Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ...

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΠΑΝΤΑ ΜΕΣΑ ΜΑΣ Η ΑΓΑΠΗ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΦΩΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΡΙΣΤΟ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΤΙ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΜΕ Η ΑΠΛΟΤΗΤΑ ΚΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΜΑΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΤΟ ΦΩΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΙΟ ΚΑΛΟ ΜΕΛΛΩΝ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΑΥΤΟ ΑΡΚΕΙ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ Η ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΘΕΣΗ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΠΙΣΤΗ ΣΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ! 

ΟΙ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΛΕΣ ΑΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΕΣ ΑΡΚΕΙ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΝΕΑ!

Read more

Αριθμολογία και συμβολισμοί

Οι αριθμοί είναι ζωντανά σύμβολα που κυβερνούν τα πάντα μέσα στο Σύμπαν και την Φύση, και σύμφωνα με όσα λένε οι μύστες μας εξουσιάζουν. Οι συνδυασμοί τους είναι η αρμονία. Όχι μόνον ο Πυθαγόρας αλλά και όλοι οι μεγάλοι δάσκαλοι της Άπω Ανατολής μιλούν για την ύπαρξη κύκλων ενσάρκωσης προκειμένου να αναπτυχθεί η συνείδηση και να ανυψωθεί το άτομο μέχρι του τελικού σκοπού που είναι ο εξαγνισμός.

Καθένας, λοιπόν, από εμάς, μετά το τέλος μιας ενσάρκωσης (θάνατος), όταν βρεθεί στους "ουρανούς" θα μελετήσει με καθοδήγηση όσα έκανε προηγουμένως εδώ στην Γη, και θα φτιάξει το καινούργιο του προσωπικό "καλούπι" για την επόμενη ενσάρκωσή του.  

Αυτό το καλούπι θα είναι το πεπρωμένο του πάνω στη Γη όταν θα ξαναγεννηθεί. Αυτό το "καλούπι" χαρακτηρίζεται από δύο αριθμούς. Ο ένας είναι ο αριθμός του πεπρωμένου του και ο άλλος ο αριθμός του ονοματεπώνυμου του. Κάθε ονοματεπώνυμο χαρακτηρίζει ένα συγκεκριμένο άτομο γιατί εκφράζει τον χαρακτήρα του σε συνάρτηση με τα πεπρωμένο του αφού στο Σύμπαν τίποτα δεν είναι τυχαίο.

Τους δύο αυτούς αριθμούς καθένας από μας έχει κάνει δώρο στον εαυτό του (!) και από τα χαρακτηριστικά τους δεν μπορεί να ξεφύγει.

Η αρχαία Αριθμοσοφία δεχόταν μια εννοιολογική κλιμάκωση των αριθμών πέρα από τους εννέα πρώτους (1 έως 9) ενώ η νέα Αριθμολογία περιορίζεται στους πρώτους εννέα αριθμούς συγχωνεύοντας μέσα σ' αυτούς τις σημασίες των διπλών ή τριπλών. Π.χ. η έννοια του αριθμού 11 καταχωρήθηκε στο 2 (1+1=2), εκείνη του 27 στο 9 (2+7=9) του 400 στο 4 κ.ο.κ.

Ο Συμβολισμός της Βίβλου

Η Βίβλος είναι ένας πραγματικός θησαυρός της συμβολογίας των αριθμών. Τόσο η Παλαιά όσο και η Καινή Διαθήκη αποκαλύπτουν με τη χρήση των αριθμών, το βάθος των εννοιών και των κρυμμένων ιδεών που συνήθως διαφεύγει από τον μέσο αναγνώστη.  

Το Ζοχάρ, μια συλλογή μυστικών καβαλιστικών γραπτών, λέει ότι το Σύμπαν δημιουργήθηκε με τρεις μορφές θεϊκής έκφρασης: τους αριθμούς, τα γράμματα και τις λέξεις. Τα γράμματα σε όλα τα αλφάβητα αντιπροσωπεύουν καθορισμένες δυνάμεις.

Η μελέτη της δονητικής αξίας των αριθμών και των γραμμάτων, σημαίνει μελέτη των θείων δημιουργικών ενεργειών, σε ποικίλες βαθμίδες εκδηλώσεως. Κάθε όνομα μέσα στη Βίβλο υποδηλώνει μια βαθύτερη έννοια σε σχέση με το πρόσωπο ή τον τόπο όπου αναφέρεται. Παρόμοια, ορισμένες λέξεις κρύβουν μια ιδιαίτερη μυστική έννοια.

Η Παλαιά Διαθήκη

Στην Παλαιά Διαθήκη, την Τορά, την Καββάλα και άλλα ιερά εβραϊκά κείμενα, μπορεί κανείς να δει πώς οι Εβραίοι χρησιμοποιούσαν την επιστήμη των ονομάτων και των αριθμών μέσα από τον δικό τους αριθμολογικό-γραμματικό κώδικα. Με τον κώδικα αυτό ήθελαν να κρύψουν τα υψηλά νοήματα από τον βέβηλο, και συγχρόνως να αποκα-λύψουν τις εσωτερικές διδασκαλίες στον μυημένο.

Κάθε γράμμα του Εβραϊκού αλφαβήτου έχει πολλαπλές σημασίες. Το γράμμα Αλεφ (Α), λόγου χάριν, σημαίνει αναπνοή, δύναμη, πηγή, το γράμμα Μπεθ (Β) σημαίνει οίκος, καταφύγιο κ.ο.κ. Η συμβολογία επέτρεπε στα κρυμμένα νοήματα να γίνονται φανερά, σε εκείνους που γνώριζαν πώς να διαβάσουν το βαθύτερο μήνυμα που περιείχαν τα ονόματα προσώπων και τόπων. Οι σοφοί μπορούσαν επίσης να διεισδύσουν στις αλληγορίες, και να δέχονται καθώς και να δίνουν θεία καθοδήγηση μέσα από τα γράμματα και τους αριθμούς.

Η ιστορία του Κάιν που σκότωσε τον Άβελ είναι ένας αδελφικός καυγάς. Συμβολικά, ωστόσο, Κάιν σημαίνει σώμα, υλικές, ανθρώπινες επιθυμίες. Ο Άβελ αντιπροσωπεύει την ψυχή και την ιδεαλιστική ανθρώπινη φύση. Οι χαρακτήρες αυτοί ονομάσθηκαν έτσι για να προειδοποιήσουν ότι ο υλισμός θα μπορούσε να σκοτώσει τις πνευματικές ιδέες, γι’ αυτό και η ιστορία του Κάιν που σκότωσε τον Άβελ (Γεν. 4:8).

Πολλοί βιβλικοί χαρακτήρες που έφτασαν σε πνευματική ανάπτυξη και εξέλιξη κατά τη διάρκεια της ζωής τους, έλαβαν νέα ονόματα μέσα από θεία καθοδήγηση. Έτσι ο Αβράμ έγινε Αβραάμ (Γεν.17:5) και η Σάρα έγινε Σάρρα (Γεν.17:15). Και στις δύο περιπτώσεις, το Εβραϊκό Χε (Η), ένα γράμμα που σημαίνει φως και κατέχει τη δόνηση του 9, προστίθεται στο όνομα για να τονίσει την επίτευξη του πνευματικού φωτισμού.

Στην αγγλική γλώσσα, το άνομα Abram μετατρέπεται σε Αbraham, και το όνομα Sara σε Sarah. Στα ελληνικά η μετατροπή γίνεται με διπλασιασμό του Αλφα και του Ρώ αντίστοιχα, δηλαδή ο Αβράμ μετονομάζεται από τον Θεό Αβραάμ (πατέρας πολλών εθνών) και η πρώην στείρα Σάρα σε Σάρρα.

Οι συγγραφείς της Καινής Διαθήκης προχώρησαν κι αυτοί σε αλλαγές των ονομάτων για να δείξουν έτσι την πνευματική πρόοδο των όντων. Ο Σαούλ έγινε Παύλος μετά τη μεταστροφή του στον Χριστιανισμό (Πράξεις 9:1-22 και 13:9). Αυτό συμβολίζει την αφαίρεση του Εβραϊκού Sin (S) και την αντικατάστασή του με το Εβραϊκό Πε (Ρ). Το Σιν σημαίνει δόντι ενός φιδιού. Το Πε σημαίνει στόμα. Μετά από την αλλαγή αυτή, ο Σαούλ έγινε Παύλος, ο εκπρόσωπος του Χριστού (Πράξεις 13:9). Όπως λέγεται στις Παροιμίες (22:1), ένα καλό όνομα αξίζει περισσότερο από τα μεγάλα πλούτη.

Μια άλλη χρήση των αριθμών στη βιβλική γλώσσα σχετίζεται με την αναφορά του αριθμού των ετών της ζωής, της γέννησης και του θανάτου ενός προσώπου. Οι αριθμοί αυτοί δεν αναφέρονται στην ηλικία του προσώπου, αλλά μάλλον στην πρόοδό του στην πνευματική επίτευξη. Η σημασία του ονόματος της γέννησης δείχνει την εξέλιξη ενός χαρακτηριστικού. Κύκλοι επίσης υποδεικνύονται από τις γενεές. Για παράδειγμα, από τον Αδάμ μέχρι το Νώε υπήρχαν εννέα γενεές, και από τον Νώε μέχρι τον Αβραάμ επίσης εννέα γενεές. Αυτό έκανε τον Νώε ένατο από τον Αδάμ, και τον Αβραάμ ένατο από τον Νώε.

Ο Αδάμ είχε τρεις γιους, τον Κάιν (σώμα), τον Άβελ (ψυχή) και τον Σηθ (αντικαταστάτη του Άβελ για να φέρει το πνευματικό φως). Σε μια παράλληλη θέση, ο Νώε είχε επίσης τρεις γιους, τον Σημ (πνεύμα), τον Χαμ (φυσικός φορέας) και τον Ιαφέθ (νοητικός φορέας). Τα ονόματα αυτά αντιπροσωπεύουν την ανάπτυξη της ανθρωπότητας σε συνειδητότητα μετά από δεκαοκτώ κύκλους αλλαγής.

Αβράμ σημαίνει πατέρας, ενώ Αβραάμ υποδηλώνει μια επιπλέον πίστη στον Θεό. Στα ενενήντα εννέα του χρόνια, ο Αβραάμ γέννησε τον Ισαάκ, το όνομα του οποίου σημαίνει χαρά στη θεία γενεά. Ο Ισαάκ γέννησε τον Ιακώβ, το όνομα του οποίου σημαίνει φώτιση μέσα από την ανοιχτή ψυχή. Οι δώδεκα υιοί του Ιακώβ (Γεν.35:22-27) αναφέρονται στους δώδεκα τύπους της συνείδησης που αντιπροσωπεύονται, με τη σειρά τους, από τους δώδεκα χαρακτηριστικούς τύπους του ζωδιακού κύκλου.

Η μελέτη ολόκληρης της Βίβλου κάτω από το Φως, σημαίνει μια ολόκληρη ζωή γοητευτικών ανακαλύψεων. Η εβραϊκή γλώσσα, περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη, προσφέρει μια μεγάλη ευκαιρία για να μελετήσουμε τη βαθιά σημασία και δύναμη των ονομάτων.

Ακολουθεί ένας σύντομος κατάλογος από λέξεις-κλειδιά για τους αριθμούς στη Βίβλο:

0. Η πηγή πριν από την εκδήλωση.

1. Θεός, η μοναδική και αμετάβλητη θεία μονάδα.

2. Δυϊσμός, ανθρώπινος, όχι θείος.

3.Ένωση των θείων και ανθρώπινων ιδιοτήτων, 1+2=3.

4. Η ιδέα της σταθερότητας.

5. Η ανθρωπότητα με τις πέντε αναπτυγμένες αισθήσεις της.

6. Ισορροπία, καταλληλότητα, ειρήνη.

7. Η φύση του επτά μέσα στην ανθρωπότητα, κυκλική ολοκλήρωση.

8. Συσσώρευση, δύναμη, αύξηση.

9. Σταθεροποίηση, συντήρηση, ανθρωπισμός. (Η αληθινή αποστολή του εννέα είναι να χρησιμεύει ως μεσολαβητής του Θεού στη γη).

10. Θεός και ανθρωπότητα, πατέρας-μητέρα-θεότητα, ολοκλήρωση.

Η σύγχρονη αριθμολογία έχει εξελιχθεί εν μέρει μέσα από αυτές τις συλλήψεις. Οι αριθμοί και τα γράμματα αντανακλούν έννοιες του παρελθόντος, συνδυασμένες με πολλές επιπρόσθετες πνευματικές ερμηνείες. Οι έννοιες των ονομάτων μας σήμερα έχουν μια βαθιά σημασία και μπορούν να περιγραφούν γράμμα προς γράμμα και αριθμό προς αριθμό, καθώς προχωρούμε μέσα σε κύκλους έκφρασης, χρόνο με τον χρόνο μέσα στις ζωές μας.

0.     Η Γένεση αναφέρεται σε αυτό ως την πρωταρχική αιτία. Τα πρώτα χωρία της Γενέσεως αναφέρονται στον έναν Θεό, ως θείο δημιουργό, που δίνει ύπαρξη στον κόσμο από το κενό, ή από το ανεκδήλωτο.

1.     Γενηθήτω φως (Γεν.1:3). Η πρώτη πνευματική απόρροια είναι το φως. Αν η ψυχή μας ακολουθεί το φως, θα επιστρέψουμε πίσω στην πηγή μας. Το ένα είναι η αρχή, το νέο ξεκίνημα, η μονάδα.

2.     Και διεχώρισεν ο Θεός ανά μέσον του φωτός και ανά μέσον του σκότους (Γεν.1:4). Στο δύο υπάρχει δυαδικότης, ημέρα και νύχτα, ουρανός και γη, άνδρας και γυναίκα, όλα τα ζεύγη των αντιθέτων. Έτσι ξεκινάει η αρχή της επιλογής ανάμεσα στο καλό και στο κακό, στο αληθινό και το πλανερό, στο θετικό και το αρνητικό.

Ο Πυθαγόρας λέει ότι το δύο είναι η κατάσταση της ατέλειας μέσα στην οποία πέφτει η ύπαρξη όταν αποχωρίζεται την μονάδα, τον Θεό. Η Μάνλυ Χωλ στο έργο της «Ο Μυστικός Χριστός» λέει ότι όταν τα μάτια και των δυο άνοιξαν, η όραση της ψυχής σκοτείνιασε.

3.     Η πρώτη τριάδα είναι Αδάμ, Εύα, παιδί. Το τρία σημαίνει εκδήλωση και επέκταση. Άλλες τριάδες στον κόσμο μας είναι  σώμα, ψυχή και πνεύμα, καθώς και οι υποδιαιρέσεις του νου, συνείδηση, υποσυνείδητο και υπερσυνείδηση.

4.     Πολλές είναι οι βιβλικές αναφορές από τους κύκλους του φυσικού κόσμου. Η συμβολογία των τεσσάρων εποχών και των τεσσάρων ανέμων είναι ενσωματωμένη στο όραμα του Ιεζεκιήλ για τα τέσσερα ζωντανά δημιουργήματα με πρόσωπο ανθρώπου, λέοντος, ταύρου και αετού (Ιεζ.1:5-14) που τέσσερα αντιστοιχούν στα τέσσερα σταθερά σημεία του Ζωδιακού. Τα τέσσερα στοιχεία εμφανίζονται συμβολικά ως πουλιά στον αέρα,  ψάρια στη θάλασσα, πυρ του Κυρίου και προϊόντα της γης. Η Γένεση (2:10-14) μιλάει για τον ποταμό που πηγάζει από την Εδέμ και διαχωρίζεται σε τέσσερις κύριους ποταμούς. Αυτοί ονομάζονται Φισών, Γεών, Τίγρις και Ευφράτης. Μεταφυσικά τα ονόματα αυτά ερμηνεύονται ως πνεύμα (πυρ), αναπνοή (αήρ), σώμα (γη) και αίμα (ύδωρ). Συμβολίζουν το πνεύμα, το νου, το σώμα και την ψυχή, που είναι οι τέσσερις αρχές που ζωοποιούν το υλικό σώμα στη διάρκεια της γήινης ζωής του.

5.     Ο ποταμός αντιπροσωπεύει τη ζωτική δύναμη. Τα ανθρώπινα όντα είναι το δοχείο αυτής της δύναμης, όπως ένας κήπος συμβολίζει το σώμα. Ο ποταμός της Γένεσης (Γεν.2:10-14), που περιγράφεται κάτω από τον αριθμό τέσσερα, αντιπροσωπεύει το ρεύμα της ίδιας της ανθρωπότητας μέσα από τη γη, το οποίο διακλαδίζεται συνεχώς για να σκεπάσει ολόκληρη τη γη. Το πέντε είναι ο αριθμός της ανθρωπότητας με τις πέντε αναπτυγμένες αισθήσεις. Οι πέντε αισθήσεις αναφέρονται στα πρώτα κεφάλαια της Γένεσης για να δείξουν ότι είναι ουσιώδεις μέσα στην ανθρώπινη δημιουργία, και γι’ αυτό το πέντε είναι ο αριθμός της ανθρωπότητας.

Το πέντε παίζει σημαντικό ρόλο στην ιστορία του Δαβίδ και του Γολιάθ, "και εξελέξατο εαυτώ πέντε λίθους λείους εκ του χειμάρρου" και "έλαβεν Δαβίδ λίθον έναν και εσφενδόνισεν και επάταξε τον αλλόφιλον επί το μέτωπον αυτού". (Βασ.Α΄, 17:40). Οι πέντε λίθοι αντιπροσωπεύουν την πνευματικοποίηση των αισθήσεων του Δαβίδ. Ο Δαβίδ πίστευε στον εσωτερικό Θεό της αγάπης και είχε μάθει να βασίζεται στην ίδια του την πνευματική δύναμη. Σύμφωνα με μια μυστική παράδοση, όταν ο Δαβίδ άγγιξε τους πέντε λίθους, εκείνοι έγιναν σαν ένας, συνδυάζοντας έτσι όλες τις δυνάμεις των αισθήσεών του. Το όνομα Γολιάθ σημαίνει υλική δύναμη. Έτσι η ιστορία θέλει να δείξει τη δύναμη του πνεύματος πάνω στην ύλη.

6.     Οι προετοιμασίες για την εμφάνιση της ανθρωπότητας είχαν όλες συντελεστεί στη διάρκεια των πέντε ημερών της δημιουργίας, και έτσι την έκτη ημέρα εποίησε τα ανθρώπινα όντα, "και εποίησεν ο Θεός τον άνθρωπο, κατ’ εικόνα Θεού εποίησε αυτόν, άρσεν και θήλυ εποίησεν αυτούς" (Γεν.1:27). Έτσι το έξι συνδέεται με τη γενεά, τη μητρότητα, την πατρότητα, την οικογένεια και την υπηρεσία. Το σπίτι, η οικογένεια και τα παιδιά είναι οι φροντίδες του αριθμού έξι. Οι ανθρώπινες σχέσεις και η αγάπη αφθονούν. Ο Μωυσής, ο πρώτος νομοθέτης, έφτιαξε τις Δέκα Εντολές σύμφωνα με το παράδειγμα του Κυρίου που δημιούργησε το Σύμπαν σε έξι ημέρες. "Έξ ημέρας εργά και ποιήσεις πάντα τα έργα σου" (Έξοδος 20:9). Συνεπώς το έξι σχετίζεται με την εργασία και την υπηρεσία, όπως φαίνεται και από το έκτο σημείο του ζωδιακού, την Παρθένο.

Μέσα από την αγάπη, η έκτη αίσθηση θα πρέπει να αναπτυχθεί καθώς ο κόσμος θα δείχνει τη θεοσέβειά του. Το βιβλίο της Ρουθ στηρίζεται στον αριθμό έξι και στην αγάπη. Ο Βοώλ (Ρουθ 3:15) δίνει στη Ρουθ έξι καρπούς κριθάρι, σύμβολο αγάπης και προστασίας.

7.     Είναι ο σπουδαιότερος αριθμός μέσα στη Βίβλο. Χρησιμοποιείται πάμπολλες φορές (μερικοί λένε πάνω από τριακόσιες εξήντα), τόσο στην Παλαιά όσο και στην Καινή Διαθήκη. "Τη δε ημέρα τη εβδόμη Σάββατο, Κυρίω τω Θεώ σου... Εν γαρ έξ ημέραις εποίησεν Κύριος τον ουρανόν και την γην... Και κατεύπαυσε τη ημέρα τη εβδόμη, δια τούτο ευλόγησε Κύριος την ημέρα την εβδόμην και υγείασεν αυτήν" (Έξοδος20:10-11).

Ένα από τα καλύτερα παραδείγματα της χρήσης του συμβολικού αριθμού επτά, βρίσκεται στον Ιησού του Ναυί (6:1-20) σε σχέση με την πτώση της Ιεριχούς. Και είπεν Κύριος προς Ιησούν ....Συ δε περίσθησον αυτή τους μαχίμους κύκλω, και έσται ως αν σαλπίσητε τη σάλπιγγη, ανακραγέτω πας ο λαός άμα... Και επτά ιερείς έχοντες επτά σάλπιγγας ιεράς παρελθέτωσαν ωσαύτως εναντίον του Κυρίου και σημαινέτωσαν ευτόνως, και η Κιβωτός της διαθήκης Κυρίου επακολουθείτω.... Και τη ημέρα τη εβδόμη ανέστησαν όρθρου και περιήλθωσαν την πόλιν εν τη ημέρα εκείνη επτάκις και εγένετο τη περιόδω τη εβδόμη εσάλπισαν οι ιερείς... Και έπεσεν άπαν το τείχος κύκλω, και ανέβη πας ο λαός εις την πόλιν.

Γίνεται φανερό ότι η πτώση της Ιεριχούς δεν οφείλεται στις μάχες, αλλά μάλλον στην εφαρμογή της αρχής του επτά. Η νίκη επιτεύχθηκε μέσα από την θετική ηχητική δόνηση η οποία δημιούργησε μια τρομακτική δύναμη.

8.     Το μυστήριο του οκτώ είναι το μυστήριο της συνεχούς και ατελεύτητης ελικοειδούς δύναμης που εργάζεται σταθερά μέσα στο σύμπαν. Τα ρεύματα της δύναμης της ζωής διατρέχουν ολόκληρο το σώμα με τη μορφή ενός 8, ακολουθώντας τον εγκέφαλο, τη σπονδυλική στήλη και το συμπαθητικό νευρικό σύστημα ως ακτίνες φωτός. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, σε βαθύ διαλογισμό βλέπεις ένα αληθινό εσωτερικό φως. Το  οριζόντιο 8, σημαίνει "όπως επάνω, έτσι και κάτω". Είναι ένα σύμβολο δύναμης. Στην Γένεση, (Γεν.17:10), το τελετουργικό της περιτομής έπρεπε να γίνεται την όγδοη ημέρα της ζωής του παιδιού και θεωρούνταν ως ένα από τα σημαντικότερα συμβόλαια ανάμεσα στον Θεό και στην ανθρωπότητα.

9.     Είναι ο έσχατος αριθμός που περιέχει τις δυνάμεις όλων των υπολοίπων. Κλείνει έναν πλήρη κύκλο ανάπτυξης. Οι εννέα γενεές από τον Αδάμ έως τον Νώε και από τον Νώε έως τον Αβραάμ δείχνουν στάδια ανάπτυξης και εξέλιξης. Ο Νώε ήταν ο ένατος από τον Αδάμ, και ο Αβραάμ ο ένατος από τον Νώε. Όταν ο Αβραάμ έλαβε τη Διαθήκη από τον Θεό και το νέο του όνομα, Αβραάμ, ήταν ενενήντα εννέα ετών (Γεν.17:1-5). Συμβολικά η ηλικία του ανάγεται στο εννέα για να δείξει ότι επρόκειτο για μια χρονική περίοδο στην οποία ένας πνευματικός κύκλος είχε εκπληρωθεί. Η πρόσθεση του εβραϊκού Χε (Η) στο όνομα του Αβραάμ φέρει και αυτή επίσης μια δόνηση του εννέα.

__________________

Η πιο σίγουρη απόδειξη ότι υπάρχει νοήμων ζωή και αλλού στο σύμπαν είναι ότι ποτέ δεν προσπάθησε να έρθει σε επαφή μαζί μας...

Read more

ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ: Θεός ή άνθρωπος;

Το πρόσωπο του Ιησού Χριστού έχει γίνει «σημείο αντιλεγόμενο» και «έχει οριστεί για πτώση και ανύψωση πολλών» για τον σκοπό «να φανερωθούν οι διαλογισμοί πολλών καρδιών» (Λουκ.2:34-35). Το αν ήταν ο Ιησούς μόνον άνθρωπος ή ταυτόχρονα ήταν και Θεός, είναι ένα θέμα που προκαλεί αντιλογίες. Διάφοροι όπως οι Μάρτυρες του Ιεχωβά, οι Ρωσσελιστές και άλλες ομάδες ή μεμονωμένα άτομα, επιτίθενται στην επί της γης θεότητα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και τον υποβιβάζουν σε απλό άνθρωπο. Λένε ότι δεν ήταν σύνθετος ο Ιησούς εκ δύο φύσεων, της ανθρώπινης και της πνευματικής. 

«Η συγχώνευσις των δύο φύσεων δεν παράγει ούτε την μίαν, ούτε την άλλην, αλλ’ ατελές τι και μιξογενές πράγμα, το οποίον είναι απεχθές εις την θείαν διάταξιν… Βλέπομεν όθεν ότι εν τω Ιησού δεν υπήρχε συγχώνευσις φύσεων, αλλ’ ότι δις υπέστη μεταβολή φύσεως, πρώτον από της πνευματικής εις την ανθρωπίνην, και μετά ταύτα, από την ανθρωπίνην εις την υψίστην τάξιν της πνευματικής φύσεως, την θείαν, εις εκατέραν δε των περιστάσεων τούτων η μία εγκατελείφθη υπέρ της ετέρας».  Η Αγία Γραφή μπορεί να μας διαφωτίσει σε κάθε θέμα, αν την αφήσουμε χωρίς προκατάληψη να μας διδάξει. Μπορεί βεβαίως να μας διδάξει και για το ποιος ήταν ο Ιησούς πάνω στην Γη κατά τα 33 ½  χρόνια της επίγειας πορείας Του και αν τυχόν αληθεύουν οι θέσεις των πολέμιων της θεότητας του Χριστού. «Ας είναι ο Θεός αληθής και κάθε άνθρωπος ψεύτης» (Ρωμαίους 3:4).

 

Η φύση του Ιησού πριν γίνει άνθρωπος

Μαθαίνουμε ότι ο Ιησούς υπήρχε πάντοτε και ήταν Θεός: «Στην αρχή ήταν ο Λόγος, και ο Λόγος ήταν προς τον Θεό, και Θεός ήταν ο Λόγος» (Ιωάν. 1:1). Αφού το εδάφιο 3 λέει ότι «χωρίς αυτόν δεν έγινε ούτε ένα το οποίο έχει γίνει» κι ότι «όλα έγιναν διαμέσου αυτού», είναι ξεκάθαρο ότι όταν έγινε η αρχή, ο Ιησούς ήδη υπήρχε πάντοτε, και δεν δημιουργήθηκε. Κι ο Ιησούς ήταν Θεός.      

Μάλιστα «ενώ υπήρχε σε μορφή Θεού δεν νόμισε αρπαγή το να είναι ίσος με τον Θεό» (Φιλιπ. 2:6). Η φράση «μορφή Θεού» σημαίνει ότι ήταν πραγματικός Θεός, όπως η φράση στο επόμενο εδάφιο «μορφή δούλου» σημαίνει ότι έγινε πραγματικός άνθρωπος. Έτσι βλέπουμε ότι  ο Ιησούς ήταν αληθινός Θεός, ίσος με τον Θεό, κι όχι ένας δευτερεύων μικρός θεός.

  Ο Ιησούς έχει την θεϊκή φύση παντοτινά, διότι διαβάζουμε: «Για τον Υιό, όμως, λέει: Ο θρόνος σου ω Θεέ, είναι στον αιώνα του αιώνα, σκήπτρο ευθύτητας, είναι το σκήπτρο της βασιλείας σου» (Εβρ.1:8). Δηλαδή δεν είναι αλήθεια αυτό που μερικοί πλάνοι λένε, ότι πριν γεννηθεί ως άνθρωπος ο Κύριος Ιησούς Χριστός δεν είχε θεία φύση… Όταν εγέρθηκε από τους νεκρούς τότε και μόνο τότε ανέλαβε θεία φύση, την οποία μόνο ο Πατέρας ως τότε είχε. Όχι! Ο Ιησούς δεν είναι Θεός για ένα περιορισμένο χρονικό διάστημα, από κάποια στιγμή και μετά. Αντίθετα, είναι Θεός και βασιλιάς «εις τον αιώνα του αιώνος», παντοτινά! Ποτέ δεν έπαψε να είναι Θεός και Βασιλιάς.

Η Ενσάρκωση του Θεού-Λόγου

Άραγε, τι συνέβη όταν ο Ιησούς έγινε άνθρωπος; Εγκατέλειψε την θεότητά Του ή τις θείες ιδιότητές Του, ή ήταν Θεάνθρωπος, δηλαδή Θεός και άνθρωπος ταυτόχρονα; Στον Ιωάννη (1:14) διαβάζουμε: «Και ο Λόγος έγινε σάρκα, και κατοίκησε ανάμεσά μας, (και είδαμε τη δόξα του, δόξα ως μονογενούς από τον Πατέρα), γεμάτος χάρη και αλήθεια». Ο Λόγος που είναι Θεός (Ιωάν.1:1) έγινε σάρκα, δηλαδή άνθρωπος. Όμως, ΔΕΝ έπαψε να είναι ο Θεός-Λόγος όταν έγινε σάρκα! Διότι αφού λέει «ο Λόγος έγινε σάρκα» μετά λέει ότι «κατοίκησε ανάμεσά μας και είδαμε τη δόξα του». Ποιος κατοίκησε ανάμεσά μας; Και ποιανού την δόξα είδαμε; Μήπως η σάρκα «κατοίκησε ανάμεσά μας» και μήπως «είδαμε την δόξα» της σάρκας; Ασφαλώς όχι! Ανάμεσά μας κατοίκησε ο Θεός-Λόγος και είδαμε την δόξα του Θεού-Λόγου! Συνεπώς ο Ιησούς εξακολουθούσε να είναι Θεός όταν έγινε άνθρωπος. Κι όχι ένας πρώην Θεός, αλλά ζωντανός Θεός διότι έδειξε την δόξα Του ενώ ήταν ταυτόχρονα άνθρωπος!

Στην Α΄ επιστολή του Ιωάννου (1:1-2) μας λέει ο απόστολος Ιωάννης: «Εκείνο που ήταν από την αρχή, εκείνο που ακούσαμε, εκείνο που είδαμε με τα μάτια μας, εκείνο που τη θέα του κοιτάξαμε και τα χέρια μας ψηλάφησαν, για τον Λόγο της ζωής, και η ζωή φανερώθηκε, και είδαμε και δίνουμε μαρτυρία και εξαγγέλουμε σε σας την αιώνια ζωή, που ήταν προς τον Πατέρα και φανερώθηκε σε μας». Η περικοπή αυτή φανερώνει τις ιδιότητες της θεότητας του Ιησού: Ο Ιησούς επί της Γης ήταν ο Λόγος της Ζωής, η Ζωή και η Αιώνια Ζωή. Και μήπως όταν έγινε άνθρωπος, έπαψε ο Ιησούς να είναι ο Λόγος της Ζωής, η Ζωή και η Αιώνια Ζωή; Όχι! Τον Λόγο της ζωής μας -λέει ο Ιωάννης- τον είδαν με τα μάτια τους, τον ψηλάφησαν με τα χέρια τους και φανερώθηκε σε αυτούς! Δηλαδή ο Ιησούς ήταν Θεός και άνθρωπος, και διατήρησε τις θείες ιδιότητές Του, τις οποίες κατάλαβε ο Ιωάννης και οι άλλοι μαθητές Του. 

Στον Ησαΐα (9:6) διαβάζουμε: «Επειδή, παιδί γεννήθηκε σε μας, γιος δόθηκε σε μας και η εξουσία θα είναι επάνω στον ώμο του και το όνομά του θα αποκληθεί: Θαυμαστός, Σύμβουλος, Ισχυρός Θεός, Πατέρας του Μέλλοντα Αιώνα, Άρχοντας Ειρήνης». Η προφητεία αυτή μας φανερώνει ότι το παιδί που θα γεννιόνταν ως ο Μεσσίας, δεν θα ήταν μόνο άνθρωπος αλλά και Θεός, και μάλιστα Ισχυρός όχι αδύναμος Θεός! Και η φράση «ισχυρός Θεός» αφορά τον αληθινό Θεό (Ησαΐας 10:21).

Στην Προς Ρωμαίους επιστολή (9:5) διαβάζουμε: «των οποίων [Ισραηλιτών] είναι οι πατέρες, και από τους οποίους γεννήθηκε ο Χριστός, όσον αφορά την σάρκα, αυτός που είναι επάνω σε όλους ευλογητός Θεός στους αιώνες». Και αυτό το εδάφιο αποκαλύπτει ότι ο Χριστός είχε δύο φύσεις: ήταν άνθρωπος, αλλά ήταν και ο ευλογητός Θεός «στους αιώνες», δηλαδή ήταν και είναι Θεός πάνω σε όλους παντοτινά.

Κι ο απόστολος Θωμάς αναγνώρισε την διπλή φύση του Ιησού και του είπε: «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου» (Ιωάν. 20:28). Αντίθετα με τα ψεύδη των αιρετικών, ο Ιησούς αποκαλείται Θεός με το οριστικό άρθρο «Ο» μπροστά! Ο Ιησούς που πίστευαν οι μαθητές ήταν ο Κύριός τους και ο Θεός τους, ακόμη κι όταν είχε το ανθρώπινο σχήμα πάνω στην Γη!

Οι πρώτοι μαθητές πίστευαν ότι ο Ιησούς ήταν ο Θεός που φανερώθηκε εν σαρκί: «Και αναντίρρητα το μυστήριο της ευσέβειας είναι μεγάλο, ο Θεός φανερώθηκε με σάρκα, δικαιώθηκε με Πνεύμα, φάνηκε σε αγγέλους, κηρύχτηκε στα έθνη, έγινε αποδεκτός με πίστη στον κόσμο, αναλήφθηκε με δόξα» (Α΄ Τιμ. 3:16). Συχνά οι πολέμιοι της θεότητας του Χριστού απαντούν ότι στο κριτικό κείμενο δεν υπάρχει η λέξη «Θεός» αλλά η λέξη «ος» που σημαίνει «οποίος». Όμως, ούτε αυτό αλλάζει σε τίποτε την ισχύ του επιχειρήματος, διότι ακόμη κι αν δεχτούμε την γραφή «οποίος», το υποκείμενο στην περικοπή αυτή είναι ο «ζωντανός Θεός» του προηγούμενου εδάφιου! Δηλαδή ο ζωντανός Θεός είναι, ο οποίος φανερώθηκε με σάρκα!

Η ισότητα του Ιησού με τον Πατέρα

Ο Ιησούς διακήρυττε την ισότητά Του με τον Πατέρα με τόσο σαφή τρόπο, ώστε οι Ιουδαίοι θέλανε να τον θανατώσουν! Διαβάζουμε: «Και ο Ιησούς απάντησε σ’ αυτούς: Ο Πατέρας μου μέχρι τώρα εργάζεται, κι εγώ εργάζομαι. Γι’ αυτό, λοιπόν, οι Ιουδαίοι ζητούσαν περισσότερο να τον θανατώσουν, επειδή, όχι μόνον παρέβαινε το Σάββατο, αλλά έλεγε τον Θεό και δικό του Πατέρα, κάνοντας τον εαυτό του ίσον με τον Θεό» (Ιωάννης 5:17-18). Ο Ιησούς μιλούσε για την σχέση του με τον Θεό-Πατέρα, σαν να ήταν ίσος προς ίσον. Και αυτό σάστισε τους συμπατριώτες Του. Ο Ιησούς λοιπόν επί της γης, εκτός από Υιός του ανθρώπου, ήταν και ο Υιός του Θεού, κάτι που τον έκανε ίσο με τον Θεό. Αυτό κατανόησαν οι Ιουδαίοι της εποχής του, και δεν τους διόρθωσε.  Αντιθέτως οι διευκρινήσεις που έδωσε, επιβεβαίωσαν ακόμη περισσότερο την θεότητά Του: «Ο Ιησούς λοιπόν, αποκρίθηκε και τους είπε: Σας διαβεβαιώνω απόλυτα. Δεν μπορεί ο Υιός να κάνει τίποτε από μόνος του, αν δεν βλέπει τον Πατέρα να το κάνει αυτό, επειδή όσα κάνει εκείνος, αυτά, παρόμοια, κάνει και ο Υιός» (Ιωάννης 5:19). Ουσιαστικά ο Ιησούς είπε ότι δεν ενεργεί αυθαίρετα, αλλά σε απόλυτη συνεργασία με τον Πατέρα Του. Δεν κάνει τίποτε αν δεν βλέπει τον Πατέρα να το κάνει αυτό. Συνεπώς και η στάση του προς το Σάββατο, εκφράζει την στάση και του Πατέρα Του. Αφού ο Πατέρας εργάζεται, κι ο Υιός εργάζεται το Σάββατο. Αυτό δείχνει την ίση εξουσία που έχει ο Ιησούς με τον Θεό Πατέρα. Και μάλιστα ο Ιησούς διαβεβαιώνει ότι έχει τις ίδιες θείες ιδιότητες με τον Πατέρα όταν λέει: «Όσα κάνει εκείνος, αυτά παρόμοια κάνει και ο Υιός»! Αυτά ασφαλώς δεν μπορεί ούτε να τα πει, αλλά ούτε να τα κάνει ένας άνθρωπος! Και μάλιστα ο Ιησούς μιλάει σε ενεστώτα διαρκείας, αποκαλύπτοντας ότι τον καιρό που ήταν άνθρωπος, είχε ταυτόχρονα τις θείες ιδιότητες, δηλαδή ήταν και Θεός! Αν δεν τις είχε τις ιδιότητες την ώρα που μιλούσε, θα χρησιμοποιούσε είτε σε αόριστο χρόνο για να δείξει ότι τις είχε στο παρελθόν, είτε σε μέλλοντα, για να δείξει ότι θα τις έχει στο μέλλον.

Ο Ιησούς επίσης διακήρυξε την θεότητά Του όταν είπε: «Κι εγώ δίνω σ’ αυτά [τα πρόβατά μου] αιώνια ζωή, και δεν θα χαθούν στον αιώνα, και κανένας δεν θα τα αρπάξει από το χέρι μου. Ο Πατέρας μου, ο οποίος μου τα έδωσε, είναι μεγαλύτερος από όλους, και κανένας δεν μπορεί να τα αρπάξει από το χέρι του Πατέρα μου. Εγώ και ο Πατέρας είμαστε ΕΝΑ» (Ιωάννης 10:28-30).  Διδάσκαλοι πλάνης λένε ότι εδώ ο Ιησούς εννοούσε ότι είναι ένα με τον Θεό Πατέρα Του στον σκοπό κι ότι απλώς είχε πνευματική ενότητα όπως έχουμε κι εμείς με τον Θεό. Όμως πλανούνται πλάνην οικτράν! Ο Ιησούς διακηρύττει εδώ την ίδια δύναμη και εξουσία που έχει ο Θεός Πατέρας όσον αφορά την προστασία των προβάτων Του. Λέει ότι, «κανένας δεν θα τα αρπάξει από το χέρι μου… και κανένας δεν μπορεί να τα αρπάξει από το χέρι του Πατέρα μου». Δηλαδή είτε το χέρι του Υιού είναι, είτε το χέρι του Πατέρα, η ΙΔΙΑ παντοδυναμία κρύβεται από πίσω! Και αμέσως μετά λέει ο Κύριος ότι, «Εγώ και ο Πατέρας είμαστε ένα». Ο Υιός και ο Πατέρας είναι ΕΝΑ στην θεία φύση, είναι ΕΝΑ στην δύναμη, είναι ΕΝΑ στην εξουσία.

Και η αντίδραση των Ιουδαίων το αποδεικνύει αυτό: «Οι Ιουδαίοι έπιασαν πάλι πέτρες, για να τον λιθοβολήσουν. Ο Ιησούς αποκρίθηκε σε αυτούς: «Πολλά καλά έργα από τον Πατέρα μου έδειξα σε σας, για ποιο έργο απ’ αυτά με λιθοβολείτε; Οι Ιουδαίοι αποκρίθηκαν σ’ αυτόν, λέγοντας. Για καλό έργο δεν σε λιθοβολούμε, αλλά για βλασφημία, κι επειδή εσύ, ενώ είσαι άνθρωπος κάνεις τον εαυτό σου Θεό» (Ιωάν. 10: 31-33).  Οι Ιουδαίοι προφανώς δεν θα θέλανε να τον λιθοβολήσουν αν εννοούσε την πνευματική ενότητα με τον Πατέρα Του. Οι Ιουδαίοι κατάλαβαν ότι ο Ιησούς εννοούσε ότι είναι Θεός! Με το «Εγώ και ο Πατέρας είμαστε Ένα» ο Ιησούς διακήρυξε την θεότητά Του.

Ακόμη, ο Ιησούς διακήρυξε την αδιάσπαστη ενότητά του ως Θεός με τον Πατέρα, όταν είπε: «Εάν δεν κάμνω τα έργα του Πατρός μου, μη πιστεύετε εις εμέ· αλλ’ εάν κάμνω, αν και εις εμέ δεν πιστεύητε, πιστεύσατε εις τα έργα· δια να γνωρίσητε και πιστεύσητε, ότι ο Πατήρ είναι εν εμοί, και Εγώ εν Αυτώ» (Ιωάν. 10:37-38). Εδώ δηλώνει ο Κύριος ότι κάνει τα έργα του Πατέρα, δηλαδή έχει την ικανότητα να κάνει ό,τι έργα μπορεί να κάνει ο Πατέρας. Ο Ιησούς έκανε στη Γη τα έργα που μόνο ο Θεός μπορεί να κάνει, διότι ως Θεός ήταν απόλυτα ενωμένος με τον Πατέρα. Προσέξτε ότι όχι μόνο ο Πατέρας ήταν μέσα στον Ιησού, αλλά και ο Ιησούς ήταν μέσα στον Πατέρα, ο οποίος έχει τον θρόνο του στον Ουρανό (Ματθ.6:9)! Ο Ιησούς αν και ως άνθρωπος ήταν περιορισμένος στη Γη, ως Θεός ήταν μέσα στον Πατέρα, στον ουρανό! Και αυτή η αδιάσπαστη ενότητα του Πατέρα και του Υιού συνεχίστηκε ακόμα κι όταν ενσαρκώθηκε ο Ιησούς, χωρίς ΠΟΤΕ να πάψει να υπάρχει. Επειδή διακήρυξε την θεότητά του ο Ιησούς, γι’ αυτό, «Εζήτουν λοιπόν πάλιν να πιάσωσιν αυτόν» (Ιωάν.10:39)!

Θανατώθηκε επειδή διακήρυξε ότι είναι Θεός!

Και τελικά η θεότητα του Ιησού έγινε η αιτία της θανάτωσής Του. Διαβάζουμε στον Μάρκο (14:61-64): «Ο αρχιερέας τον ρωτούσε ξανά, λέγοντάς του: Εσύ είσαι ο Χριστός, ο Υιός του Ευλογητού; Και ο Ιησούς είπε: Εγώ είμαι, και θα δείτε τον Υιό του ανθρώπου να κάθεται στα δεξιά της δύναμης, και να έρχεται μαζί με τα σύννεφα του ουρανού. Και ο αρχιερέας, ξεσχίζοντας τα ιμάτιά του, λέει: Τι ανάγκη έχουμε πλέον από μάρτυρες; Ακούσατε τη βλασφημία, τι σας φαίνεται; Κι εκείνοι όλοι τον κατέκριναν, ότι είναι ένοχος θανάτου». Δείτε επίσης το κατά Ιωάννη (19:7). Ο ισχυρισμός του Ιησού ότι είναι ο Υιός του Θεού ισοδυναμούσε με τον ισχυρισμό ότι είναι Θεός και ίσος με τον Θεό! Έτσι το καταλάβαιναν οι ακροατές Του και γι’ αυτό θεωρούσαν ότι βλασφημεί και θέλανε να τον θανατώσουν! Ενώ ο Κύριος ΔΕΝ τους διόρθωσε, αν θεωρούσε ότι τον παρανοούσαν. Γιατί ο Ιησούς ήταν ταυτόχρονα Υιός του Θεού και Υιός του ανθρώπου (Ματθ. 16:13,16). Η φράση «Υιός του ανθρώπου» δείχνει την ανθρώπινη φύση του, και η φράση «Υιός του Θεού» φανερώνει την θεϊκή του φύση.

Πεθαίνει ο Θεός;

Οπωσδήποτε δεν πεθαίνει ο Θεός. Όμως κανείς δεν ισχυρίζεται ότι πέθανε η θεία φύση πάνω στον σταυρό. Ο Ιησούς πέθανε ως προς την ανθρώπινη κι όχι βέβαια ως προς την θεϊκή φύση. Αλλά επειδή ο Ιησούς δεν ήταν μόνο άνθρωπος, αλλά και Θεός, η Αγία Γραφή μας λέει ότι Αυτός που πέθανε στον σταυρό ήταν ο Θεός: «Προσέχετε, λοιπόν, στον εαυτό σας, και σε ολόκληρο το ποίμνιο, στο οποίο το Άγιο Πνεύμα σας έβαλε επισκόπους, για να ποιμαίνετε την εκκλησία του Θεού, που απέκτησε με το ίδιο του το αίμα» (Πράξεις 20:28). Εδώ μαθαίνουμε το καταπληκτικό ότι αυτός που έχυσε το αίμα του πάνω στον σταυρό ήταν ο ίδιος ο Θεός! Κι ας προσπαθούν οι άνθρωποι της πλάνης να το διαστρεβλώσουν το εδάφιο αυτό. Οι αρνητές της θεότητας του Χριστού ισχυρίζονται ότι το εδάφιο πρέπει να λέει «δια του αίματος του δικού του Υιού». Όμως ούτε το κριτικό κείμενο έχει την λέξη «Υιός», ούτε τα αρχαία χειρόγραφα της Καινής Διαθήκης! Απλά το εκκλησιαστικό κείμενο λέει «να ποιμαίνετε την εκκλησία του Κυρίου και Θεού, που την έκανε δική του με το αίμα του» (ΝΔΜ) και το κριτικό κείμενο «να ποιμαίνετε την εκκλησία του Θεού, την οποία απόχτησε με το αίμα το δικό του». Το συμπέρασμα είναι αναπόφευκτο: ο Ιησούς που πέθανε πάνω στον σταυρό ήταν ο ίδιος ο Θεός! 

Αυτό το επιβεβαιώνει και η εκπλήρωση μιας προφητείας: «Και θέλω εκχέει επί τον οίκον Δαβίδ, και επί τους κατοίκους της Ιερουσαλήμ, πνεύμα χάριτος και ικεσιών, και θέλουσιν επιβλέψει προς εμέ, τον οποίον εξεκέντησαν» (Ζαχαρίας 12:10). Αυτά τα λέει ο Κύριος (εδάφιο1), δηλαδή ο Γιαχβέ, ο Θεός του Ισραήλ. Και λέει ότι ΕΞΕΚΕΝΤΗΣΑΝ ΑΥΤΟΝ οι Ισραηλίτες! Δηλαδή εξεκέντησαν τον Κύριο τον Θεό τους. Ερχόμενοι στην Καινή Διαθήκη, μαθαίνουμε στον Ιωάννη (19:33-37) ότι η προφητεία αυτή εκπληρώθηκε με τον λογχισμό του Ιησού Χριστού πάνω στον σταυρό! Και στην Αποκάλυψη (1:7) διαβάζουμε: «Ιδού, έρχεται επί των νεφελών, και θέλει ιδεί αυτόν πας οφθαλμός, και εκείνοι οίτινες εξεκέντησαν αυτόν». Άρα ο Ιησούς είναι ο Θεός που εξεκέντησαν οι Ισραηλίτες!

Για τις αμαρτίες μας, δεν πέθανε ένας απλός άνθρωπος, αλλά ο ίδιος ο Θεός. Διότι η Αγία Γραφή μας λέει ότι δεν μπορούσε κανένας άνθρωπος να εξιλεώσει άλλον άνθρωπο: «Κανένας δεν μπορεί ποτέ να εξαγοράσει αδελφό ούτε να δώσει στον Θεό λύτρο γι’ αυτόν» (Ψαλμός 49:7). Και τελικά ο Θεός ο ίδιος μπήκε στην ανθρώπινη ιστορία για να λυτρώσει τον άνθρωπο από την αμαρτία του: «Και ο Κύριος είδε, ότι δεν υπήρχε άνθρωπος, και θαύμασε ότι δεν υπήρχε εκείνος που μεσιτεύει, γι’ αυτό ο βραχίονάς του ενέργησε σωτηρία, και η δικαιοσύνη του, αυτή τον βάσταξε» (Ησαίας 59:15-16). Δεν μας έσωσε μια ανθρώπινη δικαιοσύνη, αλλά η δικαιοσύνη του ίδιου του Θεού (Β’ Κορινθίους 5:18-21, Φιλιππησίους 3:9). Όπως η Αγία Γραφή λέει, αυτός ο οποίος έδωσε τον εαυτό του για χάρη μας, για να μας λυτρώσει από κάθε ανομία, ήταν ο μεγάλος Θεός και Σωτήρας μας Ιησούς Χριστός! (Τίτος 2:13).

Εκμηδενίστηκε ο Ιησούς όσο ήταν νεκρός;

Οι διδάσκαλοι της πλάνης ισχυρίζονται ότι ο Ιησούς Χριστός εκμηδενίστηκε όταν θανατώθηκε. Όμως αυτό είναι αντίθετο από την διαβεβαίωση του Κυρίου Ιησού στους μαθητές Του: «Και μη φοβηθείτε από εκείνους που θανατώνουν το σώμα, οι οποίοι όμως δεν μπορούν να θανατώσουν την ψυχή» (Ματθαίος 10:28). Επίσης ο Ιησούς είχε πει ότι ο Υιός του ανθρώπου θα είναι τρεις μέρες και τρεις νύχτες «στην καρδιά της γης» (Ματθ. 12:40). Όμως ο τάφος όπου τοποθετήθηκε το σώμα του Ιησού δεν ήταν στην καρδιά της γης, αλλά στην επιφάνεια της γης, σε έναν κήπο (Ιωάν. 19:41-42). Τι ήταν λοιπόν τρεις μέρες και τρεις νύχτες στην καρδιά της γης, αν δεν ήταν το σώμα του; Η Αγία Γραφή μας πληροφορεί ότι ήταν η ψυχή του!  Στις Πράξεις (2:31) διαβάζουμε πως εκπληρώθηκε ο Ψαλμός (16:10) στον Ιησού: «προβλέποντας μίλησε για την ανάσταση του Χριστού, ότι η ψυχή του δεν εγκαταλείφθηκε στον άδη, ούτε η σάρκα του είδε φθορά». Το σώμα του Ιησού βρίσκονταν στον τάφο και δεν είδε φθορά, ενώ η ψυχή του βρίσκονταν στον Άδη, τον τόπο των νεκρών. Είναι ολοφάνερο από την Βίβλο, ότι ο Ιησούς ως άνθρωπος δεν εκμηδενίστηκε, διότι η προσωπικότητά του, η ψυχή του συνέχισε να ζει μετά τον θάνατο της σάρκας.

Είχε τις θείες ιδιότητες όταν ήταν άνθρωπος

Ο Ιησούς είχε Παντοδυναμία και επί της Γης, διότι τελικά ως Θεός ανάστησε τον εαυτό Του (Ιωάν.2:19-22, 10:17-18). Πώς αυτοαναστήθηκε αν ήταν μόνο άνθρωπος και αν δεν είχε τις θείες ιδιότητες ως ο ενσαρκωμένος Θεός;  Ως άνθρωπος πέθανε ο Ιησούς  και ως Θεός αυτοαναστήθηκε από τους νεκρούς! Αυτό αποδεικνύει πέραν πάσης αμφιβολίας ότι ο Ιησούς δεν είχε μόνο την ανθρώπινη φύση, αλλά και την θεϊκή, όταν έζησε πάνω στην Γη για 33 ½ χρόνια.

Επίσης ο Ιησούς είχε Παντοδυναμία και επί της Γης, διότι είχε  εξουσία ως ο Δημιουργός να επιτιμήσει τον άνεμο και να πει στην ταραγμένη θάλασσα «Σώπα, ησύχασε, και σταμάτησε ο άνεμος και έγινε μεγάλη γαλήνη» και οι μαθητές Του είπαν «Ποιος λοιπόν, είναι αυτός, που και ο άνεμος και η θάλασσα τον υπακούν;» (Μάρκ. 4: 24-33). Ενώ στο Ματθαίο διαβάζουμε ότι οι μαθητές «τον προσκύνησαν, λέγοντας: Αληθινά, είσαι Υιός του Θεού» (Ματθ. 14:33). Ενώ στην Παλαιά Διαθήκη μαθαίνουμε ότι μόνον ο Θεός είναι αυτός που «κατασιγάζει την ανεμοζάλη, και τα κύματά της σιωπούν» (Ψαλμός 107:29). Δείτε επίσης τους Ψαλμούς 65:7 και  89:9.

Ο Ιησούς είχε Πανταχού Παρουσία, διότι είπε ενώ ήταν πάνω στην Γη: «Όπου είναι δύο ή τρεις συγκεντρωμένοι στο όνομά μου, εκεί είμαι εγώ ανάμεσά τους» (Ματθ. 18:20). Και παρατηρούμε ότι ο Κύριός μας, μιλάει σε ενεστώτα διαρκείας κι όχι αόριστο ή μέλλοντα, κάτι που δείχνει ότι ενώ ήταν άνθρωπος, είχε ως Θεός την ιδιότητα της πανταχού παρουσίας.  Ένα περιστατικό πανταχού παρουσίας του Ιησού καταγράφεται στον Ιωάννη (1:47-50).

Ο Ιησούς αν και ως άνθρωπος είχε περιορισμένη γνώση (Μάρκ. 13:32), ως Θεός γνώριζε τα πάντα (Ιωάν. 2:24-25, 16:30, 21:17), δηλαδή είχε Παντογνωσία. Ως παντογνώστης Θεός ο Ιησούς μπορούσε να διακηρύττει την μοναδική γνώση που είχε: «Κανένας δεν γνωρίζει τον Υιό παρά μονάχα ο Πατέρας, ούτε τον Πατέρα γνωρίζει κάποιος, παρά μονάχα ο Υιός, και σε όποιον ο Υιός θέλει να τον αποκαλύψει» (Ματθ. 11:27). Ο Ιησούς ως Θεός και παντογνώστης γνωρίζει βέβαια την ημέρα της Δεύτερης Έλευσής Του. Διότι μαθαίνουμε στον Ζαχαρία (14:5-7): «Και ο Κύριος ο Θεός σου θα’ ρθει, και μαζί σου όλοι οι άγιοι. Και κατά την ημέρα εκείνη, το φως δεν θα είναι λαμπρό ούτε συσκοτεινιασμένο, αλλά θα είναι μια ημέρα που είναι γνωστή στον Κύριο». Ο Κύριος ο Θεός που θα έρθει είναι ο Ιησούς στην Δεύτερη Έλευσή Του. Και εκείνη η μέρα είναι γνωστή στον Κύριο που θα έρθει! Δεν ήταν δυνατόν άλλωστε ο Ιησούς να μην γνωρίζει πότε θα έρθει, διότι αυτός είναι η ίδια η Σοφία του Θεού (Α’ Κορ.1:24) και  σε Αυτόν «είναι κρυμμένοι όλοι οι θησαυροί της σοφίας και της γνώσης» (Κολ.2:3).

Επίλογος

Γι’ αυτό ο απόστολος Παύλος μας προειδοποιεί: «Βλέπετε μη σας εξαπατήσει κάποιος διαμέσου της φιλοσοφίας και της μάταιης απάτης, σύμφωνα με την παράδοση των ανθρώπων, σύμφωνα με τα στοιχεία του κόσμου, και όχι σύμφωνα με τον Χριστό. Επειδή, μέσα σ’ αυτόν κατοικεί ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΠΛΗΡΩΜΑ ΤΗΣ ΘΕΟΤΗΤΑΣ ΣΩΜΑΤΙΚΑ» (Κολ. 2:8-9). Μην πλανιέστε με φιλοσοφικές αναλύσεις του προσώπου του Ιησού. Αυτός ενώ είναι τέλειος άνθρωπος, ταυτόχρονα είναι ΤΕΛΕΙΟΣ ΘΕΟΣ, διότι σ’ αυτόν κατοικεί όλο το πλήρωμα της θεότητας σωματικά! 

Read more