Ο ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΕΛΞΗΣ. - ΠΩΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ;

Τα τελευταία χρόνια πολλά λέγονται για το «Νόμο της Έλξης», ιδίως μετά την κυκλοφορία του βιβλίου και της ταινίας «Το Μυστικό».

Πολλοί είναι αυτοί που τον έχουν εφαρμόσει επιτυχημένα , αλλά υπάρχουν και πολλοί άλλοι που δεν πέτυχαν απολύτως κανένα αποτέλεσμα, και τα παράτησαν απογοητευμένοι.

Γιατί ο «Νόμος της Έλξης» μερικές φορές δεν λειτουργεί;

Αυτό είναι δυσάρεστο, αλλά καθόλου περίεργο.

Αν θέλουμε αυτός ο Νόμος να λειτουργήσει αποτελεσματικά, ας μην θεωρούμε ότι είναι μια δύναμη που υπάρχει έξω από εμάς. 

Δεν προσπαθούμε να «έλκουμε» κάτι που είναι έξω από εμάς – κάτι που δεν το έχουμε και μας λείπει.

Αν τον κατανοήσουμε σωστά, ο «Νόμος της ΄Έλξης» δεν είναι κάτι άλλο από τον τρόπο έκφρασης της πραγματικής μας φύσης.

Αυτό σημαίνει ότι αντί να ελκύουμε κάτι που υπάρχει έξω από εμάς, εκφράζουμε την ευχή και την επιθυμία να φέρουμε στην επίγνωσή μας κάτι το οποίο είναι ήδη τμήμα του δυναμικού της φύσης μας.

Πως λειτουργεί, λοιπόν, αυτή η διαδικασία πρακτικά;

Βασίζεται στην αλήθεια, ότι είμαστε αναπόσπαστες όψεις της Πηγής, της Θείας Πρόνοιας, του Θεού, όλων όσων υπάρχουν τώρα, στο παρελθόν, αλλά και για πάντα, (σύμφωνα με την ανθρώπινη αντίληψη για τον χρόνο). Γι αυτό το λόγο τα πάντα βρίσκονται ήδη μέσα μας, στην διάθεσή μας να ανασυρθούν στην συνειδητότητά μας, και να υλοποιηθούν έτσι και σαν καταστάσεις που βιώνουμε.

Ο Θεός είναι το Όλον, το Ένα.

Είμαστε τμήμα του Θεού, άρα σαν τον Θεό είμαστε Όλον.

Όπως οποιοδήποτε στοιχείο του ολογράμματος περιέχει και συμπεριλαμβάνει το Όλον, έτσι κι εμείς περιέχουμε και συμπεριλαμβάνουμε και Είμαστε το Όλον.

Αυτό εννοούσε ο Ιησούς όταν έλεγε:

«Και ο Ιησούς είπε σε αυτόν, Πήγαινε τον δρόμο σου, η πίστη σου σε κατέστησε ολοκληρωμένο». – Ματθαίος 10:52.

Η αληθινή σημασία αυτού είναι ότι η δύναμη της αληθινής Πίστης έκανε τον άνθρωπο που θεράπευσε ικανό να συνειδητοποιήσει την Ολότητά τους, και η Ολότητα δεν έχει καμιά έλλειψη, συμπεριλαμβανομένης και της υγείας.

Αυτό σημαίνει ότι πολύ απλά οτιδήποτε μπορούμε να βάλουμε με το μυαλό μας είναι ήδη τμήμα της Ολότητάς μας. 

Εφόσον ισχύει αυτό, το μόνο που χρειάζεται να κάνουμε είναι να εκφράσουμε οποιαδήποτε επιθυμία, η οποία είναι ήδη τμήμα δικό μας, και να την επικαλεστούμε να ανέλθει στην επίγνωσή μας και να υλοποιηθεί στην ζωή μας.

Με άλλα λόγια, απλά γινόμαστε Γνώστες, και ως εκ τούτου βιώνουμε μια πλευρά της Θεϊκής Ολότητάς μας.

Όμως, πρέπει να προσέξουμε και κάτι άλλο.

Σαν όψεις της Πηγής, αλλά όχι η Πηγή με απόλυτους όρους, δεν έχουμε έμφυτη δύναμη να εκπληρώσουμε αυτή την Έκφραση από μόνοι μας, ξεκομμένοι από το Όλον.

Η δύναμη στην οποία έχουμε πρόσβαση είναι άπειρη, απεριόριστη, απέραντη και ρέει μέσα από μας προερχόμενη από την Πηγή, δίνοντας ενέργεια και ισχύ στην Έκφραση του δυναμικού μας μέσα από τις σκέψεις μας, τα συναισθήματα, τα οποία με την σειρά τους εκπληρώνονται και υλοποιούνται σε κάτι χειροπιαστό. 

Και ο Ιησούς δίδασκε αυτή την Αλήθεια, επανειλημμένα στους μαθητές του:

«Αποκρίθηκε τότε ο Ιησούς και τους είπε: «Σας διαβεβαιώνω ότι δεν μπορεί ο Υιός να πράττει από τον εαυτό του τίποτα εάν δεν βλέπει τον Πατέρα να πράττει. Υπάρχει απόλυτη ομοφωνία μεταξύ του Πατρός και Υιού, διότι εκείνα που ενεργεί ο Πατέρας, κατά τον αυτόν τρόπο, τα ίδια πράττει και ο Υιός.» -- Ιωάννης 5:19

Ο «Υιός» είναι ο καθένας μας σαν Έκφραση του «Πατέρα», του Θεού.

Ο Ιησούς, επίσης είπε:

«Δεν πιστεύεις ότι εγώ είμαι αχώριστα ενωμένος με τον Πατέρα, ότι είμαι και μένω μέσα στον Πατέρα και ότι ο Πατέρας είναι και μένει μέσα σε μένα; Ακριβώς επειδή είμαι ενωμένος με τον Πατέρα, τα λόγια, τα οποία εγώ σας διδάσκω, δεν τα λέγω από τον εαυτό μου, αλλά ο Πατέρας, ο οποίος διαμένει μέσα σε μένα, ενεργεί δι εμού όλα αυτά τα θαυμαστά έργα, που βλέπετε και ακούετε. 

Να παραδεχτείτε, λοιπόν, ότι εγώ μένω εις τον Πατέρα και ο Πατέρας μένει εις εμέ. Πιστέψατε τουλάχιστον χάρη στα έργα μου. Σας διαβεβαιώνω ότι εκείνος που πιστεύει εις εμέ θα κάνει, χάρη σ’ αυτή την πίστη του, τα μεγάλα και θαυμαστά έργα τα οποία εγώ κάνω και ακόμη μεγαλύτερα από αυτά, γιατί εγώ πορεύομαι προς τον Πατέρα μου.» -- Ιωάννης 14:10 – 14

Πολύ σημαντικές και αποκαλυπτικές δηλώσεις.

Ο Ιησούς λέει ότι αυτός, άρα κι εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα από μόνοι μας, και ότι είναι ο «Πατέρας», με άλλα λόγια η Ενέργεια της Πηγής, ο Θεός που εκφράζεται μέσα από εμάς και κάνει τα «Έργα».

Όταν λέει «γιατί εγώ πορεύομαι προς τον Πατέρα μου», εννοεί ότι εκφράζεται όπως ο «Πατέρας», αντλώντας έτσι δύναμη από τον «Πατέρα» για να φέρει μια όψη του Όλου στην εμπειρική πραγματικότητα. 

Επίσης αποκαλύπτει την μεγάλη Αλήθεια ότι όσο αναπτυσσόμαστε πνευματικά δεν θα κάνουμε μόνο τα «θαύματα» που αποδίδονται στον Ιησού, αλλά θα προχωρήσουμε ακόμα περισσότερο και θα εκφράσουμε ακόμα σπουδαιότερα πράγματα – ίσως πέρα από την ικανότητα αντίληψης τον περισσότερων ανθρώπων σε αυτό το στάδιο ανάπτυξης.

Το συμπέρασμα, λοιπόν, είναι:

Σαν αναπόσπαστες όψεις του Θεού, ο Οποίος είναι το Όλον, και συμπεριλαμβάνει τα πάντα μέσα στην Δημιουργία, έτσι κι εμείς – φτιαγμένοι κατ’ εικόνα του Θεού – είμαστε Όλον, επίσης συμπεριλαμβάνουμε τα πάντα μέσα στον Δημιουργία, και άρα το μόνο που κάνουμε είναι να εκφράσουμε τις ευχές, τις ανάγκες και τις επιθυμίες μας μέσα στην παρούσα δόνηση της συνειδητότητάς μας αντλώντας δύναμη από και μέσα από τον Θεό, χωρίς τον Οποίο τίποτα δεν θα ήταν δυνατό.

Ακριβώς όπως μια λυχνία φωτός δεν μπορεί να δώσει φως αν δεν είναι συνδεδεμένη

με την πρίζα, έτσι κι εμείς δεν μπορούμε να ελκύσουμε, να «εκφράσουμε το δυναμικό μας, χωρίς να είμαστε «συνδεδεμένοι» με την Πηγή μας από την οποία αντλούμε την Δύναμη.

Όσο εξελισσόμαστε κερδίζουμε την ικανότητα να εκφράζουμε όλο και περισσότερο το Όλον, μέχρι τελικά, όσο πλησιάζουμε την Πηγή μας, να μπορούμε να εκφράσουμε – να ελκύσουμε – σχεδόν τα πάντα

Read more

Πραγματικότητα με τις Φυσαλίδες σε νερό…

Μυστικά σε κοινή θέα εμπρός μας… Παρατηρήστε το ποτήρι αυτό… Η εικόνα που βλέπετε η οποία δείχνει ένα ποτήρι γεμάτο με νερό, είναι χωρισμένη σε τέσσερα μέρη… και γύρω από το ποτήρι υπάρχει κενός κι αόρατος αέρας… Δείτε τώρα το κάτω αριστερό μέρος του… Στο σημείο εκείνο του ποτηριού, υπάρχει νερό αλλά αν το ξεχωρίσεις από τα άλλα τρία κομμάτια του δεν θα μπορείς να πεις αν το ποτήρι περιέχει εκεί νερό ή είναι άδειο… Αν αφαιρέσεις τα δύο επάνω τμήματα της εικόνας όπου βλέπουμε την επιφάνειά του και καταλαβαίνουμε οτι υπάρχει νερό μέσα στο ποτήρι, στο κάτω μέρος του είναι δύσκολο να το αντιληφθείς; Μάλιστα κάτω δεξιά αν δεν υπήρχαν οι φυσαλίδες του αέρα -όπως και στο αριστερό του μέρος- θα ήταν επίσης αδύνατο να αντιληφθείς την ύπαρξη του νερού μέσα στο ποτήρι… 

Έχουμε λοιπόν ένα εντελώς διαφανές ποτήρι, γεμάτο με ένα εντελώς καθαρό και διαφανές νερό στο κέντρο ενός χώρου γεμάτου από αόρατο αέρα… Όταν όμως ο αέρας προσπαθήσει να περάσει μέσα από το νερό και δημιουργήσει φυσαλίδες, τότε αυτόματα γίνονται ορατά και τα δύο… και το διαφανές νερό αλλά και ο αόρατος αέρας… Και αυτό μέσω της φυσαλίδας… Ενώ δηλαδή ένα ήρεμο ποτήρι με νερό, εμποδίζει τις αισθήσεις μας να αντιληφθούν την ύπαρξη του νερού στο ποτήρι και του αέρα γύρω του, αν ο αέρας με κάποιο τρόπο περάσει μέσα από το νερό, για παράδειγμα με τη μορφή φυσαλίδων, τότε τα κάνει ορατά και τα δύο… Και το νερό αλλά και τον αέρα…

Τώρα φαντασθείτε τον κόσμο μας σαν ποτήρι, το νερό σαν ενεργειακή πληροφορία στο χώρο, δηλαδή σαν τη συνειδητότητα και το σώμα με τις αισθήσεις μας σαν μια ενεργειακή και αόρατη φυσαλίδα… Τόσο ο κόσμος μας όσο και η συνειδητότητα είναι αόρατα σε μας και μόνο η παρουσία μας μέσα στον κόσμο κάνει τα πάντα ορατά... Η κάθε φυσαλίδα θεωρεί οτι ολόκληρος ο κόσμος (της) είναι μονάχα το ποτήρι, όταν τη βγάλεις όμως από μέσα, ο κόσμος επιστρέφει πάλι στη αιώνια αορατότητά του… Επιστρέφει σε αυτό που είναι… Εικονικός και ανύπαρκτος…

Read more

sos ΠΡΟΣΟΧΗ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΦΡΑΓΜΑΤΑ

Δεν υπάρχει ένα, αλλά πολλά επίπεδα ταυτότητας για ένα άτομο, και δεν έχει νόημα να αποφανθεί κάποιος αν κάποιο επίπεδο είναι «σωστότερο», «ακριβέστερο», ή πιο «αληθινό». συνοπτικά εχουμε πέντε κύριους τύπους ή επίπεδα ταυτότητας, αφήνοντας να εννοηθεί ότι υπάρχουν ποικιλίες/ αποχρώσεις (κάτι σαν το φάσμα του ουράνιου τόξου).

Έτσι λοιπόν, η φυσιολογική μας συνειδητότητα (δηλαδή αυτό που φέρνει πρόχειρα στο νου του ο καθένας όταν προσπαθεί να απαντήσει στο ερώτημα «Ποιος είμαι;») δεν είναι παρά ένας τύπος μέσα σ’ ένα σύνολο διαφορετικών μορφών συνειδητότητας. Η πιο διευρυμένη μορφή είναι η «κοσμική» ή «ενοποιημένη» συνείδηση. Ωστόσο, «τεμαχίζουμε» την εμπειρία μας και υψώνουμε φράγματα (διαχωριστικές γραμμές) στη συνείδησή μας, γύρω από τα οποία στήνονται «διαμάχες» (συγκρούσεις, άγχη, οδύνες, απελπισίες), γεγονός που οδηγεί στην αποξένωση από τον ίδιο μας τον εαυτό και στη δέσμευση ενέργειας. Η αντίστροφη πορεία (διεύρυνση της συνείδησης με την υπέρβαση των φραγμάτων) οδηγεί στην απελευθέρωση και την αυτοπραγμάτωση. 

Ποιοι είναι οι γνωστότεροι τρόποι με τους οποίους οι άνθρωποι ορίζουν τις διαχωριστικές γραμμές; 

Η πιο συχνή διαχωριστική γραμμή είναι αυτή του δέρματος: το παγκόσμιο αποδεκτό όριο της διαχωριστικής γραμμής εαυτός/μη εαυτός. Ένα ακόμα όριο μέσα στον συνολικό οργανισμό είναι ο δυαδισμός ψυχής και σώματος (η βάση του δυτικού πολιτισμού). Τέλος, το άτομο πολλές φορές τοποθετεί διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα σε όψεις της δικής του ψυχής. Εκεί, η γραμμή πυρός βρίσκεται μέσα στην ίδια του την «ψυχή, γιατί ταυτίζεται μόνο με ορισμένες όψεις της ψυχής του (με την περσόνα), ενώ αισθάνεται το υπόλοιπο τμήμα της σα «μη εαυτό», μια ξένη απόμακρη και τρομακτική περιοχή (σκιά, ΑΔΗΣ) 

Το άτομο έχει τη δυνατότητα να χαρτογραφήσει ξανά την ψυχή του και να βρει μέσα του περιοχές που θεωρούσε απίθανες, ανέφικτες ή ανεπιθύμητες. Εφόσον διαφορετικός τρόπος προσέγγισης είναι κάθε φορά ο κατάλληλος για να υπάρξει πρόσβαση σε διαφορετικό επίπεδο, υπάρχει και σύντομη αναφορά στις προσπάθειες του ανθρώπου να μελετήσει αλλά και να θεραπεύσει τις διαφορετικές «αποξενώσεις» του εαυτού, π. χ. η ψυχανάλυση, η διαδραστική ανάλυση, η ψυχολογία του εγώ, αφορούν το φράγμα που διαχωρίζει το «εγώ» στη σκιά και στην περσόνα, η θεραπεία «Γκεστάλτ», η υπαρξιακή ανάλυση, η λογοθεραπεία, η βιοενεργητική ανάλυση κλπ. είναι οι κατάλληλοι τρόποι πρόσβασης στο διαχωρισμό του συνολικού οργανισμού σε «νου» και «σώμα», ενώ η ψυχολογία του Γιουνγκ και οι ανατολικές φιλοσοφίες (ινδουισμός βεντάτα, μαχαγιάνα, εσωτερικός ισλαμισμός, εσωτερικός χριστιανισμός, ταοϊσμός, ιουδαϊσμός κ.α.) στοχεύουν στη ενοποιημένη συνείδηση (εδώ το άτομο νιώθει πως είναι ένα με το σύμπαν, ο πραγματικός του εαυτός ταυτίζεται με ολόκληρη τη δημιουργία). Η ενοποιημένη ή κοσμική συνείδηση, είναι, κατά τον συγγραφέα η φύση και η ουσιαστική κατάσταση όλων των αισθανόμενων όντων.

Οποιαδήποτε διαχωριστική γραμμή είναι και μια γραμμή πυρός. Κάθε τύπος θεραπείας λοιπόν, προσπαθεί να διαλύσει ένα ιδιαίτερο τύπο φράγματος, ή κάποιο κόμπο μέσα στη συνείδηση. Η σύγκριση των διαφορετικών ειδών θεραπείας αποκαλύπτει τους διαφορετικούς τύπους φραγμάτων που υψώνονται στη συνείδηση. Πολλά από τα συστήματα και τις ψυχολογικές και θρησκευτικές θεωρίες φαίνεται να αντικρούουν το ένα το άλλο, αλλά σύμφωνα με τον Wilber, οι διαφορετικές προσεγγίσεις δεν αντιμάχονται η μια την άλλη, απλώς αντανακλούν τις διαφορές που υπάρχουν ανάμεσα στα επίπεδα του φάσματος της συνείδησης. 

Στη φύση δεν υπάρχουν φράγματα, αλήθεια ή ψέμα, καλό ή κακό, σωστό ή λάθος, όρια ή διαχωριστικές γραμμές. Η φύση δε γνωρίζει τίποτα από τον κόσμο των αντιθέτων στον οποίο ζουν οι άνθρωποι. Η γλώσσα μας, ακόμα και η ονοματοθεσία, αποτελεί μια διαχωριστική γραμμή, μια κατασκευή αντιθέτων (φραγμάτων). Ζούμε σ’ έναν κόσμο αντιθέσεων γιατί η ζωή έχει γίνει μια διαδικασία κατασκευής διαχωριστικών γραμμών. Καθοριστική για τη συνείδηση είναι η διαχωριστική γραμμή καλού/ κακού (που παραπέμπει στο προπατορικό αμάρτημα).

Τα περισσότερα από τα προβλήματά μας είναι προβλήματα φραγμάτων. Ο τρόπος με τον οποίο αγωνιζόμαστε συνήθως για να επιλύσουμε αυτά τα προβλήματα είναι η προσπάθειά μας να απαλείψουμε το ένα μέλος του ζεύγους. Προσπαθούμε π.χ. να εξαφανίσουμε το κακό, το φόβο, την αδυναμία κλπ., κι έχουμε την τάση να αντιμετωπίζουμε το φράγμα σαν να είναι κάτι πραγματικό. «Ο παράδεισος ερμηνεύεται γενικά όχι σαν σημείο υπέρβασης των αντιθέτων, αλλά σαν τόπος συσσώρευσης όλων των θετικών τμημάτων των ζευγών των αντιθέτων». Ωστόσο, όλα τα αντίθετα (μέρα/ νύχτα, επιτυχία/ αποτυχία, ζωή/ θάνατος, καλό/ κακό, παρελθόν/ μέλλον, υποκείμενο/ αντικείμενο, δομή/λειτουργία κ.α.), - πέραν του ότι «το θετικό ορίζεται μόνο με όρους του αρνητικού» - μοιράζονται μεταξύ τους μια υπονοούμενη ταυτότητα (όπως το κοίλο και το κυρτό, ή η αγορά και η πώληση, είναι αδιαίρετες όψεις του ίδιου συμβάντος). Τα αντίθετα μπορούν να γίνουν συμπληρωματικές όψεις της μίας και αυτής πραγματικότητας (Βον Μπερτάλανφι). 

Η εσωτερική ενότητα των αντιθέτων είναι μια ιδέα που τη συναντάμε συχνά στους μυστικιστές Ανατολής και Δύσης. Αλλά και στη σύγχρονη φυσική, η κίνηση και η αδράνεια, το κύμα και το σωματίδιο, η μάζα και η ενέργεια είναι συμπληρωματικές ή διαφορετικές όψεις του ίδιου συμβάντος. 

Η πραγματικότητα λοιπόν, δε βρίσκεται στον έναν από τους δυο πόλους των αντιθέτων, αλλά στην ενότητά τους. Το αντίθετο είναι σαν να προσπαθούμε να κατανοήσουμε ένα κύμα με κορυφές μόνο αλλά χωρίς πυθμένες. Έτσι και σε συναισθηματικό επίπεδο, την ευχαρίστηση π.χ. δε μπορούμε να την αντιληφθούμε αν δεν αντιλαμβανόμαστε το πόνο και τη δυσκολία. Όπως λέει ο Ουάιτχεντ, χαρά και πόνος είναι απλά η αδιαίρετη κορυφή και ο πυθμένας του μοναδικού κύματος της συνείδησης. Πέρα απ’ αυτό όμως, υπάρχει ένα συναίσθημα που περιλαμβάνει και τα δυο.

Ο άνθρωπος που θέλει να απελευθερωθεί από την ψευδαίσθηση των αντιθέτων, δε βάζει πια το ένα αντίθετο να παλεύει με το άλλο, αλλά αναζητά ένα κέντρο συνείδησης που να τα υπερβαίνει και τα δυο. («Η απελευθέρωση δεν είναι απελευθέρωση από το αρνητικό, αλλά απελευθέρωση από όλο το ζεύγος των αντιθέτων». 

Όταν ο βουδιστής λέει ότι η πραγματικότητα είναι κενή, εννοεί κενή από φράγματα. Δεν εννοεί ότι όλες οι οντότητες απλά εξαφανίζονται, αφήνοντας πίσω τους ένα αγνό κενό από τίποτα, μια αδιαφοροποίητη μονιστική ανοησία. Δεν αρνείται τον κόσμο της πολλαπλότητας. Όλα τα πράγματα - όπως όλα τα αντίθετα - εμφανίζονται αλληλεξαρτώμενα και αλληλοδιαπερόμενα. 

Η αποκάλυψη της χωρίς φράγματα πραγματικότητας, σημαίνει απλά να δούμε όλα τα φράγματα σαν ψευδαισθήσεις. Με αυτό τον τρόπο η διαμάχη δεν επιλύεται αλλά διαλύεται.

Εφόσον η γλώσσα μας είναι γλώσσα φραγμάτων, ο μυστικιστής αντιμετωπίζει μεγάλες δυσκολίες να περιγράψει την ανείπωτη εμπειρία της ενοποιημένης συνείδησης. Γλώσσα χωρίς φράγματα δεν είναι γλώσσα, κι έτσι από τη φύση της η δομή οποιασδήποτε γλώσσας δε μπορεί να συλλάβει τη φύση της ενοποιημένης συνείδησης. Για τον μυστικιστή ο εαυτός είναι μια ψευδαίσθηση, δε μπορούμε να δούμε τον «Απόλυτο Παρατηρητή», τον εσώτερο εαυτό∙ «δε μπορώ να έχω την εμπειρία του, γιατί είναι κάθε πράγμα που αντιλαμβάνομαι ως εμπειρία», γιατί «το σώμα μου είναι ο κόσμος και αυτό που κοιτάζω έξω από μένα είναι, ό, τι βλέπω μέσα μου». Η άποψη αυτή συνάδει με τη διαπίστωση της σύγχρονης επιστήμης ότι «ο παρατηρητής επηρεάζει το παρατηρούμενο/πείραμα κλπ.» 

Στη διερεύνηση της περιοχής «δίχως φράγματα», ο συγγραφέας κάνει πάλι αναφορά και στη σύγχρονη επιστήμη, όπου με τη θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν και της αβεβαιότητας του Χάιζενμπεργκ τα κλασικά φράγματα της παλαιάς φυσικής συντρίφτηκαν. 

Σύγκλιση στον ανατολικό και δυτικό τρόπο σκέψης υπάρχει και όσο αφορά το χρόνο: ο θεμελιωτής της κβαντομηχανικής Έρβιν Σρέντιγκερ είπε «αιώνια και παντοτινά υπάρχει μόνο το τώρα, το ένα και το ίδιο τώρα. Το παρόν είναι η μοναδική κατάσταση που δεν έχει τέλος».

Η αιωνιότητα δεν είναι η συνείδηση του χρόνου που διαρκεί για πάντα, αλλά η συνείδηση χωρίς χρόνο, το άχρονο. Το να ζει κανείς στο άχρονο παρόν, δεν έχει καμιά σχέση με το ψυχολογικό τέχνασμα της λησμονιάς του χθες και του αύριο. Ο μυστικιστής λέει ότι δεν αγνοούμε το παρελθόν και το μέλλον, αλλά το παρελθόν και το μέλλον είναι ψευδαισθητικά προϊόντα του συμβολικού φράγματος που χτίσαμε πάνω στο αιώνιο τώρα. Η άμεση συνείδηση είναι άχρονη (όπως π.χ. η ακοή). Με λίγα λόγια κανείς δεν μπορεί να χρησιμοποιεί τον χρόνο για να βγει έξω από τον χρόνο. Η προσπάθεια εστίασης της προσοχής στο παρόν απαιτεί κάποιο …μέλλον. Γι’ αυτό δε μπορούμε βέβαια να καταστρέψουμε το χρόνο μέσα από το χρόνο, δε μπορούμε να καταστρέψουμε τις ψευδαισθήσεις μας, μόνο να τις αναγνωρίσουμε. 

Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει ότι δεν γνωρίζουμε ποτέ το ίδιο το παρελθόν, γνωρίζουμε μόνο τις αναμνήσεις του παρελθόντος και αυτές οι αναμνήσεις υπάρχουν μόνο ως παρούσα εμπειρία. Η συνείδηση του χρόνου οφείλεται στη μνήμη. Η μνήμη είναι από μόνη της μια παρούσα εμπειρία. Το άτομο προσκολλάται στη μνήμη του σα να είναι αληθινή, ενώ η μνήμη είναι απλά ένα τμήμα της παρούσας εμπειρίας. 

Το «αιώνιο παρόν» των μυστικιστών (nunc stans) είναι η χωρίς φράγμα στιγμή. Δεν έχει φράγματα επειδή το παρελθόν σαν μνήμη και το μέλλον σαν προσδοκία βρίσκονται μέσα του και όχι γύρω του. Είναι ελεύθερος να σκεφτεί το παρελθόν και το μέλλον, αλλά αυτή καθαυτή η σκέψη είναι παρόντα συμβάντα. Το πρόβλημα που παραμένει είναι ότι ταυτιζόμαστε με τις αναμνήσεις αυτές σα να ενσωματώνουν τη γνώση ενός πραγματικού παρελθόντος. 

«Γιατί να υπάρχει πρωταρχικό φράγμα;» ή «τι υπήρχε πριν;» Αν υπάρχει όμως μια αιτία για το πρωταρχικό φράγμα ( προπατορικό αμάρτημα, Μπιγκ Μπαγκ κλπ.), τότε αυτή θα είναι το νέο πρωταρχικό φράγμα. Η μόνη απάντηση, όπως λέει ο συγγραφέας, είναι πως δεν υπάρχει γιατί.

Στη διαδικασία δημιουργίας των φραγμάτων σε όλο το φάσμα της συνείδησης, όπως προειπώθηκε, ο άνθρωπος ταυτίζεται ενίοτε με ολόκληρη (ψυχή/σώμα) την ψυχοφυσική του ύπαρξη. Το επίπεδο συνείδησης όπου η ταυτότητα του ατόμου βρίσκεται στο επίπεδο του συνολικού οργανισμού ονομάζεται κένταυρος (ο κένταυρος δεν είναι ένας καβαλάρης που ελέγχει το άλογο του , αλλά ένας καβαλάρης ταυτισμένος με το άλογό του). Με τη δημιουργία του νέου «φράγματος συνείδησης» το σώμα μετατρέπεται σε ιδιοκτησία, ο αναβάτης περιορίζει το ρόλο του σώματος στο ρόλο του ηλίθιου κτήνους, του ελεγχόμενου, του αλόγου. Χάνει την επαφή με την ενότητα του σώματος και του νου, του συναισθήματος και της προσοχής που χαρακτηρίζει τον κένταυρο. Το άτομο ταυτίζεται μόνο με τις πράξεις που είναι εκούσιες κι ελεγχόμενες. Οποιοδήποτε εμπόδιο, οποιαδήποτε ένταση ή πίεση στο σώμα αποτελεί μυϊκή κατακράτηση κάποιας απαγορευμένης παρόρμησης ή συναισθήματος. Ακόμα κι αν έχουμε αποδεχτεί σκοτεινές πλευρές το εαυτού μας κι έχουμε επεκταθεί από την περσόνα στο «εγώ», ίσως αντιληφθούμε ότι κατά κάποιο τρόπο μας λείπει η αίσθηση του βάθους, ένα γεμάτο νόημα συναίσθημα.

Στο τρίτο επίπεδο το φράγμα τοποθετείται μέσα στο ίδιο το εγώ, προκαλώντας ένα διχασμό, μια διάσπαση του εγώ στη σκιά και την περσόνα. Στο επίπεδο της περσόνα, όλες οι πιέσεις είναι αποτέλεσμα προβαλλόμενων παρορμήσεων. Το άτομο, προσπαθώντας να κάνει περισσότερο αποδεκτή/υποφερτή την εικόνα του εαυτού του στον ίδιο του τον εαυτό, απαρνείται διάφορες όψεις του εαυτού του. 

Η ίδια η διαδικασία της ζωής δημιουργεί χαρά. Το νόημα (…) βρίσκεται στα εσωτερικά ακτινοβόλα ρεύματα της ύπαρξής μας και την απελευθέρωση και σχέση αυτών των ρευμάτων με τον κόσμο, τους φίλους, την ανθρωπότητα, με το ίδιο το άπειρο. 

Στο επίπεδο όπου αρχίζουμε να συλλαμβάνουμε κάποια επίγνωση που υπερβαίνει το άτομο, σε περιοχές που τις ονομάζει υπερπροσωπικές. Πρώτος ευρωπαίος ψυχολόγος που εξερεύνησε σημαντικές όψεις του υπερπροσωπικού βασιλείου ΑΛΛΑ ΤΑ ΠΗΡΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ είναι ο Γιουνγκ. Μελετώντας τη μυθική σκέψη, έδειξε ότι υπάρχουν σε κάθε μέλος της ανθρώπινης φυλής κάποιες έμφυτες ψυχικές δομές, πρωταρχικές εικόνες (αρχέτυπα). Είναι ένας τρόπος σύλληψης της πραγματικότητας, συλλογικής και υπερβατικής. Το άτομο δεν ταυτίζεται πια με το εγώ του, δεν πνίγεται από τα προσωπικά του προβλήματα, ο βαθύτερος εαυτός τα υπερβαίνει και παραμένει ανέγγιχτος. Είναι μάρτυρας των σκέψεων, συναισθημάτων, αισθημάτων και επιθυμιών. Δεν απειλείται από τρέφει, δεν το πολεμά, δεν του αντιστέκεται, το αποδέχεται και το αφήνει να κινείται όπως θέλει! Παρακολουθεί τις ελπίδες, τις επιθυμίες, τις οδύνες γνωρίζοντας ότι δεν είναι αυτό ο «πραγματικός» εαυτός. 

Η παγκόσμια ευσπλαχνία για την οποία μιλούν τόσο συχνά οι μυστικιστές πηγάζει απ' αυτόν τον τύπο υπερπροσωπικής διαίσθησης. Στο υπερπροσωπικό επίπεδο αρχίζουμε ν’ αγαπάμε τους άλλους όχι επειδή μας αγαπούν, μας προσφέρουν επιβεβαίωση, αντανακλούν τους εαυτούς μας κλπ. αλλά επειδή εκείνοι είναι εμείς. 

«Η απόλυτη κατάσταση συνείδησης», αναδεικνύεται ότι η προσέγγιση της ενοποιημένης συνείδησης είναι ανέφικτη γιατί δεν υπάρχει τρόπος να φτάσουμε σε κείνο που ήδη υπάρχει, δεν υπάρχει μονοπάτι που να οδηγεί στην τελική αλήθεια. Στην περιοχή χωρίς φράγματα τα πράγματα είναι διαφορετικά, και φαίνεται ότι συστήματα της ανατολής όπως Ταό, Ζεν κλπ. έχουν συλλάβει ότι η ενοποιημένη συνείδηση δεν είναι τόσο το ιδιαίτερο κύμα όσο το ίδιο το νερό. Δεν υπάρχει μονοπάτι προς το Απόλυτο, ούτε τρόπος να αποκτηθεί η ενοποιημένη συνείδηση.

Read more