Home » κόσμος

HIGGS



Ο κόσμος γύρω μας , ο κόσμος που εμείς βλέπουμε με τις αισθήσεις μας, αποτελείται από άτομα που αποτελούνται από ηλεκτρόνια, πρωτόνια, και νετρόνια. Το ηλεκτρόνιο είναι στοιχειώδες σωματίδιο, αλλά τα πρωτόνια και τα νετρόνια όχι.

Τα νετρόνια είναι σύνθετα σωματίδια και αποτελούνται από 2 κουάρκ down και ένα quark up. Τα πρωτόνια είναι και αυτά σύνθετα σωματίδια και αποτελούνται από δύο κουάρκ up και 1 κουάρκ down. Πρωτόνια νετρόνια και ηλεκτρόνια συνθέτουν τα άτομα και υπάρχουν 117 διαφορετικά στοιχεία (άτομα) που δημιουργούν το σύμπαν , όλα όμως φτιαγμένα από κουάρκ και ηλεκτρόνια. ( Επίσης από την δεκαετία του 30 ακόμα προβλέφθηκε πειραματικά το νετρίνο ηλεκτρονίου , σωματίδιο χωρίς ηλεκτρικό φορτίο που δεν αλληλεπιδρά μετρήσιμα με την ύλη και έχει μάζα σχεδόν μηδενική)

O κόσμος γύρω μας λοιπόν αποτελείται από ηλεκτρόνια , up quark, down quark (άντε και από νετρίνα ηλεκτρονίου). Αλλά εκτός από αυτά τα τρία-τέσσερα στοιχειώδη σωματίδια υπάρχουν άλλα 8 που έχουν ανακαλυφθεί. Υπάρχουν τα μυόνια και τα νετρίνα μυονίου , υπάρχουν τα κουάρκ “παράξενο” και “χαριτωμένο” , υπάρχουν τα σωματίδια ταυ και τα νετρίνα ταυ και τέλος υπάρχουν τα κουάρκ “ψηλό” και “χαμηλό”

Άρα έχουμε συνολικά έξι κουάρκς (όμως δύο μόνο απο αυτά συναντάμε στον κόσμο μας τον καθημερινό) και άλλα έξι σωματίδια που τα λέμε “λεπτόνια”. Από τα λεπτόνια όμως, όπως είδαμε, στον κόσμο μας τον καθημερινό συναντάμε μόνο το ηλεκτρόνιο
Υπάρχουν όμως άλλα στοιχειώδη σωματίδια; Ή είναι μόνο αυτά τα δώδεκα; Και που είναι τα φωτόνια; Θα ρωτήσουν οι παρατηρητικοί; Στην πραγματικότητα τα 12 παραπάνω σωματίδια έχουν την γενική ονομασία “Φερμιόνια” .

Το φωτόνιο δεν είναι φερμιόνιο αλλά “μπονζόνιο”

Στα μπονζόνια ανήκουν: Τα φωτόνια οι φορείς δηλαδή του φωτός, τα μπονζόνια W και Z υπεύθυνα για την ασθενή πυρηνική δύναμη, τα γκλουόνια υπεύθυνα για την ισχυρή πυρηνική δύναμη (η δύναμη που κρατά πρωτόνια και νετρόνια μαζί), τα φωτόνια και πλέον τα σωματίδια Higgs

Με δύο απλά και κατανοητά λόγια:

Φερμιόνια: υπακούν στην απαγορευτική αρχή του Παουλί , δημιουργούν σταθερές δομικές μονάδες και κατ επέκταση την ύλη γύρω μας, υπακούν στα κβαντικά φαινόμενα, δημιουργούν κβάντα πεδίων και άρα ύλη

Μπονζόνια: δεν υπακούν στην απαγορευτική αρχή του Παουλί , δεν δημιουργούν κβάντα πεδίων και άρα δεν είναι αυτό που λέμε ύλη
Θα ρωτήσετε όμως δίκαια, “Ωραία, γιατί όμως η ύλη είναι ύλη; Τι είναι αυτό που την “υλοποιεί" την ύλη;”.

Το σωματίδιο Higgs “υλοποιεί” την ύλη!

Ας το δούμε λίγο αναλυτικότερα. Η μάζα είναι και αυτή ένα χαρακτηριστικό ενός σωματιδίου όπως το ηλεκτρικό φορτίο του. Και όπως άλλα σωματίδια έχουν ηλεκτρικό φορτίο, όπως τα ηλεκτρόνια και τα πρωτόνια ενώ άλλα δεν έχουν όπως τα νετρόνια έτσι και η μάζα είναι μια ιδιότητα ας πούμε “μαζικής” φόρτισης.

Και όπως οι ηλεκτρικές ιδιότητες ενός σωματιδίου γίνονται αντιληπτές μόνο όταν υπάρχει η έννοια ενός ηλεκτρικού πεδίου, υπάρχει κατ’ αντιστοιχία ένα τέτοιο “μαζικό” πεδίο που δημιουργήθηκε και “ενεργοποιήθηκε” τα πρώτα χιλιοστά του δευτερολέπτου μετά το Big Bang

Το πεδίο Higgs. To πεδίο “μαζικής φόρτισης”. Τρις εκατομμύρια τρις εκατομμυρίων αόρατα σωματίδια Higgs που περιβάλλουν τον κόσμο μας παντού και δημιουργούν το πεδίο μάζας , αυτό που κάνει δηλαδή την ύλη χειροπιαστή.

Στο CERN λοιπόν περιστρέφουμε γύρω-γύρω στον θηριώδη επιταχυντή γνωστά στοιχειώδη σωματίδια και τα κάνουμε να συγκρούονται μεταξύ τους με την ελπίδα να παρατηρήσουμε “συντρίμμια” που γνωρίζουμε από τα θεωρητικά μοντέλα των Φυσικών επιστημόνων ότι είναι “συντρίμμια από σωματίδια Higgs”.

Γιατί μόνο “συντρίμμια”; Διότι , το σωματίδιο higgs είναι εξαιρετικά ασταθές και “αποσυντίθεται″ αλληλεπιδρώντας με τα υπόλοιπα στοιχειώδη σωματίδια δίνονταν διάφορους συνδυασμούς φερμιονίων μπονζονίων, που όμως οι ίδιου συνδυασμοί είναι παράγωγο και άλλων στοιχειωδών σωματιδίων εκτός του Higgs

To ξαναλέω: Οι “συγκρούσεις” στο εσωτερικό του επιταχυντή δίνουν διαφόρων ειδών συντρίμμια που μπορεί να είναι αποτέλεσμα από συγκρούσεις με Higgs , μπορεί και όχι. Έχει όμως αποδειχθεί επιστημονικά ότι μετά από κάποιον αριθμό πειραμάτων (χιλιάδων επαναλήψεων του ίδιου πειράματος με τα “συντρίμμια” θα υπάρχει μια μικρή αλλά σημαντική διαφορά σε όλο αυτό το “σκουπιδαριό” που θα έχουν συλλέξει οι επιστήμονες που θα αποδεικνύει ότι υπάρχει Higgs .(Είναι σαν να λέμε όταν αν πάρουμε τις βίδες από ένα χαλασμένο βίντεο δεν μπορούμε να αποφασίσουμε εάν ήταν Panasonic , αλλά άμα πάρουμε χιλιάδες βίδες από χιλιάδες βίντεο σε όλο τον κόσμο, από τις βίδες και μόνο θα μπορέσουμε να συμπεράνουμε ότι έστω και ένα βίντεο σε όλο τον κόσμο ήταν ένα χαλασμένο πανασόνικ χωρίς να ξέρουμε ακριβώς ποιο)

Στο CERN πραγματοποιούνταν 40.000.000 συγκρούσεις το δευτερόλεπτο για 5 ολόκληρα χρόνια ώστε να συλλεχθεί ικανός αριθμός πειραματικών δεδομένων.

Με τον τρόπο αυτό, οι επιστήμονες του CERN, επιβεβαίωσαν πειραματικά την ύπαρξη του σωματιδίου Higgs που δημιουργεί το πεδίο Higgs, που δίνει στα φερμιόνια “φόρτιση μάζας” και άρα υλοποιεί τον κόσμο γύρω μας , τον κόσμο που δημιουργήθηκε από το Bing Bang και που πριν την ενεργοποίηση του πεδίου Higgs ήταν ένας κόσμος άυλος.

Γεννηθήτω φώς.

O KOΣΜΟΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΑΝΑΚΛΑΣΗ ΤΩΝ ΠΕΠΟΙΘΗΣΕΩΝ ΜΑΣ



Νέες ανακαλύψεις υποδεικνύουν ότι ο κόσμος μας αποτελεί αντανάκλαση των πεποιθήσεών μας. Όλα όσα πιστεύαμε μέχρι σήμερα πρόκειται να ανατραπούν. Η δύναμη για να δημιουργήσουμε χαρά, να θεραπεύσουμε τα δεινά μας και για να επικρατήσει ειρήνη στα έθνη βρίσκεται μέσα μας! 

Τα θαύματα που βλέπουμε στον κβαντικό κόσμο, υποδεικνύουν τις επιστημονικούς μας περιορισμούς ή μήπως τις μεγάλες δυνατότητές μας; 

Θα μπορούσε η αυθόρμητη θεραπεία ασθενειών, η ακαριαία με όλους και όλα, ακόμα και το ταξίδι στο χρόνο να αποτελεί τον πραγματικό μας προορισμό στο σύμπαν; Νέες ανακαλύψεις υποδεικνύουν ότι ο κόσμος μας αποτελεί αντανάκλαση των πεποιθήσεών μας. Όλα όσα πιστεύαμε μέχρι σήμερα πρόκειται να ανατραπούν. Η δύναμη για να δημιουργήσουμε χαρά, να θεραπεύσουμε τα δεινά μας και για να επικρατήσει ειρήνη στα έθνη βρίσκεται μέσα μας! 

Τα θαύματα που βλέπουμε στον κβαντικό κόσμο, υποδεικνύουν τις επιστημονικούς μας περιορισμούς ή μήπως τις μεγάλες δυνατότητές μας; 

Θα μπορούσε η αυθόρμητη θεραπεία ασθενειών, η ακαριαία με όλους και όλα, ακόμα και το ταξίδι στο χρόνο να αποτελεί τον πραγματικό μας προορισμό στο σύμπαν; 

Μία σειρά ανατρεπτικών πειραμάτων μεταξύ 1993 και 2000, αποκάλυψαν την ύπαρξη ενός δικτύου ενέργειας που συνδέει τα πάντα στη ζωή μας και τον κόσμο μας, το ποίο ονομάζεται Θεϊκή Μήτρα (Divine Matrix).

Από την θεραπεία του σώματός μας μέχρι την επιτυχία στην εργασία και τις σχέσεις μας και την επικράτηση της ειρήνης, τα νέα στοιχεία αποδεικνύουν ότι όλοι μας μπορούμε να μιλήσουμε απευθείας στην δύναμη που συνδέει όλο το σύμπαν.

Πραγματικότητα με τις Φυσαλίδες σε νερό…



Μυστικά σε κοινή θέα εμπρός μας… Παρατηρήστε το ποτήρι αυτό… Η εικόνα που βλέπετε η οποία δείχνει ένα ποτήρι γεμάτο με νερό, είναι χωρισμένη σε τέσσερα μέρη… και γύρω από το ποτήρι υπάρχει κενός κι αόρατος αέρας… Δείτε τώρα το κάτω αριστερό μέρος του… Στο σημείο εκείνο του ποτηριού, υπάρχει νερό αλλά αν το ξεχωρίσεις από τα άλλα τρία κομμάτια του δεν θα μπορείς να πεις αν το ποτήρι περιέχει εκεί νερό ή είναι άδειο… Αν αφαιρέσεις τα δύο επάνω τμήματα της εικόνας όπου βλέπουμε την επιφάνειά του και καταλαβαίνουμε οτι υπάρχει νερό μέσα στο ποτήρι, στο κάτω μέρος του είναι δύσκολο να το αντιληφθείς; Μάλιστα κάτω δεξιά αν δεν υπήρχαν οι φυσαλίδες του αέρα -όπως και στο αριστερό του μέρος- θα ήταν επίσης αδύνατο να αντιληφθείς την ύπαρξη του νερού μέσα στο ποτήρι… 

Έχουμε λοιπόν ένα εντελώς διαφανές ποτήρι, γεμάτο με ένα εντελώς καθαρό και διαφανές νερό στο κέντρο ενός χώρου γεμάτου από αόρατο αέρα… Όταν όμως ο αέρας προσπαθήσει να περάσει μέσα από το νερό και δημιουργήσει φυσαλίδες, τότε αυτόματα γίνονται ορατά και τα δύο… και το διαφανές νερό αλλά και ο αόρατος αέρας… Και αυτό μέσω της φυσαλίδας… Ενώ δηλαδή ένα ήρεμο ποτήρι με νερό, εμποδίζει τις αισθήσεις μας να αντιληφθούν την ύπαρξη του νερού στο ποτήρι και του αέρα γύρω του, αν ο αέρας με κάποιο τρόπο περάσει μέσα από το νερό, για παράδειγμα με τη μορφή φυσαλίδων, τότε τα κάνει ορατά και τα δύο… Και το νερό αλλά και τον αέρα…

Τώρα φαντασθείτε τον κόσμο μας σαν ποτήρι, το νερό σαν ενεργειακή πληροφορία στο χώρο, δηλαδή σαν τη συνειδητότητα και το σώμα με τις αισθήσεις μας σαν μια ενεργειακή και αόρατη φυσαλίδα… Τόσο ο κόσμος μας όσο και η συνειδητότητα είναι αόρατα σε μας και μόνο η παρουσία μας μέσα στον κόσμο κάνει τα πάντα ορατά... Η κάθε φυσαλίδα θεωρεί οτι ολόκληρος ο κόσμος (της) είναι μονάχα το ποτήρι, όταν τη βγάλεις όμως από μέσα, ο κόσμος επιστρέφει πάλι στη αιώνια αορατότητά του… Επιστρέφει σε αυτό που είναι… Εικονικός και ανύπαρκτος…

ΕΛΑΤΕ ΓΙΑ ΕΝΑ ΣΠΟΥΔΑΙΟ ΤΑΞΙΔΙ...




ΘΥΜΑΣΤΕ ΤΟΥΣ ΘΕΟΥΣ ΤΩΝ ΚΒΑΝΤΑ...ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΛΙΓΟ ΠΙΟ ΒΑΘΙΑ

Για να θυμηθούμε μερικά πράγματα, η τέταρτη και η πέμπτη διάσταση, αποτελούν το αόρατο μέρος του αισθητού κόσμου… ενώ ο τρισδιάστατος κόσμος το ορατό του σκέλος. Το σκέλος της μορφής… Το χώρο που λαμβάνουν μορφή όλες οι καταστάσεις και όλα τα έργα που υλοποιούμε… Έχουμε αναφέρει μάλιστα ότι ο αισθητός τρισδιάστατος χώρος «ρέει» συνεχώς μαζί με τη συνειδητότητα, και παίρνει μορφή, όταν αυτή αλληλεπιδρά με την ψυχή του κάθε παρατηρητή. Ο παρατηρητής δηλαδή είναι αυτός που τον «εμφανίζει» μιας και μόνο σε αυτόν γίνεται αισθητός… Και με τον τρόπο που ρέει η συνειδητότητα μέσα στον αισθητό κόσμο, ρέει μαζί της και η υλοποίηση που έχουμε σχεδιάσει με κάθε λεπτομέρεια εμείς… Οι όποιοι εμείς… Πως γίνεται αυτό; Ας τα πάρουμε με τη σειρά… Κάποιοι σχεδιάζουν αυτό που θα υλοποιηθεί στον αισθητό κόσμο… Η διαδικασία αυτή είναι νοητική δηλαδή πνευματική ή καθαρά ενεργειακή γίνεται με τη σύνθεση γνώσης και συναισθήματος… με τη νόηση.

Ο σχεδιασμός της υλοποίησης, καταγράφεται ενεργειακά πάνω στο μέρος της συνειδητότητας της τέταρτης διάστασης… Φαντασθείτε τη συνειδητότητα σαν ένα ρεύμα από ενεργειακές πληροφορίες οι οποίες ρέουν μέσα από τον αισθητό κόσμο… Στην πραγματικότητα βέβαια η ροή είναι δύο ειδών… Ομαλή και αντίστροφη… Δηλαδή το ενεργειακό ρεύμα το οποίο περιέχει τις πληροφορίες που προορίζονται να υλοποιηθούν, πλησιάζει (ως μέλλον) προσκρούει επάνω στην αισθητό κόσμο, δημιουργεί μέσω του παρατηρητή την «αίσθηση του κόσμου» και περνά πάλι έξω στην τέταρτη διάσταση (ως παρελθόν). Κατανοεί δηλαδή ο αναγνώστης, ότι αυτό που ονομάζουμε τέταρτη διάσταση είναι ο συνολικός χωρικός χρόνος ο οποίος εμφανίζεται σε μας τμηματικά σε στιγμές… Στιγμές που η κάθε μία αποτελείται και από ένα «Τώρα» και «Εδώ»…

Τη στιγμή της πρόσκρουσης, αν απουσιάζει ο οποιοσδήποτε παρατηρητής, τότε ο αισθητός τρισδιάστατος κόσμος παραμένει αόρατος… Αν όμως ο παρατηρητής είναι παρών, τότε η ενεργειακή πληροφορία που υπάρχει στα λειτουργικά αρχεία της ψυχής του, προσκρούει πάνω στο σημείο επαφής του αόρατου με το ορατό μέρος του κόσμου… Η παρατήρηση αυτή, δρα καταλυτικά και στο σημείο της πρόσκρουσης της ροής της συνειδητότητας πάνω στον κόσμο μας (σημείο επαφής αόρατου και ορατού κόσμου) και αυτόματα και ακαριαία δημιουργείται μια εικονική πληροφορία, η οποία καταγράφεται από τις αισθήσεις του παρατηρητή σαν αισθητός κόσμος… Η πληροφορία αυτή παραμένει για ένα μικρό διάστημα και αμέσως μετά εξαφανίζεται (εισέρχεται πάλι στην τέταρτη διάσταση ως παρελθόν)… μεσολαβεί ένα κενό το οποίο διαρκεί το 1/3 της διάρκειας της πρώτης εμφάνισης της πληροφορίας και αμέσως μετά ακολουθεί η επόμενη πληροφορία η οποία αποτελεί και συνέχεια της πρώτης… Αυτές οι διαδοχικές εμφανίσεις και εξαφανίσεις, ακολουθούν μια ταχύτητα που ισούται περίπου με το τετράγωνο της ταχύτητας του φωτός…
Και από πού έρχονται αυτές οι διαδοχικές πληροφορίες; Από την τέταρτη διάσταση μέσα στην οποία γίνεται ο σχεδιασμός αυτός νοητά… Όλος ο αισθητός κόσμος δηλαδή, είναι σαν να αναβοσβήνει με μια ασύλληπτη ταχύτητα τέτοια που είναι αδύνατον να γίνει αντιληπτή και να μετρηθεί από τις αισθήσεις μας… Έτσι εμείς αυτό που αντιλαμβανόμαστε και αισθανόμαστε, είναι μια συνέχεια στα πάντα, η οποία συνέχεια αυτή μας δίνει τελικά και την εντύπωση της σταθερότητας της πραγματικότητας του κόσμου μας… Δηλαδή τι συμβαίνει στην πραγματικότητα… Η ενεργειακή ψυχή, το κύτταρο της κοσμικής πηγής από την οποία εκπορεύεται, εισέρχεται σε ένα άδειο ενεργειακό πεδίο το οποίο πριν μπει μέσα είναι κενό μορφής… Η ύλη δηλαδή, η τόσο πυκνή μορφή ενέργειας, είναι καθ ολοκληρία απούσα και αόρατη… Πριν μπει μέσα σε αυτόν η ψυχή του παρατηρητή, ο κόσμος ολόκληρος είναι αόρατος και μη αισθητός, είναι δηλαδή «μη υπαρκτός». Αυτόματα, όμως, μόλις η ψυχή αλληλεπιδράσει μαζί του, αυτός αστραπιαία μετατρέπεται σε αυτό το πυκνό υλικό σώμα, το οποίο όμως παρόλα αυτά είναι εικονικό διότι δημιουργείται εκείνη τη στιγμή μέσω αλλοίωσης της πληροφορίας.

Η ψυχή δηλαδή, «ντύνεται» το σώμα μας, για να μπορέσει να τον αντιληφθεί σαν αισθητό κόσμο, αλλιώς για αυτήν είναι ένα αόρατο κενό «μη υπάρχον» πράγμα. Το σώμα του ανθρώπου δηλαδή, ανήκει στο χώρο του αισθητού κόσμου μονάχα… Στο χώρο του πλανήτη μας… Το σώμα δηλαδή του ανθρώπου, είναι μέρος του συγκεκριμένου χώρου… το οποίο Εμείς, το δανειζόμαστε για όσο διάστημα γραμμικού χρόνου παραμείνουμε εδώ, ώστε η ψυχή μας να μπορέσει να διατηρηθεί και να λειτουργήσει αντιλαμβανόμενη το χώρο… Αυτός είναι ο λόγος που είναι αδύνατον ο άνθρωπος να ξεφύγει από τον πλανήτη με αυτή τη μορφή… Διότι η φυγή μας μακριά και έξω από αυτόν, είναι σαν να εκρήγνυται ο πλανήτης και πετάγονται τα κομμάτια του στο διάστημα. Τα σώματά μας ανήκουν στον πλανήτη, είναι κύτταρά του… όπως το χώμα, τα δέντρα, τα πουλιά, τα σύννεφα, το νερό κλπ. Και η μόνη που μπορεί να ταξιδεύει, είναι το ενεργειακό μέρος της ψυχής μας.
Τα σώματά μας δηλαδή, ανήκουν στον βασικό σχεδιασμό υλοποίησης του πλανήτη και όλων όσων υπάρχουν σε αυτόν. Και απλά χρησιμοποιούνται από Εμάς, όπως θα χρησιμοποιούσαμε ένα νοικιασμένο αυτοκίνητο για να περιηγηθούμε σε μια χώρα που μόλις έχουμε επισκεφθεί… Από ποιόν χρησιμοποιούνται τα σώματα; Από την ψυχή… Η ψυχή δηλαδή οδηγάει το αυτοκίνητο; Όχι ο οδηγός του σώματος είναι το Εγώ… Η ψυχή απλά είναι ο επιβάτης του, ο οποίος το χρησιμοποιεί μαζί με το Εγώ… και ποιος το σχεδίασε τότε το σώμα αυτό… Εκείνος ή εκείνοι που σχεδίασαν και τον πλανήτη και τη ζωή που θα υπάρχει σε αυτόν… Εκείνος που αποφάσισε να δημιουργήσει ένα «μη υπαρκτό» χώρο… ένα χώρο, ο οποίος παραπλανά τους επισκέπτες του, αλλοιώνει τις πληροφορίες που λαμβάνουν, ώστε να τον θεωρούν υπαρκτό και μόνιμο ώστε να μένουν εκεί μόνιμα… Έτσι ήταν πάντα αυτός ο χώρος; Έτσι ήταν από τον καιρό που πρωτοεμφανίστηκε; Όχι… Σχεδιάστηκε στην πάροδο των αιώνων… Πως σχεδιάστηκε; Με «σχεδιασμό υλοποίησης βαθέως πεδίου»…

Τι είναι αυτός ο σχεδιασμός όμως; Είναι η ενεργειακή απεικόνιση της βούλησής μας, μέσα στο κύριο σώμα της συνειδητότητας, σε βάθος 25.000 ετών… Μπορεί ο αναγνώστης να ξαναδιαβάσει τον αριθμό διότι είναι σωστός… Ο σχεδιασμός βαθέως πεδίου, περιλαμβάνει έναν ολόκληρο κύκλο της συνειδητότητας… δηλαδή περίπου 25.000 χρόνια… Και ο νέος κύκλος της, μόλις άρχισε, διότι ο κύκλος των Μάγιας, ήταν ένας τέτοιος κύκλος της συνειδητότητας… Η όλη διαδικασία είναι ενεργειακή, δηλαδή νοητική κατ αρχάς… Ο σχεδιασμός ξεκινά από το μη καθορισμένο σχέδιο όπου εξετάζουμε όλες τις πιθανότητες… Αυτό ανήκει στην πέμπτη διάσταση, η οποία από τη στιγμή που θα γίνει η πρώτη νοητική διαδικασία, αρχίζει να καταγράφει δεδομένα μέσα της… Μόλις το σχέδιο πάρει συγκεκριμένη μορφή καταβαίνει στην τέταρτη διάσταση… Το βάθος της τέταρτης διάστασης όπου μπορούμε να καταγράψουμε πληροφορίες φτάνουν τα 24.000 χρόνια και σε αυτό το επίπεδο μπορούμε να καταγράψουμε κάθε λεπτομέρεια του σχεδίου…

Tα χρόνια που έρχονται, κάποιοι από εσάς, έχοντας αντιληφθεί την όλη κατάσταση που έχει διαδραματιστεί γύρω μας τα τελευταία χρόνια, θα αποφασίσετε να δράσετε με τον ίδιο τρόπο… Ήρεμα και ψύχραιμα, να σχεδιάσετε τη δική σας υλοποίηση βαθέως πεδίου… Και να γίνετε ο ανθρώπινος κρίκος εκείνος που θα οδηγήσει τον πολιτισμό της ανθρωπότητας σε περισσότερο πνευματικά μονοπάτια… Πέρα από δανικούς φόβους, ζητιάνικες αγάπες και ξένο χρήμα υποδούλωσης… Ένας κρίκος, που θα φροντίσει να συνειδητοποιήσει κι αυτός όπως και κάθε άλλος γύρω του, ότι οι αλλαγές της ζωής που αξίζουν περισσότερο, είναι εκείνες που γίνονται συνειδητά… Με αργά βήματα, Εδώ και Τώρα…

Η Καμπαλά και το Φως


Υπάρχει μια ιστορία για τρεις φυλακισμένους σε ένα σκοτεινό μπουντρούμι. Οι δύο από αυτούς ήταν έξυπνοι αλλά ο τρίτος δεν ήταν και τόσο έξυπνος. Κάθε μέρα, όταν τους κατέβαζαν το φαγητό στο σκοτεινό μπουντρούμι, ο τρίτος άνδρας ψηλαφούσε τα σκεύη, έσπαζε το πιάτο και κοβόταν με το μαχαίρι. Ένας από τους έξυπνους άνδρες τον βοηθούσε μαθαίνοντάς του μια ρουτίνα για να χειριστεί το σκοτάδι, αλλά επειδή το φαγητό τους το παρουσίαζαν με διαφορετικό τρόπο κάθε μέρα πάντα μπερδεύονταν. Ο άλλος φυλακισμένος είπε τότε, «Ας κάνουμε μια τρύπα στον τοίχο για να αφήσουμε μια ακτίνα φωτός να μπει μέσα κι έτσι θα μπορέσει να δει και να φάει χωρίς βοήθεια».

Η Καμπαλά αφορά το φως. Το βασικό της μήνυμα είναι ότι έχουμε την δύναμη να αυξήσουμε το πνευματικό φως στον κόσμο ή να το μειώσουμε. Όλες μας οι πράξεις, οι λέξεις και οι σκέψεις ελέγχουν τον διακόπτη που ανεβάζει την ένταση του φωτός ή την κατεβάζει.

Ποιά είναι η δύναμη του φωτός; Όταν ανάβουμε το φως στο δωμάτιό μας μας επιτρέπει να δούμε αυτά που υπάρχουν εκεί. Αλλιώς ψηλαφίζουμε στο σκοτάδι, χτυπάμε πάνω σε πράγματα, κοπανάμε το γόνατό μας και πέφτουμε πάνω στους τοίχους. Το ίδιο ισχύει και για το πνευματικό φως. Χωρίς αυτό, ο πνευματικός μας κόσμος είναι σκοτεινός. Χωρίς πνευματικό φως δεν δεν μπορούμε να δούμε την αγάπη ακόμα και αν βρίσκεται μπροστά στα μάτια μας. Χτυπάμε πάνω σε ανθρώπους που μας αγαπάνε. Πατάμε πάνω σε ψυχές. Προσπερνάμε σημαντικές στιγμές. Και δεν έχουμε καμμία αίσθηση κατεύθυνσης.

Σύμφωνα με την Καμπαλά κάποιος που έχει πρόσβαση μόνο στο φυσικό φως ζει στον Κόσμο του Κέλυφους ή «της Φλούδας» που ονομάζεται «Ολάμ Ακλιπότ». Βλέπει μόνο τα φυσικά πράγματα, αυτά που είναι εξωτερικά κι επιφανειακά. Η φλούδα όμως είναι μόνο το εξωτερικό τμήμα του φρούτου κι επομένως είναι δευτερεύον. Αν βλέπουμε μόνο το κέλυφος ή την φλούδα συγχέουμε το περίβλημα με το αληθινό περιεχόμενο. Εντυπωσιαζόμαστε με την συσκευασία και χάνουμε το αληθινό περιεχόμενο.

Η Καμπαλά μας διδάσκει τα μυστικά πως να προσεγγίσουμε το πνευματικό φως που μας επιτρέπει να δούμε τι υπάρχει μέσα. Δεδομένου ότι αυτό που βλέπουμε είναι κι αυτό που παίρνουμε, όταν θέλουμε να πάρουμε το αιώνιο πνευματικό δώρο που βρίσκεται «κρυμμένο» σ’ αυτόν τον κόσμο, πρέπει να αυξήσουμε το πνευματικό φως για να δούμε και να εισέρθουμε. Ο φυσικός κόσμος είναι μόνο η συσκευασία, αλλά ποιο δώρο κρύβει μέσα του;

Ποιό είναι το μεγαλύτερο δώρο που θα μπορούσατε ποτέ να δώσετε ή να πάρετε; Η Παρουσία. Όχι «τα δώρα» αλλά η «Παρουσία». Όταν σκέπτομαι την παιδική μου ηλικία, η πιο πολύτιμή μου ανάμνηση είναι της μητέρας μου να κάθεται στο κρεβάτι μου και να μου διαβάζει την Κοκκινοσκουφίτσα. Τι είναι το τόσο φοβερό σ’ αυτό; Οι γονείς μου μου έκαναν πολλά δώρα. Μου πήραν ένα καταπληκτικό τραινάκι και πολλά άλλα παιχνίδια. Αλλά αυτά χάλασαν και δεν σημαίνουν και πολλά σε μένα σήμερα. Αυτό που πραγματικά ακόμα φυλάω σαν θησαυρό και συνεχίζω να απολαμβάνω είναι αυτές οι πολύτιμες στιγμές όταν ήξερα ότι η μητέρα μου βρισκόταν εκεί για μένα. Δεν ενδιαφερόταν για την Κοκκινοσκουφίτσα ή για την Χιονάτη. Καμμιά φορά δεν διάβασε αυτές τις ιστορίες για τον εαυτό της. Η μητέρα μου συγκέντρωνε όλη την ύπαρξή της σε εκείνες τις στιγμές και ήταν εκεί για μένα ολοκληρωτικά. Μου έδωσε το μεγαλύτερο δώρο που θα μπορούσε να ζητήσει κανείς, την Παρουσία της.

Τι είναι η «Παρουσία»; Η «Παρουσία» είναι σαν το κέικ σοκολάτας. Δεν μπορώ να σας πω με τι μοιάζει η γεύση του. Θα μάθετε πόσο νόστιμο είναι μόνο όταν το γευτείτε από μόνοι σας. Θα μπορούσα να σας πω ποια είναι τα υλικά, αλλά το κέικ είναι περισσότερο από το άθροισμα των υλικών του. Η «Παρουσία» είναι σαν το πράσινο χρώμα. Δεν μπορώ να σας πω με τι μοιάζει, αλλά όταν το δείτε θα ξέρετε. Θα μπορούσα να σας πω ότι είναι ένας συνδυασμός από μπλε και κίτρινο αλλά ακόμα κι αυτά είναι χρώματα που μπορούμε να τα γνωρίζουμε εμπειρικά. Και φυσικά ακόμα μετά που βλέπετε το μπλε και το κίτρινο, το πράσινο είναι μεγαλύτερο από το άθροισμα των τμημάτων του . Έτσι δεν μπορώ να σας πω τι είναι η «Παρουσία». Μπορώ να σας πω ότι τα συστατικά της είναι αγάπη, φροντίδα, σεβασμός, τιμιότητα, νόημα, ομορφιά, ευγένεια, εξυπνάδα και άλλα πολλά. Για να γνωρίζεις την «Παρουσία» πρέπει να την έχεις γευτεί.

Σύμφωνα με την Καμπαλά ο Θ-ός μας έπλασε και μας έβαλε σ’ αυτόν τον κόσμο για να μας δώσει το μεγαλύτερο δώρο που μπορεί κανείς να φανταστεί: την «Θ-ία Παρουσία». Η Καμπαλά την ονομάζει «Σσεχινά». Η Θ-ία Παρουσία ή η «Σσεχινά» συμπληρώνει τα πάντα.

Αλλά πως ανάβουμε το φως που επιτρέπει στα μάτια της ψυχής μας να το δουν; Πως γινόμαστε δεκτικοί στο ύστατο δώρο της στοργικής παρουσίας του Θ-ού; Δίνοντας την στοργική μας παρουσία ο ένας στον άλλον έτσι ώστε να γίνουμε δεκτικοί στην Θ-ική Παρουσία. Κι όσο περισσότερο δίνουμε, τόσο περισσότερο παίρνουμε.

Σ' ΕΝΑ ΟΛΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΥΜΠΑΝ




Ένα ολόγραμμα είναι μια τρισδιάστατη φωτογραφία που γίνεται με τη βοήθεια ενός Laser. Η τρισδιάστατη απεικόνιση  δεν είναι το μοναδικό χαρακτηριστικό ενδιαφέρον ενός ολογράμματος.