Home » εγωισμός

ΑΣΤΡΟ O αληθινός έρωτας και οι ερωτευμένοι



O αληθινός έρωτας και οι ερωτευμένοι

Ο ΕΡΩΤΑΣ ΕΙΝΑΙ:
1. Πνευματικός-πνεύμα: Αλήθεια
2. Ηθικός-ψυχικός: Αγάπη
3. Διανοητικός-φιλοσοφικός: Σοφία
4. Υλικός-αισθησιακός: Αίσθηση

Τι δείχνει ευθέως ο Θεός στον άνθρωπο;
 Εν αληθεία να πιστέψει, να αναζητήσει και να ανεύρει την αλήθεια.
2. Εν αγάπη να βιώσει, να ζήσει την αλήθεια.
3. Εν σοφία να υπαχθεί, να αγαπήσει την αλήθεια.
4. Εν συμμετρία, να καταστή σύμμετρος προς την αλήθεια.


Πώς στρεβλώνει ο διάβολος τον άνθρωπο; Τον κάνει:
1. Να πιστεύει και να αναζητήσει την φιλοδοξία και την εξουσία (εγωπάθεια, αναλήθεια).

2. Να ζήσει για να βιώνει το ατομικό του συμφέρον (αντιαγάπη-πορνεία-αδικία).
3. Να υπολογίσει, να υπαχθεί, να αγαπήσει το χρήμα (αντισοφία-πλάνη-παραπλάνηση).
4. Να απολαμβάνει την ηδονή, την τρυφή του κόσμου και όλα όσα «αγαθά» του προσφέρει (άγνοια του καλού και του κακού-έλλειψη μέτρου-ανοησία)


Θετικά

ζώντας εν αληθεία-αγάπη-σοφία=εν συμμετρία
ερώ-ερωτώ
έρωτα ποιώ-ερωτοτροπώ
σημαίνει
συν-ομού-μαζί-όλοι από κοινού
δηλαδή ότι κανω καταλήγει στο να:
περιορίζω-εξαλείφω τον εγωϊσμό μου
καταργώ ως άτομο τον ατομισμό, την ιδιαιτερότητα μου
παραμερίζω το ατομικό, προσωπικό μου συμφέρον
αφίνω, εγκαταλείπω τα υπάρχοντα μου χάριν του κοινού καλού
με αποτέλεσμα την υλική-διανοητική-ηθική και πνευματική μου τελειοποίηση
και εν τέλει την προοδευτική, μεταμορφωτική του καλού ανόρθωση-ανάσταση μου.


Αντίθετα-αρνητικά

Διαβιώνοντας με την αναλήθεια=ψεύδος-πλάνη-αδικία-αμετρία
ερω-ερωτώ
άσχετα-ανούσια-άσκοπα
ερωτοτροπώ
με την διαβολή-κουτσομπολιό-κατάκριση
έρωτα ποιώ-σεξ-ο-ποιώ
με ότι κινείται-έρπει-πετάει-κολυμπάει=κτηνοβατώ-οργιάζω ομαδικά
βιάζω-εκβιάζω για κάθε είδους ανωμαλία-τρομοκρατώ-δηλητηριάζω-δολοφονώ υλικά-ψυχικά-νοητικά-πνευματικά
δηλαδή ότι κανω καταλήγει σε πνευματική αστοχία-αμαρτία-αποτυχία
με αποτέλεσμα τον εγκλωβισμό, τον φόβο, την σύγχυση, την κακία, τα παθη,
τα ελαττώματα, την προς πνευματικό θάνατο κατάπτωση μου.
«Έρως ανίκατε μάχαν»
έρωτα ανίκητε στην μάχη=αγώνας για την επικράτηση του ωραίου
του καλού και του αληθινού
ΕΡΩΣ- ΑΛΗΘΕΙΑ=ΑΛΗΘΕΣ-ΑΠΛΟ
ΕΡΩΣ- ΑΓΑΠΗ=ΚΑΛΟ-ΑΡΜΟΝΙΚΟ
ΕΡΩΣ- ΣΟΦΙΑ=ΩΡΑΙΟ-ΦΩΤΕΙΝΟ
ΕΡΩΣ- ΣΥΜΜΕΤΡΙΑ=ΣΥΜΜΕΤΡΟ-ΚΑΛΛΟΣ

Από τον έρωτα-αγάπη απουσιάζουν εντελώς στοιχεία όπως: ανισορροπία-ανισότης
δυσαρμονία-αδικία
ασχήμια-αμετρία
σύχγυση-μαυρίλα


ΕΡΩΤΙΚΑ-ΑΓΑΠΗΤΙΚΑ ΠΟΙΕΙΤΕ
ΣΥΜΜΕΤΡΑ-ΣΟΦΑ ΠΟΙΕΙΤΕ

Η ηγεσία...


ΚΑΙ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΣΗΜΕΡΑ ΕΧΟΥΝ ΜΙΑ ΜΟΡΦΗ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΑΣ ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ ΤΟΥΤΟ:


Η ηγεσία δεν είναι διαχρονική. Κάποιες φορές κρατά λεπτά (π.χ. θυμηθείτε τον φίλαθλο που ξεσηκώνει και τους υπόλοιπους πανηγυρίζοντας το γκολ της ομάδας του), κάποιες φορές χρόνια (όπως αποτυπώνεται στο πρόσωπο ενός επανεκλεγέντα πρωθυπουργού), αλλά ποτέ δεν κρατά για πάντα. Αντιθέτως κάποια στιγμή χάνεται. 

Τι σημαίνει αυτό; Μη στηριχθείτε στον «μαγνητισμό» και την «αύρα» που μπορεί να διαθέτετε σήμερα, αλλά χτίστε το υπόβαθρο που θα τα διατηρήσει και στο μέλλον και, όσο και αν φαίνεται «άσχημο», προετοιμάστε το έδαφος / τον εαυτό σας για την κατάσταση που θα επακολουθήσει όταν αυτή η ικανότητά σας θα είναι πια παρελθόν…


ΑΛΛΩΣΤΕ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΓΡΑΦΕΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙ 


ΟΠΩΣ ΣΤΡΩΝΕΙ ΚΟΙΜΑΤΑΙ ΛΕΕΙ ΜΙΑ ΠΑΛΙΑ ΛΑΪΚΗ ΡΗΣΗ

Τελικά για να αντέξεις...


ΤΕΛΙΚΑ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΤΕΞΕΙΣ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ

ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΝΟΜΙΖΟΥΝ

ΟΤΙ ΕΧΟΥΝ ΚΑΠΟΙΑ ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΠΟΥ

Ή MIA ΕΙΚΟΝΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΕ ΚΑΤΙ,

ΠΡΕΠΕΙ ΕΠΙΣΗΣ ΝΑ ΦΟΡΑΣ ΑΛΕΞΙΒΛΑΚΕΙΟ !!!

Εγωϊσμός: ο μεγαλύτερος εχθρός



Ο μεγαλύτερος κίνδυνος, ο μεγαλύτερος εχθρός βρίσκεται μέσα μας και λέγεται εγωισμός! Εγωισμός είναι και όλα του τα παρακλάδια: φιλαυτία, υπερηφάνεια, έπαρση, προβολή κ.λπ. Δεν υπάρχει μεγαλύτερος κίνδυνος για τον άνθρωπο και την ψυχή του, δεν υπάρχει χειρότερη ασθένεια, αφού οι συνέπειές της δεν είναι μόνον ισόβιες, καταστροφικές για τον ίδιο τον άνθρωπο, τον "φορέα" του εγωισμού, αλλά και αιώνιες...


Το σημαντικότερο απ’ όλα είναι ότι ο ίδιος ο Θεός πολεμάει τον εγωισμό, τον χτυπάει, "στους υπερηφάνους αντιτάσσεται". (Α΄ Πέτρου ε΄ 5, Ιακώβου δ΄ 6). Δεν υπάρχει χειρότερη κατάσταση για τον άνθρωπο από το να έχει τον Θεό απέναντί του, να έχει τον Θεό να αντιτάσσεται σε ό,τι κάνει, επειδή τον ζώνει ο εγωισμός και η ανόητη υπερηφάνεια. Δεν μπορεί ο άνθρωπος να ορθοποδήσει έτσι... Είναι βέβαιο ότι οδεύει αργά αλλά σταθερά στην ολοκληρωτική του καταστροφή, με τον Θεό αντίθετο, αντίπαλο, αντιμέτωπο! Πριν προχωρήσουμε σε ένα παράδειγμα που θα κάνει πιο ανάγλυφα όλα αυτά τα σημεία, ας πούμε και τούτο. Ο εγωισμός είναι ανοησία και ευτέλεια, αλλά αυτό ακριβώς είναι το κατάντημα του ανθρώπου της αμαρτίας.

Ο ίδιος ο Κύριος, ο Θεός του Σύμπαντος μας τροφοδοτεί, μας παρέχει τη ζωή.
"Αυτός δίδει εις πάντας ζωήν και πνοήν και τα πάντα.... Εν Αυτώ ζώμεν και κινούμεθα και υπάρχομεν" (Πράξεις Αποστόλων ιζ΄ 25, 28)
Και εμείς αφού χαρούμε, απολαύσουμε και ξοδέψουμε τα μοναδικά δώρα της αγάπης του, μετά τον προσπερνάμε, τον αγνοούμε, του γυρίζουμε την πλάτη και στήνουμε θεωρίες ότι δεν υπάρχει, ότι δεν υπήρξε ποτέ... Την ίδια ώρα που πίνουμε το δροσερό νεράκι του και εισπνέουμε τον αέρα που μας χαρίζει, εμείς ταΐζουμε τον εγωισμό μας: "Εγώ... εμένα... και εμένα... σε εμένα... από εμένα... δικό μου… εγώ..." Είμαστε πιο ανόητοι και από ένα πιτσιρίκι. Σκέψου το παιδί που ταΐζεις, φροντίζεις και χαϊδεύεις όλη μέρα, να γυρίσει να σου πει: "Εγώ... εμένα... δικό μου... μόνος μου..." Θα γελάσεις, θα πονέσεις, θα συγχωρέσεις, θα μακροθυμήσεις για να του δώσεις την ευκαιρία να μετανοήσει, να ταπεινωθεί, να αναγνωρίσει, να επιστρέψει... Γιατί αυτά που λέει και κάνει ο εγωιστής άνθρωπος είναι προκλητικά μα και παράλογα, και το μόνο που μπορεί να περιμένει κανείς με υπομονή και έλεος είναι να τον δει να επιστρέφει στα λογικά του. Να παραδεχτεί, να ταπεινωθεί... Και αν δεν το κάνει; Ο ίδιος ο Θεός τότε γίνεται αντίπαλος, αντιμαχόμενος, αντιτασσόμενος, και αρχίζει η τραγωδία για τον άνθρωπο.

Διαβάστε όσα αντιγράφουμε πιο κάτω και θα καταλάβετε: "Ούτε ο ίδιος ο Θεός δεν μπορεί να βυθίσει αυτό το πλοίο", απάντησε ο αξιωματικός του Τιτανικού σε μια κυρία που στεκόταν με έκπληξη θαυμάζοντας το ολοκαίνουριο υπερωκεάνιο, όταν τον ρώτησε αν ήταν πραγματικά αβύθιστο! Δεν μπορεί να το βυθίσει ούτε ο ίδιος ο Θεός.... Χρειάστηκε μόνον ένα παγόβουνο να συρθεί για λίγο επάνω στη ράχη του, για να διαψευσθούν εύκολα αλλά και τραγικά όλοι και όλα γύρω από το μεγαλύτερο και πολυτελέστατο υπερωκεάνιο της εποχής του. Ο ίδιος ο ναύαρχος-σχεδιαστής του Τιτανικού Τόμας Άντριους χάθηκε μαζί με το δημιούργημά του στα παγωμένα νερά του Ατλαντικού. Ξαφνικά ακούστηκε ένας παράξενος θόρυβος, σαν κάποιος να έσυρε ένα γιγαντιαίο δάχτυλο στα πλευρά του πλοίου. Δεν ήταν παρά ένα παγόβουνο από τα πολλά που έπλεαν στην περιοχή και που ο πλοίαρχος του Τιτανικού το αγνόησε... Η υπεροψία, ο εγωισμός μαζί με την ανοησία είναι βέβαιο ότι σκοτώνουν... Ήδη ετοιμαζόταν ο υγρός τάφος του... Μερικοί επιβάτες άφησαν τη διασκέδασή τους, τα χαρτιά που έπαιζαν στα σαλόνια και βγήκαν να δουν. Ο σκοτεινός όγκος του παγόβουνου απομακρυνόταν στο βάθος και το πλοίο συνέχιζε το ταξίδι του υπερήφανο, μεγαλόπρεπο, αμέριμνο...

Ήταν 11.40 μ.μ. της 14ης Απριλίου του 1912. Η ανθρωπότητα ετοιμαζόταν για τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο πλοίαρχος και μερικοί αξιωματικοί του κατέβηκαν αμέσως στο κύτος του σκάφους. Το ρήγμα που άνοιξε το παγόβουνο είχε μήκος σχεδόν 90 μέτρων. Αμέσως τα νερά της παγωμένης θάλασσας όρμηξαν μέσα στα αμπάρια και άρχισαν να τα πλημμυρίζουν. Πέντε από τα στεγανά αμπάρια του Τιτανικού γέμισαν γρήγορα νερά. Αν είχαν πλημμυρίσει μόνο τα τέσσερα, ο Τιτανικός θα έφτανε στη Ν. Υόρκη... Ακολούθησαν σκηνές τραγικές αλλοφροσύνης. Στις 12.05 μεσάνυχτα ο πλοίαρχος διατάζει να εγκαταλειφθεί το σκάφος... Στις 12.15 φεύγει το πρώτο SOS... Στις 12.45 οι πρώτες είκοσι βάρκες κατεβαίνουν στη θάλασσα... Από τους 2.220 επιβάτες επέζησαν μόνον οι 713... Στις 2.20 τα χαράματα την επόμενη μέρα οι 46.328 τόνοι του Τιτανικού χάθηκαν κάτω από την παγωμένη και ήρεμη θάλασσα του Βόρειου Ατλαντικού...

Ούτε τρικυμία, ούτε θύελλα, ούτε απρόβλεπτη θαλασσοταραχή ή κακοκαιρία... Μόνον ο ανόητος εγωισμός, μόνον η προκλητική ανθρώπινη έπαρση. "Αυτό το πλοίο ούτε ο ίδιος ο Θεός δεν μπορεί να το βυθίσει!" Ο αβύθιστος Τιτανικός κείτεται πάνω από 85 χρόνια σιωπηλός και νικημένος, στην υγρή και σκοτεινή αγκαλιά του Ατλαντικού, για να μας θυμίζει κάτι πολύ χρήσιμο για τον καθένα μας:

"Ο εγωισμός είναι ίσως η φονικότερη αρρώστια".

Και είναι αρρώστια, αφού αχρηστεύει τον άνθρωπο, τον
γεμίζει με ανόητη φιλαυτία και έπαρση, τον κάνει επικίνδυνο και άμυαλο, του σκοτεινιάζει το νου και την καρδιά, δεν μπορεί ούτε να δει, ούτε να ακούσει, ούτε να αντιληφθεί, ούτε να συναισθανθεί την κατάστασή του. Αυτά είναι τα κύρια συμπτώματα της αρρώστιας του εγωισμού και της έπαρσης. Η κατάληξή της; Αν δεν αντιμετωπισθεί έγκαιρα και γρήγορα, σκοτώνει. Νικάει τον άνθρωπο και τον σκοτώνει με αιώνιο θάνατο χωρίς τη χάρη και το έλεος του Κυρίου στη ζωή του. Υπάρχει ένα ακόμα σοβαρό σημείο. Πρέπει να τον σκοτώσεις τον εγωισμό σου, γιατί αν δεν τον σκοτώσεις, θα σε σκοτώσει εκείνος. Και υπάρχει το σωστό και αποτελεσματικό όπλο που συντρίβει τον εγωισμό, ακριβώς ό,τι χρειάζεται για να μας δεχθεί ο Κύριος και να κάνει Βασίλειό του την καρδιά μας. Είναι ο σταυρός του Ιησού Χριστού. Είναι "φονικό μέσο" ο σταυρός του Ιησού Χριστού. Όταν τον πιστέψεις, όταν τον αγκαλιάσεις με ταπείνωση και γνήσια προσφυγή, τότε αμέσως ο εγωισμός σωριάζεται στο πάτωμα, γιατί νιώθεις ανάξιος, άχρηστος, ελεεινός αλλά και ελεημένος.

Οι άνθρωποι της έπαρσης, του εγωισμού, της φιλαυτίας, δεν κατάλαβαν τίποτα από το σταυρό και τον σταυρωμένο Ιησού Χριστό. Έστω κι αν μπαινοβγαίνουν σε μια εκκλησία και ακούνε κηρύγματα με τα οποία συμφωνούν, εάν δεν συσταυρωθεί ο εγωισμός τους μαζί με τον Ιησού Χριστό, δεν θα συναναστηθούν μαζί του καινούριοι, λυτρωμένοι, ξαναχτισμένοι, αναγεννημένοι χριστιανοί, πραγματικά παιδιά του Ουράνιου Πατέρα μας. Ο εγωισμός θεραπεύεται όταν εντοπισθεί έγκαιρα, όταν διαγνωσθεί σωστά, με ειλικρίνεια και απλότητα καρδιάς, όταν αντιμετωπισθεί με ταπείνωση και πίστη μπροστά στο σταυρό και την ανάσταση του Σωτήρα μας, του Ιησού Χριστού. Αν δεν αντιμετωπισθεί έτσι, τότε σκοτώνει και την ψυχή και το σώμα. Ο άνθρωπος της φιλαυτίας και της έπαρσης είναι ένα περιφερόμενο μόλυσμα, είναι επικίνδυνος και δυστυχισμένος. Στις μέρες μας τις έσχατες, του Τέλους, ο αριθμός των εγωιστών θα θεριεύει, δυστυχώς, ανάμεσά μας, με απρόβλεπτες προεκτάσεις.

Ας μείνουμε στην απλότητα, την ταπείνωση, την πίστη, την αγάπη στον Κύριό μας. Και με αυτά ας είναι γεμάτη η ζωή μας, η ψυχή μας και η μέρα μας. Είναι η μόνη βεβαιότητα, η μόνη σιγουριά και ασφάλεια.