Η ΟΛΟΣΥΝΕΙΔΗΣΗ (η
Ολική, η Ολόκληρη, η Ακέραιη, η Πλήρης Συνείδηση) είναι η ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΗ
ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, εντός της Οποίας και δια της Οποίας είναι ΔΥΝΑΤΗ κάθε «υποκειμενική»
και «αντικειμενική» κατάσταση.
Ολοσυνείδηση και το Βασίλειο του Θεού
Home
»
Είναι
Οι επιστήμες της θρησκείας
Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ
Εδώ και είκοσι πέντε αιώνες, ο Πλάτωνας θεμελίωσε την Φιλοσοφία του ΕΙΝΑΙ, φιλοσοφική σκέψη που κυριαρχεί μέχρι σήμερα στον δυτικό κόσμο. Στην πραγματικότητα ο Πλάτωνας εξάντλησε το θέμα, και όλοι εμείς οι υπόλοιποι, ακόμα και αυτοί που τον αγνοούν, απλώς κάνουμε σχόλια στην πλατωνική αντίληψη.
Σύμφωνα με τον Πλάτωνα το “τελείως είναι”, δηλαδή το Αληθινό Είναι, (το Αγαθόν) είναι πέραν του “είναι”, της ουσίας και των προσδιορισμών.
Αυτό (όπως από τον ήλιο πηγάζει το φως) πηγάζει το Είναι, (η Ουσία), που είναι η πιο αφηρημένη και η πιο κενή (χωρίς προσδιορισμούς) έννοια που ταυτίζεται με την Απλή Ύπαρξη. Από την διαφοροποίηση του Είναι προκύπτουν με διάφορους προσδιορισμούς όλα τα είναι, όλα τα όντα. Από το Είναι προκύπτει με την Αυτοσυνείδηση η υποκειμενική αντίληψη (η ψυχή, με την έννοια της νοητής ύπαρξης) και οι αντικειμενικές καταστάσεις (ο κόσμος
των όντων, των ιδεών).
Ο νοητός κόσμος λοιπόν είναι διττός: νους (η πραγματική ουσία της ψυχής) και νοητό. Αυτά είναι της ίδιας ουσίας (“είναι”) αλλά διαφοροποιούνται στους προσδιορισμούς τους και στην λειτουργία τους. Κάθε “είναι” (δηλαδή κάθε
προσδιοριζόμενο) έχει μία διπλή έννοια: “είναι”, (δηλαδή υπάρχει) και “είναι τι” (είναι κάτι, προσδιορισμός). Ο κόσμος των φαινομένων δεν είναι παρά μία αντανάκλαση του νοητού κόσμου, ένα είδωλο, ένα αντίγραφο, το οποίο δεν ανήκει στον χώρο του “είναι” αλλά του γίγνεσθαι (δηλαδή του στιγμιαίου “είναι” που διαφοροποιείται συνεχώς).
Λίγους αιώνες μετά ο Πλωτίνος, ο μεγαλύτερος σχολιαστής του Πλάτωνα θα περιγράψει με σαφήνεια τις τέσσερις σφαίρες του Είναι:
α)το Ένα, το Αληθινό Είναι, η Πηγή του παντός,
β) ο νους, η νοητική σφαίρα,
γ) η ψυχή (με την έννοια της ζωτικής αρχής),
δ) η ύλη.
Όπως για τον Πλάτωνα όλα ανήκουν στο Είναι (στο “τελείως είναι”) που πρέπει να αντιληφθεί η ψυχή (ο νοητικός πυρήνας) εγκαταλείποντας τον κόσμο των φαινομένων και τον κόσμο των νοητών, έτσι και για τον Πλωτίνο όλα ανήκουν στο Ένα, που μπορεί να προσεγγίσει ο νους εγκαταλείποντας όλες τις εξωτερικές σφαίρες του Είναι, ακόμα και την αντίληψη μίας ξεχωριστής ύπαρξης, δηλαδή κάθε νοητική δραστηριότητα.
Πολλούς αιώνες μετά τον Πλάτωνα ο Χέγκελ αντιλήφθηκε ότι το “Είναι” ταυτίζεται με το Νοείν, αντιλήφθηκε δηλαδή ότι το “Είναι” δεν είναι κάποια ουσία αλλά δραστηριότητα, ενέργεια, λειτουργία. Από το “Είναι” με την δυναμική έννοια, το Νοείν, που ταυτίζεται με το Απόλυτο Μη-Είναι (κι όχι το μη-είναι ως άρνηση του είναι), όταν διαφοροποιείται, αναδύεται ο κόσμος του Είναι (της ουσίας, του προσδιορισμού) και από την διαφοροποίηση του Είναι προκύπτει η νοητική σφαίρα της υποκειμενικής ύπαρξης και της αντικειμενικής κατάστασης. Όλα είναι νόηση. Η περαιτέρω αλλοτρίωση του πνεύματος (της συνείδησης) και ο ταυτόχρονος εκφυλισμός των νοητών σε
φαινόμενα, οδηγεί στην σφαίρα της φύσης, του υλικού κόσμου. Η απόσπαση του πνεύματος από τον κόσμο των φαινομένων, η συγκέντρωσή του από τις σκόρπιες νοητικές δραστηριότητες στην Αληθινή Ύπαρξη, στο Αληθινό Είναι, μας βγάζει τελικά έξω από τις σφαίρες του Είναι, στο Απόλυτο Είναι, όπου το Νοείν αντιλαμβάνεται πλέον την Απεραντοσύνη και την Αιωνιότητα της
Ύπαρξης.
Τον περασμένο αιώνα οι υπαρξιστές προσπάθησαν μέσα από την Δεδομένη Ύπαρξη (αυτό το “Είναι” που είμαστε και αγνοούμε το Βάθος του) να ξεχωρίσουν το Πραγματικό Είναι από όλα τα νοητικά σκουπίδια, όλες τις αδιέξοδες νοητικές διαδικασίες και τις μάταιες δραστηριότητες. Το “Είναι” που στέκεται ως Υπόβαθρο σε κάθε “σχετικό είναι” θα αποκαλυφθεί μόνο όταν εγκαταλειφθούν όλα αυτά που δεν “είναι”. Τελικά το Αληθινό Είναι αποκαλύπτεται ως Μη-Είναι, ως έλλειψη οποιασδήποτε νοητικής διεργασίας
και προσδιορισμού.
Η Αληθινή Ύπαρξη είναι τελείως έξω από την σφαίρα της ύπαρξης όπως την αντιλαμβάνονται οι κοινοί άνθρωποι, έξω από την σφαίρα της εμπειρίας, του βιώματος. Ακόμα και σήμερα η Αναζήτηση του Αληθινού Είναι, η Βίωση του
Αληθινού Είναι πέρα από τις όποιες σχετικές και τελικά άχρηστες και αδιάφορες δραστηριότητες, παραμένει το κύριο πρόβλημα της Αληθινής Φιλοσοφίας. Το “Είναι” ως υποστήριγμα κάθε ύπαρξης (οποιουδήποτε είδους ύπαρξης) είναι πάντα Παρόν και πάντα Διαθέσιμο για να το βιώσουμε. Η σπατάλη του χρόνου δεν αφορά το Άχρονο. Είτε το θέλουμε είτε όχι, μα σήμερα, μα σε δέκα χιλιάδες χρόνια, θα πρέπει να εγκαταλείψουμε όλες τις ανόητες δραστηριότητες για να αναδυθούμε στην Αληθινή Ύπαρξη.
Θεουργία
ι) Τι είναι η Θεουργία;
Θεουργία είναι μια τέχνη. Μάλιστα είναι μια τέχνη ιερή.
Είναι μια τέχνη που έχει αποκαλυφθεί από τους Θεούς στην ακολουθία τους, δηλαδή στους ανθρώπους που ακολουθούσαν την Θεότητα.
Περσεφόνη - Δήμητρα
Είναι η τέχνη όπου ο Θεός ενεργεί στον Κόσμο, στο Είναι στο Παν.
Όχι μόνο ενεργεί αλλά κυρίως φανερώνει αυτήν την ενέργεια στον άνθρωπο.
Έτσι ο άνθρωπος παρατηρώντας αυτήν την ενέργεια μπορεί να την μιμηθεί, μπορεί να μάθει από αυτήν και να διδάξει και να μυήσει και άλλους ανθρώπους με μυστήρια στην άρρητη ψυχική γνώση του Θείου.
Τα μυστήρια, οι τελετές, το αρχαίο ελληνικό θέατρο, τα σύμβολα, τα συνθήματα όλα αυτά είναι δημιουργήματα του ανθρώπου που άγουν την ψυχή στο θείο, δηλαδή ψυχαγωγούν.
Έτσι ένα άψυχο σχήμα μπορεί και φέρνει σε ενθουσιασμό έναν μύστη, το δράμα του Ορέστη φέρνει σε ένθεη κατάσταση έναν θεατή, η μυρωδιά ενός θυμιάματος γαληνεύει την ψυχή, ένας μύθος φέρνει δάκρυα σε έναν ένθεο μύστη κτλ.
Η τέχνη που χρησιμοποιεί όλα αυτά τα στοιχεία για όφελος και εξέλιξη της ψυχής ονομάζεται Θεουργία, και αποτελεί μια αποκάλυψη της ενέργειας των Θεών στην ψυχή του ανθρώπου.
Ο άνθρωπος που κατέχει αυτήν την γνώση και συνεργάζεται με τους Θεούς ώστε να εξελιχθεί ψυχικά ο άνθρωπος ονομάζεται Θεουργός.
Τι δεν είναι Θεουργία.
Θεουργία δεν είναι μαγεία, δεν είναι μαγγανεία, δεν έχει να κάνει με γητειές και ξόρκια, δεν διαχειρίζεται κάποια δύναμη των Θεών (πώς άλλωστε θα γινόταν αυτό, αυτό μάλιστα αποτελεί και ύβρη), ασχολείται όμως με την ασκητική και την ανάπτυξη ψυχικών ικανοτήτων του ανθρώπου.
Θεουργία είναι η τέχνη ψυχαγωγίας με την μυστηριακή έννοια. Η Θεουργία μπορεί να βοηθήσει τον άνθρωπο να μάθει τον εαυτό του, τα σφάλματα του, τα θέλω του, τις ικανότητες του, τις δυνάμεις του, την ψυχή του την ίδια, τον εαυτό του.
Με την Θεουργία κάθε μύστης κατασκευάζει τον καθρέπτη της ψυχής του.
Η τέχνη κατασκευής αυτού του καθρέπτη είναι η Θεουργία.
ιι) Με τι ασχολείται η Θεουργία
Κέρας της Αφθονίας
Σκοπός της Θεουργίας είναι η εκούσια συμμετοχή του ανθρώπου στο έργο των Θεών επί της ψυχής του μύστη.
Η Θεουργία ασχολείται με:
Την παράδοση των αρχαίων λαών
Την μελέτη της πολιτιστικής κληρονομιάς (π.χ. Την διακόσμηση με σύμβολα ενός αμφορέα)
Μυθολογία και ερμηνεία μύθων
Σύμβολα, ερμηνεία συμβόλων και δημιουργία νέων
Την φιλοσοφία περί ψυχής (Κυρίως την Ορφικο-Πυθαγόρια, και Πλατωνική)
Τα αρχαία ελληνικά μυστήρια και μελέτη τους
Αρχαία Θεολογία
Μυστηριακή ζωή
Εργασίες Θεουργικές (π.χ. Αναγωγή στο Εν)
Δημιουργία τελετών και μυστηρίων
Προσευχές
Ασκητική
Ύμνους
Μαντεία
Εσωτερικές ερμηνείες αποκρυφιστικών θεμάτων περί ψυχής π.χ. (ερμηνεία Ελληνικού αλφάβητου)
Επίδραση ελαίων, θυμιαμάτων, χρωμάτων, συμβολικών αντιστοιχιών στο θεουργικό έργο
Την χρήση όλων των παραπάνω σε συνδυασμό για την εξέλιξη του Είναι του ανθρώπου
ιιι) Θεοί και φιλοσοφία
Θεουργία χωρίς Θεούς και θεολογία δεν υπάρχει.
Οι αρχαίοι Έλληνες δεν είχαν δόγμα και επίσημη θρησκεία αλλά κοινά ήθη και έθιμα.
Αναγνώριζαν τους ίδιους Θεούς αλλά κάθε πόλη-κράτος είχε την δική της παράδοση και τις δικές της γιορτές.
Έτσι δεν μπορούμε να μιλήσουμε για θεολογία των αρχαίων Ελλήνων με την σημερινή έννοια.
Η αντίληψη του Θείου μπορεί να μελετηθεί σε δύο κατηγορίες. Την λαϊκή αντίληψη και την μυστηριακή αντίληψη.
Η λαϊκή αντίληψη μπορεί να μελετηθεί από τις εκδηλώσεις του λαού, μερικές από αυτές είναι είναι οι κοινοί μύθοι, οι γιορτές, η τέχνη (διακόσμηση ναών, αγγείων, γλυπτική κτλ).
Η μυστηριακή αντίληψη μπορεί να μελετηθεί πάλι από τις ίδιες εκδηλώσεις αλλά σκεπτόμενοι από την μεριά του δημιουργού του μύθου, του αγάλματος, της κατασκευής ναών, αγγείων κτλ.
Δηλαδή να ερευνηθεί το γιατί γινόταν ότι γινόταν αλλά και το πώς γινόταν το κάθε τι.
Η μυστηριακή προσέγγιση μας κάνει μελετητές της απόκρυφης θεολογίας των αρχαίων Ελλήνων.
Τα πάντα στην Ελληνική θεολογία κρύβονται από τον μανδύα του συμβόλου και του σημαινόμενου. Η αντίληψη του Θείου για να γίνει κατανοητή στον απλό κόσμο έπρεπε να παρομοιασθεί με αντικείμενα και ενέργειες της αγροτικής ζωής κατά το πλείστον.
Έτσι όλη η φύση και τα αντικείμενα της αποτελούν ένα Θεουργικό σύμβολο κατανόησης του Θείου.
Η ελιά, το στάχυ, ο βασιλικός, ο νάρκισσος, ο πλάτανος, ο κισός, ο κύκνος, το περιστέρι, ο ίππος, ο σκύλος, το φίδι, η τρίαινα, το σκήπτρο, το δρεπάνι, ο τροχός, ο ήλιος, οι νεφέλες, οι άνεμοι κτλ όλα χρησιμοποιούνται ως σύμβολα για να περιγράψουν το Θείο και τις επιδράσεις τόσο στην ύλη αλλά και αλληγορικά στην ψυχή του ανθρώπου.
Αργότερα με την ανάπτυξη των επιστημών π.χ. γεωμετρίας και των μαθηματικών έχουμε την χρήση του συμβολισμού των γεωμετρικών σχημάτων και των αριθμών για την κατανόηση του Θείου. Έτσι αναπτύσσεται η αριθμολογία αλλά και σύμβολα όπως ο σταυρός, ο κύκλος, ο μαίανδρος κτλ διακοσμούν τις αναπαραστάσεις θεμάτων της μυθολογίας πάνω σε αγγεία και στην γλυπτική.
Όλοι αυτοί οι συμβολισμοί είναι η κρυμμένη Θεολογία των αρχαίων Ελλήνων. Όλα αυτά τα σύμβολα αποτελούν αρχέτυπα που μπορούν να σκανδαλίσουν (ενεργοποιήσουν) την ψυχή των ανθρώπων που ακολουθούν την αρχαία Ελληνική παράδοση προς το Θείο.
Αργότερα κάποιες απόψεις από τα μυστήρια έρχονται στο φως μέσω της φιλοσοφίας κυρίως του Πλάτωνος και στην συνέχεια των Νεοπλατωνικών. Είναι η θεολογία μέσω της φιλοσοφίας.
Η Θεουργία μπορεί να μελετηθεί στην Ορφικο-Πυθαγόρια σειρά απόψεων και στην Πλατωνική, Νεοπλατωνική, αφού κυρίως αυτές είναι οι πηγές μας για τις απόψεις περί ψυχής που είχαν οι αρχαίοι πρόγονοι μας. Όλο αυτό το ρεύμα πολλοί με μια λέξη το ονομάζουν Πλατωνισμό.
Με τον όρο Πλατωνισμό ονομάζουμε γενικότερα το σύνολο των φιλοσοφικών και θεολογικών ιδεών που αρχίζουν από τη εποχή του Ορφέα περνάνε από τους προσωκρατικούς φιλοσόφους και τους Πυθαγόρειους και καταλήγουν στους νεοπλατωνικούς φιλοσόφους.
Οι φιλόσοφοι που μας ενδιαφέρουν από τους προσωκρατικούς είναι:
Ορφέας
Φερεκύδης (6ος αιώνας)
Ηράκλειτος (544–484)
Πυθαγόρας (585-500)
Αλκμαίων (τέλος 6ου αρχές 5ου)
Παρμενίδης (510–440)
Εμπεδοκλής (492-432)
Φιλόλαος (470-390)
Αρχύτας (430-350)
Έπεται ο Πλάτων (427-347) και ο Σωκράτης (470-399) και τέλος έχουμε τους νεοπλατωνικούς φιλοσόφους.
Πλωτίνο (205-270)
Πορφύριο (233-304)
Πρόκλο (412-485)
Ιάμβλιχο (3ος μ.Χ. αι.)
Η μελέτη της λαϊκής θρησκείας όσο και της μυστηριακής θρησκείας σε συνδυασμό με την φιλοσοφία, όπως αναφέρθηκε στα παραπάνω διαμορφώνει την αντίληψη μας για την Θεουργία.
ΓΕΝΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ_2
Το ΕΙΝΑΙ είναι ενέργεια, λειτουργία, αντίληψη, φαινόμενο. Είναι ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ, δεν είναι κάποια «ουσία». Το ΕΙΝΑΙ ταυτίζεται με το ΝΟΕΙΝ, με το ΣΥΝΕΙΔΕΝΑΙ, με το ΛΟΓΙΖΕΣΘΑΙ, με την ΕΠΙΓΝΩΣΗ, με την Αντίληψη της Ύπαρξης. Το ΝΟΕΙΝ, ο ΛΟΓΟΣ, η Επίγνωση της Ύπαρξης, ταυτίζεται με την Αντίληψη του ΕΛΛΟΓΟΥ, του ΑΛΗΘΟΥΣ, του ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥ. Το ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ, σε αυτή την Καθαρή Μορφή του, δεν έχει περιεχόμενο… Ή αλλιώς, το περιεχόμενό του είναι χωρίς προσδιορισμούς: το Κενό, το τίποτα (το ΕΙΝΑΙ και το Μηδέν ταυτίζονται). Το ΕΙΝΑΙ, το ΝΟΕΙΝ, το ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ θεωρείται κάτι «Άυλο», Αιώνιο, Απροσδιόριστο, Άπειρο, πέρα από τον χώρο και τον χρόνο κ.λπ. Σε αυτή την κατάσταση ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ και ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ είναι το ίδιο. Το ΕΙΝΑΙ εδώ έχει απόλυτα «υπαρκτική» έννοια. Το ΕΙΝΑΙ υπό αυτή την έννοια είναι το ΟΛΟΝ.
ΤΑ ΤΕΣΣΕΡΑ ΠΕΔΙΑ ΤΗΣ ΚΟΣΜΙΚΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ
Όταν το ΝΟΕΙΝ, ο ΛΟΓΟΣ, διαφοροποιείται επεξεργαζόμενος την αντίληψη του ΕΙΝΑΙ, αυτή η Νοητική Δραστηριότητα αποτελεί μία δευτερεύουσα σύλληψη του ΕΙΝΑΙ, ένα αντικαθρέφτισμα του ΕΙΝΑΙ. Όταν το ΝΟΕΙΝ δημιουργεί το Καθολικό Είναι, τότε ενοικεί σε Αυτό, σε όλο τον χώρο του. Σε αυτή την περίπτωση το ΣΥΝΕΙΔΕΝΑΙ φαίνεται να έχει υποστεί μεταβολή καθώς περιορίζεται σε σχετικό χώρο, αλλά ταυτόχρονα ταυτίζεται με τον αντικειμενικό χώρο. Αυτή είναι κατάσταση διαφορετική από το ΕΙΝΑΙ: ένα άλλο Πεδίο Ύπαρξης που ονομάζεται Πεδίο του Λόγου. Πρόκειται για προβολή του ΕΙΝΑΙ μέσα στο σχετικό. Είναι μία πραγματική κατάσταση από την άποψη του ΣΥΝΕΙΔΕΝΑΙ αλλά όχι διαφορετική από οντολογική άποψη. Πρόκειται δηλαδή για ψευδαίσθηση. Αυτή είναι η Παγκόσμια Αυταπάτη.
Το ΝΟΕΙΝ, ο ΛΟΓΟΣ, ως Νοητική Δραστηριότητα που παράγει το Καθολικό Είναι και ενοικεί σε Αυτό, ονομάζεται Κοσμικός, Δημιουργικός Λόγος, Κοσμική Νόηση, Νόηση. Ο Κοσμικός Λόγος είναι Υποκείμενο και Αντικείμενο μαζί. Το Υποκείμενο σε αυτή την περίπτωση είναι όχι Ουσία ή Υπόσταση αλλά μόνο τρόπος αντίληψης. Θα ήταν πιο σωστό αντί για Υποκείμενο, που παραπέμπει σε κάποια υπόσταση, να λέμε Υποκειμενική Αντίληψη. Αυτή η Νοητική Σύλληψη του ΕΙΝΑΙ (Είναι, Καθολικό Είναι) αποτελεί το Υπόβαθρο και το πλαίσιο κάθε περαιτέρω επεξεργασίας από την οποία προκύπτει η ποικιλία των νοητικών φαινομένων.
Αυτή η Υποκειμενική Δραστηριότητα είναι μία εσωτερική δραστηριότητα που διαφοροποιείται ανάλογα με την θέση που υιοθετεί το Υποκείμενο σε σχέση με το αντικείμενο. Υπάρχουν τρεις βαθμίδες σε αυτή την εσωτερική δραστηριότητα.
1) Όταν το Υποκείμενο συλλαμβάνει απλώς το ΕΙΝΑΙ, επειδή δεν υπάρχουν ιδιώματα αντιλαμβάνεται την ύπαρξη ως κενότητα (Συνείδηση κενή – Παγκόσμια Ενότητα).
2) Όταν το Υποκείμενο αποδίδει στην ύπαρξη την έννοια της ύπαρξης, του απείρου, κ.λπ. αντιλαμβάνεται ότι είναι μία παγκόσμια ύπαρξη (Συνείδηση άπειρη όπου υποκείμενο και αντικείμενο ταυτίζονται: Παγκόσμια Συνείδηση).
3) Όταν το ΝΟΕΙΝ σε Νοητική Δραστηριότητα -που αποτελεί ένα πεδίο ύπαρξης μέσα στο σχετικό, ένα παγκόσμιο πεδίο, ομοιογενές (νοητικός κόσμος)- συμπυκνώνεται σε ένα σημείο, εντοπίζεται χωρικά, τότε δημιουργείται η αντίληψη ενός ατομικού είναι, ενός εγώ μέσα στον αντικειμενικό χώρο. Εδώ υποκείμενο και αντικείμενο διαχωρίζονται. Στην πραγματικότητα το Παγκόσμιο και το ατομικό είναι το ίδιο. Το ατομικό είναι μία χωρική προβολή του Παγκόσμιου. Το ΣΥΝΕΙΔΕΝΑΙ μπορεί να αντιλαμβάνεται και το Παγκόσμιο και το ατομικό ταυτόχρονα. Αυτό μπορεί να επαναληφθεί ξανά και ξανά κι έτσι προκύπτουν πολλά εγώ. Έτσι προκύπτει η πολλαπλότητα. Στην πραγματικότητα όλα αυτά τα εγώ είναι το Ίδιο το Παγκόσμιο που ενοικεί μέσα στον αντικειμενικό νοητικό κόσμο. Τα υποκείμενα δεν αναφέρονται σε υποστάσεις αλλά μόνο σε υποκειμενικές δραστηριότητες. (Ευρύτερη συνείδηση, εγώ που απλώνεται σε όλο τον χώρο – Παγκόσμιο Εγώ).
Στην πραγματικότητα το ΕΙΝΑΙ (ΣΥΝΕΙΔΕΝΑΙ) είναι το ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ, το Υπόβαθρο κάθε αντίληψης. Οι υποκειμενικές αντιλήψεις είναι μόνο δραστηριότητες (το Παγκόσμιο, το ατομικό και οι κάθε είδους ατομικές εμπειρίες είναι μόνο δραστηριότητες). Το ΣΥΝΕΙΔΕΝΑΙ λοιπόν μπορεί να ενοικεί είτε στο ΕΙΝΑΙ, είτε στις διάφορες υποκειμενικές δραστηριότητες. Είμαστε αυτό το ΣΥΝΕΙΔΕΝΑΙ, ακόμα κι αν δεν το καταλαβαίνουμε. Μπορούμε από την ατομική αντίληψη (εγώ), να ανυψωθούμε στο Παγκόσμιο, και πέραν όλων στο ΕΙΝΑΙ, είτε μπορούμε να απορροφηθούμε στο εγώ και να βιώσουμε μία ατομική ύπαρξη μέσα στον νοητικό κόσμο. Έτσι δημιουργείται ένα νέο πεδίο ύπαρξης που ονομάζεται Νοητικό Πεδίο. Το εγώ επειδή εντοπίζεται σε ένα σημείο κι έχει περιορισμένη αντιληπτική δυνατότητα, έχει μορφή περίπου σφαιρική. Η ύπαρξη μέσα στον νοητικό κόσμο συνίσταται σε νοητική δραστηριότητα που διαφοροποιείται ανάλογα με τον προσανατολισμό της.
1) Το υποκείμενο διακρίνεται κατ’ αρχήν από τον αντικειμενικό νοητικό κόσμο, αλλά, άδειο στην πραγματικότητα, ορά, θεωρεί τα αντικειμενικά νοητικά φαινόμενα που εκδηλώνονται στα πλαίσια του Καθολικού Είναι (ιδέες). Τα ανακαλύπτει σιγά-σιγά, σαν να είναι επίσης μέσα του και έτσι προσανατολίζεται στον νοητικό κόσμο. (Αυτή η δραστηριότητα ονομάζεται νόηση και δημιουργεί μία προσωπική αντίληψη της ύπαρξής μας και του κόσμου).
2) Σιγά σιγά η εικόνα του αντικειμενικού νοητικού κόσμου συμπληρώνεται, σταθεροποιούνται τα νοητικά φαινόμενα κι έτσι μπορούν να συσχετιστούν και να εξαχθούν ασφαλή συμπεράσματα. (Αυτή η δραστηριότητα ονομάζεται διανόηση και δημιουργεί μία προσωπική κατεύθυνση μέσα στον κόσμο).
3) Η αντίληψη του κόσμου ολοκληρώνεται. Το υποκείμενο έχει εννοιοποιήσει όλα τα νοητικά φαινόμενα τα οποία είναι ταυτόχρονα αντικειμενικά. Με βάση την μνήμη μπορεί τώρα και αναγνωρίζει τα αντικειμενικά νοητικά φαινόμενα. (Αυτή η δραστηριότητα ονομάζεται αντίληψη και συνιστά την προσωπική ζωή στον νοητικό κόσμο)
Όταν το ΝΟΕΙΝ απορροφιέται στο Νοητικό Πεδίο, δημιουργείται το φαινόμενο της Ενδυνάμωσης. Η νοητική δραστηριότητα αποκτά έτσι ένα Δυναμικό Πεδίο και μαζί κάθε νοητικό φαινόμενο αποκτά το δικό του δυναμικό πεδίο, αποκτά δηλαδή ελκτική-απωθητική δύναμη. Έτσι δημιουργείται ένα νέο πεδίο ύπαρξης που ονομάζεται Δυναμικό Πεδίο. Σε αυτό το Δυναμικό Πεδίο τα ατομικά όντα που προβάλλονται σε αυτό διαθέτουν εξασθενημένη εσωτερική νοητικότητα και εξωτερικές νοητικές λειτουργίες προσαρμοσμένες στις συνθήκες του Πεδίου, μέσα σε ένα δυναμικό σώμα που κατά το πρότυπο του νοητικού σώματος έχει περίπου σφαιρική μορφή, νοιώθουν να έλκονται ή να απωθούνται από τα ενδυναμωμένα νοητικά φαινόμενα, τα δυναμικά φαινόμενα κι έτσι προκύπτουν νέες εξωτερικές λειτουργίες.
1) Συναίσθηση, προσανατολισμός μέσα στον δυναμικό κόσμο
2) Βούληση, Κατεύθυνση μέσα στον δυναμικό κόσμο.
3) Αίσθηση, στενότερη επαφή με τα δυναμικά φαινόμενα.
Όταν το ΝΟΕΙΝ απορροφάται στο Δυναμικό Πεδίο, στον δυναμικό κόσμο, δημιουργείται το φαινόμενο της εξαντικειμενίκευσης. Το Καθολικό Είναι που έχει ένα Δυναμικό Πεδίο αποκτά ένα παγκόσμιο ενεργειακο-υλικό πεδίο που η διαφοροποίησή του δημιουργεί το υλικό σύμπαν. Τα ατομικά όντα από το δυναμικό πεδίο που στρέφονται προς το υλικό πεδίο νοιώθουν ότι ενσαρκώνονται μέσα σε αυτό, μέσα σε ένα υλικό σώμα. Τα ατομικά όντα στο υλικό πεδίο διαθέτουν ακόμα πιο εξασθενημένη εσωτερική νοητικότητα και εξωτερικές νοητικές λειτουργίες προσαρμοσμένες στις συνθήκες του Πεδίου και εξασθενημένη εξωτερική δυναμικότητα. Βιώνουν την ύπαρξη στο υλικό πεδίο μέσα από ένα υλικό σώμα. Η εξωτερική, σωματική εμπειρία διαφοροποιείται ανάλογα με τον προσανατολισμό της, και έχουμε:
1) Εγκλιματισμό και αντίληψη του περιβάλλοντος μέσω του σώματος.
2) Συναλλαγή με το περιβάλλον.
3) Υλική εμπειρία.
ΓΕΝΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ
Στην πραγματικότητα υπάρχει μόνο το ΝΟΕΙΝ, όλοι οι κόσμοι είναι νοητικές συλλήψεις. Υπάρχει μόνο νοητική εμπειρία. Το Καθολικό Είναι αποτελεί καθαρή αντίληψη του ΕΙΝΑΙ. Το Νοητικό Πεδίο αποτελεί ατομική, νοητική σύλληψη του Καθολικού Είναι. Το Δυναμικό Πεδίο και το ενεργειακό-υλικό πεδίο είναι απλά διαστάσεις του Καθολικού Είναι και βρίσκονται στον ίδιο χώρο (δεν συγχέονται επειδή έχουν διαφορετική νοητική υφή, συχνότητα).
Στην πραγματικότητα το ΣΥΝΕΙΔΕΝΑΙ δεν αποχωρίζεται ποτέ από το ΕΙΝΑΙ, αλλά βυθίζεται σε μία υποκειμενική διαφοροποίηση και έχει εμπειρία άλλων τρόπων ύπαρξης σε διάφορες διαστάσεις του Καθολικού Είναι. Το ΣΥΝΕΙΔΕΝΑΙ που απορροφάται σε αυτές τις δραστηριότητες τις αντιλαμβάνεται σαν κάτι διαφορετικό και έχει την αντίληψη ότι ζει σε διαφορετικούς κόσμους.
Σε τελευταία ανάλυση λοιπόν η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ. Όλες οι συνειδησιακές καταστάσεις μέσα στους σχετικούς κόσμους, είναι όχι υποστατικές αλλά μόνο αντιληπτικές καταστάσεις. Έτσι λοιπόν μιλάμε για ΜΙΑ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, ή για «Συνείδηση σε Πλήρη Εγρήγορση» και συνείδηση μη-διακρίνουσα, ή για Συνείδηση Ελεύθερη, Φωτισμένη και συνείδηση περιορισμένη, κ.λπ., έχοντας πάντα υπ’ όψιν ότι μιλάμε για αντιληπτικές καταστάσεις.
Το ΣΥΝΕΙΔΕΝΑΙ σε οποιοδήποτε πεδίο ύπαρξης κι αν εκδηλώνεται, ταυτίζεται με το ΕΙΝΑΙ. Μπορεί να το αντιλαμβάνεται αυτό ή μπορεί να θεωρεί το ΕΙΝΑΙ ως το ΟΛΟΝ του οποίου είναι μέρος. Για να ανυψωθεί το ΣΥΝΕΙΔΕΝΑΙ ως το ΕΙΝΑΙ θα πρέπει να ξεπεράσει τις διάφορες νοητικές λειτουργίες που το βυθίζουν στην αυταπάτη μίας ξεχωριστής ζωής. Η πραγμάτωση σε κατώτερο πεδίο απελευθερώνει το ΣΥΝΕΙΔΕΝΑΙ από αυτό το πεδίο, αλλά η εξέλιξη συνεχίζεται στα ανώτερα πεδία μέχρι να φτάσει στο ΕΙΝΑΙ, στο Πεδίο του ΕΙΝΑΙ.
Η δραστηριότητα του ΝΟΕΙΝ (ΣΥΝΕΙΔΕΝΑΙ) διαμορφώνεται σε τέσσερις κύριες λειτουργίες (κάθε μία από τις οποίες ολοκληρώνεται σε τρεις φάσεις). Μέσω αυτής της δραστηριότητας το ΝΟΕΙΝ, ο ΛΟΓΟΣ εξωτερικεύει το περιεχόμενό Του σε:
1) Καθαρή αντίληψη του Είναι (Εσωτερική Νόηση, Νοητικός Πυρήνας)
2) Νοητικό κόσμο (Εξωτερική Νόηση)
3) Αποκρυστάλλωση της αντίληψης του Είναι (Εξωτερικός Δυναμισμός )
4) Εξαντικειμενίκευση (υλοποίηση) του Είναι (Εξωτερική Ενέργεια – Υλοποίηση της Νόησης).
Έτσι το ΝΟΕΙΝ, ο ΛΟΓΟΣ, από την εσωτερική αντίληψη πορεύεται σε τέσσερις φάσεις στην υλοποίηση. Τα πεδία δραστηριότητας του ΛΟΓΟΥ γίνονται αντιληπτά ως πεδία εκδήλωσης, τόποι εμπειρίας, χώροι, κόσμοι, κ.λπ. Είναι πεδία φαινομένων (ή πιο σωστά αλληλεξαρτώμενων φαινομένων που ρέουν συνεχώς). Είναι λειτουργικά φαινόμενα και όχι σταθεροί κόσμοι από κάποια ουσία. Η αντίληψη της ουσίας είναι εσφαλμένη. (Καταχρηστικά μιλάμε για Ουσία: νοητική, αιθέρια ή υλική).
Το ΝΟΕΙΝ, ο ΛΟΓΟΣ, με την Δραστηριότητά Του δημιουργεί τρόπους αντίληψης της ύπαρξης, νοητές εκτάσεις, χώρους ύπαρξης, τόπους εμπειρίας. Η γνώση που θεμελιώνεται από το ΣΥΝΕΙΔΕΝΑΙ, το Υποκείμενο, όταν λειτουργεί μέσα σε αυτές τις καταστάσεις δεν είναι παρά μια προσδιορισμένη από την κατάσταση ερμηνεία της ύπαρξης: μια προσωρινή ερμηνεία και όχι απόλυτη αλήθεια. Σε κάθε κατάσταση η Συνείδηση έχει πλήρη ερμηνεία της ύπαρξης, αλλά όχι τελική.
«ΓΕΝΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ» ονομάζουμε το σύνολο των συστηματικών γνώσεων (παράδοση) που αναφέρονται:
1) στο ΕΙΝΑΙ, που είναι Ενέργεια, ΝΟΕΙΝ, ΣΥΝΕΙΔΕΝΑΙ, κι όχι κάποια ουσία, (αίτιο της Ύπαρξης).
2) στην δραστηριότητα και τους χώρους δραστηριότητας του ΝΟΕΙΝ.
3) στην ποικιλία των φαινομένων, υποκειμενικών και αντικειμενικών
4) και τον τελικό σκοπό της Ύπαρξης.
Όταν το ΣΥΝΕΙΔΕΝΑΙ αντιλαμβάνεται πλήρως, τότε δεν υπάρχει παρά ΣΥΝΕΙΔΕΝΑΙ.
Όταν η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ (το Υποκείμενο, παγκόσμιο και ατομικό) δεν αντιλαμβάνεται τον Εαυτό Της αλλά βρίσκεται σε Δραστηριότητα, τότε περνά από διάφορα στάδια δραστηριότητας, απορρόφησης στην δραστηριότητα.
Όταν βρίσκεται στο Πρώτο Στάδιο της Δραστηριότητας Της, της λειτουργίας Της, της Εσωτερικής Νόησης, τότε δεν αντιλαμβάνεται τον Εαυτό Της αλλά απορροφάται στο νοητικό περιεχόμενό Της. Και ανάλογα με την φάση δραστηριότητας στην οποία βρίσκεται, υιοθετεί μια διαφορετική αντίληψη για την πραγματικότητα.
1) Η ύπαρξη είναι Κενότητα
2) Η Συνείδηση είναι άπειρη
3) Η Συνείδηση είναι Ευρύτερη ενός κέντρου και απλώνεται σε όλο τον χώρο
Όταν η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ βρίσκεται στο Δεύτερο Στάδιο της Δραστηριότητάς Της, της λειτουργίας Της, της Εξωτερικής Νόησης, ανάλογα με την φάση δραστηριότητας στην οποία βρίσκεται, υιοθετεί διαφορετική αντίληψη για την πραγματικότητα.
1) Όταν λειτουργεί ως καθαρή νόηση (ενορατική γνώση, αντίληψη) τότε θεωρεί ότι όλα είναι δημιουργήματα της Νόησης.
2) Όταν λειτουργεί ως Σκεπτοδιαδικασία θεωρεί ότι όλα είναι αντικείμενα της Νόησης.
3) Όταν λειτουργεί ως Αντίληψη θεωρεί ότι όλα είναι ανεξάρτητα της Νόησης.
Όταν η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ που δραστηριοποιείται στο Νοητικό Πεδίο χάνει, λόγω της απορρόφησή της στην δραστηριότητά της, την ικανότητα να διαπλάθει την νοητική δραστηριότητα και αντιμετωπίζει τα νοητικά αντικείμενα σαν ανεξάρτητα της δικής της δράσης φαινόμενα, τότε, στην προσπάθειά της να ελέγξει την πραγματικότητα, ενδυναμώνει τα νοητικά αντικείμενα, τα φορτίζει με ενέργεια. Η μετάβαση από το πεδίο δραστηριότητάς της στο άλλο ενώ είναι ομαλή σε παγκόσμια κλίμακα, τα όντα μεταβαίνουν από το ένα πεδίο στο άλλο με διαφορετικό τρόπο, με την «προβολή στο δυναμικό πεδίο» (υπάρχει δηλαδή μία ασυνέχεια στην εκδήλωση της συνείδησης).
Στο Δυναμικό Πεδίο η συνείδηση θεωρεί την πραγματικότητα ως δημιούργημα μία ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗΣ ΑΡΧΗΣ που με πρότυπο νοητικό κόσμο θεμελιώνει, οργανώνει και συντηρεί τον δυναμικό κόσμο. Ο Δυναμικός Κόσμος λοιπόν θεωρείται ως αντανάκλαση του νοητικού. Ανάλογα με την φάση της δυναμικής δραστηριότητας στην οποία βρίσκεται η συνείδηση, μπορεί να ελέγχει τα δυναμικά αντικείμενα (να τα θεωρεί δημιουργήματά της), να τα θεωρεί σαν «αντικείμενα» ή σαν ανεξάρτητα φαινόμενα.
Ο Δυναμικός Κόσμος θεωρείται επίσης ως ο μέσος όρος που μεταφέρει το νοητικό πρότυπο στο υλικό πεδίο. Έτσι ο Δυναμικός Κόσμος, η Απόκρυφη Φύση, θεωρείται αιτία του υλικού κόσμου. Όλα αυτά, η δυναμική δραστηριότητα και η από αυτήν απορρέουσα εξαντικειμενίκευση, η υλοποίηση της ενέργειας, θεωρούνται δραστηριότητες, καταστάσεις, φαινόμενα. Δεν υπάρχει υλική ουσία.
Η συνείδηση σε αυτό το πεδίο προσπαθεί να ερμηνεύσει την προέλευση των κόσμων.
Σε αυτή την κατάσταση η ύπαρξη μελετάται στο κεφάλαιο «ΓΕΝΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ- ΤΟ ΔΥΝΑΜΙΚΟ ΠΕΔΙΟ».
Όταν η Συνείδηση αντιλαμβάνεται μέσω της υλικής νόησης, θεωρεί είτε ότι είναι ταυτόσημη με το Απόλυτο, είτε ότι είναι σε σχέση με το Απόλυτο, και αντιλαμβάνεται ότι όλα είναι είτε δημιουργήματα της ενέργειας, είτε αντικείμενα, είτε ανεξάρτητα.
Σε αυτή την κατάσταση η ύπαρξη μελετάται στο κεφάλαιο «ΓΕΝΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ-Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΩΝ ΥΛΙΚΩΝ ΦΑΙΝΟΜΕΝΩΝ».
Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ Είναι ΜΙΑ. Εντός της ΜΙΑΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ δημιουργείται ο Κοσμικός Λόγος, η νόηση, η αντίληψη, τα φαινόμενα. Όλα αυτά δεν είναι κάτι ξεχωριστό. Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ υπερβαίνει όλες τις καταστάσεις, δεν περικλείνεται ποτέ μέσα σε κάποια κατάσταση. Μπορεί όμως να λειτουργήσει μέσα στις διάφορες καταστάσεις.
1) Μπορεί να λειτουργεί μόνο στο ΕΙΝΑΙ,
2) ή στο ΕΙΝΑΙ και στον Κοσμικό Λόγο,
3) ή στο ΕΙΝΑΙ, στον Κοσμικό Λόγο και στην νόηση,
4) ή στο ΕΙΝΑΙ, στον Κοσμικό Λόγο, στην νόηση και στον δυναμισμό,
5) ή στο ΕΙΝΑΙ, στον Κοσμικό Λόγο, στην νόηση, στον δυναμισμό και στο φαινόμενο.
Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ είναι πάντα έξω από όλα τα είδη των φαινομένων (Κοσμικός Λόγος νόηση, δυναμισμός, φαινόμενο). Όμως μία «συνείδηση» που επικεντρώνεται σε μια κατάσταση, μολονότι παραμένει έξω από αυτήν, απορροφάται και αντιλαμβάνεται να εισέρχεται στην κατάσταση και να την θεωρεί πραγματική. Με αυτό τον τρόπο δημιουργείται η «ατομικότητα», το «εγώ». Κι έτσι προκύπτει η «πολλαπλότητα» των συνειδήσεων. Όμως όλες αυτές οι συνειδήσεις (κάθε μία συνείδηση) αναφέρονται ποιοτικά στο «ΟΛΟΝ» (όχι ποσοτικά).
Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ είναι ΜΙΑ. Κάθε συνείδηση είναι Αυτή η ΜΙΑ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, αναφέρεται σε Αυτή την ΜΙΑ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ. Όταν η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ «απορροφάται» στις διάφορες σφαίρες εκδήλωσης βιώνει μια «ατομική» ύπαρξη. Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ μπορεί να λειτουργεί σε κάποιες ή σε όλες τις σφαίρες εκδήλωσης. Έτσι η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ έχει τέσσερις εκδηλώσεις, λειτουργίες, σώματα, κ.λπ.
Το ον στον υλικό κόσμο εκδηλώνεται ταυτόχρονα σε πέντε σφαίρες:
1) στην σφαίρα της ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ (ως ΕΙΝΑΙ),
2) στην σφαίρα του Κοσμικού Λόγου (ως παγκόσμια συνείδηση)
3) στην σφαίρα του νοητικού κόσμου (ως νόηση),
4) στην σφαίρα της αντίληψης (ως αντίληψη)
5) και τον κόσμο των φαινομένων (ως σώμα).
Το ον καθώς είναι περιορισμένο μέσα στο σώμα και στο κόσμο των φαινομένων, ενώ ΕΙΝΑΙ δεν έχει Πλήρη Αντίληψη του ΕΙΝΑΙ, ενώ είναι μία Παγκόσμια Ενότητα δεν έχει αντίληψη του γεγονότος, ενώ νοεί δεν μπορεί να αντιληφθεί πλήρως ολόκληρο τον νοητικό κόσμο και να δράσει εκεί, ενώ αντιλαμβάνεται δεν μπορεί να «επεκταθεί» σε όλο τον χώρο της αντίληψης. Είναι περιορισμένο μέσα στο σώμα και στην σωματική ζωή.
Όταν η συνείδηση αντιληφθεί τι συμβαίνει πραγματικά, ότι υπάρχει και λειτουργεί σε διάφορες σφαίρες εκδήλωσης, μπορεί να κατευθυνθεί όπου θέλει. Όταν το ον εξελίσσεται ξεπερνώντας τις κατώτερες καταστάσεις και αναδύεται προς το ΚΑΘΑΡΟ ΕΙΝΑΙ, αντιλαμβάνεται την ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, την ΠΗΓΗ, την ΑΡΧΗ. Όταν ο άνθρωπος εγκαταλείπει τον φαινομενικό κόσμο (με τον θάνατο) τότε οδεύει προς την σφαίρα ύπαρξης που είχε κατακτήσει περνώντας από κόσμο σε κόσμο σταδιακά. Όσα όντα είχαν παραμείνει παγιδευμένα στο κόσμο των φαινομένων μετά τον θάνατο περνούν μια μεταβατική περίοδο στους μεταφυσικούς χώρους μέχρι να ενσαρκωθούν ξανά και ξανά έως ότου μπορέσουν να ξεφύγουν.
Το ον έτσι κι αλλιώς υπάρχει πάντα στην σφαίρα του ΕΙΝΑΙ. ΕΙΝΑΙ για πάντα. Ούτε πέφτει σε κάποια άλλη κατάσταση, ούτε αναδύεται, ούτε τίποτα. Δεν πραγματοποιεί κάτι. Απλά αντιλαμβάνεται ότι όλα αυτά είναι καταστάσεις κι ότι απλά είχε απορροφηθεί σε αυτές τις καταστάσεις και μετά αντιλήφθηκε την Πραγματικότητα. Δεν πραγματοποιεί κάτι.
Το ΟΛΟΝ, η ΑΛΗΘΙΝΗ ΥΠΑΡΞΗ, το ΑΠΟΛΥΤΟ ΕΙΝΑΙ, το ΑΠΕΙΡΟ, το ΑΙΩΝΙΟ, δεν είναι ούτε Κοσμικός Λόγος, ούτε νοητική σύλληψη της Ύπαρξης, ούτε ενέργεια, ούτε ύλη. Αυτό μπορεί να γίνει αντιληπτό ως εσωτερική αντίληψη σε κάποιο πεδίο ύπαρξης αλλά άμεσα και ολοκληρωτικά μόνο σε όσα όντα ανήκουν σε Αυτό το Απόλυτο Πεδίο Ύπαρξης, στο Θείο, σε όσα όντα απορροφώνται στο Θείο. Αυτά τα όντα παύουν να διακρίνουν ανάμεσα σε μια ατομική ύπαρξη και στο Παν, γίνονται το Παν. Είναι η Υπέρτατη Εξέλιξη του Όντος.
Για να φτάσουν Εδώ τα όντα πρέπει να εξελιχθούν ολοκληρωτικά στον υλικό κόσμο, στον δυναμικό κόσμο, στον νοητικό κόσμο στο Κοσμικό Πεδίο και να Απορροφηθούν στο Απόλυτο. Όσο δεν βαδίζουν σε αυτή την πορεία όλα αυτά παραμένουν μια θεωρητική σύλληψη, μια θεωρία. Μόνο όσα όντα έχουν Εμπειρία γνωρίζουν την Αλήθεια. Η Αλήθεια ως Βίωμα δεν είναι ούτε παγκόσμια ύπαρξη, ούτε νοητική σύλληψη, ούτε δυναμισμός, ούτε κάτι που μπορείς να αγγίξεις. Η Αληθινή Ύπαρξη είναι Αιώνια. Αυτή αντικαθρεφτίζεται στον Κοσμικό Λόγο, αλλά μολονότι ο Λόγος είναι παγκόσμιος ανήκει στον σχετικό κόσμο. Δευτερευόντως αντικαθρεφτίζεται στην νόηση αλλά η νοητική σύλληψη της ύπαρξης δεν είναι παρά ένα είδωλο. Ο δυναμικός κόσμος δεν είναι παρά ο δυναμισμός της νοητικής σύλληψης, και ο υλικός κόσμος δεν είναι παρά η εξωτερική όψη του δυναμισμού..
H ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ είναι η Ύστατη Πραγματικότητα, το Υπόβαθρο κάθε Ύπαρξης σε όλα τα Πεδία Ύπαρξης και κάθε Αντίληψης περί της Ύπαρξης (Ό,τι υπάρχει αναλύεται τελικά σε συνειδησιακό φαινόμενο). Ανεξάρτητα από το ποιο πεδίο ύπαρξης εκδηλώνεται η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ δομεί κάποια αντίληψη περί της Ύπαρξης. Ανάλογα με το πώς θεωρεί η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ τον Εαυτό της σε σχέση με το περιβάλλον ύπαρξης είναι Υποχρεωμένη μέσα από αυτή την αντίληψη να συνειδητοποιήσει την Ύστατη Πραγματικότητά Της, να αποδομήσει όλες τις αντιλήψεις Της, να τις ξεπεράσει για να αντιληφθεί το Βάθος της Ύπαρξής Της.
Τέτοιες αντιλήψεις περί της Ύπαρξης είναι όλες οι θρησκείες, όλα τα θρησκευτικά συστήματα, όσα έχουν δημιουργηθεί και όσα είναι δυνατόν ή πρόκειται να δημιουργηθούν. Εφ’ όσον η Ύστατη Πραγματικότητα, που τίθεται ως Αρχή κάθε αντίληψης, και που δημιουργεί την αντίληψη είναι η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, όλες οι θρησκείες μιλούν για αυτή την ΜΙΑ Πραγματικότητα, και όλες οι Πρακτικές που χρησιμοποιούν (Διαλογισμού, Προσευχής, κ.ά.) δεν έχουν άλλο στόχο από το να αποδομήσουν ακριβώς όλες τις σχετικές αντιλήψεις για να αναδυθεί η Πραγματικότητα.
Όλες αυτές οι αντιλήψεις είναι κατασκευές της ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ. Σε τελευταία ανάλυση λοιπόν δεν έχει σημασία ποια θρησκεία ακολουθούμε, αρκεί να πραγματώσουμε αυτό που η θρησκεία υποστηρίζει.
Οι Θρησκείες είναι προσπάθειες να μεταφερθεί σε λογικές περιγραφές μια Πραγματικότητα Υπερβατική.
Ό,τι για τις Θρησκείες αποτελεί Αποκάλυψη, Θεολογία, Θεωρία, Αντίληψη, (δηλαδή κάτι έξω από την ανθρώπινη εμπειρία), για τα όντα, στον υλικό ή στους άλλους κόσμους, που έχουν συνειδητοποιήσει την Αληθινή Τους Φύση, που έχουν Εμπειρία του Θείου μέσα τους, αποτελεί Βίωμα, Εμπειρία, Πραγματικότητα. Έχουν «ίδια» αντίληψη της Πραγματικότητας που οι Θρησκείες απλώς περιγράφουν, μιας Πραγματικότητας που παραμένει έξω από την σφαίρα εμπειρίας του απλού θρησκευόμενου.
Η ΙΕΡΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ
Η Απόλυτη Πραγματικότητα που ορίζεται με διάφορους τρόπους στις διάφορες θρησκείες είναι η Ύστατη Πραγματικότητα που Υποστηρίζει κάθε ύπαρξη, κάθε αντίληψη, κάθε βίωμα. Είναι η Καθαρή Ύπαρξη, η Υπέρτατη Πνευματική Κατάσταση, η Ολοκληρωμένη Αντίληψη, η Πληρότητα της Ζωής, κ.λπ.
Οι «οντότητες» που βιώνουν την Απόλυτη Πραγματικότητα, είτε στους μεταφυσικούς κόσμους, είτε στο υλικό πεδίο, ασχέτως από την θρησκεία που ακολουθούν, βιώνουν μια Κοινή Πραγματικότητα, και αυτό το γεγονός δημιουργεί αυτομάτως μια Κοινή Συνείδηση, μια Ιερή Κοινότητα… Αυτή η Ιερή Κοινότητα δεν έχει καμία σχέση με τις κοσμικές Εκκλησίες των διαφόρων θρησκευμάτων…
Η Απόλυτη Πραγματικότητα είναι Εμπειρία, Βίωμα. Όσοι έχουν αυτή την Εμπειρία Βιώνουν την Πραγματικότητα που Υπάρχει πίσω από όλες τις προσεγγίσεις, πέρα από όλες τις περιγραφές. Όλες οι θρησκείες μιλούν για την Ίδια Πραγματικότητα. Μονάχα όμως όσοι έχουν βιώσει την Απόλυτη Πραγματικότητα το Κατανοούν Αυτό…
Οι κοσμικές Εκκλησίες και οργανώσεις δημιουργούνται κατά μίμηση της Ιερής Κοινότητας των όντων που έχουν Εμπειρία του Θείου. Για τις κοσμικές εκκλησίες η Φώτιση, η Λύτρωση, η Σωτηρία, παραμένει Αίτημα. Για το όντα όμως της Ιερής Κοινότητας αποτελεί Συνεχές.
ΓΕΝΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ_1
Η ΟΛΟΣΥΝΕΙΔΗΣΗ (η ολική, ολόκληρη, ακέραιη, πλήρης Συνείδηση) είναι η μία και μοναδική Συνείδηση εντός της οποίας και δια της οποίας είναι δυνατή κάθε «υποκειμενική» και «αντικειμενική» κατάσταση. Κάθε συνείδηση είναι αυτή η συνείδηση. Η συνείδηση είναι μία. Δεν υπάρχει «χωριστικότητα», «εξέλιξη», «πτώση», «λύτρωση»: Τίποτα! Όλη αυτή η «κίνηση» είναι απατηλή. Είναι μία «κίνηση» της «αντίληψης», μία «διαφοροποίηση» και μία «ολοκλήρωση» της «αντίληψης» και όχι πραγματική, αντικειμενική κατάσταση. ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΞ ΑΡΧΗΣ ΜΙΑ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ. Δεν υπάρχει τίποτα για να πραγματοποιήσουμε.
Στα πλαίσια αυτής της αντίληψης, «Θρησκεία» και «Θρησκευτική Πράξη» (ουσία του θρησκευτικού φαινομένου) είναι η «κατανόηση» της Αλήθειας, της αντικειμενικής Πραγματικότητας που περιγράψαμε πιο πάνω.
Οποιαδήποτε άλλη αντίληψη για την «Συνείδηση» και την σχέση Της με το «εξωτερικό φαινόμενο» είναι μία «κατασκευή» που «ερμηνεύει» προσωρινά το φαινόμενο της ύπαρξης και έχει σκοπό να μας οδηγήσει στην «πλήρη κατανόηση» της Αλήθειας. Σ’ αυτή την κατηγορία αντίληψης ανήκουν οι Μεταφυσικές Θεωρήσεις του Ανθρώπου.
Οι Θρησκείες είναι οι ιστορικά εκφρασμένες Μεταφυσικές Θεωρήσεις του Ανθρώπου που επηρέασαν μεγάλα πλήθη για μεγάλα χρονικά διαστήματα μέχρι σήμερα.
Αυτές είναι οι Αρχές μιας Γενικής Θεωρίας της Θρησκείας.
ΓΕΝΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ
Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ. Εντός Αυτής της ΜΙΑΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ είναι δυνατή και πραγματοποιήσιμη κάθε «υποκειμενική διαφοροποίηση» και «αντικειμενική κατάσταση».
Η ΜΙΑ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ με την «υποκειμενική διαφοροποίηση» «εμφανίζεται» ως πολλές Συνειδήσεις (πολλαπλότητα). Στην πραγματικότητα Η ΜΙΑ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ είναι το Σταθερό Υπόβαθρο όλων αυτών των Συνειδήσεων. Η «υποκειμενική διαφοροποίηση», η χωριστικότητα, η ατομικότητα, είναι μια ενέργεια που διατηρεί την διαφοροποίηση από την ΜΙΑ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ και τροφοδοτείται από την εμπειρία αυτή. Αποτελεί μια δευτερογενή δραστηριότητα, έναν αυτοπεριορισμό, μια παγίδα, μια αυταπάτη. Η απόρριψη της χωριστικότητας οδηγεί πίσω στην πραγματική μας Ουσία, στην απόλυτη Ενότητα. Από την άλλη, η «αντικειμενικοποίηση» των καταστάσεων που συλλαμβάνει η Συνείδηση, οδηγεί στην δημιουργία των αντικειμενικών πεδίων, των «εξωτερικών» κόσμων.
Η σχέση Συνείδησης-αντικειμενικού καθορίζει την ποιότητα, τις ιδιότητες του αντικειμενικού. Όσο η Συνείδηση αντιλαμβάνεται ότι όλα αυτά είναι δημιουργήματά της, διατηρεί μια ελευθερία απέναντι στους εξωτερικούς κόσμους. Όταν η Συνείδηση απορροφάται στην εμπειρία αυτή, τότε όλα αυτά θεωρούνται ως πραγματικά, ανεξάρτητα της Συνείδησης, και η αντίληψη της διαφοροποίησης μετασχηματίζεται σε αντίληψη ότι είμαστε μέσα σε αυτούς τους κόσμους. Έτσι η υποκειμενική διαφοροποίηση και η αντικειμενικοποίηση των καταστάσεων είναι αλληλεξαρτώμενες και αντίστροφες ενέργειες. Υπάρχει λοιπόν μια διαβάθμιση αντιλήψεων (η Συνείδηση θεωρείται ως η μόνη Πραγματικότητα, ως Δημιουργός του αντικειμενικού κόσμου, η Συνείδηση και ο αντικειμενικός κόσμος θεωρούνται ως παράλληλες αλλά σχετιζόμενες πραγματικότητες, κ.λπ.). Με αυτόν τον τρόπο η ΜΙΑ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ εμφανίζεται ως πολλές Συνειδήσεις με ένα νοητικό πυρήνα η κάθε μία, σε ένα νοητικό χώρο που αποτελεί το Ανώτερο, Πρώτο, Αιτιατό Πεδίο Ύπαρξης. Το νοητικό στοιχείο «εκδηλώνεται» σε ενέργεια και δημιουργείται έτσι ένα «αντίστοιχο» ενεργειακό πεδίο. Η ενέργεια «συμπυκνώνεται» και δημιουργείται ένα «αντίστοιχο» ενεργειακουλικό πεδίο…
Στην πραγματικότητα Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ και εντός αυτής της ΜΙΑΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ εκδηλώνονται όλες αυτές οι υποκειμενικές διαφοροποιήσεις και οι αντικειμενικές καταστάσεις. Η υποκειμενική διαφοροποίηση οδηγεί στην αντίληψη ενός άλλου πεδίου, μιας εμπειρίας διαφορετικής από την απόλυτη Ενότητα, και έτσι προκύπτει η δημιουργία των αντικειμενικών κόσμων. Αυτό δηλαδή που δημιουργεί την διαφοροποίηση από την απόλυτη Ενότητα και την εμπειρία των εξωτερικών κόσμων βρίσκεται στην Συνείδηση, όχι κάπου έξω.
Η Αυτογνωσία αναφέρεται στην Γνώση της Συνείδησης, στον τρόπο λειτουργίας της και στην δραστηριότητά της, όχι κάπου αλλού. Έτσι η Συνείδηση, η «κάθε Συνείδηση», έχει ένα σταθερό, αιώνιο Υπόβαθρο. Είναι Αυτοπροσδιοριζόμενη, Αυτοπαραγώμενη, εντελώς Ελεύθερη, Τελειωμένη. Όλες οι σχετικές εμπειρίες είναι δικά της δημιουργήματα και είναι στην δική της επιλογή αν θα τις διατηρήσει ή θα τις απορρίψει. Δεν υπάρχει κανένας εξωτερικός Θεός να αποφασίσει για κάτι, κανένας εξωτερικός μηχανισμός που να μας εξαναγκάζει, κανένας προκαθορισμός, καμιά δέσμευση. Το ον είναι δημιούργημα του εαυτού του.
Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ. Όταν η Συνείδηση το αντιλαμβάνεται αυτό δεν υπάρχει χωριστικότητα, εξωτερικοί, αντικειμενικοί κόσμοι (ανεξάρτητα από την Συνείδηση). Όταν η Συνείδηση διαφοροποιείται από την απόλυτη Ενότητα εισέρχεται στην σχετική εμπειρία. Η Συνείδηση μπορεί να αντιλαμβάνεται το σταθερό Υπόβαθρό της ως την μόνη Πραγματικότητα, ως την Πραγματικότητα που υποστηρίζει το εξωτερικό, ως την Πραγματικότητα σε σχέση με το εξωτερικό, κ.λπ. Έτσι η Συνείδηση δημιουργεί διάφορες μεταφυσικές θεωρήσεις, προσωρινές ερμηνείες της Ύπαρξης, με σκοπό να φτάσει στην απόλυτη Γνώση. Σε όλες αυτές τις μεταφυσικές θεωρήσεις (στις οποίες ανήκουν όλες οι ιστορικές Θρησκείες και μεγάλα φιλοσοφικά συστήματα) το Απόλυτο θεωρείται ως το Υπόβαθρο των πάντων (με το ένα ή τον άλλο τρόπο). Η βίωση του Απολύτου (μέσα από διάφορες Πρακτικές) είναι ο απώτερος σκοπός.
Η πραγμάτωση αυτής της Κατάστασης οδηγεί την Συνείδηση στην αντίληψη της απόλυτης Ενότητας, στην αντίληψη ότι η Συνείδηση είναι ΜΙΑ και από αυτήν πηγάζουν όλες οι υποκειμενικές διαφοροποιήσεις και οι αντικειμενικές καταστάσεις. Εδώ εγκαταλείπονται όλες οι μεταφυσικές θεωρήσεις που είναι προσωρινές ερμηνείες, ξεπερνιούνται όλες οι ιστορικές θρησκείες. Έχουμε φτάσει στην αντικειμενική Γνώση, στην πλήρη Αυτογνωσία.
ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΕΣ ΘΕΩΡΗΣΕΙΣ
Το ΕΙΝΑΙ (ΝΟΕΙΝ) είναι η μόνη Πραγματικότητα, Αιώνια, Αναλλοίωτη, Άπειρη. Όταν το ΕΙΝΑΙ (ΝΟΕΙΝ) δραστηριοποιείται, δημιουργείται μία διαφορετική κατάσταση ύπαρξης. Το Υποκείμενο συλλαμβάνει το ΕΙΝΑΙ ως Προσδιοριζόμενο, ως Ιδέα, ως ύπαρξη, ως χώρο, κ.λπ. Πρόκειται για μία νοητική σύλληψη (μία κατασκευή), με την οποία ταυτίζεται. Όλα όσα συλλαμβάνει και αναπτύσσονται και εξελίσσονται είναι νοητικής υφής, που εκδηλώνονται ως παράλληλες διαφοροποιήσεις της νοητικής σύλληψης (παράλληλοι κόσμοι). Όλα βρίσκονται στον ίδιο άπειρο χώρο αλλά σε διαφορετική διάσταση. Το Υποκείμενο που απορροφάται μέσα στην νοητική του σύλληψη (το Καθολικό Είναι και τις διαφοροποιήσεις του) υφίσταται το ίδιο μία διαφοροποίηση. Κατ’ αρχήν δημιουργείται η αντίληψη ενός Υπερπροσωπικού Παγκόσμιου Είναι που ταυτίζεται με το Καθολικό Είναι, με την άπειρη, νοητική, αντικειμενική ύπαρξη που καλύπτει όλο τον χώρο. Με την περαιτέρω απορρόφηση μέσα στην νοητική ύπαρξη προκύπτει η αντίληψη ενός ατομικού εγώ μέσα στον αντικειμενικό κόσμο (νόηση), που συναλλάσσεται με τον κόσμο (διανόηση) και βιώνει μία προσωπική ατομική ζωή στο νοητικό κόσμο (αντίληψη). Καθώς το υποκείμενο απορροφάται περαιτέρω στο σχετικό, υφίσταται περαιτέρω διαφοροποιήσεις. Το υποκείμενο βιώνει την ύπαρξη μέσα στις διάφορες διαστάσεις του Είναι σαν να ζει σε διάφορους κόσμους. Σε όποιο κόσμο και αν βιώνει την ύπαρξη το Υποκείμενο, μπορεί να βιώσει το ΕΙΝΑΙ ξεπερνώντας τις διάφορες περιφερειακές δραστηριότητες. Στην πραγματικότητα το Υποκείμενο ταυτίζεται με το ΕΙΝΑΙ ακόμα και όταν αντιλαμβάνεται ότι είναι κάτι διαφορετικό. Οι διάφορες υποκειμενικές καταστάσεις είναι καταστάσεις του Συνειδέναι, και όχι οντολογικές διαφοροποιήσεις.
Το ΕΙΝΑΙ (ΝΟΕΙΝ), ο ΛΟΓΟΣ, η νοητική Δραστηριότητα δημιουργεί το Είναι και τις διαφοροποιήσεις του, την διαφοροποιημένη Πραγματικότητα. Από εδώ προκύπτουν όλες οι υποκειμενικές και αντικειμενικές διαφοροποιήσεις. Η αντίληψη της Πραγματικότητας, η Πραγματικότητα που προκύπτει έτσι εξαρτάται από την λειτουργία του ΛΟΓΟΥ, από τον βαθμό φώτισης ή ενημερότητας για την ίδια του την Λειτουργία, το αποτέλεσμά της. Ανάλογα λοιπόν πώς θα αντιληφθούμε ή θα θέσουμε την Πραγματικότητα, προκύπτει η κοσμοθεωρία μας, οι ενέργειές μας, τα αποτελέσματα της δράσης μας.
Έτσι στο υλικό πεδίο η αντίληψη της Πραγματικότητας διαφοροποιείται ανάλογα με ποιο επίπεδο λειτουργούμε.
1) Το ΕΙΝΑΙ αποτελεί την μόνη Πραγματικότητα. Οποιαδήποτε διαφοροποίηση αποτελεί εσφαλμένη αντίληψη (επίπεδο του ΕΙΝΑΙ).
2) Το ΕΙΝΑΙ γίνεται αντιληπτό ως Ενότητα που υπερβαίνει ή καταργεί τα αντίθετα. Φώτιση και μη διακρίνουσα αντίληψη είναι το ίδιο, ηρεμία και δραστηριότητα, συνείδηση και δημιουργία, παγκόσμιο και ατομικό, όλα ταυτίζονται. Είμαστε εξ αρχής και για πάντα σε αυτή την Κατάσταση. Δεν χρειάζεται να πραγματοποιήσουμε κάτι (Επίπεδο του ΝΟΕΙΝ σε Δραστηριότητα που ταυτίζεται με το Καθολικό Είναι: τρία επίπεδα).
3) Το ΕΙΝΑΙ διακρίνεται από την νοητική δραστηριότητα, η οποία έχει διάφορα επίπεδα λειτουργίας (που δημιουργούν την αντίληψη μίας ύπαρξης μέσα στο σχετικό). Για να βιώσουμε το ΕΙΝΑΙ θα πρέπει να ξεπεράσουμε την νοητική δραστηριότητα (Επίπεδο της νόησης).
4) Το ΕΙΝΑΙ διακρίνεται από την νοητική δραστηριότητα που προσδιορίζεται σε διάφορες διαδικασίες οι οποίες θεωρούνται όλες ως απατηλές, κενές. Για να βιώσουμε το ΕΙΝΑΙ θα πρέπει να απορρίψουμε τις διάφορες διαδικασίες ως κενές (επίπεδο της διαλεκτικής διανόησης).
5) Το ΕΙΝΑΙ διακρίνεται από την νοητική δραστηριότητα που συγκεκριμενοποιείται σε διάφορες διαδικασίες οι οποίες θεωρούνται πραγματικές.
Για να βιώσουμε το ΕΙΝΑΙ θα πρέπει να εγκαταλείψουμε όλες αυτές τις διαδικασίες γιατί μας κρατούν δέσμιους σε ανεπιθύμητες καταστάσεις.
Όλες αυτές οι θεωρήσεις είναι πραγματικές για το Υποκείμενο που τις βιώνει. Από εδώ προκύπτουν διάφοροι τύποι φιλοσοφίας, θρησκείας. Μάλιστα στα πλαίσια της ίδιας θρησκείας μπορεί να αναπτυχθούν διάφορες σχολές που υιοθετούν την μία ή την άλλη θεώρηση (μία τέτοια θρησκεία είναι ο Βουδισμός: Θεραβάντα, Σουνυαβάντα, Βιτζνάναβάντα, Αβαταμσάκα, Ζεν)
Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ
Η Συνείδηση είναι η μόνη Πραγματικότητα, Αιώνια, Αναλλοίωτη στην Φύση Της, Απροσδιόριστη στην Ουσία της, Καθαρό Είναι, χωρίς ιδιότητες και προσδιορισμούς, πέρα από τον χώρο και τον χρόνο… Κάθε «φαινόμενο» που «αναδύεται» μέσα σ’ αυτή την Πραγματικότητα «ταυτίζεται» με αυτή την Πραγματικότητα, δεν είναι κάτι διαφορετικό… (αυτή η Αντίληψη είναι σε τελευταία ανάλυση η βάση κάθε «μεταφυσικής»).
Η Συνείδηση είναι ΜΙΑ, καθαρό Είναι. Η «αντίληψη της ατομικότητας» είναι «αυτοπεριορισμός» της Συνείδησης, απατηλός στην ουσία του… Στην πραγματικότητα «κάθε ύπαρξη» είναι Συνείδηση, Αυτοπροσδιοριζόμενη, Αυτοπαραγόμενη, εντελώς Ελεύθερη, Τελειωμένη. Δεν υπάρχει τίποτα να «πραγματωθεί»… (αυτή η Αντίληψη είναι σε τελευταία ανάλυση η βάση κάθε «οντολογίας»).
Ό,τι Ορίζεται ως Διαλογισμός συνίσταται στην Εσωτερική αντίληψη του καθαρού Είναι, στην απόρριψη κάθε αυτοπεριορισμού, κάθε σχετικού προσδιορισμού, κάθε διαδικασίας μέσα στον χρόνο… Η Συνείδηση «βυθίζεται» στο Άπειρο, στο Αιώνιο, στο Αληθινό, στην Μόνη Πραγματικότητα που υπάρχει… (Αυτή η Αντίληψη είναι σε τελευταία ανάλυση η βάση κάθε «θρησκευτικής πρακτικής»).
Η ΙΕΡΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ
Η Απόλυτη Πραγματικότητα, που 0ρίζεται με διάφορους τρόπους στις διάφορες θρησκείες, είναι η ύστατη Πραγματικότητα που υποστηρίζει κάθε ύπαρξη, κάθε αντίληψη, κάθε βίωμα. Είναι η Καθαρή Ύπαρξη, η Υπέρτατη Πνευματική Κατάσταση, η Ολοκληρωμένη Αντίληψη, η Πληρότητα της Ζωής, κ.λπ.
Οι «οντότητες» που βιώνουν την Απόλυτη Πραγματικότητα, είτε στους μεταφυσικούς κόσμους, είτε στο υλικό πεδίο, άσχετα από την θρησκεία που ακολουθούν, βιώνουν ΜΙΑ, Κοινή Πραγματικότητα, και αυτό το γεγονός δημιουργεί αυτόματα Μία Κοινή Συνείδηση, Μία Ιερή Κοινότητα… Αυτή η Ιερή Κοινότητα δεν έχει καμία σχέση με τις κοσμικές Εκκλησίες των διαφόρων θρησκευμάτων…
Η απόλυτη Πραγματικότητα είναι Εμπειρία, Βίωμα. Όσοι έχουν αυτή την Εμπειρία, βιώνουν την Πραγματικότητα που υπάρχει πίσω από όλες τις προσεγγίσεις, πέρα από όλες τις περιγραφές. Όλες οι θρησκείες μιλούν για την ίδια Πραγματικότητα. Μονάχα όμως όσοι έχουν βιώσει την απόλυτη Πραγματικότητα το κατανοούν αυτό…
Σύμφωνα με όλες τις θρησκείες η Πραγματικότητα (για όσους αντιλαμβάνονται πλήρως), η Απώτερη Πραγματικότητα (για όσους διακρίνουν την Πραγματικότητα από το σχετικό), η Ύστατη Πραγματικότητα (για όσους εξελίσσονται πέρα από όλες τις σχετικές αντιλήψεις), το Απόλυτο (για κάθε περιορισμένη συνείδηση), αποτελεί το Υπόβαθρο κάθε συνείδησης, το Κέντρο Αναφοράς κάθε αντίληψης.
Κάθε περιορισμένη συνείδηση προϋποθέτει πίσω της αυτό το υπόβαθρο: την Υπερσυνείδηση που την στηρίζει και την εμπνέει και την καθοδηγεί προς την Ολική Αντίληψη. Η περιορισμένη συνείδηση δεν μπορεί να βρει το Αίτιο της Ύπαρξης στον εαυτό της, ούτε μπορεί να υποθέσει ότι υπάρχει κάτι έξω από αυτήν (γιατί αυτό είναι μονάχα μια σύλληψη, μια αντίληψη, μια ιδέα που όταν υιοθετηθεί οδηγεί όχι στην Αλήθεια αλλά στην ειδωλολατρία. Η περιορισμένη συνείδηση λοιπόν μέσα στο βαθύτερο Είναι της, στην Ουσία της, μπορεί να αποκαλύψει το Αίτιο, το Υπόβαθρο, την Ουσία και όχι κάπου έξω. Ο εσωτερικός δρόμος είναι ο μόνος δρόμος.
Όλες οι θρησκείες μιλούν για την εσωτερική Πραγματικότητα της συνείδησης, για την ανάδυση από την περιορισμένη συνείδηση προς το Όλον, για το άπλωμα του περιορισμένου στο Άπειρο.
Όλες οι πρακτικές που χρησιμοποιούν οι διάφορες θρησκείες (Διαλογισμός, Προσευχή, Γιόγκα, κ.λπ.) δεν έχουν άλλο προορισμό από το να βοηθήσουν την συνείδηση να ξεπεράσει όλες τις περιοριστικές και περιορισμένες αντιλήψεις για να αντιληφθεί το άπειρο Βάθος της. Αυτό σημαίνει ότι η συνείδηση πρέπει να «αποδομήσει» κάθε «εγωική αντίληψη» για να φτάσει στην Καθαρή Αντίληψη, στο Καθαρό Είναι, στο Χωρίς Ιδιότητες, στο Αμετάβλητο, στο Αληθινό.
Στην πραγματικότητα η Συνείδηση είναι ΜΙΑ, αιώνια και όλοι οι περιορισμοί είναι απατηλοί. Για όσους το αντιλαμβάνονται αυτό δεν υπάρχει πτώση, εξέλιξη, φώτιση. Τίποτα! Για όσους όμως εμπλέκονται μέσα στο σχετικό υπάρχει εξέλιξη, βαθμίδες προς την ολοκλήρωση, κ.λπ.
Πάντως όπως κι αν έχει το Απόλυτο αποτελεί την Αρχή και το Τέλος, το Όριο της Συνείδησης και τον τελικό προορισμό κάθε συνείδησης.
Όσοι Βιώνουν την Απόλυτη Πραγματικότητα όπως και αν την ορίζει η θρησκεία τους, είναι Ένα με την Πραγματικότητα, είναι η Πραγματικότητα. Όλοι αυτοί αποτελούν, συμμετέχουν και εκπροσωπούν την Ιερή Κοινότητα. Αντιλαμβάνονται ότι βιώνουν την Πραγματικότητα που βιώνουν και άλλοι, προερχόμενοι από άλλες θρησκείες.
Η Πραγματικότητα Είναι ΜΙΑ ασχέτως πώς φτάνουμε σε Αυτήν και πώς την ονομάζουμε…
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις
(
Atom
)