Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΟΝΟΜΑΤΩΝ

Από την Αρχαιότητα ο άνθρωπος πίστευε στη μαγική δύναμη ορισμένων λέξεων, στην ικανότητά τους, αν προφερθούν σωστά, με έναν ορισμένο τρόπο, να παράγουν ορισμένα απτά, αντικειμενικά αποτελέσματα, για καλό ή για κακό. Ο Φιλόστρατος αναφέρει ότι στην εποχή του οι βραχμάνοι μπορούσαν να κάνουν τις πιο εκπληκτικές θεραπείες με την απλή χρήση ορισμένων μαγικών λέξεων. Αναφέρονται, επίσης, αρχαίοι Πέρσες ιερείς που μπορούσαν να θεραπεύσουν στη στιγμή ένα θανατηφόρο δάγκωμα φιδιού με τη βοήθεια ενός κατάλληλου λεκτικού τύπου. Υπάρχουν λέξεις που μπορούν να βασκάνουν, να αρρωστήσουν ή να γητεύσουν και άλλες που μπορούν να «λύσουν τα μάγια» και να θεραπεύσουν. Υπάρχουν ειδικές λέξεις δύναμης στις οποίες υπακούουν ακόμα και τα στοιχεία της Φύσης: λέξεις που μπορούν να ξεσηκώσουν θύελλα ή καταιγίδα ή που μπορούν να τα γαληνεύσουν. Υπάρχουν λέξεις που καλούν τα αόρατα πνεύματα σε εκδήλωση και λέξεις που τα δεσμεύουν και τα ωθούν σε συγκεκριμένες πράξεις ή λέξεις που τα εξορκίζουν και τα εκβάλλουν από τους δαιμονισμένους. 

Δεν αρκεί η σκέψη από μόνη της - όμως ούτε και η αφηρημένη θέληση- για την επίτευξη του επιθυμητού. Η σκέψη πρέπει να προφερθεί με λόγο, για να «σαρκωθεί», να καρποφορήσει, να τελεσφορήσει. Τελικά, η ίδια η Δημιουργία του κόσμου στις αρχαίες θεογονίες ήταν το αποτέλεσμα της εκφοράς ορισμένων μαγικών λεκτικών τύπων από τους δημιουργικούς θεούς ή «Λόγους». Για Παράδειγμα, στην αιγυπτιακή μυθολογία ο θεός Θωθ ήταν ο κατεξοχήν «κύριος των θείων λέξεων», ο γνώστης του Θείου Λόγου, «η γλώσσα και η καρδιά του θεού Ρα.. Σε κάθε μύθο στον οποίο παίζει σημαντικό ρόλο, ο Θωθ είναι αυτός που λέει τις λέξεις με τις οποίες πραγματοποιούνται οι επιθυμίες του Ρα. Ο ίδιος πρόφερε τις λέξεις που δημιούργησαν τον ουρανό και τη Γη και είπε στην Ίσιδα τις λέξεις που τη βοήθησαν να αναστήσει το σώμα του νεκρού Όσιρη, αλλά και το γιο της Ώρο, όταν τον είχε δαγκώσει ένας σκορπιός.

Το μεγαλύτερο μέρος της αρχαίας αιγυπτιακής θρησκείας βασιζόταν στη μυστική γνώση κατάλληλων λεκτικών τύπων και ονομάτων δύναμης, ο κάτοχος των οποίων μπορούσε να πραγματοποιήσει ό,τι επιθυμούσε και να είναι κυρίαρχος τόσο σε αυτόν όσο και στον άλλον κόσμο. Ο Θωθ μπορούσε να διδάξει όχι μόνο τις λέξεις δύναμης αλλά και τον τρόπο προφοράς τους, κάτι που επιθυμούσαν ιδιαίτερα οι Αιγύπτιοι, γιατί μόνο μέσω αυτών των λέξεων μπορούσαν να βρουν το δρόμο τους στον Κάτω Κόσμο.

Η Ίσις από τη μεριά της ήταν μεγάλη γνώστρια των λέξεων δύναμης. Σύμφωνα με το μύθο, ήταν μια απλή γυναίκα της Γης, η οποία, όμως, «αποστράφηκε τα εκατομμύρια των ανθρώπων και διάλεξε τα εκατομμύρια των θεών, αλλά εκτίμησε περισσότερο τα εκατομμύρια των πνευμάτων». 'Ηθελε να γίνει Κυρία της Γης και μετά, ισχυρή θεά μέσω της γνώσης του ονόματος του θεού Ρα, γι' αυτό ανάγκασε με τη μαγεία της τον παντοδύναμο θεό να της αποκαλύψει το πιο άφατο και απόκρυφο όνομά του, αυτό που κανένας θεός -ούτε ακόμα και αυτά τα ίδια τα παιδιά του - δεν γνώριζε...

Από εδώ προέρχεται η παράδοση για το άφατο, άρρητο όνομα του Θεού, μέσω του οποίου μπορούσαν κάποτε οι μύστες να παράγουν εκπληκτικά αποτελέσματα. Για τη γνώση αυτού του άρρητου ονόματος έχει κατηγορηθεί από μερικούς ο Ιησούς, ότι δηλαδή μέσω της δύναμης του ονόματος του Θεού επιτέλεσε τα θαύματά του και το οποίο υποτίθεται δεν του δόθηκε μέσα από μύηση, αλλά το έκλεψε από το άδυτο των μυστηρίων...

Αυτό είναι το «απωλεσθέν όνομα της θεότητας» , για το οποίο μιλούν οι Τέκτονες και το οποίο έχουν θέσει βασικό τους στόχο να ξαναβρούν. Είναι, επίσης, το ιερό και φοβερό Τετραγράμματον που επικαλείται με τρεμάμενα χείλη και κατεβασμένα τα μάτια μέσα στο Άγιο των Αγίων ο αρχαίος Ραβίνος, αλλά και η ιερή Τετρακτύς των Πυθαγόρειων ή ακόμη τα επτά ιερά φωνήεντα με το μυστικό τρόπο συνεκφώνησής τους, των οποίων παραφράσεις και βαρβαρισμοί έχουν φθάσει μέχρι τις μέρες μας.

ΤΟ ΙΕΡΟ ΑΛΦΑΒΗΤΟ 

Η δύναμη του λόγου είναι δεδομένη, το ίδιο και των γραμμάτων και του ρυθμού. Ο σωστός συνδυασμός και των τριών δημιουργεί ένα όνομα δύναμης, η κατάλληλη εκφορά του οποίου μπορεί να επιφέρει συγκεκριμένα υλικά αποτελέσματα. Αυτή είναι η Μαντρίκα Σάκτι των Ινδουιστών, η δύναμη των μάντρα, στην κορυφή της οποίας βρίσκεται η δύναμη του άφατου ονόματος. Οι λέξεις δύναμης δεν ήταν παρά οι λεκτικές, δυναμικές αντιπροσωπεύσεις των ιδεών, του μυστικού Λόγου με βάση το ρυθμό και τις συλλαβές του ιερού μέτρου. Ο μετρικός λόγος παράγεται από τον αριθμό των συλλαβών από τις οποίες αποτελείται η λέξη, ενώ στο Πυθαγόρειο Σύστημα όλα τα πράγματα αντιστοιχούν σε μια ορισμένη αριθμητική αναλογία.

Οι ιερές, μαγικές λέξεις δεν είναι παρά εκφραστικά σύμβολα των πραγμάτων του αόρατου κόσμου, αρκετά ανάλογες με τις Πλατωνικές ιδέες.

Πρέπει να τονιστεί ότι οι αρχαίοι θεοί δεν ήταν «είδωλα», όπως έχουν κατηγορηθεί επανειλημμένα από τους Χριστιανούς, αλλά απλοί ανθρωπομορφισμοί, αντιπροσωπεύσεις πραγματικών αόρατων δυνάμεων της Φύσης (ή νοουμένων). Ο θεός, στην πραγματικότητα, δεν ήταν για τον μυημένο τίποτε άλλο παρά μια μορφή, ένα μέσον, ένας φορέας που ο ίδιος δομούσε συνειδητά και μέσω του οποίου μπορούσε να εκδηλωθεί, τελικά, μια συγκεκριμένη απόκρυφη δύναμη στο υλικό επίπεδο, για να επιφέρει συγκεκριμένα και αντικειμενικά αποτελέσματα. Η επίκληση του ονόματός του δεν ήταν παρά η επίκληση της απόκρυφης δύναμης που αυτός αντιπροσωπεύει.

Συνοψίζοντας, αυτό που πρέπει να τονίσουμε είναι ότι η δύναμη ενός ονόματος βρίσκεται στην απόκρυφη Ιδέα που αυτό αντιπροσωπεύει, η οποία εκφράζεται μορφικά με έναν ορισμένο τύπο γραμμάτων και συλλαβών που εμπεριέχουν ορισμένη αριθμητική αξία και μέτρο. Ο σωστός, στη συνέχεια, (ρυθμικός) τρόπος επίκλησης αυτού του ονόματος εκδηλώνει υλικά την απόκρυφη δύναμη που αυτό αντιπροσωπεύει.

Για τη δόμηση, λοιπόν ενός ονόματος δύναμης χρειάζεται να είμαστε γνώστες ενός ιερού αλφάβητου (εδώ του ελληνικού) με τις αντίστοιχες αριθμητικές αξίες των γραμμάτων του και των Ιδεών που αυτό αντιπροσωπεύει.

Επίσης, πρέπει να είμαστε γνώστες των ιερών μέτρων για τη δόμηση των αντίστοιχων συλλαβών αυτού του ονόματος. Η τελική αριθμητική αξία του ονόματος προκύπτει από τη λεγόμενη αριθμοσοφική πρόσθεση, την πρόσθεση δηλαδή της αριθμητικής αξίας όλων των γραμμάτων που το αποτελούν και της αναγωγής έτσι του ονόματος σε έναν τελικό αριθμό. Ονόματα ή λέξεις με ίδιες συνολικές αριθμητικές αξίες θεωρούνται ισοδύναμες. Ακόμα, μπορούν να προστεθούν «θεοσοφικά» όλα τα ψηφία του τελικού αριθμού, για να αναχθούν σε έναν από τους πρωταρχικούς αριθμούς 1-10. Κάθε αριθμός έχει συγκεκριμένο ιδεολογικό περιεχόμενο και ταυτίζεται έτσι με μια Ιδέα ή δύναμη, όπως και τα γράμματα από μόνα τους.

Στη μερική, εκ των πραγμάτων, παρουσίαση του θέματός μας δεν θα μιλήσουμε για την ιερή μετρική και το ρυθμό ή τον τρόπο δόνησης των ιερών ονομάτων ή λέξεων δύναμης, παρά μόνο για το αριθμητικό τους περιεχόμενο και την αντιστοιχία, παραθέτοντας τις αριθμητικές αξίες των γραμμάτων.

Η αριθμητική αξία των γραμμάτων του ελληνικού αλφάβητου έχει ως εξής: 

Α=1, Β=2, Γ=3, Δ=4, Ε=5, Ζ=7, Η=8, Θ=9, 1=10, Κ=20, Λ=30, Μ=40, Ν=50, Ξ=60, 0=70, Π=80, Ρ=100, Σ=200, Τ=300, Υ=400, Φ=500, Χ=600, Ψ=700, Ω=800.

Στα παραπάνω δεν αναγράφουμε το «επίσημον» που αντιστοιχεί στο 6, το «κόππα» που αντιστοιχεί στο 90 και το «σαμπί» που αντιστοιχεί στο 900.

Με βάση την αντιστοιχία αυτή των γραμμάτων και των αριθμών μπορούμε να προσδιορίσουμε την αριθμητική αξία μιας οποιασδήποτε ελληνικής λέξης, όπως π .χ. στη λέξη αγνός = 1 +3+50+70+200 = 324, αριθμός που αναγόμενος αριθμοσοφικά δίνει τον αριθμό 3+2+4 = 9. Μια άλλη λέξη ή όνομα που θα αναγόταν αριθμοσοφικά πάλι στον αριθμό 9 υποτίθεται ότι έχει κάποια σχέση ή αναλογία με τη λέξη αγνός. Αυτό είναι το αριθμοσοφικό σύστημα.

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΩΝ ΟΛΥΜΠΙΩΝ ΘΕΩΝ 

Σύμφωνα με το Γερμανό φιλόλογο και γλωσσολόγο Georg Curtius (1820-1885), η λέξη Όλυμπος προέρχεται από τη ρίζα -λαμπ και ερμηνεύεται ως ο ολολαμπής, ολόλαμπρος ή ολόλευκος (θεωρεί το υ αιολικό). Έτσι, οι ολύμπιοι θεοί είναι οι λαμπεροί, λάμποντες θεοί. Την ετυμολογική ρίζα της ύπατης αρχής και διάνοιας του κόσμου, Ζευς-Διός, με παραλλαγές ίσως του πρώτου γράμματος, μπορούμε να τη βρούμε σε όλους βασικά τους ύψιστους θεούς της Αρχαιότητας. Μερικοί ετυμολογούν το όνομά του σε σχέση με τη ζωή και το ερμηνεύουν σαν ο «Ζωοδότης». Άλλοι το συνδέουν με το ρήμα ζεύγνυμι και την αποκατάσταση από αυτόν της ουράνιας τάξης και αρμονίας, μετά την επανάσταση εναντίον του πατέρα του Κρόνου.

Το όνομά του θεωρείται ένα από τα κατεξοχήν ονόματα δύναμης και η σωστή προφορά του με κραδασμό, έμπνευση και συναίσθημα, μπορεί να επιφέρει συγκεκριμένα θαυμαστά αποτελέσματα. Η αριθμητική αξία του ονόματός του είναι 612 ή με αριθμοσοφική αναγωγή ο αριθμός 9. Ο Θ. Μανιάς έχει παρατηρήσει ότι 612 : 2 == 306, όπου 306 είναι η αριθμητική αξία της λέξης Γαλαξίας και υποστηρίζει με αυτό ότι ο Δίας είναι διπλάσιος του Γαλαξία κ.ο.κ. Στις άλλες πτώσεις το όνομά του δίνει τις εξής αριθμητικές αξίες: Διός = 284, Διί = 24, Δία = 15 και Ζευ = 412. Το 284 είναι επίσης η αριθμητική αξία των λέξεων Θεός, άγιος, αγαθός κτ λ.

Η άνασσα Ήρα θεωρείται ετυμολογικά ότι παράγεται με αναγραμματισμό της λέξης αήρ (κατ' άλλους από τη λέξη ερατή ή Έρα = Γη). Είναι η θεά του στοιχείου της Γης, χωρίς να είναι όμως η ίδια η Γη σαν σώμα (που είναι η Ρέα-Γαία) ή σαν δύναμη (που είναι η Δήμητρα). Είναι επίσης η θεά του Αέρα, της ατμόσφαιρας και, γενικά, ένα διάμεσο ανάμεσα στον ουράνιο κόσμο και στα γήινα πράγματα.

Μυστικιστικά αντιπροσωπεύει την ψυχή και την εκδήλωση της ζωής πάνω τη Γη. Η αριθμητική της αξία είναι 109 ή αριθμοσοφικά 10 ή ακόμα 1. Μαζί με τον Δία δίνουν το συνολικό αριθμό 721 ή αριθμοσοφικά το 10 ή το 1.

Ο σεισίχθων Ποσειδώνας παράγεται από το πότος ή πόντος ή ποταμός και είναι συνεπώς «ο θεός του υγρού στοιχείου». Κατά άλλους, το όνομά του παράγεται από το πόσις και δούναι ή ακόμα από το είδη ποιών. Αντιπροσωπεύει τη δύναμη του υγρού στοιχείου, τη ρευστότητα, την αέναη κίνηση του εκδηλωμένου κόσμου καθώς και τον κόσμο των ανθρώπινων συναισθημάτων. Η αριθμητική αξία του ονόματός του είναι 1.219 και αριθμοσοφικά είναι το 13 ή το 4.

Η γλαυκώπις Αθηνά είναι η θεά της σοφίας, της υγείας, αλλά και της κεραμικής και των άλλων οικιακών τεχνών. Είναι μια πολεμική θεά - με γνώμονα όμως το δίκιο και τη φρόνηση- και συγχρόνως φιλειρηνική (ειρηνοφόρος).

Ετυμολογείται από τη ρίζα -αιθ, από την οποία παράγεται και η λέξη αιθήρ ή από το ρήμα αθρέω-ώ (βλέπω) ή ακόμα από το στερητικό α- και το θήνη (δηλαδή η αθήλαστη). Νεώτεροι, όμως, γλωσσολόγοι θεωρούν ότι το όνομά της έχει πελασγική προέλευση και ότι σήμαινε τη θεά της κεραμικής. Όπως παρατηρεί ο Βλάσης Ρασσιάς, η επίκλησή της «εξασφαλίζει αδιαπέραστη άμυνα κατά των ψυχικών επιθέσεων και την επιστροφή τους εις το πολλαπλάσιο πίσω στην πηγή τους». Η αριθμητική της αξία ως Αθήνη είναι ο αριθμός 76 και ως Αθηνά ο αριθμός 69. Οι λέξεις Γλαυκώπις Αθήνη έχουν αριθμητική αξία 1.620, ενώ Η θεά Αθηνά = 84 =7 Χ 12.

Η Κύπρια Αφροδίτη που γεννήθηκε από τον αφρό των κυμάτων, όπως μαρτυρεί και το όνομά της, είναι η θεά του έρωτα, της γονιμότητας, της βλάστησης, της άνθισης και της ομορφιάς. Διακρίνονται φιλοσοφικά δύο όψεις της: Η αρχαιότερη ουράνια Αφροδίτη, η θεά του νόμιμου έρωτα και του συζυγικού δεσμού και η Πάνδημη Αφροδίτη, η θεά των ελεύθερων και των αγοραίων ερώτων και η προστάτιδα των πόρνων. Παρουσιάζει και μια χθόνια πλευρά ως προστάτιδα των ψυχών των νεκρών. Η αριθμητική της αξία είναι 993 και αριθμοσοφικά ισούται με το 22 ή το 4.

Ο Απόλλωνας είναι ο μεγάλος διαφωτιστής θεός της θεραπευτικής, της μαντικής, της δημιουργικής έμπνευσης και της μουσικής. Είναι, επίσης, προστάτης της νεότητας, της υγείας και θεός αλεξίκακος ή ακόμα πολεμικός. Το όνομά του ετυμολογείται από το στερητικό α- και το πολλών, δηλαδή «ο όχι για τους πολλούς». Η αριθμητική του αξία είναι 1.061 . Ο Θ. Μανιάς παρατηρεί ότι, αν προσθέσουμε όλες τις πτώσεις της λέξης ανήρ, βρίσκουμε πάλι 1.061. Αλλά και Ιάσων = 1.061, ίσως γιατί ήταν πολύ ωραίος σαν τον Απόλλωνα...

Η θεά Άρτεμις ετυμολογείται. από το επίθετο αρτεμής (=άρτιος, σώος και αβλαβής), ίσως από το αήρ + τέμνω. Είναι η θεά της άγριας φύσης, της παρθενίας και του κυνηγιού. Όπως αναφέρει ο Βλάσης Ρασσιάς, «σε αυτήν ανήκουν, ως χθόνια και παμβασίλεια θεά, όλα τα ψυχικά κέντρα του πλανήτη Γη και αυτή αντιπροσωπεύει το πνεύμα του θεραπευτικού Σαμανισμού της μητριαρχικής εποχής με έμφαση στις ψυχικές θεραπείες». Είναι η κατεξοχήν προστάτιδα των γυναικών. Η αριθμητική της αξία είναι 656 ή θεοσοφικά 17 ή 8. Ο Θ. Μανιάς παρατηρεί ότι ο λόγος Απόλλων προς Άρτεμις = 1.061 : 656 δίνει το «Χρυσό αριθμό» Φ, με τον Απόλλωνα να αντιστοιχεί στο μεγαλύτερο τμήμα της χρυσής τομής.

Ο αγγελιαφόρος των θεών Ερμής ετυμολογείται από το ρήμα είρω (αναγγέλλω), απ’ όπου ιερέας, ενώ κατά πλεονασμό του γράμματος -μ- Ερμέας και με συναίρεση Ερμής ή κατά άλλους από το έρυμα (λόγο). Είναι ο θεός της νόησης και της επικοινωνίας, αλλά και αλεξίκακος και αποτροπιαίος θεός. Του αποδίδονταν τα «ερμαία» (παντός λογής τυχαία ευρήματα), από το οποίο εξελίχθηκε και σαν «αγοραίος» και «κερδώος» θεός και προστάτης του εμπορίου. Αντιπροσωπεύει μυστικιστικά το θείο δημιουργικό Λόγο. Η αριθμητική του αξία είναι 353 ή αριθμοσοφικά 11 ή 2, που δεν ταιριάζει, όμως, σε αυτόν. Το ασυναίρετο Ερμέας έχει αριθμητική αξία 351 και αριθμοσοφική αναγωγή 9.

Ο θεός του πολέμου Άρης παράγει το όνομά του από το ρήμα αιρώ (κυριεύω, κατακτώ) η από τη λέξη αρά (βλάβη, πλήγμα). Είναι ο θεός της άγριας σύγκρουσης και βιαιότητας (ανδρόφονος, αιμοχαρής). Εκπροσωπεί το αχαλίνωτο πάθος και την άμετρη επιθετικότητα και αγριότητα, μαζί και τολμηρότητα. Η ασυγκράτητη φύση του μπορεί να μετριαστεί μόνο με την ερωτική ενέργεια ή την αγάπη της Αφροδίτης και από τη σύζευξη των δυο αυτών αντιθέτων παράγεται η Αρμονία. Η μόνη που μπορεί να τον κατανικήσει στο πεδίο της σύγκρουσης είναι η Αθηνά, η θεά της σύνεσης και της σοφίας. Η αριθμητική του αξία είναι 309 ή αριθμοσοφικά 12 ή 3.

Ο θεός Ήφαιστος ετυμολογείται κατά μερικούς από το αφή και εστία ή από το άπτω ή αϊστάω (αφιστάω, a-FIστάω= αψανίζω) ή το φάω και ίστωρ (ο μεγάλος δάσκαλος στη γνώση του φωτός) ή από το φαίστος = λάμπων με την πρόσληψη του -η-. Είναι ο θεός του στοιχείου του πυρός, η φλόγα της Δημιουργίας και ο τεχνουργός των θεών. Η αριθμητική του αξία 1.289 και αριθμοσοφικά 20 ή 2.

Η παρθένος θεά Εστία ετυμολογείται από το απαρέμφατο εστάναι (του ίστημι) η από το ρήμα εύω (ανάβω) ή ακόμα από το ουσιαστικό εσσία (ουσία). Είναι προστάτιδα των σπιτικών , αλλά και της πόλης, της οικογένειας και της ασυλίας. Το ιερό πυρ της έπρεπε να διατηρείται άσβεστο στον οίκο ή στο Πρυτανείο για να τα προστατεύει συνεχώς από κάθε κακό. Η αριθμητική αξία της είναι 516 ή 12 ή 3.

Η θεά Δήμητρα ετυμολογείται από το Δα-Μάτερ ή τη Μητέρα Γη. Δεν είναι, όμως, το σώμα της Γης που συμβολίζεται με τη θεά Ρέα, αλλά η ψυχή ή η δύναμη της Γης. Είναι επίσης η θεά της βλάστησης, της γονιμότητας και της αναπαραγωγής και με την κόρη της Περσεφόνη συμβολίζει την κυκλική εκδήλωση της ύπαρξης μέσα από τη ζωή το θάνατο και την επαναγέννηση. Η αριθμητική αξία της είναι 468 (Δημήτηρ) ή 461 (Δήμητρα).

Ο θεός Διόνυσος ετυμολογείται ως ο γιος ή ο νους του Δία. Εξωτερικά αντιπροσωπεύει το ενστικτώδες τμήμα του ανθρώπου που ξεπερνά τους συνηθισμένους κοινωνικούς περιορισμούς και εσωτερικά το θείο εκείνο σπινθήρα μέσα του που καθαγιάζει την υπόλοιπη τιτανική, ζωώδη φύση και το οποίο μπορεί να τον άγει, μέσω της μυστηριακής οδού, στη θέωση. Έχει πολλούς συμβολισμούς και αντιστοιχίες με τον Χριστό. Είναι ένας θνήσκων αλλά και ανασταινόμενος θεός, που αντιπροσωπεύει την πνευματική πορεία από το ανθρώπινο προς το θείο, αλλά και από τη μονάδα προς το πολλαπλό.

Είναι ο απελευθερωτής θεός, ο Έλληνας θεάνθρωπος. Είναι, τελικά, ο θεός που ενθρονίζεται από τον Δία σαν ο μέγιστος βασιλιάς όλων των κοσμικών θεών, σηματοδοτώντας μια νέα περίοδο για τον κόσμο. Η αριθμητική του αξία είναι 1.734 και αριθμοσοφικά 15 ή 6.

Για άλλες ενδιαφέρουσες ετυμολογικές ερμηνείες των θεϊκών αυτών ονομάτων μπορούν όσοι ενδιαφέρονται να ανατρέξουν στον Κρατύλο του Πλάτωνα. Τέλος, ας σημειώσουμε ότι υπάρχουν και άλλα εσωτερικά, απόκρυφα ονόματα των ολύμπιων θεών , γνωστά μόνο στους μυημένους. Αυτά είναι κατεξοχήν ονόματα δύναμης. Τα προηγούμενα - αν και a-priori τα θεωρήσαμε ορθά και αντικειμενικά - Είναι στην πραγματικότητα, εξωτερικά και οι αριθμητικές αξίες και οι θεοσοφικές τους αναγωγές δεν δίνουν πάντα ό, τι θα αναμέναμε από αυτά.

Το όνομα Δίας-Ζευς έχει και μια άλλη μυστική σημασία. αφού με τη μια ιδιότητα χωρίζει και με την άλλη ενώνει.

Read more

Μαθηματικά, αριθμοί, σχήματα, γράμματα και μαγεία

Μαθηματικά, αριθμοί, σχήματα, γράμματα και μαγεία

Κάθε μελετητής του αποκρυφισμού, της μαγείας και γενικά της μεταφυσικής, θα είχε μεγάλη ωφέλεια αν μελετούσε, έστω και λίγο τα μαθηματικά. Επιπλέον, τα μαθηματικά είναι μια τέχνη χωρίς τα όρια - ένα σπουδαίο εργαλείο που μπορεί θεωρητικά να εφαρμοστεί σε οποιοδήποτε στόχο. Οι μέθοδοι των μαθηματικών μεταφέρουν αληθινά πληροφορίες στις σφαίρες διαφόρων τύπων διανοητικών αναζητήσεων, όπως στον μυστικισμό, στη λογική, στη φιλοσοφία κλπ, με συνέπεια τη γενική επέκταση της δυνατότητας της γνώσης του μελετητή. 

Αυτό αντανακλά τη μέθοδο του μάγου, ο οποίος παρουσιάζει τον εαυτό του με ένα ατέρμονο σύνολο νέων εμπειριών και ιδεών. Αυτές πρέπει στη συνέχεια να αφομοιωθούν σε κάποιο είδος του γενικού πλαισίου, όπως ο σουφισμός, η καμπαλά, η μυθολογία κ.ά. Όμως αυτό το πλαίσιο δεν είναι ποτέ απολύτως σταθερό και έτσι, ο ερευνητής μάγος πιθανά να βρεθεί σε ένα σύμπλεγμα όπου πρέπει το πλαίσιο να ελέγχεται ξανά. Πρέπει έπειτα το πλαίσιο να οικοδομηθεί ξανά ή να αντικατασταθεί. Αυτό πώς θα γίνει; Ο ερευνητής που στηρίζεται καλά σε "στερεά" γνωστικά συστήματα, όπως τα μαθηματικά, η λογική, η ψυχολογία, ο συμβολισμός ή η φιλοσοφία θα έχει καλύτερη πιθανότητα, από τους υπόλοιπους που δεν δρουν έτσι. Με την ωριμότητα της γνώσης της μαγείας, ακόμη και το ίδιο το πλαίσιο απλά ένα μόνο εργαλείο που μπορεί να αλλάξει. 

Η ιστορία του μυστικισμού είναι πολύ συνυφασμένη με την αναζήτηση της μαθηματικής κατανόησης. Ο Πυθαγόρας είναι ίσως το πιο γνωστό παράδειγμα ενός μαθηματικού-αποκρυφιστή και η αλήθεια είναι ότι ίχνη των μαθηματικών μπορούν να βρεθούν παντού στη μαγεία: το γεγονός του Χρυσού Λόγου στους αιγυπτιακούς ναούς, το πεντάγραμμα και τα θρησκευτικά έργα ζωγραφικής του Λεονάρντο Ντα Βίντσι, οι αριθμητικοί συμβολισμοί που λίγο άλλαξαν κατά τη διάρκεια χιλιάδων ετών, η κωδικοποίηση των αστρονομικών στοιχείων επί των τόπων όπως ο Παρθενών και άλλα, η ιστορική πρακτική του ισοψηφίας, ο ορισμός της αριθμητικής αξίας στα γράμματα της αλφαβήτου, η αξιοπρόσεκτη ομοιότητα μεταξύ της σύγχρονης κοσμολογίας και της αρχαίας γνώσης και άλλα. Οι περισσότεροι από τους διαπρεπείς ερευνητές είχαν καλά σπουδάσει τα μαθηματικά και τα μαθηματικά διαδραμάτισε έναν ιδιαίτερο ρόλο στην εργασία τους.  

Οι Αριθμοί 

Οι αριθμοί είναι ο πυρήνας των μαθηματικών. Είναι μια καλή αφετηρία για οτιδήποτε.  Οι αριθμοί οι ίδιοι έχουν αποκτήσει μια ιδιαίτερη λειτουργικότητα συμβολικής έννοιας κατά τη διάρκεια των αιώνων. Ένα μεγάλο μέρος τους είναι οικείο και διαισθητικό, συνδέονται ιδιαίτερα με συστήματα μαγείας ή άλλα. Ένα καλό παράδειγμα είναι η περίπτωση είναι μηδέν (0). Το μηδέν δείχνει τη "παρουσία της απουσίας," και οι επιστήμονες ανθρωπολόγοι θεώρησαν τη χρήση μηδενός σαν σημείο ένδειξης μιας σημαντικής πολιτιστικής προόδου. Αρκετοί από τους σημαντικότερους αριθμούς στα μαθηματικά, που καθορίζουν λογοτεχνικά την φανερή ύπαρξη, περιέρχονται στην υποκατηγορία των υποθετικών αρρήτων αριθμών. Οι υποθετικοί άρρητοι αριθμοί δεν μπορούν να περιγραφούν με τις πεπερασμένες αλγεβρικές αναπτύξεις, όπως μπορούν οι τετραγωνικές ρίζες, οι κυβικές ρίζες κλπ. 

Αυτοί περιλαμβάνουν το π (3.14159), το e (2.7183) και Φ (1.6181).  Οι πρώτοι αριθμοί έχουν μια ειδική σημασία στη θεωρία των αριθμών και σε μερικές από τις πιο προηγμένες μορφές μαθηματικών. Είναι αρκετό σε κάποιον να καταλάβει ότι είναι "αδιαίρετοι" (στο σύνολο των ακέραιων αριθμών) και ότι αυτή η ειδική ιδιότητά τους έχει κερδίσει κάποια ιδιαίτερη προσοχή από τους μυστικιστές και τους μάγους. Κάθε αριθμός, παραδείγματος χάριν, μπορεί να εκφραστεί σαν ένα προκύπτον σύνολο από πρώτους και ένας αριθμός για την ισοψηφία παράγει παράγοντες αριθμού, κατανοητούς στο εκάστοτε μεταφυσικό σύστημα.  Οι ανύπαρκτοι αριθμοί που βασίζονται στην "αδύνατη" έννοια του ότι ο αριθμός 1 έχει μια τετραγωνική ρίζα, είναι μια πρόσφατη εφεύρεση. Οι ερευνητές της μεταφυσικής κλπ, δεν έχουν συλλάβει στη φαντασία τους την έννοια Αυτό οφείλεται εν μέρει στην έλλειψη γενικής κατανόησης για όλη την πρόοδο της επιστήμης των μαθηματικών. 

Στα μυστικά και απόκρυφα συστήματα δύο χρησιμοποιούν περισσότερο τους αριθμούς. Η αριθμολογία και η Ισοψηφία. Η αριθμολογία προκύπτει από την ιδέα ότι οι αριθμοί μπορούν να κρατήσουν μυστική ή η φιλοσοφική σημασία, που προχωρεί σε κάθε έννοια, λέξη, όνομα ή πράγμα. Επομένως οποιαδήποτε εμφάνιση ενός δεδομένου αριθμού δείχνει την παρουσία ιδιαίτερης δόνησης εκείνου του αριθμού. Για παράδειγμα, ορίζεται μια πρακτική στην αξία κάθε αριθμού για κάθε γράμμα της αλφαβήτου με σκοπό να χρησιμοποιηθούν στον υπολογισμό κάποιων δεδομένων, όπως ένας τελικός αριθμός μονοψήφιος από το όνομα ενός προσώπου. Αυτός ο μονοψήφιος αριθμός χρησιμεύει έπειτα σαν δείκτης της προσωπικότητας, του πεπρωμένου, κ.λπ.

Η Ισοψηφία φαίνεται να μοιάζει με την αριθμολογία, αλλά αυτό είναι επιφανειακό. Στην πράξη είναι αρκετά διαφορετικά τα πράγματα.  Η Ισοψηφία ψάχνει στην πραγματικότητα τις "κρυμμένες συνδέσεις" μεταξύ των λέξεων και των φράσεων. Μια αριθμητική αξία ορίζεται σε κάθε γράμμα και έπειτα οι "απαριθμημένες" τιμές των λέξεων και των φράσεων συγκρίνονται. Παραδείγματος χάριν, οι λέξεις Αβρασάξ και Νείλος συνδέονται με τον ίδιο αριθμό, 365. Αυτό μπορεί να είναι ακόμα και σε ολόκληρη πρόταση. Ένα παράδειγμα είναι το ΜΗΔΕΝ ΑΓΑΝ και Μάκαρ που συνδέονται με τον αριθμό 162. Η παράδοση έχει διατηρήσει τέτοιες λέξεις που κρύβουν μέσα τους ολόκληρα νοήματα, είτε στην Ελληνική, είτε στην Αραβική ή Εβραϊκή και άλλες μεθόδους Ισοψηφίας.  

«....Είναι γνωστό ότι τα ονόματα, οι ηχητικοί κραδασμοί και οι αριθμοί τους είχαν, έχουν και θα έχουν επιπτώσεις μέσα από δραστηριότητες που δεν φαίνονται στη καθημερινή, μελλοντική, υλική και πνευματική ζωή του ανθρώπου. Ονόματα που από μόνα τους δείχνουν μορφή της Δύναμης, εναρμονίζονται προς κάποια συγκεκριμένη γραμμή της Κοσμικής Πορείας, έχουν εξωτερικά χαρακτηριστικά πολύ εμφανή.

Ένα τέτοιο όνομα είναι «Ηλίας», με σύνολο αριθμού 19, στην Ελληνική αριθμολογία, όπου: Η=8, Λ=3, Ι=1, Α=1, Σ=6, 8+3+1+1+6=19. Αλλά και στην Αραβική αριθμολογία, το όνομα γραμμένο δίνει εξίσου ισχυρό αριθμό, δηλαδή, για=10, λαμ=30, για=10, αλίφ=1, σιν=60, 10+30+10+1+60=111, αριθμός πασίγνωστος σε όσους ασχολούνται με τη φύση των πλανητικών σχημάτων των Αγγέλων των πλανητών.

Ακόμα, το αριθμητικό σύνθετο των γραμμάτων των ονομάτων, δίνει μία πολύ σοβαρή εικόνα εσωτερικών στοιχείων του ατόμου. Αυτό παράγεται αν γράψουμε τα γράμματα του ονόματος αναλυτικά και υπολογίσουμε την αριθμητική τους αξία. Για παράδειγμα, το Η από το προηγούμενο όνομα θα γραφτεί, Η= ΗΤΑ.

Υπάρχει ακόμα ένας αριθμός, που είναι τελείως εσωτερικός και αφορά την πνευματικότητα του ονόματος. Αυτός προκύπτει αν την τελική αξία του προηγούμενου αριθμού την γράψουμε με γράμματα και υπολογίσουμε το γραμματικό σύνολο των λέξεων και το πολλαπλασιάσουμε στη δεύτερη δύναμη και το προσθέσουμε στην προηγούμενη αριθμητική αξία. Δηλαδή, ας υποθέσουμε ότι το όνομα «ΗΛΙΑΣ» γραμμένο με την προηγούμενη μέθοδο, έδωσε τον αριθμό 4320. Αυτόν τον γράφουμε τέσσερις χιλιάδες, τριακόσια είκοσι και περιέχει 31 γράμματα συνολικά. Το τετράγωνο του 31 ή το 31 υψωμένο στη δεύτερη δύναμη, δίνει 31*31= 961. Έτσι, 4320+961=5281.

Βρίσκοντας λοιπόν, την καθαρά εξωτερική αξία, έχουμε τον πρώτο αριθμό που αντιπροσωπεύει κατά κανόνα τη φυσική κατάσταση και δραστηριότητα του ατόμου, αυτό που εκδηλώνεται και δημιουργεί στην καθημερινότητα. Ο δεύτερος αριθμός, δηλώνει το ψυχικό Εγώ του ατόμου. Ο τρίτος και σημαντικότερος υποδηλώνει την πνευματική ισχύ του ονόματος του ατόμου.

Αν αφαιρέσουμε τον αριθμό 51 από τον κάθε αριθμό το υπόλοιπο θα μας δώσει τα γράμματα της πνευματικής οντότητας ή Αγγέλου για κάθε επίπεδο αντίστοιχα. Δηλαδή, για το όνομα που χρησιμοποιήσαμε πριν, «ΗΛΙΑΣ» 111-51=60, άρα το 60 που αντιστοιχεί στο "Σ" μας καθορίζει το πρώτο όνομα : Σ α - α ϊ ί λ. Ο δεύτερος αριθμός, ας υποθέσουμε ότι είναι 4320, 4320-51=4269, που αντιστοιχεί σε κάποια γράμματα, όπου προσθέτοντας την ίδια κατάληξη έχουμε τον δεύτερο Άγγελο και ακριβώς το ίδιο κάνουμε και στον τρίτο αριθμό...»

Όσον αφορά τον μυστήριο αριθμό 666, ο οποίος έχει απασχολήσει για αρκετούς αιώνες τις σκέψεις των ερευνητών, θα ήθελα να προσθέσω μια προσωπική άποψη.

Κάτω από περίεργες και ασαφής παραμέτρους, αυτά τα τρία γράμματα ή ο αριθμός 666, πέρασε στην Αποκάλυψη, λες και θέλησε ο συγγραφέας της να φέρει στο φως, το Φως από τα Απόκρυφα.

Στην καμπαλά, στις επτά Μεγάλες Αγγελικές Δυνάμεις θα βρούμε σύμφωνα με τους καμπαλιστές, το όνομα του Αγγέλου, της Διάνοιάς του και του Πνεύματός του. Η Αγγελική Δύναμη του Ήλιου, είναι ο Μικαήλ, (Μιχαήλ) ή ο Ραφαήλ και υπάρχουν τα εξής στοιχεία:

Τα Μυστικά ονόματα των αριθμών του Ήλιου. 

I: “Βαυ”. Ένα απλό γράμμα, το εβραϊκό γράμμα βαυ με αριθμητική αξία 6. Το γράμμα Βαυ υπάρχει μέσα στο ιερό όνομα του Θεού κι είναι το τρίτο, απ' τα τέσσερα γράμματα.

II: Ελώχ. Τρία γράμματα με αριθμητική αξία: 1, 30 και 5. Σύνολο 36.

III: Η διάνοια του Ήλιου, ο Άγγελος Νακιήλ. Το όνομα αποτελείται από πέντε γράμματα με αριθμητική αξία: 50, 20, 10, 1 και 30. Σύνολο 111. Η επιρροή της διάνοιας είναι αγαθή. 

IV: Το πνεύμα του Ήλιου, ο Άγγελος Σοράτ. Το όνομα αποτελείται από τέσσερα γράμματα με αριθμητική αξία: 60, 6, 200 και 400. Σύνολο 666. Η επιρροή του πνεύματος είναι αρνητική, φθοροποιά. 

V: Το Αγγελικό Τάγμα του Ήλιου, Μαλαχίμ. Με πέντε γράμματα με αριθμητική αξία: 40, 30, 20, 10 και 40. Σύνολο, 140. 

VI: Το Θείο Όνομα του Ήλιου, Ιεχωβά ελώχ βε ντάοτ. Με τέσσερα (Ιεχωβά), τρία (ελώχ), ένα (βε) και τέσσερα (ντάοτ), με αριθμητική αξία: 10, 5, 6 και 5 (Ιεχωβά ή Γιαχβέ), 1, 30 και 5 (ελώχ), 6 (βε), 4, 5, 70 και 400 (ντάοτ). Σύνολο, 547. 

VII: Ο Άγγελος του Ήλιου, Ραφαήλ με τέσσερα γράμματα, με αριθμητική αξία: 200, 80, 1 και 30. Σύνολο, 311. Κατ’ άλλους, ο Άγγελος είναι ο Μικαήλ (Μιχαήλ) με πέντε γράμματα, με αριθμητική αξία: 40, 10, 20, 1 και 30. Σύνολο, 101.

Ακολουθεί μια από τις πολλές επικλήσεις των Αρχαίων Ελλήνων προς τις θεότητες του Ήλιου.

"Ω, Σμίνθιε Απόλλων, τι σε χρη προειπείν. Πότερον ήλιον τον του φωτός ταμίαν και πηγήν της ουρανίου αίγλης, ή νουν, ως ο των θεολογούντων λόγος, διήκοντα μεν διά των ουρανίων, ιόντα δε δι' αιθέρος επί τα τη δε πότερον αυτόν τον των όλων δημιουργόν, ή πότερον δευτερεύουσαν δύναμιν, δι'ον Σελήνη με κέκληται Σέλας, Γη δε τους οικείους ηγάπησεν όρους, θάλαττα Δε ουχ υπερβαίνει τους ιδίους μυχούς; Φασί γαρ του χάους κατειληφότος τα σύμπαντα και πάντων συγκεχυμένων και φερομένων την άτακτον εκείνη αειδή φοράν. Σε εκ των ουρανίων αψίδων εκλάμψαντα σκεδάσαι μεν το χάος εκείνο, απολέσαι δε τον ζόφον, τάξιν δ' επιθείναι άπασιν. Αλλ' ω Σμίνθιε και Πύθιε από σου γαρ αρξάμενος ο λόγος εις Σε καταντήση, ποίαις σε προσηγορίαις προσφέγξομαι; Οι μεν Σε Λύκιον λέγουσιν, οι δε Δήλιον, οι δε Ασκραίον, άλλοι δε Ακτιον, Λακεδαιμόνιοι δε Αμηκλαίον, Αθηναίοι Πατρώον, Βραγχιάτην Μιλήσιοι. Πάσαν πόλιν και πάσαν χώραν και παν έθνος διέπεις. Μίθραν Σε Πέρσαι καλούσιν, Ωρον Αιγύπτιοι. Συ γαρ τας ώρας εις κύκλον άγεις. Διόνυσον Θηβαίοι, Δελφοί δε διπλή προσηγορία τιμώσιν Απόλλωνα και Διόνυσον λέγοντες. Περί Σε Θουρίδες, περί Σε Θυάδες, παρά Σου και Σελήνη την ακτίνα λαμβάνει. Χαλδαίοι δε άστρων ηγεμονήα λέγουσιν."

Σύμφωνα με την Ελληνική ισοψηφία, στον αριθμό 666, βρίσκομε τα εξής ονόματα ή τις λέξεις: 

666= Δημήτηρ + Κόρη Δημήτηρ=4+8+40+8+300+8+100=468 και Κόρη=20+70+100+8=198. 

Το 666 ισούται με 6*100+6*10+6*1, και 100+10+1=111 και στον αριθμό 111 αντιστοιχεί “η Θεά Νίκη”. Το 666 ισούται με 301+365, με αριθμολογικές αξίες για το 301 τις λέξεις “λαός, Σελήνη, Κρανίον” και για το 365 το όνομα Νείλος. 

Επίσης, το 666 είναι (Φ*π)1/2Φ2. Ακόμα, 666/π=211,9945632 211,9945632/Φ=131,01984445 666/131=5,083969465, όπου στον αριθμό 508 αντιστοιχεί το “η Πυθία”. 

Επίσης, 666=600+66 600-66=534=330*Φ. Στον αριθμό 330 αντιστοιχεί η λέξη “κοσμογονία”, στον αριθμό 600 αντιστοιχεί η λέξη “κόσμος”. Ακόμα, το 600 είναι 6*100 και στον αριθμό 100 αντιστοιχεί η λέξη “γαλήνη”. Το 66 είναι 6*11, όπου στον αριθμό 11 αντιστοιχεί η λέξη “γη”. 

Η πρόσθεση 49+256+361 ισούται με 666, ήτοι τα τετράγωνα των αριθμών 7, 16, και 19. Αν όμως πολλαπλασιάσομε τους τρεις αριθμούς μεταξύ τους, λαμβάνομε πολλαπλάσιο του 19. Δηλαδή, 7*16*19=2128 και 2128=112*19. Ακόμα, η διαίρεση το 666 με π+Φ/2 ισούται με 28, το σύνολο των ημερών του σεληνιακού μήνα. Η ρίζα 666 ισούται με 25,8069758 που είναι περίπου ισοδύναμο του τετραγώνου π*φ. Ακόμα, το 666 ισούται με 314+162+190, δηλαδή (π+Φ)*100+192 και επιπλέον αν πολλαπλασιάσομε μεταξύ τους τα τρία 6, το αποτέλεσμα είναι 216, όσα χρόνια χρειάζεται το πνεύμα για να ενσαρκωθεί. Ο κύβος με πλευρά 6, λέγεται ψυχογικός κύβος.

Στο Ρωμαϊκό αριθμητικό σύστημα, τα σύμβολα I (1), V (5), X (10), κλπ, δίνουν μια ιδιόμορφη παρουσίαση για τον αριθμό 666. Εφόσον το 666=500+100+50+10+5+1, στο Ρωμαϊκό αριθμητικό σύστημα, αυτό παρουσιάζεται ως εξής: DCLXVI, χρησιμοποιώντας, μία φορά κάθε σύμβολο αρχίζοντας με το D (=500) .

Τα Σχήματα

Τα σχήματα είναι σχέδια εντελώς διαφορετικά από τους αριθμούς, αν και οι αριθμοί είναι αυτοί που συνήθως τα περιγράφουν. Ένα σχήμα είναι μία παραστατική μορφή, όπως τα γεωμετρικά σχήματα, τα σύμβολα, τα γράμματα κλπ..

Τα σχήματα προέρχονται από τους αριθμούς και τις εξισώσεις αν και οι Αρχαίοι Έλληνες δίδαξαν πως δεν είναι μόνο αυτό. Ένα σχήμα μπορεί να χρησιμοποιηθεί στην συνδιαλλαγή των σχέσεων, των αναλογιών, των αρμονικών ή δυσαρμονικών σημείων, εκφράζοντας την πολυπλοκότητα, τον αριθμό των πλευρών, τον αριθμό των φυσικών στοιχείων, τη φύση των γωνιών, την κυρτότητα ή έλλειψη, τη συμμετρία ή την αναλογία.

«......Από την άποψη του μυητικού συμβολισμού, δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι τα ιερά σύμβολα στα οποία ανάγονται οι Πυθαγόρειες Ιδέες, είναι αυτά της Μονάδας ( ο κύκλος χωρίς τελεία), της Δυάδας ( ο σταυρός), της Τριττύος ( το τρίγωνο) και της Τετρακτύος ( το τετράγωνο). Συγκρίνοντας αυτά τα ιδεόγραφα, θα δούμε ότι όλα είναι κλειστά σχήματα εκτός του σταυρού. Όλα τα ιδεόγραφα δείχνουν καθορισμένη ή αντικειμενική ουσία εκτός του σταυρού που δηλώνει τις μεταβολές της κατάστασης. Αναλυμένος ο σταυρός δίνει το τέλειο τετράγωνο, το Ελληνικό γράμμα «γάμα», το Φοινικικό «γκίμελ» και το Γνώμονα των Τεκτόνων. Τα βαθιά απόρρητα μυστικά της Δημιουργίας έρχονται μέσα από τα προηγούμενα τρία....

....Τα υπάρχοντα σήμερα 24 Ελληνικά γράμματα έχουν στενή σχέση με αυτά των σημιτικών αλφαβήτων. Έτσι μπορούμε με ευκολία να αντιπαραθέσουμε ένα όνομα. Εμείς, εδώ θα ασχοληθούμε με τα Ελληνικά και Αραβικά γράμματα. Θα εξετάσουμε σύντομα τις αριθμητικές αξίες των γραμμάτων. Πριν όμως περάσουμε σε αυτό, ας σταθούμε σε μία μικρή πληροφόρηση που θα ενδιαφέρει τους φίλους ερευνητές....

...Στα αραβικά οι λέξεις « η Ελλάς» λέγεται «ΑλΓιουνάν» με γράμματα Αλίφ=1, Λαμ=30, Γιά=10, Ουάου=6, Νουν=50, Αλίφ=1 και Νουν=50, σύνολο 148. Αν αφαιρέσουμε το άρθρο «Αλ» το υπόλοιπο είναι 117. Πολλαπλασιασμένο το 117 με το Φ=1,618 δίνει 190. Το 190 αντιστοιχεί στα γράμματα Σ=60, Λ=30, Ι=10, Μ=40 και Ν=50. Ακριβώς τα ίδια γράμματα υπάρχουν στο αραβικό αλφάβητο με τις ίδιες αριθμητικές αξίες. Όμως, αυτά τα γράμματα με τη σειρά που να αναφέρουμε σχηματίζουν το όνομα Σουλεϊμάν, στα Ελληνικά Σολομώντας....

....Κάθε τέλειο γεωμετρικό σχήμα πηγάζει από τη διαίρεση του κύκλου με έναν αριθμό. Έτσι, το τρίγωνο είναι προϊόν της διαίρεσης με το 3. Το τετράγωνο προκύπτει από τη διαίρεση του κύκλου με το 4, το πεντάγωνο από αυτήν με το 5, το εξάγωνο ...

...Τα γεωμετρικά σχήματα έχουν συγκεκριμένο τρόπο γραφής. 

...οι αριθμοί των επτά πρώτων γεωμετρικών σχημάτων έχουν κάποια συγγένεια. 

Πράγματι, ας ταξινομήσουμε τους αριθμούς σε τέσσερις στήλες, Α, Β, Γ και Δ.

Η παραγωγή της στήλης Α είναι μία μαθηματική πρόοδος. Κάθε όρος της πληρούται μέσα από τον τύπο:

Ν=ν+1, ν-Ν=1 όπου Ν=3, 4, 5, 6,... και ν=4, 5, 6, 7,...

Η παραγωγή της στήλης Β είναι μία μαθηματική πρόοδος. Κάθε όρος της πληρούται μέσα από τον τύπο: 

[ ( Ν+2 )+νν ], όπου Ν= 3, 5, 7, 9, 11, 13,.... ν=2, 3, 4, 5, 6, 7, 8,.... και Ν-ν=3

δηλαδή, 1ος όρος 3+2=5 +4=9

2ος όρος 5+2=7 +9=16

3ος όρος 7+2=9 +16=25 κ.λ.π....

  Είναι άξιο σημείωσης, πως το άθροισμα των πρώτων περιττών αριθμών είναι ένα τετράγωνο. Περιττός αριθμός ονομάζεται αυτός που διαιρούμενος με το δύο αφήνει πάντα υπόλοιπο την μονάδα.

Αναλογίες και Αρμονία 

Οι αναλογίες είναι η ουσία της Πυθαγόρειας φιλοσοφίας. Στον Πυθαγόρειο, αλλά και Πλατωνικό τρόπο σκέψης, οι αναλογίες αντιπροσωπεύουν απεριόριστες δυνατότητες, γιατί είναι οι μέθοδοι που επιτρέπουν στην Ουσία του Κόσμου να μορφοποιηθεί μέσα σε καθορισμένες μορφές. Οι αναλογίες περιγράφουν και τους αριθμού και τα σχήματα και άλλα διάφορα πράγματα, όπως οι μουσικές νότες. 

Είναι δύσκολο να τονιστεί η σημασία της αναλογία. Αυτή καθορίζει την αίσθησή μας ή την αισθητική, τις σημασίες που δίνομε σε ότι είναι όμορφο και ιερό. Επίσης περιγράφει τις διαδικασίες της ζωής και της φύσης, την ανάπτυξη και την αποσύνθεση ακολουθώντας με ακρίβεια πρότυπα που συχνά περιγράφονται με έναν αριθμητικό λόγο. Οι αναλογίες μεταξύ των μουσικών νοτών καθορίζουν την διαφορά μεταξύ της μουσικής και της παραφωνίας ή κακοφωνίας. Η αναλογία είναι η καρδιά της αλχημείας και σήμερα της χημείας. Εκεί ο λόγος μεταξύ των διαφόρων στοιχείων συνδυασμένος, έχει τεράστιο αντίκτυπο στα αποτελέσματα. 

Η αρχική ιδέα της εργασία είναι ότι η αρμονία, αυτές οι απλές αναλογίες δίνουν αύξηση στο έργο που αγγίζει τη φύση, όμορφα και ιερά. Έτσι, η αρμονία αποκτά ιδιαίτερη σημασία στο μυστικισμό, τη μαγεία, όχι μόνο στο γράψιμο της ιερής μουσικής αλλά και στο τελετουργικό σχέδιο των χρονικών διαστημάτων. Οι ναοί στην Ελλάδα, Αίγυπτο, Ινδία, Ιταλία αλλά και πρόσφατα οι καθεδρικοί ναοί της χριστιανικής εποχής στην Ευρώπη, οικοδομήθηκαν χρησιμοποιώντας το ίδιο σύνολο από κανόνες και αναλογίες που υπάρχουν σχεδόν με αρχετυπική σημασία.

Το σπουδαιότερο όλων είναι η Χρυσή Αναλογία, 1:π, περίπου 1:1,618. Αυτή η αναλογία ήταν γνωστή στους μυστικιστές της αρχαιότητας και ήταν παραγόμενη από αριθμητικά συμβάντα στη φύση. Κατά τρόπο ενδιαφέροντα , η Χρυσή Αναλογία βρίσκεται στο πεντάγραμμο, το οποίο δεν είναι μόνο ένα σημαντικό μαγικό σχήμα, αλλά και το σχήμα που είναι ιερό σε πολλές θρησκείες σε όλο τον κόσμο.

Ο μύστης στα Ελευσίνια μυστήρια, Πλούταρχος, και ταυτόχρονα γνώστης όλων σχεδόν των φιλοσοφικών ρευμάτων και των θεολογικών αντιλήψεων, παρέχει μια συνοπτική ερμηνεία στο γιατί οι Αιγύπτιοι και ο Πλάτωνας δίδουν τόσο μεγάλη σημασία στο σχήμα του τριγώνου, ιδιαίτερα αυτού του ορθογώνιου με ύψος τον αριθμό 4, βάση 3 και υποτείνουσα 5. Αυτό το τρίγωνο συμβολίζει το Σύμπαν, καθώς διαθέτει για ύψος το νοητόν (τον πατέρα), τη βάση του ως τιθήνη (μητέρα) και την υποτείνουσα ως «έγγονό» τους, αφού το τετράγωνο του 3 (= 9) μαζί με το τετράγωνο του 4 (= 16) συνενούμενα ή προστιθέμενα (9+16) κάνουν το τετράγωνο της συνένωσής τους (25). Στη συνέχεια ο Πλούταρχος εξηγεί γιατί από τον αριθμό 5 που είναι άθροισμα του πρώτου τέλειου αριθμού (3) και του πρώτου άρτιου (1), δηλαδή ένωση του Καλού με το Κακό συμβολικά, προέκυψε το Σύμπαν με μια διαρκή γένεση νέων και πολλών πραγμάτων και η διαδικασία της μέτρησης παράγεται από το πέντε και στα αρχαία ελληνικά δηλώνεται με το ρήμα «πεμπάζω». Συνδέει στη συνέχεια τα 25 γράμματα του αιγυπτιακού αλφαβήτου με τα οποία γράφονται και αποδίδονται τα πάντα πάλι με τον αριθμό 5 ως τετράγωνό του (5*5=25). Πολλοί επομένως είναι οι κοινοί συμβολισμοί στην αιγυπτιακή και ελληνική φιλοσοφία, ιδιαίτερα στους Πυθαγόρειους, που έχουν σχέση με τον αριθμό. Η σχέση, η αλληλεπίδραση στους δυο λαούς στη σφαίρα της υψηλής διανόησης και των συμβολισμών είναι πασίδηλη. Σημειωτέον ότι ο αριθμός τρία (η τριάς) θεωρείται ο πρώτος τέλειος αριθμός.

AÞguptÛouw d' n tiw eÞkseie tÇn trigÅnvn tò klliston timn mlista toætÄ t¯n toè pantòw fæsin õmoioèntaw, Éw kaÜ Pltvn ¤n t» politeÛ& dokeÝ toætÄ proskexr°syai tò gam®lion digramma suntttvn. ¦xei d' ¤keÝno tò trÛgvnon triÇn t¯n pròw ôryÛan kaÜ tettrvn t¯n bsin kaÜ p¡nte t¯n êpoteÛnousan àson taÝw periexoæsaiw dunam¡nhn. | eÞkast¡on oïn t¯n m¢n pròw ôryÛan rreni, t¯n d¢ bsin yhleÛ&, t¯n d' êpoteÛnousan mfoÝn ¤ggñnÄ• kaÜ tòn m¢n Osirin Éw rx®n, t¯n d' Isin Éw êpodox®n, tòn d' Vron Éw pot¡lesma. t m¢n gr trÛa prÇtow perissñw ¤sti kaÜ t¡leiow• t d¢ t¡ttara tetrgvnow pò pleurw rtÛou t°w dudow• t d¢ p¡nte p° m¢n tÒ patrÜ p° d¢ t» mhtrÜ pros¡oiken ¤k tridow sugkeÛmena kaÜ dudow. kaÜ t pnta tÇn p¡nte g¡gone parÅnuma, kaÜ tò riym®sasyai pempsasyai l¡gousi. poieÝ d¢ tetrgvnon ² pentw f' ¥aut°w, ÷son tÇn grammtvn par' AÞguptÛoiw tò pl°yñw ¤sti, kaÜ ÷svn ¤niautÇn ¦zh xrñnon õ Apiw. tòn m¢n oïn Vron eÞÅyasi kaÜ MÜn prosagoreæein, ÷per ¤stÜn õrÅmenon• aÞsyhtòn gr kaÜ õratòn õ kñsmow. ² d' Isiw ¦stin ÷te kaÜ Moçy kaÜ plin Ayuri kaÜ Meyæer prosagoreæetai• shmaÛnousi d¢ tÒ m¢n prÅtÄ tÇn ônomtvn mht¡ra, tÒ d¢ deut¡rÄ oäkon Vrou kñsmion, Éw kaÜ Pltvn xÅran gen¡sevw kaÜ dejamen®n, tò d¢  trÛton sænyetñn ¤stin ¦k te toè pl®rouw kaÜ toè aÞtÛou• pl®rhw gr ¤stin ² ìlh toè kñsmou kaÜ tÒ gayÒ kaÜ kayarÒ kaÜ kekosmhm¡nÄ sænestin. 

Κύκλοι και Ακολουθίες 

Αυτό που συχνά εμφανίζεται είναι ο επαναλαμβανόμενος κύκλος, μια ακολουθία από συμβάντα που συνεχώς επαναλαμβάνονται. Η κίνηση του Ηλίου και της Σελήνης είναι το πιο ενδιαφέρον από αυτά, καθώς επίσης και οι εποχές και η κίνηση των πλανητών. Αυτά όλα τράβηξαν την προσοχή σε όσους ασχολήθηκαν με την ανάπτυξη της γεωργία. Η φύτευση και η συγκομιδή των καρπών έχουν σχέση με τις εποχές. Αρχαίοι συγγραφείς κάμνουν αναφορά σε κανόνες και τρόπους που σχετίζονται με όλα αυτά. 

Δεν είναι τυχαίο που είναι σημαντικό στο μυστικισμό και τη μαγεία, ότι ακολουθεί το ρόλο του Ηλίου, της Σελήνης, των εποχών, των πλανητών και άλλων κοσμικών φαινομένων. Οι κύκλοι του αστέρος που ανατέλλει και δύει, οι εκλείψεις Ηλίου και Σελήνης είναι όλα σημαντικά. Οι σύνθετες κινήσεις των πλανητών και των Απλανών αστέρων έχουν καταγραφτεί και μελετηθεί από μυστικιστές για πολλές χιλιάδες χρόνια και των οποίων τα μυστικά  συμπεράσματα έχουν παρουσιαστεί στην επιστήμη της αστρολογίας. 

Πιο σύνθετα σχέδια που δεν επαναλαμβάνονται αλλά συνεχώς προοδεύουν, είναι επίσης ενδιαφέροντα. Οι ακολουθίες της φύσης είναι πολύ σχετικές με αυτή την αναλογία, δεδομένου ότι παράγονται συχνά από έναν απλό λόγο. Οι αριθμητικές, γεωμετρικές και αρμονικές ακολουθίες ήταν καθορισμένες στη μυστική  σημασία των Πλατωνικών και Πυθαγορείων. Μια ακολουθία ενός διαφορετικού τύπου, η ακολουθία Φιμπονάτσι, διατηρεί το μεγαλύτερο ενδιαφέρον και έχει πολύ μεγάλη σημασία. Όχι μόνο είναι οι μεμονωμένοι αριθμοί μιας ακολουθίας κοινοί στη φύση, αλλά η αναλογία μεταξύ ενός αριθμού στης σειράς και του επόμενου προσεγγίζει την Χρυσή Αναλογία όπως η ακολουθία προοδεύει.

Αστρονομικοί Κύκλοι 

Αφροδίτη: Ο Πρωινός και Εσπερινός Αστέρας 

Το έτος της Αφροδίτης είναι 225 (15*15) ημέρες και δημιουργεί ένα ενδιαφέροντα κύκλο με αυτόν της Γης των 365 ημερών. Αυτές οι τροχιές ευθυγραμμίζονται 10 φορές κάθε 8 έτη και εμφανίζονται στον ορίζοντα σαν μια Σύνοδος μεταξύ του Ηλίου και της Αφροδίτης. 

Ο επιμελής ερευνητής γνωρίζει πως οι καλύτερες πληροφορίες είναι συνήθως κρυμμένες "μεταξύ των γραμμών" σημαντικών κειμένων ή στις σχέσεις των αριθμών μεταξύ τους. 

Η Αφροδίτη είχε ερωτική σημασία για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα. Ο πλανήτης αυτός έχει συζυγίες με τον Ήλιο που εμφανίζονται περίπου σε 72ο κάθε 9.6 μήνες, πολύ κοντά στην περίοδο γέννησης του ανθρώπινου εμβρύου. Όμως το 72 είναι το προκύπτον της διαίρεσης των 360ο με το 5 και είναι η γωνία μεταξύ των σημείων του πενταγώνου. 

Έτσι, αν πάρομε τα ίχνη από 10 συζυγίες Ηλίου και Αφροδίτης πάνω σε ένα χρονικό διάστημα 8 ετών και ζωγραφίσομε μια γραμμή που να συνδέει την πρώτη με την τρίτη, την τρίτη με την πέμπτη, την πέμπτη με την έβδομη και την έβδομη με την ένατη, θα έχομε ένα πεντάγραμμο. Όμοια, τη δεύτερη με την τέταρτη, την τέταρτη με την έκτη, την έκτη με την όγδοη και την όγδοη με την δέκατη, θα έχομε πάλι το πεντάγραμμο. Έτσι, κάθε 8 έτη υπάρχουν δύο επικαλυπτόμενα πεντάγραμμα στον θόλο του ορίζοντα. Οι συζυγίες Ηλίου και Αφροδίτης φτιάχνουν τα σημεία αυτών των πενταγράμμων σε απόσταση 580 ως 588 μέρες. 

Η Αφροδίτη είναι στενά συνδεδεμένη με το πεντάγραμμο. Επίσης η διαίρεση των ημερών του έτους 365 με τον κύκλο της Αφροδίτης 225, δίνει 1,622, δηλαδή Φ που είναι 1,618. Ο Χρυσός αριθμός Φ χρησιμοποιήθηκε στους ναούς των Ελλήνων και Αιγυπτίων. Ο Χρυσός αριθμός Φ είναι εκδηλωμένος στο πεντάγραμμο σε αριθμητικούς τρόπους, κάτι που μπορεί να εξηγήσει γιατί το δωδεκάεδρο (η κάθε επιφάνειά του είναι κανονικό πεντάγραμμο) είναι το υπέρτατο στα Πλατωνικά στερεά. 

Με λίγα λόγια, ο πεντάγραμμο στον ορίζοντα κινείται αργά. Μια πλήρης περιστροφή για να επανέλθει το αρχικό σημείο, χρειάζεται 248 έτη. Όμως αυτή είναι η περίοδος τροχιάς του Πλούτωνα. Σε αυτό το διάστημα υπάρχουν 31 συζυγίες Ηλίου Αφροδίτης και το 31 είναι ένας βασικός αριθμός σε όλα τα απόκρυφα συστήματα.

Ανάμεσα στα σχήματα υπάρχει μια μορφή συνεργασίας. Το πεντάγραμμο βρίσκεται επίσης, στην επιφάνεια του εικοσαέδρου. Και στο γεωδαιτικό θόλο, ο οποίος παράγεται από το εικοσάεδρο.  

Στο εικοσάεδρο, υπάρχουν πέντε τρίγωνα γύρω από κάθε κορυφή. Τα σημεία τους έχουν απόσταση 72. Αυτό δείχνει την τοποθέτηση του πεντάγραμμου. Ο γεωδαιτικός θόλος, ο οποίος είναι ουσιαστικά μια επέκταση του εικοσάεδρου, είναι φτιαγμένος από εκατοντάδες τρίγωνα μέσα σε 20 μεγάλα τρίγωνα που συνθέτουν ένα εικοσάεδρο. Η Γη είναι από μόνη της ένας γεωδαιτικός θόλος. Ως εκ τούτου υπάρχουν 20 πεντάγραμμα συνυφασμένα πάνω στην επιφάνειά της.

Απλανείς Αστέρες 

Οι Κύκλοι των Απλανών Αστέρων είναι επίσης σημαντικοί. Στην περίοδο του θέρους, ο Σείριος αποτελεί ένα βασικό σημείο για «τους ανθρώπους των πεδιάδων». Είναι λαμπερός και συνδέεται με πολλούς μύθους. Πολλά τελειτουργικά δεν βασιζόταν στα Ηλιοστάσια, αλλά στην εμφάνιση και εξαφάνιση των κύριων Απλανών Αστέρων, όπως οι Πλειάδες.

Ο αστρονομικός χρόνος του τελετουργικού μάλλον είναι μια χαμένη τεχνική. Στα πρόσφατα τελετουργικά μαγείας, ο χρόνος δίνεται από την κίνηση του Ηλίου και της Σελήνης, τουλάχιστον. 

Αναφορικά στο σημείο αυτό, υπάρχουν σημαντικές αστρονομικές πληροφορίες, διάχυτες στο έργο του Πλουτάρχου «Περί Ίσιδος και Οσίριδος». Οι γνώσεις των κινήσεων των αστέρων είναι συγκλονιστικές, όπως η προκείμενη για τη φθινοπωρινή ισημερία (της Σεπτεμβρίου κάθε έτους). Όλες αυτές οι γνώσεις είναι αποτυπωμένες και στη μεγάλη Πυραμίδα του (δήθεν) Χέοπα, δίπλα στην πόλη Σαν Αζίγκ, δηλαδή τη σημερινή Γκίζα (αριστερόστροφα = Αζίγκ και Σαν = Άγια, όπως Σαν Φραγκίσκο, Σαν Σαλβαντόρ κλπ.). Η Πυραμίδα της Γκίζας (του 2300 π.Χ. πιθανά) δεν είναι απλά ένα μεγάλο ρολόι, αλλά ταυτόχρονα η μεγαλύτερη και αρχαιότερη «πέτρινη εγκυκλοπαίδεια» του κόσμου! Κατά τις δύο ισημερίες (εαρινή και φθινοπωρινή) λαμβάνει και σήμερα χώρα το λεγόμενο «φαινόμενο της αστραπής» που πρωτοπαρατηρήθηκε στα χρόνια της επιστημονικής εξόρμησης του Ναπολέοντα στην Αίγυπτο.

Τη δωδεκάτη ακριβώς αυτών των ισημεριών οι ακτίνες του ήλιου (και σήμερα) πέφτουν στην κορυφή της πυραμίδας και τη διαπερνούν μέσα από το «λούκι» που υπάρχει ως κάθετος σε κάθε πλευρά της πυραμίδας από την κορυφή μέχρι τη βάση της. Αν η πυραμίδα ήταν ε λαφρώς πιο ψηλή ή πιο κοντή, αν ήταν κάποια χιλιόμετρα πιο αριστερά ή πιο δεξιά ή πιο μακριά από τη συγκεκριμένη θέση της, δε θα συνέβαινε «το φαινόμενο της αστραπής». Άρα, ο χώρος είναι αυστηρά επιλεγμένος με κριτήρια αστρονομικά, που σημαίνει ότι οι κατασκευαστές της είχαν τέλεια γνώση των κινήσεων των αστεριών (αστερισμός του Κυνός με τον οποίο συμβολίζουν τον Όσιρι = Σείριο) και της σελήνης.

Το σημαντικότερο ίσως είναι ότι η κατασκευή της πυραμίδας έχει γίνει με μέτρο τον πήχυ, αμιγώς ελληνικό (με τους γνωστούς 64 πόντους), αφού όλα τα μεγέθη της είναι πολλαπλάσια του 64! Άρα, πιθανότατα η πυραμίδα σχεδιάστηκε από αρχιτέκτονες Έλληνες και οικοδομήθηκε από Αιγυπτίους, Αιθίοπες κλπ. εργάτες υπό την επίβλεψη Ελλήνων μηχανικών και ... εργολάβων. 

Με βάση και άλλα αρχαία κείμενα Ελλήνων και Λατίνων συμπεραίνουμε την πρόοδο της αστρονομίας σε εποχή κυριολεκτικά απροσδιόριστη στα βάθη των αιώνων, τόσο θεολογικά και κοσμογονικά όσο και φιλοσοφικά και ιστορικά. Για παράδειγμα, ο Αιμίλιος Παύλος λίγο προ της μάχης της Πύδνας το 168 π.Χ. στις υπώρειες του Ολύμπου αντιμετωπίζει την τρομοκρατία του στρατού των λεγεώνων του με «μάθημα αστρονομίας» του χιλίαρχού του Σουλπίκου Γάλλου, που εξηγεί στους στρατιώτες του ότι η έκλειψη σελήνης (που σημειώθηκε τη νύχτα της 22ης προς 23ης Ιουνίου του 168 π.Χ.) είναι φυσικό φαινόμενο και όχι εκδήλωση της οργής του Δία, που ετοιμάζεται να τους κεραυνοβολήσει γιατί προσβάλλουν την ιερότητα του Δίου, ιερού κέντρου των Μακεδόνων. 

Ακόμη πιο αξιόλογες είναι οι πληροφορίες που υπάρχουν διάχυτες στα Ορφικά κείμενα (όπως διασώθηκαν από τον Απολλώνιο το Ρόδιο), όπου ο σύγχρονος αστρονόμος Χασάπης αξιολογεί ότι πληροφορία για ισημερία (και τον κύκλο της Γης γύρω από τον ήλιο) έλαβε χώρα το 10680 π.Χ., αφού οι Τέσσερις εποχές συνέπεσαν σε διάρκεια απόλυτα, χωρίς να αφήσουν «περίσσευμα χρόνου» για το δίσεκτο έτος! Αυτό είναι νέο συγκλονιστικό δείγμα των αστρονομικών γνώσεων των Ελλήνων και δεν πρέπει να «εκχωρείται» η πρόοδος της συγκεκριμένης αυτής επιστήμης στους αρχαίους λαούς της Ανατολής (Αιγυπτίους, Χαλδαίους, Ασσύριους, Βαβυλώνιους) σχεδόν απερίσκεπτα, αν συνεκτιμηθούν και τα δυο άλλα έργα, τα αποδιδόμενα στον Ορφέα, ο «Ύμνος στο Σύμπαν» και ο «Ύμνος στη Φύση», όχι απλώς πρωτοποριακά για την ανθρώπινη διανόηση, αλλά και άκρως αποκαλυπτικά του χρόνου και του τρόπου που ονομάστηκαν για πρώτη φορά, οι αστέρες, και μάλιστα με ελληνικότατα ονόματα (Δίας, Άρης, Αφροδίτη, Σείριος, Μεγάλη και Μικρή Άρκτος κλπ.), ονόματα που ούτε η ΝΑΣΑ απεμπόλησε στα διαπλανητικά ταξίδια των δορυφόρων και των διαστημοπλοίων!

Ο Βιτρούβιος, Ρωμαίος αρχιτέκτονας, που καταγράφει σε γνωστό του σύγγραμμα τους «Τεχνικούς» επιστήμονες, τους γνωστούς στην εποχή του (2ος αι. μ.Χ.) με κυρίαρχη τη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, έχει την παρρησία να σημειώσει ότι από τους 555 που κατέγραψε είναι ΟΛΟΙ τους ‘Ελληνες, όπως καταφαίνεται από το δεύτερο προσδιοριστικό τους όνομα (π.χ. Θαλής ο Μιλήσιος, Βίας ο Πριηνεύς).

Όμως, περίεργα, η ελληνική διανόηση από όλα τα καταγραμμένα έργα των Ελλήνων, επί Πεισιστράτου, με ... πρόεδρο της επιστημονικής επιτροπής το φιλόλογο Ονομάκριτο, παγιδεύτηκε μόνο στους ποιητές, τους φιλοσόφους και τους ιστορικούς (Ομηρος, Πίνδαρος, Ηράκλειτος, Αναξαγόρας, Γοργίας, Πλάτωνας, Αριστοτέλης, Ηρόδοτος, Θουκυδίδης, Ξενοφώντας κλπ.), κυριολεκτικά γίγαντες του πνεύματος και έβαλε σε πολύ κατώτερη μοίρα τους τεχνολόγους επιστήμονες που άφησαν, όχι γραπτά, αλλά ορατά έστω και ως ερείπια αθάνατα μνημεία (Παρθενώνας, Ευπαλήνειο Όρυγμα κλπ.), όπου έχουν αποτυπωθεί οι Εφαρμοσμένες Επιστήμες, μάλιστα σε τέτοιο βαθμό, που αν προσεγγιστούν σωστά (π.χ. φ = 1,618), θα αποκρυπτογραφηθεί τεράστια γνώση, ασύλληπτη για την εποχή! Για παράδειγμα, η Πυραμίδα του Χέοπα με τους δίδυμους ναούς στο Γκόζο της Μάλτας και με τον Παρθενώνα έχουν ... περίεργες μαθηματικές συμπτώσεις, όπως και όλα τα γύρω από την Ακρόπολη ιερά, που απέχουν από το κέντρο του Παρθενώνα εφτά φορές το μήκος του ή η χωροθέτηση των Μαντείων της Αρχαίας Ελλάδας.

Γενικά, θα περάσει πολύς χρόνος για να αποκρυπτογραφήσουμε τη γιγάντια ελληνική Σκέψη από τα υπολείμματά της, όπως με χειρόγραφα ή ερείπια έφτασε μέχρι τις μέρες μας, μια και η Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας, με 700.000 τόμους, κάηκε (!), βάζοντας φωτιά και στους ερευνητές ή ευφάνταστους, που ψάχνονται για τους «πρώτους διδάξαντες» στη γλώσσα και τον πολιτισμό ευρύτερα. Και όπως λέει ο Γ. Ράπτης, πιστεύομε πως «έχει αρχίσει το ξήλωμα της κάλτσας» και μετά από κάποια χρόνια, στη προβολή του χρόνου, θα λάμψει η Αλήθεια και θα αποκατασταθεί «το τρωμένο κύρος της φυλής μας». Κι αυτό, ως επακόλουθο της έρευνας πολλών έντιμων ιστορικών και αρχαιολόγων ανά τον κόσμο, χωρίς ιστορικές ακροβασίες, ομφαλοκεντρική θεώρηση των πραγμάτων, άκρατους εθνικισμούς ή ρατσιστικές αποτιμήσεις. Ολα συνηγορούν ότι το μεγάλο πνευματικό ζυμωτήρι είναι ο Ολυμπος, με τους θεούς του και τις Μούσες του, κόρες της Μνημοσύνης, με τον Ορφέα και τα συγκλονιστικά του συγγράμματα, που φωτίζουν εκτυφλωτικά τη μη ιστορημένη εποχή του κόσμου.

Read more

ΑΡΙΘΜΗΤΙΚΗ ΚΑΙ ΜΥΘΟΛΟΓΙΚΗ ΝΟΗΣΗΤΡΟΝΙΚΗ

Μονάδα: Ως αριθμός, παραμένει αδιαίρετος, αμετάτρεπτος, πολλαπλασιαζόμενος με τον εαυτό του παραμένει ο ίδιος.

Μερικά από τα ονόματα που της δόθηκαν από τους Πυθαγόρειους είναι: Θεός, Δημιουργός, Διάνοια, Αρσενικό-Θηλυκό, Ύλη Χάος, Σπερματικός Λόγος, Σημείο μέσα στον Κύκλο, η Κεντρική Πύρινη Θεότητα.

Ένας είναι ο Λαβύρινθος, ένα το κέντρο του, ένας ο Μινώταυρος ως στόχος, ένας κι αυτός που θα παλέψει μαζί του για να νικήσει ή να ηττηθεί. Κανείς άλλος δεν μπορεί να κάνει το έργο που καλείται να κάνει ο ένας! Ο ήρωας! Μπορεί όμως αυτός να βοηθηθεί. Να του προσφερθούν γνώσεις, να του υποδειχθεί η Οδός, όπως έγινε και στον Θησέα από την Αριάδνη.

Από ποια ενέργεια αντλήθηκε η δύναμη για τη συνεργασία, την προσφορά του μυστικού-της γνώσεως; Μα, ολοφάνερα από την ερωτική. Ας μην λησμονούμε ότι ο Θησέας είναι ο κατεξοχήν ήρωας του οποίου η ερωτική συμπεριφορά-οι ηρωϊκές πράξεις, η ενάρετη ζωή, η αναζήτηση και η ανεύρεση της Αλήθειας-, ελκύει την Αγάπη Θεών και ανθρώπων. Και η Αριάδνη ήταν, όχι μόνο κόρη του Μίνωα, αλλά αναφέρεται και ως σύζυγος του Διονύσου.

Θα έλεγα λοιπόν, ότι η Αριάδνη η οποία είναι  ˝μεσίτρια˝  (μεταξύ Θεών και ανθρώπων), αγάπησε και όχι ερωτεύθηκε τον Θησέα. (Διευκρινίζω πιο κάτω). Αυτός λοιπόν ο μυθικός ήρωας, κατορθώνει να λειτουργήσει τη δύναμη της Αρετής, η οποία απορρέει από την Ερωτική ενέργειά του.

Δυάδα: Μα, αφού ένας είναι ο ήρωας ο οποίος θα παλέψει με τον Μινώταυρο, γιατί αποστέλλονται δύο ομάδες-αγοριών και κοριτσιών-και μάλιστα των επτά ατόμων; Γνωρίζουμε ότι αυτή ήταν η απαίτηση του Μίνωα. Το ποιος ήταν ο Μίνωας το είδαμε πιο πριν. Ημίθεος, διδαγμένος από τον ίδιο τον Δία τον πατέρα του και έχοντας άμεση επικοινωνία μαζί του, περιοδικά κάθε εννέα χρόνια.

Ήταν δυνατόν ο ημίθεος αυτός, ο ξακουστός σ’ ολόκληρο τον κόσμο για την δικαιοσύνη του, να θυσίαζε σε ένα τέρας (;) τα πιο αξιόλογα βλαστάρια της Ελλάδας; Και ποιο νόημα θα μπορούσε να έχει η συμμετοχή των νεανίδων στην εξουδετέρωση ενός τέρατος;

Ευτυχώς διασώζεται στον μύθο, τουλάχιστον ένας τομέας δραστηριότητας των δύο ομάδων. Διδάσκονται από την Αριάδνη τον μυστηριώδη χορό της κι όταν κατά την επιστροφή τους στην πατρίδα σταθμεύουν στη Δήλο-αφού πρώτα ο Θησέας άφησε όπως είπαμε την Αριάδνη στη Νάξο- ακούμε να συμβαίνουν παράξενα γεγονότα.

Ο Θησέας για να τιμήσει-λέει-τον Θεό Απόλλωνα-ο οποίος έχει και τον τίτλο Εβδομαίος, δηλαδή επταπλός-, του αφιερώνει το ξόανο της Αφροδίτης που του είχε χαρίσει η Αριάδνη και μαζί με τους άλλους νέους και τις παρθένες, χορεύουν το χορό της Αριάδνης, που οι ελιγμοί του αναπαριστάνουν τους διαδρόμους του Λαβυρίνθου.

Βλέπουμε λοιπόν καθαρά, ότι οι νέοι των Αθηνών δέχθηκαν, στην Κρήτη μύηση. Η μύηση αυτή έχει σχέση με τον Λαβύρινθο. Ο χορός των δύο ετερόφυλων ομάδων, συμβολίζει την αιώνια δημιουργική σμίξη της αρρενωπότητος με την θηλυκότητα κάτω από τις κατάλληλες συνθήκες.

Αλλά παρακαλώ πολύ, προσέξτε ότι μιλώ για αρρενωπότητα και θηλυκότητα (κι όχι για το αρσενικό και το θηλυκό ως φύλα), διότι δεν θέλω να πολωθείτε σ’ αυτή και μόνο την έκφανση.

Νομίζω ότι θα αποφύγουμε παρεξηγήσεις, αν την έννοια της αρσενικής δυνάμεως την βλέπουμε σε αντιστοιχία με την ενεργητική δύναμη, και την έννοια της θηλυκής δυνάμεως, σε αντιστοιχία με την παθητική δύναμη. Φυσικά και οι δύο αυτές δυνάμεις βρίσκονται στο κάθε φύλο, ακριβώς όπως ο συσσωρευτής-μπαταρία-έχει θετικό και αρνητικό πόλο, εξερχόμενη και εισερχόμενη δύναμη, που ολοκληρώνονται σε κύκλωμα, με την παρεμβολή του μετατροπέα της ενέργειας σε μια κοινή προς τα έξω δύναμη (το ηλεκτρικό ρεύμα).

Αντιλαμβάνεστε φυσικά, ότι κι εδώ υπεισέρχεται η έννοια της τρίτης δυνάμεως, της εξισσοροπητικής, για την ολοκλήρωση του συστήματος.

Αν ακολουθήσουμε τους διαδρόμους του Λαβυρίνθου-έχοντας την είσοδό του προς τον Βορρά-, παρατηρούμε ότι για να βρεθούμε εντός του, κάνουμε εκκρεμοειδείς κινήσεις με την πρώτη δεξιόστροφη (π.χ. αρσενική) και μετά την αριστερόστροφη (θηλυκή).

Ακολουθούμε τέσσερις δεξιόστροφες και τρεις αριστερόστροφες διαδρομές που μαζί με την κίνηση εισόδου στο κέντρο του Λαβυρίνθου γίνονται τέσσερις. Δηλαδή μετά από επτά διαδρομές, η όγδοη είναι η διαδρομή κατακτήσεως του στόχου. (Εδώ συνδεόμαστε με το νόμο των οκταβών).

Για να τελειώσω με την δυάδα ως σύμβολο της αρσενικής+θηλυκής δυνάμεως, σας αποκαλύπτω ότι αυτή-τη δυάδα-τη διακρίνουμε μέσα στο μύθο σε τρία επίπεδα. Είναι οι δύο ομάδες των νέων οι οποίες περιβάλλουν τον Θησέα και φυσικά συμβολίζουν τον κοινωνικό μας περίγυρο. Θα έλεγα μάλιστα την διπολικότητα της κοινωνίας των ανθρώπων.

Είναι το ζεύγος (δίπολο), Θησέας+Αριάδνη το οποίο συμβολίζει την προσωπική του καθενός επαφή με την διπολικότητα της κοινωνίας και τέλος, είναι το δίπολο Θησέας+Μινώταυρος, το οποίο συμβολίζει την ατομική διπολικότητα. Διότι το τέρας Μινώταυρος δεν είναι τίποτε άλλο, παρά το  ˝τέρας˝  το οποίο κρύβει ο καθένας μας μέσα του και του οποίου όταν αντιληφθεί την ύπαρξη, πρέπει να πορευθεί σ’ έναν Λαβύρινθο για να μπορέσει να το δει κατά πρόσωπο και να το εξοντώσει, άμποτε αποκτήσει τη δύναμη.

Πόσο στ’ αλήθεια δυνατός και ωραίος συμβολισμός. Διότι ο Μινώταυρος στο σώμα-κατά το φαινόμενο-είναι άνθρωπος, ενώ κατά την ουσία-κεφαλή-, είναι ταύρος. Το ζώο δηλαδή, το οποίο αποτελεί σύμβολο της δυνάμεως των παθών. Δεν είναι τυχαίο ότι η Χριστιανική αγιογραφική παράδοση, έτσι απεικονίζει τον διάβολο-σατανά.

Στο κέντρο λοιπόν του Λαβυρίνθου, βρίσκεται ο θησαυρός, ο οποίος όμως φυλάσσεται-άρα είναι κρυμμένος-από το τέρας. (Τα πάθη, μέγιστο των οποίων είναι η φιλαυτία η υπερηφάνεια, ο εγωϊσμός, προσωποποιούμενος από τον Μινώταυρο, διάβολο-σατανά).

Όταν ο δυνατός-ο ήρωας-μυούμενος στον της καθάρσεως και ανελίξεως νόμο των οκταβών, πορευθεί τους επτά διαδρόμους του Λαβυρίνθου, φθάνει στο κέντρο του εξιλεωμένος, με φωτισμένο-άρα ανύπαρκτο-τον ασυνείδητο ψυχισμό του-συνεπώς τέλεια δυνατός-και σκοτώνει τον Μινώταυρο δηλαδή την μηχανικότητα και μηχανιστικότητα, την οκνηρία και ηδονολατρεία, την διπολικότητα και διχαστικότητα, την διαβολικότητα, τον Σατανά που κρύβει μέσα του.

Τότε, βλέπει να λάμπει εμπρός του ο Θησαυρός τον οποίο και ενδοβάλλει, οπότε γίνεται τριάδα, συμβολιζόμενος με το ισόπλευρο τρίγωνο.

Ο  ˝Θησαυρός˝  είναι η αποκαλυπτόμενη εντός μας  ˝Βασιλεία των Ουρανών˝, το εμφυσηθέν σε μας  ˝Πνεύμα˝, το Οποίο αμέσως τότε ενώνεται με την αποκαλυπτόμενη σε Αυτό,  ˝εν Τριάδι Μονάδα˝.

Η Ύπαρξη, είναι τότε σε θέση να λειτουργεί  ˝καθ’ ομοίωσιν˝ του Θεού. Δηλαδή, να αγαπά, καθώς ενωμένη με τον Θεό-την Αγάπη-, μπορεί να την  ˝αντανακλά˝ στο Σύμπαν.

Έχει αποκτήσει  ˝κατ’ αλληλουχία˝  τη Νέα-πρωτόγνωρη-Δύναμη, η οποία είναι αδύνατο ν’ αποκτηθεί όσο η ψυχή λειτουργεί με την δύναμη της ηδονής, η οποία παράγεται  ˝αναλώμασι˝  λιβιδινικής ενέργειας, αλλά κατακτάται με την ερωτική δύναμη, η οποία και μόνο μας αξιώνει σε πράξεις Αρετής, μας Θεώνει.

Η δυάδα λοιπόν σύμβολο του  ˝πεπτωκότος˝  ανθρώπου, του ανθρώπου  ˝μηχανή˝, ο οποίος χωρίστηκε από την Μονάδα, σύμβολο του Θεού.

Προσέξτε όμως το εξής: αν δεχθούμε ότι όλοι οι επόμενοι αριθμοί είναι δυνατόν μέσα από διάφορες ιδέες να συμβολίζουν τη δημιουργία κι ότι η δυάδα  ˝ελκύεται˝ και ˝ελκύει˝-μέσα από την αρσενική και τη θηλυκή δύναμη-άλλους αριθμούς-κτίσματα-, είναι δηλαδή  ˝Ερατώ˝, τότε διέπεται από το νόμο της ηδονής. Εάν όμως  ˝ελκύεται˝ από την Μονάδα-όχι κτίσμα αλλά τον Δημιουργό-, τότε είναι  ˝Έρως˝ και διέπεται από τον νόμο της Αρετής. (Αυτό ακριβώς μας λέει ο εκκλησιαστικός ύμνος: ουκ ελάτρευσαν την κτίσιν οι θεόφρονες παρά τον κτίσαντα).

٭ Υπενθυμίζω κι εδώ, ότι ο Έρωτας και το Πάθος δίνουν ακριβώς το ίδιο συναισθηματικό βίωμα. Διαφοροποιούνται όμως από το γεγονός, ότι ο Έρωτας για να λειτουργήσει απαιτεί την παρουσία του ορθού λόγου, σε αντίθεση με τον Πόθο-Πάθος που για να λειτουργήσει προϋποθέτει την απεμπόληση του ορθού λόγου.

Είναι δύο ονομασίες οι οποίες δόθηκαν στη δυάδα, αλλά που εγώ διευκρινίζω και επισημαίνω, ότι δηλώνουν τις δύο δυνατές πορείες που μπορεί να ακολουθήσει η δυάδα-ο ματαπτωτικός άνθρωπος-, να γίνει δηλαδή  ˝Ερατώ˝  ή  ˝Έρως˝ και όχι απροσδιόριστα να ονομάζεται ή έτσι ή αλλιώς. Λέω ότι υπάρχει αποκλεισμός, ότι θα είναι μόνον ένα από τα δύο και αυτό θα εξαρτηθεί από το ποια δύναμη θα την  ˝ελκύσει˝ και άρα προς ποια κατεύθυνση θα κινηθεί. Την ίδια βιωματική ιδέα βρίσκουμε στην Ελληνική μυθολογία περί της Θεάς Αφροδίτης και κυρίως στον Πλάτωνα ο οποίος αντιδιαστέλλει την Αφροδίτη Πάνδημο από την Αφροδίτη Ουρανία. Πάνω σ’ αυτή τη διάκριση έγινε προσπάθεια αργότερα να στηρίξουν την αντίθεση μεταξύ «Ουράνιου και επίγειου Έρωτα». Η Ουρανία θεωρείται προστάτιδα της οικογένειας, του γάμου, η δε Πάνδημος του ελεύθερου «έρωτα», των ιεροδούλων, της πορνείας. Εμείς φυσικά θεωρούμε απλοϊκή τη διάκριση αυτή, αφού ως Έρωτα θεωρούμε μόνον αυτόν της πέμπτης βαθμίδας κατά Πλάτωνα, δηλαδή την ώθηση-ορμή της ψυχής προς γνώση και ένωση με την ιδέα του Θεού, σε αντίθεση με την ορμή που οδηγεί στην απόλαυση, την ηδονή, τη φιλαυτία, το πάθος που ορίζει η Ερατώ και η Πάνδημος Αφροδίτη.

Την παραπάνω σύγχυση της ορολογίας, διαπιστώνουμε καθαρά και στη εξέλιξη της Ψυχαναλυτικής θεωρίας από τον Freud, αφού αρχικά (1914) διέκρινε δύο ομάδες ενστίκτων (του Εγώ και τα σεξουαλικά) και αργότερα (1920) το σύνολο αυτό το περιόρισε σε δύο βασικά ένστικτα, το ένστικτο της ζωής και το ένστικτο του θανάτου.

Αυτό λοιπόν το ένστικτο της ζωής, αρχικά το ονόμασε «Έρως», ενώ αργότερα όταν το προσδιόρισε καλύτερα, δηλαδή πιο εστιασμένα και όχι γενικά, το ονόμασε Libido.

Ας δούμε λοιπόν τις διαφορές: Ο όρος Libido-που ισχύει και σήμερα-σημαίνει τη ζωτική ψυχική, φορτισμένη σεξουαλικά ενέργεια, η οποία ωθεί στην αναζήτηση της ευχαρίστησης-απόλαυσης. Συγκρίσιμη με το συναίσθημα της πείνας, ψυχικής όμως φύσεως, αποκαλείται από τον Freud «σεξουαλική πείνα». Πιστεύουμε ότι η λατινική αυτή λέξη που σημαίνει την ορμή από σεξουαλικό πόθο, πρέπει να έχει σχέση με το νεοελληνικό λιμπίζομαι που σημαίνει, λαχταρώ, επιθυμώ που έχει τη ρίζα του στο μεσαιωνικό λιμβίζω-λίμβος = λαίμαργος, άπληστος, της ίδιας ρίζας √ΛΙΧ, λείχω, γλείφω, λιχούδης, (της αρχαίας). Ενώ στην έννοια του Έρωτα συμπεριλαμβάνονται όλες οι θετικές και παραγωγικές τάσεις της ανθρώπινης ζωής που κυρίως με τη χρήση του μόνου κατά την ψυχανάλυση φυσιολογικού μηχανισμού άμυνας του εγώ, την εξιδανίκευση, είναι αυτός που ωθεί την προσωπικότητα στην αυτογνωσία, στην αυταπάρνηση, στην Αγάπη προς τον συν-άνθρωπο και τα συν-όντα, δηλαδή τη λειτουργία του ανθρώπου καθ’ ομοίωση του Θεού, με μια λέξη στη Θέωση.

Αντιλαμβάνεστε πιστεύω, γιατί κι εδώ  τονίζω,-όπως και σε προηγούμενο κεφάλαιο-, την αναγκαιότητα, το ουσιώδες για την ανθρώπινη ύπαρξη, να καταστεί ικανή, στο να διακρίνει μεταξύ του πόθου-πάθους, του έρωτα και της Αγάπης.

Παρενθετικά αναφέρω, ότι δεν δέχομαι την ύπαρξη του Φροϋδικού ενστίκτου του θανάτου, αλλά τις επιθετικές-καταστροφικές ανθρώπινες συμπεριφορές που αποδίδει σ’ αυτό, θεωρώ ότι οφείλονται στην κακή λειτουργία (παράλογη), του ενστίκτου της ζωής.

Τετράδα: Η τετράδα, η οποία κατά τον Πυθαγόρα συμβολίζει το στερεό, έχει να κάνει με την αίσθηση των στερεών, όταν συλλογιζόμαστε στο δεκαδικό σύστημα· γι’ αυτό ονομάζονταν και Κόσμος.

Όταν όμως συλλογιζόμαστε στο τριαδικό σύστημα, τότε η τετράδα αντιπροσωπεύεται από την δωδεκάδα (διότι 3Χ4=12) και τότε η τετράδα-ως δωδεκάδα όμως-, συμβολίζει την ανθρωπότητα.

Επτάδα: Δεν γεννιέται από μητέρα-δηλαδή ζυγό αριθμό-, ούτε από πατέρα-δηλαδή μονό αριθμό-, αλλά εκπορεύεται απευθείας από τη Μονάδα, Πατέρα όλων των πραγμάτων.

Συμβολίζει όμως τη συνύπαρξη του Θεού (Τριάδα), με την Κτίση (τετράδα), διότι 3+4=7, αλλά και του Θεού (ως Μονάδα όμως), με τις δύο  ˝καθ’ ομοίωσιν Του˝  τριάδες, τον Αδάμ και την Εύα (1+3+3=7).

Αποτελεί έτσι το μέτρο, τη διάμετρο της ολοκληρωμένης Κτίσεως, στην οποία περιλαμβάνεται και η κοινωνία των ανθρώπων, η οποία όπως είπαμε συμβολίζεται με την δωδεκάδα.

Έτσι, τον Θεό μαζί με την Δημιουργία Του, μπορούμε να τον διαλογισθούμε συμβολικά με τον αριθμό 22, διότι αποτελεί το άθροισμα της Τριάδος (Δημιουργός Θεός και σφραγίδα Του επί των πάντων), με την επτάδα(άθροισμα Θεού-Κτίσεως 3+4=7), και την Δωδεκάδα (πολλαπλασιασμός 3Χ4=12) καθώς ο Θεός πλάθοντας τον Άνθρωπο  ˝κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσίν Του˝, είναι σαν να επανέλαβε τον εαυτό Του.

Έτσι έχουμε: 3 + 7 +12 = 22

Να λοιπόν γιατί πιστεύω-όπως θα δούμε στο επόμενο μέρος του κεφαλαίου-, ότι ο Αρχιμήδης προσδιόρισε τη γνωστή μας σταθερά (π), ως τον λόγο της Ολοκλήρωμένης ιδανικής περιφέρειας 22, προς την διάμετρο 7.٭

Επτά λοιπόν οι ομόκεντροι κύκλοι του Λαβυρίνθου γύρω από το κέντρο του οποίου φυλάσσεται ο θησαυρός. Ευνόητη είναι τώρα η συσχέτισή του και η αντίληψη της ομοιότητάς του και με το άτομο της ύλης, το οποίο υπακούει στο νόμο, ώστε όλα τα ηλεκτρόνια του, να κατανέμονται σε επτά στοιβάδες γύρω από τον πυρήνα του μέσα στον οποίο είναι κρυμμένο το μυστήριο των κουάρκς.

 ٭ Σημαντικές επίσης πληροφορίες μας δίνει, η θεώρηση της ανελίξεως του βίου του ανθρώπου κατά επτάχρονες περιόδους σύμφωνα με τους Σόλωνα και Ιπποκράτη.

Εννεάδα: Τελειώνουμε με την εννεάδα η οποία συνδέεται με την επτάδα, διότι και στους δύο αριθμούς έχουμε ένωση των αρσενικών και των θηλυκών αριθμών (5+4=9 και 3+4=7). Έτσι οι Πυθαγόρειοι προσπαθούσαν να αποδείξουν ότι το ώριμο παιδί των εννέα μηνών επιβίωνε, όπως κατά κανόνα επιβίωνε και το παιδί των επτά μηνών, αλλά όχι το παιδί των οκτώ μηνών, μολονότι πιο ώριμο από το προηγούμενο, διότι ο οκτώ χωρίζεται είτε σε δύο αρσενικούς αριθμούς (5+3=8), είτε σε δύο θηλυκούς (4+4=8), δηλαδή σε αριθμούς που ανήκουν στο ίδιο φύλο και άρα απουσιάζει η δύναμη του έτερου φύλου. Στον επτά όμως εμπεριέχεται τόσο η αρσενική δύναμη (3), όσο και η θηλυκή (4). (Φυσικά δεν βλέπουμε αυτά τα δεδομένα, υπό το πρίσμα της επέμβασης της σύγχρονης τεχνολογίας και επιστήμης).

Η εννεάδα πάντως είναι αυτή η οποία δηλώνει την ολοκλήρωση των αριθμών-άρα και τη γενική ολοκλήρωση-στο δεκαδικό σύστημα και την τριπλή τριαδικότητα στο τριαδικό σύστημα.

Είναι το έμβλημα της Ύλης, η οποία μολονότι διαφοροποιείται δεν καταστρέφεται ποτέ. Έτσι και ο αριθμός εννέα (9) πολλαπλασιαζόμενος με οποιονδήποτε αριθμό, αναπαράγει πάντα τον εαυτό του, δηλαδή δίνει θεοσοφικό άθροισμα πάντα (9). (Θεοσοφικό λέγεται το συνεχές άθροισμα των ψηφίων ενός αριθμού, μέχρι να καταλήξουμε σε μονοψήφιο αριθμό).

Εδώ σας γνωστοποιώ και την παρατήρησή μου, ότι οποιοσδήποτε αριθμός πολλαπλασιασθεί με τον τρία (3) και τα πολλαπλάσιά του, δίνει πάντα θεοσοφικό άθροισμα 3, 6 ή 9.

Οι ονομασίες όμως του αριθμού εννέα οι οποίες περισσότερο μας βοηθούν στην κατανόηση της συμμετοχής του στον μύθο του Λαβυρίνθου, είναι: Τελεσφόρος, Τελεία διότι γεννιέται από την Τριάδα και Απαλλαγή από τη Διαμάχη. Πράγματι, ο άνθρωπος απαλλάσσεται από τη διαμάχη της διπολικότητάς του-η οποία διπολικότητα όπως είπαμε, είναι αποτέλεσμα της διαστρέβλωσης της λογικής του-, μετά από την επταβάθμιδη πορεία του εντός του Λαβυρίνθου της Ψυχής, την όραση της Αλήθειας και τη θανάτωση του Μινώταυρού του.  Η πορεία στους διαδρόμους του Λαβυρίνθου, υπό την επήρεια της αρσενικής και της θηλυκής δυνάμεως, τόσο της κοινωνικής (συμβολίζεται με τις δύο ομάδες των νέων), όσο και της ατομικής (σχέση του Θησέα με την Αριάδνη, το Μινώταυρο και τον στόχο του), συμβολίζει την πάλη, τον αγώνα του ανθρώπου, για την αναρρίχησή του στην κλίμακα των Αρετών.

Κατά την αναρρίχηση αυτή, η Λιβιδώ, -θηλυκή ενέργεια-δια της δυνάμεως της ηδονής, τον τραβά προς τα κάτω, ενώ ο Έρως –αρσενική ενέργεια- δια της δυνάμεως της Αρετής, τον ελκύει προς τα άνω.

Στην κάτοψη του Λαβυρίνθου, βλέπουμε την πρώτη δεξιόστροφη δύναμη-αρσενική (μπλέ)- να τον εισάγει περίπου στο μέσο του Λαβυρίνθου, αλλά η επόμενη δύναμη-αριστερόστροφη πρώτη θηλυκή (κόκκινη)-, τον φέρνει στη περιφέρειά του. Η επόμενη όμως αρσενική, παρότι βρίσκεται στον πιο εξωτερικό διάδρομο, αναγκάζει τη δεύτερη θηλυκή δύναμη, να τον μεταφέρει κοντά στο κέντρο. Η επόμενη αρσενική καταφέρνει ώστε να μας χωρίζει μόνον ένας τοίχος από τον στόχο. Αλλά η επόμενη θηλυκή αντιστέκεται ακόμη ωθώντας τον πάλι προς την περιφέρεια, έχει όμως εξασθενίσει σημαντικά.

Η τελευταία αρσενική, αναγκάζει σε συνένωση την τελευταία θηλυκή και έτσι επιτυγχάνεται η είσοδος στο κέντρο του Λαβυρίνθου. (Βλέπε το παρακάτω σχήμα)

Αυτή η είσοδος αποτελεί μαζί με την αποκάλυψη του στόχου, τη θανάτωση του Μινώταυρου-παλαιού ανθρώπου-και την ενδοβολή της αποκεκαλυμμένης Αλήθειας, την όγδοη βαθμίδα. Η ενδοβληθείσα δε Αλήθεια, επιφέρει την Ανάστασή μας, την γέννηση του Νέου Ανθρώπου, του Ολοκληρωμένου, του Τέλειου, του Ανθρώπου της Αγάπης, του Ανθρώπου της 9ης βαθμίδας, του Ανθρώπου ο οποίος Ζει  ˝κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν˝  του Θεού.

Αυτός ο Άνθρωπος-γιατί ακόμη είναι άνθρωπος-, φωνάζει με λαχτάρα σαν τον Πέτρο στο Όρος της Μεταμορφώσεως,  ˝Κύριε, είναι τόσο όμορφα και καλά εδώ! Ας μείνουμε για πάντα, αφού κάνω μια σκηνή για σένα, μία για τον Ηλία και μια για τον Μωϋση˝.

Αλλά η κάθοδος από το Όρος και η έξοδος από τον Λαβύρινθο είναι επιβεβλημένη. Το νήμα της Αριάδνης είναι εκεί, υπενθυμίζει και βοηθάει για την έξοδο.

Ο νικητής του Λαβυρίνθου, ο Φωτισμένος ήρωας πρέπει να βγει έξω στον κόσμο-διότι  ˝δεν καίουσι λύχνον και τιθέασιν αυτόν υπό τον μόδιον˝- και να ωθήσει τους ανθρώπους- ˝μηχανές˝ στην πάλη με τον Μινώταυρο που βρίσκεται στα βάθη της Ψυχής τους.

Γιατί εκεί στα βάθη του Λαβυρίνθου της Ψυχής είναι θαμμένος και ο μεγάλος, ο άφθορος και παντοδύναμος θησαυρός, το  ˝εν ημίν Πνεύμα˝, που αναμένει να μας ενώσει με την Αγάπη.

Πρέπει να βγει έξω, διότι του το υπενθυμίζει πολύ ζωντανά το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, δια του οποίου ακούει τη φωνή του Πρώτου εκ νεκρών Αναστάντος να λέγει: ˝Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη˝, καθώς και ότι: ˝Μέγας κληθήσεται όστις ούτω ποιήσει και διδάξει τους ανθρώπους˝.

Το κέντρο του Λαβυρίνθου συμπίπτει με τον υποθάλαμο και την υπόφυση.

Εκεί λοιπόν στο κέντρο του Λαβυρίνθου είναι η εστία όλων όσων μας συνδέουν με τη ζωώδη φύση μας (Μινώταυρος-Παλαιοεγκέφαλος-Limbic system), ενώ στον φλοιό του εγκεφάλου (Θησέας-Νεοεγκέφαλος), βρίσκεται ο,τι μπορεί να μας συνδέσει-αποδείξει την Ανθρώπινη-Θεϊκή φύση μας.

Βλέποντας , διαπιστώνουμε ότι όλα τα ερεθίσματα από το περιβάλλον και την μεθοριακή ζώνη της υπάρξεως μας-των αισθητηρίων οργάνων μας-εισέρχονται δια του νωτιαίου και προμήκη μυελού, στον λαβύρινθο του εγκεφάλου. Πρώτα στον παλαιοεγκέφαλο (πρωτόγονο-ζωώδη), όπου εδρεύουν όλοι οι αυτόματοι-ασυνείδητοι μηχανισμοί και δια του μεταιχμιακού (Limbic) συστήματος, στον νεοεγκέφαλο (φλοιό) ανθρώπινο εγκέφαλο. Μετά από την επεξεργασία τους, ακολουθώντας παράλληλη αλλά φυγόκεντρη οδό, δίνουν εντολές στα μυικά κινούμενα μέλη της σωματικής μας ύπαρξης-ιδιαίτερα της ομιλίας και των χεριών μας-κι έτσι συμμετέχουμε και επηρεάζουμε το περιβάλλον μας, τις σχέσεις μας. Καταλαβαίνουμε λοιπόν ότι όλο το παιχνίδι παίζεται στο τραγικό γήπεδο του μεταιχμιακού συστήματος, μεταξύ παλαιό-και νεοεγκεφάλου· το αν η συμπεριφορά μας θα καθοριστεί από τον ζωώδη ή τον ανθρώπινο εγκέφαλο. Το ζητούμενο δεν είναι να επικρατήσει ο ένας έναντι του άλλου-αφού κατά κανόνα νικητής είναι πάντα ο ζωώδης-, αλλά να εναρμονιστούν , από το ηγεμονικό (των σωκρατικών, στωικών φιλοσόφων), το ″εν ημίν Πνεύμα″ κατά Χριστόν. Η εναρμόνιση αυτή επιτυγχάνεται δια του ηγεμονικού-Πνεύματος, με την υποβίβαση της δυνάμεως των παθών στο επίπεδο των αναγκών της ζωώδους υπάρξεώς μας και επιβεβαιώνει τον θάνατο του Μινώταυρου για τον καθένα μας.

Read more