κεφαλικό κέντρο από 972 φύλλα με εσωτέρα καρδιά από 12 φύλλα. 

Το χρώμα του κέντρου είναι το ιώδες (βιολετί) και πλανήτης ο Ποσειδώνας. Επίσης η κοσμική ακτινοβολία που απορροφάται από το κέντρο αυτό, είναι ίδιου χρώματος. Το κέντρο αυτό ελέγχει τον εγκεφαλικό αδένα, το κλειδί της πνευματικής και διαισθητικής ικανότητας. Καταπραΰνει τα νεύρα, ειδικά σε περιπτώσεις οξυθυμίας. Προσφέρει ψυχική ηρεμία σε καλλιτέχνες και γενικά σε άτομα φορτισμένα συναισθηματικά και ψυχολογικά. 
Τροφές που ενδείκνυνται είναι τα βατόμουρα, τα μπρόκολα, τα σταφύλια ροζακί και μαύρα, καθώς και νερό φορτισμένο με ιώδη ακτινοβολία.
Η ακτινοβολία αυτή συντελεί κατά των νευρώσεων και υποβοηθά την πνευματική ανάπτυξη και διαισθητική ικανότητα. Είναι αποδεδειγμένο ότι αυτοσυγκέντρωση σε ιώδες ύφασμα διεγείρει ψυχικά και πνευματικά. Θεραπεύει ακόμα, νευρολογικές παθήσεις, διασείσεις, μηνιγγίτιδες, νεφρίτιδες και κυστίτιδες.
Το στοιχείο του Πυρός εδρεύει στην καρδιά, το στοιχείο του Ύδατος εδρεύει στο ήπαρ, το στοιχείο της γης εδρεύει στους πνεύμονες και αυτό του αέρα στην κύστη.
Τον Ιερόν Όφιν βρίσκομε στην Θεά Αθηνά, Ερυσίχθων, στον Ηρακλή, η ουρά του λιονταρίσιου δέρματος, στον Ασκληπιό κι αλλού. Παριστάνεται σαν σταυρός εξαιτίας των τεσσάρων φύλλων. Το μετωπικό κέντρο όταν αναπτυχθεί δίνει στον άνθρωπο διορατικές ικανότητες. Δηλαδή βλέπει τα άυλα. Παριστάνεται σαν τρίτος οφθαλμός. Το κεφαλικό είναι το στέμμα. Ονομάζεται και στέφανος από πολύτιμους λίθους. Είναι στην υπόφυση, είναι σαν ακτίνες φωτός και παριστάνεται σαν δύο κέρατα ή σαν ημισέληνος με τα άκρα μεγαλωμένα ή σαν σκουφί. Ενεργοποιείται από αυτούς που πλησιάζουν στην θέωση. 
Γενικά, η ονομασία και ο αριθμός κάθε τσάκρας και ακτινοβολίας συμβολίζουν όλες τις δυνάμεις που πηγάζουν απ' την υπέρτατη δύναμη που όλα ρυθμίζει. Κάθε ακτινοβολία αντιστοιχεί και σε μία ανθρώπινη περίοδο, δηλαδή η κόκκινη, η πορτοκαλί και η κίτρινη αντιστοιχούν σε παρελθόντα επίπεδα. Η πράσινη ακτινοβολία αντιπροσωπεύει το παρόν, η μπλε αντιπροσωπεύει το μέλλον.
Οι ιερές λέξεις ως ηχητικοί κραδασμοί έχουν άμεση και απόλυτη σχέση με τα κέντρα αυτά. Όμως, η ενεργοποίησή τους με τη μέθοδο αυτή είναι επικίνδυνη χωρίς Δάσκαλο μαζί. Η πιο ασφαλής μέθοδος είναι η μελέτη της αρχαίας σοφίας. 
Τα κέντρα είναι απομονωμένα το ένα από το άλλο. Ενώνονται με δύο ζωτικά ρευστά που ονομάζονται ΙΔΑ ή Ίντα και ΠΙΓΚΑΛΑ, το συμπαθητικό και παρασυμπαθητικό σύστημα με μια σύγχρονη ορολογία. Κυριότερος τροφοδότης των είναι το σπληνικό κέντρο. Αυτά συμβολίζονται με δύο φίδια. 


Αναφορές και παραδείγματα συλλαβών και ονομάτων

Αναλύονται σε πρωταρχική μορφή πριν η λαρυγγικές και εκφραστικές ικανότητες του ανθρώπου σε κάθε τόπο, επιδράσουν πάνω τους. Η λέξη με το πέρασμα των αιώνων αλλάζει και τύπο και προφορά και έννοια. 

ΑΤΟΝ. α-τ-ο-ν-α σημαίνει Θεός. «Τα» είναι πεσμένος στον χουν, «ο» με συνείδηση. Άρα η λέξη Άτον σημαίνει ο θεός που ενσαρκώθηκε συνειδητά. 
Αθηνά (ασυναίρετο Αθηνάα), ιωνικά Αθήνη, Αθηναίη, δωρικά Αθάνα, Αθαναία, αιολικά Αθηνάα. Αντιστοιχεί το όνομα ΑΤΕΝ-Α, το οποίο επιδρά στα δεξιά και αριστερά της κεφαλής. Και αυτό είναι σωστό, διότι η Θεά είναι η ίδια η σκέψη, η σοφία, η απονομή της δικαιοσύνης, η νοητική εργασία, η εφεύρεση, η δαμάστρια ίππων πραγματικών και μεταφορικώς ανθρωπίνων υπάρξεων, η θεραπεία, η υγεία, η ναυπηγία. 
Είναι η δημιουργός όλων των ειρηνικών έργων. Δένδρο της είναι η ελιά. 
Στις παραστάσεις απεικονίζεται με πολεμική εξάρτιση φανερώνοντας πως ο καθένας πρέπει να πολεμήσει για να νικήσει. Με το φίδι Ερυσίχθονα συμβολίζοντας το Ιερό Φίδι, το Κουνταλίνι. Αυτό γιατί η Αθηνά είναι η Κυρία του Ιερού Φιδιού, ούσα πάνσοφη. Λέγεται επίσης Γλαυκώπις, δηλαδή με λαμπερά μάτια, γιατί έτσι είναι ο σοφός άνθρωπος, ο νικητής του Κατώτερου Εαυτού. Κρατά ακόμα, νίκη στα χέρια της. Γιατί η σοφία-σκέψη νικά τα πάντα. Έχει εγκλωβισμένη την κεφαλή της Μέδουσας, δηλαδή το τέρας των ψυχικών και σωματικών παθών που είναι υποταγμένο. Στην προτομή της φέρει φίδι στο κράνος. Υποδηλώνει την απόκρυφο γνώση της οποίας ήταν κάτοχος. Παριστάνεται ακόμα σε άγαλμα ως Παρθένος με στέμμα στο κεφάλι. Αυτό δηλώνει προς πρέπει να φθάσει κάποιος στο σημείο της φώτισης για να γίνει σοφός. 
Ονομαζόταν και Τριτώ, καθότι η λέξη στα αιολικά σημαίνει «κεφάλι». 
Στα σχόλια του Τζέτζου σημειώνεται: 
EIS TON LUKOFRONA SXOLIA ISAAKIOU GRAMMATIKOU TOU TZETZOU. 
µ ÷ti kat Kallisy¡nhn trÛtú toè mhnòw ¤genn®yh, diò par' AyhnaÛoiw *² trÛth* ßer *t°w* Ayhnw. µ ÷ti ¤k t°w tritoèw kaÜ t°w kefal°w ¤genn®yh• tritÆ gr bovtikÇw ² kefal®. µ ÷ti ² aét® ¤sti t» sel®nú, ² d¢ sel®nh pò sunñdou tritaÛa faÛnetai. µ ÷ti ² aét® ¤sti t» cux», trimer¯w d¢ ² cux®• ¦xei gr logikñn, yumikòn *kaÜ* ¤piyumhtikñn. µ ÷ti ² aét® ¤sti tÒ ¡ri• trÛtow d¢ õ ¯r genntai kaÜ metatr¡petai ¦ari, y¡rei, xeimÇni• tò gr palaiòn trimer¯w •n õ xrñnow. µ ÷ti ² aét® ¤sti t» fron®sei gennhyeÝsa ¤k t°w tritoèw kaÜ t°w kefal°w. µ treÝn par¡xousa toÝw ¤nantÛoiw. µ ÷ti kat Dhmñkriton trÛa taèta xarÛzetai, bouleæein kalÇw, krÛnein ôryÇw, prttein dikaÛvw. 
BoarmÛa d¢ kaÜ Loggtiw par BoivtoÝw kaleÝtai kaÜ timtai. OmolvÜw par YhbaÛoiw. kaÜ õ Zeçw par' aétoÝw OmolÅiow kaÜ pælai OmolvÛdew. BÛa d¢ Þsxur. BoarmÛa par tò rmñsai kaÜ zeèjai eÞw zugòn kaÜ rotron boèw• ² aét¯ gr ¤stin, Éw ¦fhn, t» fron®sei. oìtv d¢ timtai par BoivtoÝw. kaÜ Loggtiw õmoÛvw• Loggw gr ² xÅra BoivtÛaw. OmolvÜw d¢ timtai par YhbaÛoiw. *OmolvÛdew gr pælai YhbÇn* pò OmolvÛdow t°w Niñbhw yugatrñw. *BÛa ² dunat® *. µ ÷ti trig¡nnhtow ye ² Ayhn. Kallisy¡nhw gr fhsi trÛtú toè mhnòw gennhy°nai, diò kaÜ par' AyhnaÛoiw ² trÛth ßer aét°w kaleÝtai. µ ÷ti par tÒ TrÛtvni potamÒ gennhy°nai l¡getai, ÷yen kaÜ Tritog¡neia, Éw kaÜ Omhrow Diòw yugthr kudÛsth Tritog¡neia. 
σχόλιον 519 γραμμή 15β – σχόλιον 520 γραμμή 15

Αφροδίτη. Α-φα-τι-τα, θεός δημιουργικός θείος, αλλά και γήινος. 
Εσωτερικά είναι μερικώς το όνομα φα-ος, φως, που είναι η πρώτη δημιουργική δύναμη-ενέργεια. Το φαος-φως προέρχεται από του φαWος με ρίζα φαW που σημαίνει λάμπω. Πιθανά το αρχικό όνομα να ήταν α-φα. 
Το όνομα προέρχεται ετυμολογικά από «η δύνη του αφρού». Ήταν εντελώς αντίθετη με την Αθηνά. Γραφόταν Αφροδύτη και με τροπή του «υ» σε «ι» γίνεται Αφροδίτη. 
ΠΟΣΕΙΔΩΝ  Πο-σα-ατον, δηλαδή η πτώση στο χαμηλότερο από το φως πεδίο, στο συναισθηματικό, σε αλήθεια, σε κίνηση προς τη Γη, συνειδητά. Ο ΠΟΣΕΙΔΩΝ ήταν Θεός της θάλασσας, του νερού. Αλλά το νερό στα αρχαία κείμενα αποτελεί το σύμβολο του συναισθηματικού ή ψυχικού ή αστρικού κόσμου. Ο Ποσειδώνας σαν Θεός του συναισθήματος είχε παιδιά τέρατα. Αναφέρεται πως ο Δις (αρχαίος τύπος του ονόματος του Ζευς, με ρίζα δWις, που σημαίνει δύο φορές) πήρε στο μερίδιό του τον Ουρανό (την κεφαλή, τη σκέψη), ο Ποσειδών τη Γη (το στήθος, το συναίσθημα) και ο Άδης τον Κάτω Κόσμο (τον κάτω άνθρωπο). Για αυτό το λόγο και δεν υπήρξαν μαντεία του Ποσειδώνα. 
Η τρίαινα συμβολίζει τα τρία σώματα, το χοϊκό, το συναισθηματικό και το κατώτερο νοητικό. Λέγει η θεογονία σύμφωνα με τον Όμηρο, πως ο Κρόνος και η Ρείη έκαναν τρεις γυιούς και τρεις θυγατέρες: τον Ζήνα, τον Ποσειδώνα, τον Άιδη, την Εστία, τη Δήμητρα και την Ήρα. 
Πιθανά το όνομα να προέρχεται από το «πότει Δας» που σημαίνει «κύριε της Γης». Ομηρικά λέγεται Ποδειδάων –άωνος, ιωνικά Ποσειδέων –ώνος, δωρικά Ποτειδάν –άνος, αιολικά Ποτίδαν και Ποσείδαν. Ένα επίθετο του Ποσειδώνα είναι «Γαιηούχος» αυτός που έχει άρμα την Γη, ο παρά το γαίειν και τον όχον (άρμα). Ο Όμηρος στο ρήμα γέω που σημαίνει τίκτω δίνει παράγωγα, δια του «ε» τη γεννητική, τη γεωμετρία και τη γέα (γη) και έτσι καλείται Γεούχος, ο έχων τη γη. Άλλη παραγωγή είναι η δίφθογγος «αι» εξ ου το «Γαιηούχος».

Άιδης. Άδης ή Άιδης, α-για-τι, α σημαίνει ο Θεός, για σημαίνει χθόνιος, τι σημαίνει θεϊκός, δηλαδή ο Θεός ο οποίος στα κατώτερα στρώματα της Γης διατηρεί την θεία του υπόσταση. 
Τις πύλες του Άδη φύλαγε ο σκύλος Κέρβερος, τρίσωμο τέρας. Συμβολίζει τα κατώτερα σώματα του ανθρώπου. Ο άνθρωπος, σύμφωνα με τη θεωρεία της επανενσαρκώσεως που διατηρούσαν οι Αρχαίοι Έλληνες, μυστικό δόγμα στα Ελευσίνια μυστήρια και σε άλλα, θα ξανάρθει τη γη. Αυτό θα αποφασιστεί από τις Μοίρες ή τον Ανώτερο Εαυτό του (το Λόγο, το Νου, την Ψυχή και το Αιτιατό σώμα). 

Ερμής. Ε-ρα-μα, ε σημαίνει αέρινο στοιχείο, ρα είναι ο θεός, μα σημαίνει τρυφερότητα. 
Μα στην αιολική και δωρική είναι αντί του μάτηρ, μήτηρ, μάτερ. Μα, γα, η μητέρα, η γη αντίστοιχα. Από αυτή τη λέξη είναι το μαία, η τροφός. 
Είναι το τέκνο του Διός και της Μαίας (μα-για), του Διός και της τρυφερότητας ή αγάπης της Γης. Είναι ο Αιθέρας που περιβάλλει τη γη, είναι ο συνδετικός κρίκος των κόσμων. 
Για αυτό, μεταφέρει τις ψυχές στον Άδη, ψυχοπομπός. Μεταφέρει τις σκέψεις και τα θελήματα του Διός: αγήτωρ, ηγεμόνιος, ενόδιος. Μεταφέρει στο μορφικό κόσμο το καθετί: αγοραίος, εμπολαίος, κερδώος. Μεταφέρει τις επιθυμίες των ανθρώπων και ζώων: νόμιος, επιμήλιος, κριοφόρος κλπ. Εξαιτίας της ταχύτητάς του μεταφέρει τα πάντα, ο θεός των αγώνων: αγώνιος, εναγώνιος. Μεταφέρει τη γνώση, την εκπαίδευση, τη σοφία, τη ρητορία: λόγιος.
Φροντίζει για την πρόοδο της ανθρωπότητας σε κάθε κλάδο. Είναι ο ΤΡΙΣΜΕΓΗΣΤΟΣ , μια μορφή του Λόγου. 
Σύμβολό του το κηρύκειο. Μια ευθεία ράβδος με φίδια γύρω σε κανονικές καμπύλες, φτερά στο άνω πλάγια και σφαιρικό άκρο. Είναι η παράσταση του ανθρώπινου σώματος με τα δύο ζωτικά ρευστά, δια των οποίων με κατάλληλη χρήση και παιδεία, μπορεί ο άνθρωπος να βγαίνει από το σώμα του συνειδητά. Ασυνείδητα βγαίνομε στα όνειρά μας. Και αυτό συμβολίζουν τα σανδάλια και το καπέλο του, που έχουν φτερά. 

Φοίβος Απόλλων. Φα-φα, δημιουργικός θεός. Το όνομά του σχετίζεται με το Φάος, το φως. Ο Όμηρος τον αναφέρει σαν Φοίβο. Το όνομα Φοίβος έδωσε τη θέση του στο Απόλλων και σήμερα θεωρείται επίθετο. Όμως, ο Φοίβος είναι ο καθαρός, ο μάντις, ο λαμπρός. Η λέξη Απόλλων είναι πολύ μεταγενέστερα για το θεό. 
Θεωρείται πως ο Απόλλων έζησε εννέα χρόνια σε ναούς για διδαχή με βοσκούς, δηλαδή ιερείς και μύστες. Άρα ο Απόλλων ήταν ενσάρκωση του Θείου. Αυτός που όλοι γνωρίζομε πως ενσαρκώνεται κάθε 2000 χρόνια περίπου. Την επιστροφή του στους Δελφούς, οι Αρχαίοι γιόρταζαν με τα Θεοφάνεια. Η λύρα του είχε επτά χορδές, όσα τα κέντρα ενέργειας, τα οποία ο Απόλλωνας είχε ανεπτυγμένα. Ταυτίστηκε με τον Ήλιο και τον γιόρταζαν στα ηλιοστάσια. Ενσαρκώθηκε στη Δήλο, τη φωτεινή. Ο Φοίβος ήταν πραγματικός Θεός. 

Ήφαιστος. Η-φα-σα, η σημαίνει παραγωγικότητα, φα είναι ο Θεός, σα είναι η αλήθεια. Είναι η δημιουργική θεότητα, αυτός που δημιούργησε την πρώτη γυναίκα, την Πανδώρα, παν-δο-ρα. Πανδώρα σημαίνει θεός σκλαβωμένος και πεσμένος στην υλική μορφή, αλλά που δίνει πάλι γέννηση στον θεό αυτό, δηλαδή η γυναίκα. 
Π-α-ν σημαίνει θεός σκλαβωμένος, καθότι το «α» είναι μεταξύ δύο συμφώνων. Το «ο» δηλώνει ότι είναι πεσμένος με έκπληξη. Ρα είναι ο θεός. 
Ο Ήφαιστος είναι μια άλλη μορφή του Δημιουργικού Λόγου. Τόπος εργασίας του αρχικά, ήταν ο Όλυμπος, το ανώτατο σημείο στη γήινη ατμόσφαιρα. Αργότερα έγιναν η Λήμνος και η Αίτνα και τα βάθη της Γης, όπου υπήρχαν ηφαίστεια. Εκεί με το εβραϊκό όνομα εξακολουθεί να υπάρχει. Είναι ο Γαβριήλ, γα-πα-ρα-ελ, που σημαίνει ο άνθρωπος ή ο ήρωας του Θεού. Δίνει ζωή σε κάθε μορφή. 

Άρης. Α-ρα, α είναι θεός, ρα σημαίνει λαμπρός θεός πλήρης ενέργειας. Ο θεός που λιγόστευε τη συχνότητα των κραδασμών του για να ενεργεί στον κόσμο. 
Το όνομα ΑΡΗΣ σημαίνει τον πόλεμο, το σίδηρο. 
Ο Άρης δεν υπήρξε ποτέ προστάτης κάποιας πόλης, εκτός από τη Σαμάρεια, όπου ετυμολογικά σημαίνει «σήμα Άρεως», δηλαδή σημάδι, θαύμα από τον Άρη. Από το όνομά του προέρχεται η λέξη «αρά».

Ήρα. Η-ρα, η είναι η παραγωγική θεότης, το θηλυκό, ρα είναι ο λαμπρός θεός, εν κινήσει. Είναι η σύζυγος του Ζηνός, η άλλη όψη του. Είναι η θεά του γάμου, του τοκετού, της συζυγικής ευτυχίας. Ο Ζην και η Ήρα ενώθηκαν στην χώρα των Εσπερίδων. Αυτή όμως η χώρα είναι τα άστρα. Έτσι άρχισε η δημιουργία. Από την επίδραση άλλων άστρων έγινε η Γη και από άλλα άστρα ήλθαν οι πρώτοι κάτοικοι, ως τελειωμένα πνεύματα κι από κει έρχονται ακόμη ως σήμερα. Είναι η Κυρία της Γης. Είναι ο συνειδητός δοκιμαστής. Ιωνικά ονομάζεται Ήρη. 

Άρτεμις. Α-ρε-μας, α είναι θεός, ρε δηλώνει θεός σε κίνηση, μας σημαίνει με αγάπη προς την αλήθεια. Θεά της νύχτας, η σελήνη, η θεά που δύσκολα την έβλεπε ο άνθρωπος. Δεν αγάπησε ποτέ, όπως η Αθηνά η σοφία. Ήταν αγνή και άμωμος. 
Δωρικά, Άρταμις.

Εστία. Η Θεά Εστία είναι παρθένος οντότητα. Ο Όμηρος την θεωρεί απλώς μια θέση φωτιάς. Αυτή η φωτιά θεωρήθηκε ιερή, προς μνήμη των προγόνων, έγινε η ιερή φωτιά που έκαιγε ακοίμητη σε τόσα ιερά Τεμένη και την οποία υπηρετούσαν παρθένες, άμωμες κοπέλες. Σήμερα, βρίσκεται στο Ιερό Βήμα, όπου δεν επιτρέπεται να μπει γυναίκα. Η φωτιά, η φλόγα, δηλώνει την πνευματική υπόσταση, την επιθυμία για τελειοποίηση. 

Δήμητρα. Γα-μητ-ρα, ρα είναι ο θεός υλικός, μητ είναι ο πεσμένος θηλυκός θεός στην ύλη, ρα είναι ο θεός σε κίνηση. Δηλώνει την πεσμένη στη στερεά Γη, που γεννά θεούς