ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ Η ΓΙΟΓΚΑ

ΑΝ ΚΑΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΠΙΣΤΕΥΩ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΝΩΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΟ ΚΑΙ ΤΟ ΦΩΣ ΚΑΙ ΟΤΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΔΙΚΟΥ ΜΑΣ ΝΑΟΥ ΑΣ ΔΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΟΑΥΛΙΑ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΘΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΕΚΦΡΑΣΕΩΝ ΤΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΑΤΡΑΠΟΥ ΓΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΚΑΙ ΙΣΩΣ ΚΑΙ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΤΑΙΡΙΑΖΟΥΝ

1. ΕΝ

Υπάρχουν πολλές καινούργιες λέξεις και έννοιες που εισέρχονται στη γερμανική γλώσ­σα της καθημερινότητος χωρίς να είναι πάντα σαφές τι σημαίνουν στην πραγματικότητα. Είναι σημαντικό εμείς οι Χριστιανοί να γνωρίσουμε αυτές τις έννοιες, για να τις κατανοή­σουμε καλύτερα, διαφορετικά δεν θα μπορέ­σουμε να τοποθετηθούμε

πραγματικά απένα­ντι στις έννοιες που αυτές οι λέξεις μεταφέ­ρουν.

2. Όλα είναι στάχτη!

Η στάση ζωής της Γιόγκα εκφράζεται ως ακολούθως: «Η στάχτη είναι φωτιά, η στάχτη είναι νερό, η στάχτη είναι γη, όλα είναι στά­χτη, ο αιθέρας είναι στάχτη, οι αισθήσεις είναι στάχτη, τα μάτια και κάθε άλλος τρόπος αντίληψης είναι στάχτη» (Ατάρβα Σίρας). Με αυτά τα λόγια υπογραμμίζεται ότι όλα είναι πρόσκαιρα, προσωρινά, πόνος, βάσανα και θάνατος. Η ζωή με τα βάσανα της και με το θάνατο συνεχίζεται σε έναν αιώνιο κύκλο (πε­ριπλανήσεις ψυχών), από τον όποιο δεν μπο­ρεί να ξεφύγει κανένας άνθρωπος. H αιώνια ζωή είναι το ατελείωτο και ανυπέρβλητο βά­σανο. Οι συνεχείς επαναγεννήσεις θα γεμί­ζουν το μέλλον και το αν θα πάει κανείς προς τα πάνω, προς μια καλύτερη ζωή, είτε προς τα κάτω, προς μια χειρότερη ζωή, αυτό δεν έχει καμμία σημασία, γιατί όλη η ζωή είναι στάχτη.

Οι διάφορες ινδουιστικές θρησκείες έχουν αυτό το κοινό σημείο: επιδιώκουν να εξέλθουν αυτού του κύκλου της ζωής, για να γλυτώσουν από το βάσανο της ζωής! Αυτό δεν μπορεί να το χαρακτηρίσει κανείς ως ώθηση προς θάνα­το, διότι επιδιώκουν να ξεφύγουν και από τον θάνατο επίσης. Κάποιος θα μπορούσε να το προσδιορίσει μάλλον ως φόβο ενώπιον της ζωής, διότι η ζωή είναι που τρομοκρατεί τους Ινδουιστές και αυτό για εύλογες αιτίες, αφού η ζωή είναι σκληρή στην ινδική χερσόνησο: αρρώστιες κάθε είδους, λιμοί εξαιτίας ξηρα­σιών και πλημμύρων, πόλεμοι και καταπίεση έχουν κάνει τους Ινδούς να βιώνουν τη ζωή ως μια αφόρητη σειρά από ήττες και βάσανα. Αυτό διαπλάθει τη θρησκευτικότητα των ανθρώπων. Κατά πρώτο λόγο εμφανίζεται ο Σίβα και η συμπαίκτριά του Κάλι ως έκφραση αυτής της οδυνηρής βιώσεως της ζωής.

3. Ο φόβος ενώπιον του θανάτου

Τα διάφορα απολυτρωτικά συστήματα που έχουν ως βάση τον Ινδουισμό είναι απόπειρες απαλλαγής από τη ζωή και από τον θάνατο επίσης. Αν όμως δεν μπορεί να πετύχει κανείς μία πλήρη απελευθέρωση από τη ζωή και τον θάνατο, εν τούτοις μπορεί σε κάθε περίπτωση να μειώσει τις εκδηλώσεις της ζωής. H Γιόγκα είναι έκφραση της αντιλήψεως ότι ο άνθρωπος μπορεί να ελαττώσει τα βάσανα και να ξεπερά­σει το δισταγμό του μπροστά στο θάνατο μέσω του περιορισμού ή της απραξίας των φυσιολο­γικών ζωτικών λειτουργιών. Ένα σημαντικό κείμενο μέσα από τη φιλολογία της Χάθα Γιό­γκα (Γκοράκσα Σατάκα) το εκφράζει αυτό ως ακολουθίας:

«91. Εν όσω παραμένει στο σώμα η ζωτική δύναμη (πράνα), δεν φεύγει η ζωή (γίβα), αλλά αν διαφύγει η ζωτική δύναμη, τότε έρχε­ται ο θάνατος. Γι' αυτό πρέπει να γίνει κανείς κυρίαρχος στη συγκράτηση της πράνα.

92. Εν όσω κρατιέται η πράνα μέσα στο σώμα μέσω της συγκρατήσεως της αναπνοής, παραμένει επίσης η συνείδηση (κίττα) ελεύθε­ρη από αρρώστια. Τι λόγος υπάρχει τότε να φοβάται κανείς το θάνατο έφ' όσον παραμένει στεριωμένη η δράση ανάμεσα στα φρύδια;

93. Εξ αιτίας του φόβου ενώπιον του θανά­του ο Βράχμα (Θεός-Δημιουργός) είναι απησχολημένος με το να συγκρατεί την αναπνοή (πράνα-γιάμα). Το ίδιο ισχύει για τους γιόγκι και τα άγια πρόσωπα. Γι' αυτό πρέπει κανείς να συγκρατεί την αναπνοή».

Σ' αυτό το κείμενο το κίνητρο για να κάνει κάποιος Γιόγκα είναι ο φόβος ενώπιον του θανάτου και το μέσον για να ξεφύγει κανείς από αυτόν είναι η συγκράτηση της αναπνοής. Αλλά αυτό ισχύει αντίστοιχα και για άλλες ζωτικές λειτουργίες, έτσι ώστε να τις φρενάρει κανείς, να τις σταματήσει ή να τις θέσει εκτός λειτουργίας. Για να το πετύχει κανείς αυτό χρησιμοποιεί τις διάφορες τεχνικές της Χάθα Γιόγκα.

4. Τεχνικές της Χάθα Γιόγκα

Οι ασκήσεις αναπνοής (πράνα-γιάμα) που διδάσκεται κανείς δεν έχουν ως στόχο να μά­θουν κάποιον να αναπνέει καλύτερα, αλλά να μειώσουν την αναπνοή ή καλύτερα να την στα­ματήσουν τελείως, όπως διδάσκει το παρατεθέν κείμενο. Κατά τον ίδιο τρόπο υποτίθεται ότι λειτουργούν και οι διάφορες σωματικές στάσεις (ασάνες), δηλαδή να θέσουν εκτός λει­τουργίας ολόκληρο το σώμα. Το σώμα οφείλει να γίνει εντελώς άκαμπτο και απολύτως ακί­νητο και σκληρό σε ασάλευτες στάσεις. Οι λέ­ξεις για διαλογισμό (μάντρας) που δίδονται σε κάποιον υποτίθεται ότι αποβλέπουν στο να θέ­σουν εκτός λειτουργίας τη σκέψη και την συ­νείδηση. Συχνά πρόκειται για ονόματα θεών και σύντομες προσευχές.

Οι συμβολικές κινήσεις του σώματος (μουντράς και μπάντας) στις οποίες εξασκείται κα­νείς αποσκοπούν κυρίως στο να κλείσουν και τις «εννέα πύλες του σώματος», έτσι ώστε να μην φθάνει καμμία αισθητηριακή αντίληψη στη συνείδηση. Το σώμα πρέπει να λιμοκτονή­σει από εξωτερικές αντιλήψεις. Όταν συμβεί αυτό, το σώμα επιθυμεί μόνο του να εξασφαλί­σει υποκατάστατες αντιλήψεις εσωτερικής φύ­σεως: εσώτερο φως, εσώτερους ήχους, εσώτερη όσφρηση, εσώτερη απόλαυση.

Στόχος επομέ­νως της Γιόγκα δεν είναι να βελτιώσει τη ζωή του άνθρωπου, αλλά να του προσπορίσει μία άλλη, εσωτερική ζωή ως υποκατάστατο της ζωής από την οποία θέλει να ξεφύγει. Ένα εντελώς διαφορετικό σύμπαν, μία εντελώς νέα διάσταση αναμένει τον διαλοξόμενο που είναι πρόθυμος να γίνει μαθητής και να ακολουθή­σει την οδό του γκουρού. Αυτό είναι το καίριο σημείο που θα πραγματευθούμε στα τελευταία αποσπάσματα. Όλες αυτές οι τεχνικές διδά­σκονται στις σχολές της Γιόγκα. Σε καμμία πε­ρίπτωση δεν είναι ουδέτερες τεχνικές, αλλά πρόκειται για τεχνικές υπερβάσεως τόσο της ζωής όσο και του θανάτου και υπηρετούν τους σκοπούς της ανωτέρας Γιόγκα.

5. Τάντρα Γιόγκα

H ανωτέρα Γιόγκα έχει πολλά ονόματα. Αρχικά γίνεται η διάκριση ανάμεσα στη Γιό­γκα του αισθήματος ή της λατρείας (Μπάκτι). στη Γιόγκα της δράσεως (Κάρμα) και στη Γιό­γκα της γνώσεως (Γκνάνα). Όμως ακόμη πιο σημαντική είναι η μεγάλη ή υψηλή Γιόγκα, που ονομάζεται Τάντρα-Γιόγκα (έχει και άλλα ονόματα π.χ. Κρίγια-Γιόγκα, Λάγια-Γιόγκα, Κουνταλίνι-Γιόγκα ή Ράτζα-Γιόγκα). Οι τρεις κλασσικοί δρόμοι μέσω αισθήματος, δράσεως και γνώσεως απαιτούν πολλές ζωές και πολύ άσκηση, για να οδηγήσουν κάποιον έξω από τον κύκλο της ζωής και του θανάτου. Απένα­ντι σ' αυτούς η Τάντρα-Γιόγκα είναι ο γρήγο­ρος, αλλά συνάμα και ο σκληρός δρόμος. Αυτό διότι οι περισσότερες σχολές Γιόγκα διδά­σκουν ότι βρισκόμαστε προσωρινά σε μια πε­ρίοδο παρακμής (Κάλι-Γιούγκα) που η χροντροκοπιά της πρέπει να πληρώνεται με το ίδιο νόμισμα και αυτό είναι η Τάντρα-Γιόγκα. Οι περισσότερες σχολές Γιόγκα είναι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ταντρικές.

Ενώ οι περισσότερες ινδουιστικές θρη­σκείες με τον ένα ή τον άλλο τρόπο αρνούνται τη ζωή και είτε απορρίπτουν τη σεξουαλικό­τητα ή πάντως την μειώνουν, η Τάντρα-Γιό­γκα υιοθετεί μία πλήρως διαφορετική στάση. Και η Τάντρα θέλει να βγει έξω από τον κύκλο της ζωής και του θανάτου. Και η Τάντρα θεω­ρεί τη ζωή την ίδια ως ένα δηλητήριο. Αλλά η Τάντρα ισχυρίζεται ότι πρέπει κανείς να εκ­διώκει το κακό με κακό και το δηλητήριο με δηλητήριο.

Σε αυτή τη συνάφεια η σεξουαλικότητα παίζει ένα σημαντικό ρόλο μέσα στη Γιόγκα. Αυτό το παρατηρεί κανείς βέβαια μόλις μετά από μια αρκετά μακρά περίοδο ενασχόλησης με αυτή τη μορφή της Γιόγκα, επειδή η Γιόγκα (όπως και πολλές άλλες ανατολικές θρησκείες) δρουν σε δύο επίπεδα και επιδεικνύουν γι' αυτό το λόγο ένα πρόσωπο προς τα έξω και ένα άλλο πρόσωπο προς τα μέσα. Σε αυτό το γεγο­νός αντιστοιχεί μια ιδιαίτερη γλώσσα, που είναι σαφώς διφορούμενη και η οποία όσο φα­νερώνει, άλλο τόσο κρύβει. Οι κεντρικές έννοι­ες της Γιόγκα, π.χ. μπίντου και πράνα, έχουν εν μέρει μια πολύ συγκεκριμένη σωματική σημα­σία και εν μέρει περισσότερο συμβολικές και πνευματικές σημασίες.

6. Ο μυστικισμός τον σπέρματος

Είναι μία πάγια πεποίθηση στα κείμενα της Γιόγκα ότι ο άνθρωπος καταναλώνει τη ζωτική του ενέργεια και εκθέτει τον εαυτό του στην αρρώστια και το θάνατο, όταν δραστηριο­ποιείται σεξουαλικά με φυσιολογικό τρόπο. Γι' αυτό δεν πρέπει να συγκρατείται μόνο η πράνα με την έννοια της αναπνοής, αλλά και το σπέρμα (μπίντου). Η συγκράτηση της ανα­πνοής και όλες οι άλλες τεχνικές υπηρετούν αυτό το σκοπό. Μέσω της συγκρατήσεως του σπέρματος1 μπορεί κανείς να κερδίσει την αθανασία ή παντως να ξανανιώσει ο ίδιος και να αναβάλλει το θάνατο. Αλλά αν είναι να συμβεί αυτό, τότε πρέπει το σπέρμα να μετα­βληθεί σε νέκταρ, αμβροσία, ελιξίριο ζωής ή όπως αλλιώς μπορεί να ονομάσει κανείς αυτό το ζωτικό ποτό. Κατά βάθος, αυτό είναι το κύ­ριο αντικείμενο της Γιόγκα.

7. Το φίδι της κουνταλίνι

Σε αυτή τη συνάφεια δεν μπορούν να περι­γραφούν οι διάφορες λεπτομέρειες, αλλά η αποκορύφωση της Γιόγκα στις διάφορες σχο­λές της είναι η γενετήσια ένωση ως τελετουρ­γικό (Μαϊτούνα) συνδεδεμένο με διάφορες τε­χνικές Χάθα Γιόγκα. Δηλαδή η Γιόγκα επιχει­ρεί να επιστρατεύσει τον οργασμό ως την απο­φασιστική εμπειρία απελευθερώσεως τόσο από τη ζωή όσο και από το θάνατο και ως μία ενοποίηση με το θεϊκό. Ναι, πρόκειται πράγματι για μια θεοποίηση2 του ανθρώπου. Αυτό συμβαίνει κυρίους μέσω του διαλογισμού που έχει ως αντικείμενο το φίδι της κουνταλί­νι. H πράνα ή η ζωτική δύναμη (για την οποία έγινε λόγος στο παραπάνω παράθεμα) είναι ταυτόσημη με τη σεξουαλικότητα, η οποία αναπαριστάται με ένα φίδι που ονομάζεται κουνταλίνι (σημαίνει «τυλιγμένο μαζί»).

Η κουνταλίνι πιστεύουν ότι εξαναγκάζεται να αρχίσει να κινείται από τη θέση της κάτω από τον κόκκυγα μέσω ενός καναλιού στη ραχοκοκκαλιά προς τα επάνω. Κατά την πορεία αυτή θα διατρέξει μια σειρά από σταθμούς που ονομάζονται τσάκρας. Σε κάθε περαιτέρω σταθμό κερδίζει ολοένα και μεγαλύτερη δύνα­μη και γίνεται συνεχώς θεϊκότερη. Αυτή η ψευδής θεοποίηση εκφράζεται μέσω του γεγο­νότος ότι ο διαλογιζόμενος αποκτά υπερφυσι­κές ικανότητες, π.χ. μπορεί, όπως λένε, να μετεωρίζεται ελεύθερα στον αέρα και να περνάει μέσα από τοίχους. Αυτά τα «σίντις» και η επο­νομαζόμενη «Σίντα-Γιόγκα» υπάρχουν τώρα σε όλο τον κόσμο και εκπροσωπούνται από τον «Υπερβατικό Διαλογισμό» που έναντι αδράς αμοιβής υπόσχεται στον διαλογιζόμενο την ικανότητα να υπερνικήσει τη βαρύτητα.

8. Ο μέγας ΘΑΝΑΤΟΣ ή η αθανασία.

Όταν το φίδι της κουνταλίνι, μετά από τις επίπονες ασκήσεις Γιόγκα, όπου εφαρμόζο­νται όλες οι τεχνικές της Χάθα-Γιόγκα και αποκτούν το νόημα τους, πιεστεί τελικά προς τα πάνω μέσα στην κορυφή του εγκεφάλου, τό­τε λαμβάνει χώρα η κοσμική απολύτρωση μέσω ενός είδους σούπερ οργασμού. Στην πραγματικότητα μιλάμε για οργασμικές εμπει­ρίες, που διαμέσου ισχυρών παραισθησιακών αισθημάτων προσλαμβάνουν έναν ιδιαίτερα βίαιο χαρακτήρα. Και αυτή ακριβώς η εμπει­ρία εκλαμβάνεται ως μία γενετήσια ένωση με­ταξύ του θεού Σίβα, που θρονιάζεται πάνω-πάνω στον εγκέφαλο, και της συμπαίκτριάς του της Κάλι, που ως η δύναμη του (σάκτι) ταυτίζεται με την κουνταλίνι. Αυτή η οργασμική εμπειρία γίνεται αντιληπτή ως ο μεγάλος ΘΑΝΑΤΟΣ, μέσω του οποίου ξεφεύγει κανείς από τον κόσμο της πολλαπλότητας και βιώνει τη μεγάλη ελευθερία. Από εκεί ξαναγυρίζουν μονάχα οι εκλεκτοί, που ως γκουρού αφοσιώνονται στην απελευθέρωση άλλων ανθρώπων. Όλοι οι συνηθισμένοι άνθρωποι, σύμφωνα με την ίδια τη διδασκαλία της Γιόγκα, πεθαίνουν τρεις εβδομάδες μετά την πλήρη απελευθέρω­ση. Αυτός ο θάνατος (και μόνο αυτός) οδηγεί μακριά από κάθε ζωή και κάθε θάνατο προς την ολοκληρωτική ελευθερία.

9. Η φυγή από τον θάνατο προς τον θάνατο.

Είναι αξιοσημείωτο μια θρησκευτικότητα που ωθείται από την αγωνία ενώπιον του θα­νάτου να οδηγείται ίσα-ίσα προς το μεγάλο ΘΑΝΑΤΟ. Αυτό εξηγείται άπ' το γεγονός ότι η Γιόγκα, όπως ειπώθηκε. καθορίζεται όχι μό­νο από το φόβο ενώπιον του θανάτου, αλλά και από το φόβο ενώπιον της ζωής. Ως εκ τού­του η Γιόγκα επιζητεί να φθάσει πέραν της ζωής και του θανάτου, εκεί που θα μπορούσε να το ονομάσει κανείς αιώνιο θάνατο, ελεύθε­ρο από κάθε τι εφήμερο, αρρώστια και άπ’ όλα τα βάσανα.

Όταν κανείς διαβάσει με εμβρίθεια τα κε­ντρικά κείμενα της Γιόγκα, θα ανακαλύψει ότι είναι πλήρους καθορισμένα από τα προβλήμα­τα της γηράνσεως. Η Γιόγκα είναι η απόπειρα του ανθρώπου να σταματήσει τη φθορά του σώματος, να αναβάλει το θάνατο και ταυτό­χρονα να προετοιμάσει το θάνατο μέσω της αποχωρήσεως από τη ζωή. Αυτή η απόσυρση συμβαίνει εν μέρει κοινωνικά με το να παραι­τείται κανείς από τις ανθρώπινες σχέσεις και να φεύγει στο δάσος ή στο βουνό, για να ζήσει μόνος και εν μέρει με το να απομακρύνεται κα­νείς πνευματικά από τα συμβάντα της ζωής. Το τελευταίο μπορεί να το κάνει κάποιος ακό­μη και παραμένοντας στις κοινοτικές του σχέ­σεις ως αρχηγός οικογενείας. Επομένως η Γιόγκα είναι κάτι για γέρους, στη πραγματι­κότητα μόνο για γέρους. Αυτό έγκειται στη φύση του πράγματος ως συνέπεια ήδη του μυ­στικισμού του σπέρματος, για τον οποίο έγινε λόγος.

10. Γιόγκα για το καλό της υγείας.

Πολλοί μαθητές εξασκούμενου στη Γιόγκα θα αντιτείνουν ότι όλη αυτή η θεωρητικολογία τους είναι αδιάφορη, επειδή αυτοί είχαν καλές προσωπικές εμπειρίες από τη Γιόγκα. Λένε ότι χάρις σ' αυτή έγιναν υγιέστεροι. Αυτό οφείλει κάποιος να το σεβαστεί, αλλά και να το κατανοήσει σωστά.

Ένα παράδειγμα μπορεί να το φωτίσει αυ­τό: υπάρχουν πράγματι πολλοί νεαροί άνδρες, στους οποίους ο χρόνος της στρατιωτικής θη­τείας έχει κάνει καλό. Γυμνάσθηκαν σωματικά και έμαθαν ως ένα βαθμό να ελέγχουν τον εαυ­τό τους. Αυτό ενίσχυσε την υγεία τους. Αυτό όμως δεν αναιρεί το γεγονός ότι ο στρατός έχει έναν εντελώς διαφορετικό σκοπό. Κατά παρό­μοιο τρόπο ο στόχος της Γιόγκα δεν ταυτίζεται με τις θετικές παρενέργειες που διαπιστεύο­νται. Στην πραγματικότητα συμβαίνει ώστε πολλοί διαλογιζόμενοι μετά από μια περίοδο θετικών παρενεργειών3 να βιώνουν άκρως ανησυχητικές βλαβερές επιδράσεις. Εμείς τις χαρακτηρίζουμε ως βλαβερές επιδράσεις, αλλά στην πραγματικότητα πρόκειται για τις επιδιωκόμενες επιδράσεις. Αυτό σημαίνει ότι βήμα προς βήμα χάνει κανείς την ικανότητα να ζει μια ζωή στραμμένη προς τα έξω μέσα σε αγάπη και εξάρτηση από τους άλλους. Η Γιόγκα απομονώνει τον άνθρωπο βήμα προς βήμα, έτσι ώστε να μην μπορεί κάποιος πλέον να προσεγγίσει τον άλλο. Ταυτόχρονα γίνεται κανείς συν τοις άλλοις ασυνείδητα όλο και πιο ινδουιστής, αφού η πρακτική της Γιόγκα δημι­ουργεί και θεωρία της Γιόγκα.

11. Οδηγείται κανείς προς τα εκεί που δεν θέλει.

Όταν κάποιος αρχίζει να κάνει Γιόγκα επειδή θέλει να γίνει ινδουιστής, τότε όλα είναι φυσικά εντάξει, διότι πρέπει να σεβα­σθούμε την θρησκευτική ελευθερία. Εν τού­τοις το πρόβλημα είναι ότι οι περισσότεροι μέσω της Γιόγκα οδηγούνται προς τα εκεί όπου δεν θέλουν πραγματικά να πάνε. Γίνονται άνθρωποι που εντάσσονται σε άλλο σύ­στημα κανόνων και αξιολογήσεων. Μεταβάλ­λονται σε ινδουιστές και αυτό δεν ήταν καθό­λου επιδίωξή τους. Άρχισαν με τη Γιόγκα επειδή τους την προσέφεραν ως μια τέχνη ζωής, αλλά η Γιόγκα είναι, όπως δείξαμε, μια τέχνη θανάτου που γεννήθηκε αρχικά για να βοηθήσει γερασμένους Ινδούς να ξεπεράσουν το φόβο του θανάτου στα τελευταία δύσκολα χρόνια της ζωής τους.

Όταν κάποιος θέλει να αυτοθεοποιηθεί και όταν θέλει να δραπετεύσει από την καθη­μερινή ζωή όπου ζει με άλλους ανθρώπους, τό­τε η Γιόγκα είναι ο δρόμος που πρέπει να του υποδειχθεί. Όταν κάποιος θέλει βήμα προς βήμα να αποχωρισθεί από τη χριστιανική του πίστη και από την αγάπη που αυτή η πίστη συνεπάγεται προς τους συνανθρώπους και τη ζωή, τότε η Γιόγκα είναι το μοναδικά σωστό. Όμως οι περισσότεροι καταλήγουν ανυπο­ψίαστοι στη Γιόγκα, διότι ανάμεσα στα άλλα υπάρχουν πολλοί Χριστιανοί που υπερασπίζο­νται τη Γιόγκα και που αρνούνται τις πραγμα­τικές προθέσεις της. Γι' αυτό είναι απαραίτητο να κάνουμε γνωστή την αλήθεια για τη Γιό­γκα, όχι για να κλέψουμε το ψωμί από τους δα­σκάλους της Γιόγκα ή τους μαθητές από τους γκουρού, αλλά για να παραχωρήσουμε κάποι­ες συμβουλές σε εκείνους που δεν μπορούν να διακρίνουν την κατάσταση μόνοι τους.

Για εκείνους που πιστεύουν ότι τους είναι απαραίτητος ο διαλογισμός μπορούμε να τους παραπέμψουμε στον χριστιανικό διαλογισμό4 ως λύση. Αυτός όμως είναι διαμετρικά αντίθε­τος με τη Γιόγκα. Ο χριστιανικός διαλογισμός δεν επιδιώκει να μας κάνει θεούς και να μας «απελευθερώσει» από ζωή και θάνατο, αλλά να μας οδηγήσει στον Θεό, ο οποίος με την Ανάσταση μας έχει λυτρώσει από το δίλημμα του οποίου έκφραση αποτελεί η Γιόγκα.

12. Παρατηρήσεις.

Τα σημαντικότερα κείμενα για τη κατα­νόηση της Γιόγκα είναι τα λεγόμενα «Γκοράκ­σα Σατάκα», τα οποία προέρχονται ίσως από τον 12ο αιώνα, δηλαδή είναι σύγχρονα του δι­κού μας Μεσαίωνα. Τρία έγκυρα κείμενα χρησιμοποιήθηκαν για αυτή την παρουσίαση, τα οποία και τα τρία είναι μεταγενέστερες γραφές:

Το «Σίβα Σαμχίτα», μετάφρ. Ρ.Β.Σ.Κ. Βά­σου. Νέο Δελχί 1979,87 σελίδες.

Το «Γκεράντα Σαμχίτα», μετάφρ. Ρ.Β.Σ.Κ. Βάσου, Νέο Δελχί 1975,59 σελίδες.

Το «Χάθα Γιόγκα Πραντιπίκα», μετάφρ. Π. Σίν, Νέο Δελχί 1975, 68 σελίδες (διανέμεται από το Σωματείο Ανατυπώσεως Ανατολικών Βιβλίων, Οδός Ράνι Γιάνσι 54, Νέο Δελχί 110055 Ινδία).

Αυτά τα κείμενα είναι επίσης τμήμα των «Ιερών βιβλίων των Ινδουιστών», τόμος 15,1-4 (No 4: Φιλοσοφία της Γιόγκα), Οργανισμός Αλλαχαμπάντ. Ινδία 1911-15, παρατίθεται από την έκδοση ΑΜΣ Πρές. Νέα Υόρκη 1974.

Επίσης η κλασσική έκθεση της Γιόγκα στο «Πατάντξαλι Γιόγκα Σούτρα» που ανάγεται στην προ Χριστού εποχή («Ιερά βιβλία των Ινδουιστών», Τόμος 4, ΑΜΣ Πρές, Νέα Υόρ­κη 1974).

Η σημαντικότερη δυτική παρουσίαση της Γιόγκα είναι του Μίρτσεα Ελιάντε «Γιόγκα, αθανασία και ελευθερία», 515 σελίδες, Φραν­κφούρτη, Ίνζελ Φερλάγκ 1977.

13. Γλωσσάριο.

Ασάνα: κατά λέξη «κάθισμα» ή «στάση», ιδιαίτερη στάση του σώματος στο σύστημα της Γιόγκα.

Βράχμα: από το «βρχ», που σημαίνει «ανά­πτυξη», ο θεός-δημιουργός στον Ινδουισμό.

Τσάκρα: κατά λέξη «τροχός», ενεργειακό κέντρο του σώματος.

Κάλι Γιούγκα: από το «κάλι» (=σκοτεινό) και «γιούγκα» (=συμπαντικός χρόνος), δηλα­δή η τελευταία και σκοτεινώτερη από τις επα­ναλαμβανόμενες εποχές.

Μόκσα: από το «μκς» (αποτινάξω, απελευθερώνομαι), απελευθέρωση από τον κύκλο των μετενσαρκώσεων.

Μούντρα: κατά λέξη «σφραγίδα» ή «σημά­δι», τελετουργικές χειρονομίες και κινήσεις των δακτύλων.

Πράνα: «να αναπνέεις από τη μύτη και το στόμα», δηλαδή η ζωτική ενέργεια.

Σάκτι: κατά λέξη «δύναμη», ή σύντροφος ανδρικών θεοτήτων.

Σίβα: κατά λέξη «επιτυχής», «ευνοϊκός», από πολλούς Ινδούς λατρεύεται ως ο ύψιστος θεός, εκπροσωπεί την αρχή της καταστροφής και του θανάτου, από τον οποίο εκπηγάζει συ­νεχώς καινούργια ζωή.

Read more

ΓΕΝΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ_2

Το ΕΙΝΑΙ είναι ενέργεια, λειτουργία, αντίληψη, φαινόμενο. Είναι ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ,  δεν είναι κάποια «ουσία».  Το ΕΙΝΑΙ ταυτίζεται με το ΝΟΕΙΝ, με το ΣΥΝΕΙΔΕΝΑΙ,  με το ΛΟΓΙΖΕΣΘΑΙ,  με την ΕΠΙΓΝΩΣΗ, με την Αντίληψη της Ύπαρξης. Το ΝΟΕΙΝ, ο ΛΟΓΟΣ, η Επίγνωση της Ύπαρξης, ταυτίζεται με την Αντίληψη του ΕΛΛΟΓΟΥ, του ΑΛΗΘΟΥΣ, του ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥ.  Το ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ, σε αυτή την Καθαρή Μορφή του, δεν έχει περιεχόμενο… Ή αλλιώς, το περιεχόμενό του  είναι χωρίς προσδιορισμούς: το Κενό, το τίποτα (το ΕΙΝΑΙ και το Μηδέν ταυτίζονται). Το ΕΙΝΑΙ, το ΝΟΕΙΝ, το ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ  θεωρείται κάτι «Άυλο», Αιώνιο, Απροσδιόριστο, Άπειρο, πέρα από τον χώρο και τον χρόνο κ.λπ. Σε αυτή την  κατάσταση ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ και  ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ είναι το ίδιο. Το ΕΙΝΑΙ εδώ έχει απόλυτα «υπαρκτική» έννοια. Το ΕΙΝΑΙ υπό αυτή την έννοια είναι το ΟΛΟΝ.

ΤΑ ΤΕΣΣΕΡΑ ΠΕΔΙΑ ΤΗΣ ΚΟΣΜΙΚΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ

    

      Όταν το ΝΟΕΙΝ, ο ΛΟΓΟΣ, διαφοροποιείται επεξεργαζόμενος την αντίληψη του ΕΙΝΑΙ, αυτή η Νοητική Δραστηριότητα αποτελεί μία δευτερεύουσα σύλληψη του ΕΙΝΑΙ, ένα αντικαθρέφτισμα του ΕΙΝΑΙ.   Όταν το ΝΟΕΙΝ δημιουργεί το Καθολικό Είναι, τότε ενοικεί σε Αυτό, σε όλο τον χώρο του. Σε αυτή την περίπτωση το ΣΥΝΕΙΔΕΝΑΙ φαίνεται να έχει υποστεί μεταβολή καθώς περιορίζεται σε σχετικό χώρο, αλλά ταυτόχρονα ταυτίζεται με τον αντικειμενικό χώρο. Αυτή είναι κατάσταση διαφορετική από το ΕΙΝΑΙ: ένα άλλο Πεδίο Ύπαρξης που ονομάζεται Πεδίο του Λόγου. Πρόκειται για  προβολή του ΕΙΝΑΙ μέσα στο σχετικό. Είναι μία πραγματική κατάσταση από την άποψη του  ΣΥΝΕΙΔΕΝΑΙ αλλά όχι διαφορετική από οντολογική άποψη. Πρόκειται δηλαδή για ψευδαίσθηση. Αυτή είναι η Παγκόσμια Αυταπάτη.

     Το ΝΟΕΙΝ, ο ΛΟΓΟΣ, ως Νοητική Δραστηριότητα που παράγει το Καθολικό Είναι και ενοικεί σε Αυτό, ονομάζεται Κοσμικός, Δημιουργικός Λόγος, Κοσμική Νόηση, Νόηση. Ο Κοσμικός Λόγος είναι  Υποκείμενο και Αντικείμενο μαζί. Το Υποκείμενο σε αυτή την περίπτωση είναι όχι Ουσία ή Υπόσταση αλλά μόνο τρόπος αντίληψης. Θα ήταν πιο σωστό αντί για Υποκείμενο, που παραπέμπει σε κάποια υπόσταση, να λέμε Υποκειμενική Αντίληψη. Αυτή η Νοητική Σύλληψη του ΕΙΝΑΙ (Είναι, Καθολικό Είναι) αποτελεί το Υπόβαθρο και το πλαίσιο κάθε περαιτέρω επεξεργασίας από την οποία προκύπτει  η ποικιλία των  νοητικών φαινομένων.

     Αυτή η Υποκειμενική Δραστηριότητα είναι μία εσωτερική δραστηριότητα που διαφοροποιείται ανάλογα με την θέση που υιοθετεί το Υποκείμενο σε σχέση με το αντικείμενο. Υπάρχουν τρεις βαθμίδες σε αυτή την εσωτερική δραστηριότητα.

1) Όταν το Υποκείμενο συλλαμβάνει απλώς το ΕΙΝΑΙ, επειδή δεν υπάρχουν ιδιώματα αντιλαμβάνεται την ύπαρξη ως κενότητα (Συνείδηση κενή – Παγκόσμια Ενότητα).

2) Όταν το Υποκείμενο αποδίδει στην ύπαρξη την έννοια της ύπαρξης, του απείρου, κ.λπ. αντιλαμβάνεται ότι είναι μία παγκόσμια ύπαρξη (Συνείδηση άπειρη όπου υποκείμενο και αντικείμενο ταυτίζονται: Παγκόσμια Συνείδηση).

3) Όταν το ΝΟΕΙΝ σε Νοητική Δραστηριότητα -που αποτελεί ένα πεδίο ύπαρξης μέσα στο σχετικό, ένα παγκόσμιο πεδίο, ομοιογενές (νοητικός κόσμος)- συμπυκνώνεται σε ένα σημείο, εντοπίζεται χωρικά, τότε δημιουργείται η αντίληψη ενός ατομικού είναι, ενός εγώ μέσα στον αντικειμενικό χώρο. Εδώ υποκείμενο και αντικείμενο διαχωρίζονται. Στην πραγματικότητα το Παγκόσμιο και το ατομικό είναι το ίδιο. Το ατομικό είναι μία χωρική προβολή του Παγκόσμιου. Το ΣΥΝΕΙΔΕΝΑΙ μπορεί να αντιλαμβάνεται και το Παγκόσμιο και το ατομικό ταυτόχρονα. Αυτό μπορεί να επαναληφθεί ξανά και ξανά κι έτσι προκύπτουν πολλά εγώ. Έτσι προκύπτει η πολλαπλότητα. Στην πραγματικότητα όλα αυτά τα εγώ είναι το Ίδιο το Παγκόσμιο που ενοικεί μέσα στον αντικειμενικό νοητικό κόσμο. Τα υποκείμενα δεν αναφέρονται σε υποστάσεις αλλά μόνο σε υποκειμενικές δραστηριότητες. (Ευρύτερη συνείδηση, εγώ που απλώνεται σε όλο τον χώρο – Παγκόσμιο Εγώ).

     Στην πραγματικότητα το ΕΙΝΑΙ (ΣΥΝΕΙΔΕΝΑΙ) είναι το ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ,  το Υπόβαθρο κάθε αντίληψης. Οι υποκειμενικές αντιλήψεις είναι μόνο δραστηριότητες (το Παγκόσμιο, το ατομικό και οι κάθε είδους ατομικές εμπειρίες είναι μόνο δραστηριότητες). Το ΣΥΝΕΙΔΕΝΑΙ λοιπόν μπορεί να ενοικεί είτε στο ΕΙΝΑΙ, είτε στις διάφορες υποκειμενικές δραστηριότητες. Είμαστε αυτό το ΣΥΝΕΙΔΕΝΑΙ, ακόμα κι αν δεν το καταλαβαίνουμε. Μπορούμε από την ατομική αντίληψη (εγώ), να ανυψωθούμε στο Παγκόσμιο, και πέραν όλων στο ΕΙΝΑΙ, είτε μπορούμε να απορροφηθούμε στο εγώ και να βιώσουμε μία ατομική ύπαρξη μέσα στον νοητικό κόσμο. Έτσι δημιουργείται ένα νέο πεδίο ύπαρξης που ονομάζεται  Νοητικό Πεδίο. Το εγώ επειδή εντοπίζεται σε ένα σημείο κι έχει περιορισμένη αντιληπτική δυνατότητα, έχει μορφή περίπου σφαιρική.  Η ύπαρξη μέσα στον νοητικό κόσμο συνίσταται σε νοητική δραστηριότητα που διαφοροποιείται ανάλογα με τον προσανατολισμό της.

1) Το υποκείμενο διακρίνεται κατ’ αρχήν από τον αντικειμενικό νοητικό κόσμο, αλλά, άδειο στην πραγματικότητα, ορά, θεωρεί τα αντικειμενικά νοητικά φαινόμενα που εκδηλώνονται στα πλαίσια του Καθολικού Είναι (ιδέες). Τα ανακαλύπτει σιγά-σιγά, σαν να είναι επίσης μέσα του και έτσι προσανατολίζεται στον νοητικό κόσμο. (Αυτή η δραστηριότητα ονομάζεται νόηση και δημιουργεί μία προσωπική αντίληψη της ύπαρξής μας και του κόσμου). 

2) Σιγά σιγά η εικόνα του αντικειμενικού νοητικού κόσμου συμπληρώνεται, σταθεροποιούνται τα νοητικά φαινόμενα κι έτσι μπορούν να συσχετιστούν και να εξαχθούν ασφαλή συμπεράσματα. (Αυτή η δραστηριότητα ονομάζεται διανόηση και δημιουργεί μία προσωπική κατεύθυνση μέσα στον κόσμο).

3) Η αντίληψη του κόσμου ολοκληρώνεται. Το υποκείμενο έχει εννοιοποιήσει όλα τα νοητικά φαινόμενα τα οποία είναι ταυτόχρονα αντικειμενικά. Με βάση την μνήμη μπορεί τώρα και αναγνωρίζει τα αντικειμενικά νοητικά φαινόμενα.  (Αυτή η δραστηριότητα ονομάζεται αντίληψη και συνιστά την προσωπική ζωή στον νοητικό κόσμο)

     Όταν το ΝΟΕΙΝ απορροφιέται στο Νοητικό Πεδίο, δημιουργείται το φαινόμενο της Ενδυνάμωσης. Η νοητική δραστηριότητα αποκτά έτσι ένα Δυναμικό Πεδίο και μαζί κάθε νοητικό φαινόμενο αποκτά το δικό του δυναμικό πεδίο, αποκτά δηλαδή ελκτική-απωθητική δύναμη. Έτσι δημιουργείται ένα νέο πεδίο ύπαρξης που ονομάζεται  Δυναμικό Πεδίο. Σε αυτό το Δυναμικό Πεδίο τα ατομικά όντα που προβάλλονται σε αυτό διαθέτουν εξασθενημένη εσωτερική νοητικότητα και εξωτερικές νοητικές λειτουργίες προσαρμοσμένες στις συνθήκες του Πεδίου, μέσα σε ένα δυναμικό σώμα που κατά το πρότυπο του νοητικού σώματος έχει περίπου σφαιρική μορφή, νοιώθουν να έλκονται ή να απωθούνται από τα ενδυναμωμένα νοητικά φαινόμενα, τα δυναμικά φαινόμενα κι έτσι προκύπτουν νέες εξωτερικές λειτουργίες.

1) Συναίσθηση, προσανατολισμός μέσα στον δυναμικό κόσμο

2) Βούληση, Κατεύθυνση μέσα στον δυναμικό κόσμο.

3) Αίσθηση, στενότερη επαφή με τα δυναμικά φαινόμενα.

     Όταν το ΝΟΕΙΝ απορροφάται στο Δυναμικό Πεδίο, στον δυναμικό κόσμο, δημιουργείται το φαινόμενο της εξαντικειμενίκευσης. Το Καθολικό Είναι που έχει ένα Δυναμικό Πεδίο αποκτά ένα παγκόσμιο ενεργειακο-υλικό πεδίο που η διαφοροποίησή του δημιουργεί το υλικό σύμπαν. Τα ατομικά όντα από το δυναμικό πεδίο που στρέφονται προς το υλικό πεδίο νοιώθουν ότι ενσαρκώνονται μέσα σε αυτό, μέσα σε ένα υλικό σώμα. Τα ατομικά όντα στο υλικό πεδίο διαθέτουν ακόμα πιο εξασθενημένη εσωτερική νοητικότητα και εξωτερικές νοητικές λειτουργίες προσαρμοσμένες στις συνθήκες του Πεδίου  και εξασθενημένη εξωτερική δυναμικότητα. Βιώνουν την ύπαρξη στο υλικό πεδίο μέσα από ένα υλικό σώμα. Η  εξωτερική, σωματική εμπειρία διαφοροποιείται ανάλογα με τον προσανατολισμό της, και έχουμε:

1) Εγκλιματισμό και αντίληψη του περιβάλλοντος μέσω του σώματος.

2) Συναλλαγή με το περιβάλλον.

3) Υλική εμπειρία.

 ΓΕΝΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ

     Στην πραγματικότητα υπάρχει μόνο το ΝΟΕΙΝ, όλοι οι κόσμοι είναι νοητικές συλλήψεις. Υπάρχει μόνο νοητική εμπειρία. Το Καθολικό Είναι αποτελεί καθαρή αντίληψη του ΕΙΝΑΙ. Το Νοητικό Πεδίο αποτελεί ατομική, νοητική σύλληψη του Καθολικού Είναι. Το Δυναμικό Πεδίο και το ενεργειακό-υλικό πεδίο είναι απλά διαστάσεις του Καθολικού Είναι και βρίσκονται στον ίδιο χώρο (δεν συγχέονται επειδή έχουν διαφορετική νοητική υφή, συχνότητα).

     Στην πραγματικότητα το ΣΥΝΕΙΔΕΝΑΙ δεν αποχωρίζεται ποτέ από το ΕΙΝΑΙ, αλλά βυθίζεται σε μία υποκειμενική διαφοροποίηση και έχει εμπειρία άλλων τρόπων ύπαρξης σε διάφορες  διαστάσεις του Καθολικού Είναι. Το ΣΥΝΕΙΔΕΝΑΙ που απορροφάται σε αυτές τις δραστηριότητες τις αντιλαμβάνεται σαν κάτι διαφορετικό και έχει την αντίληψη ότι ζει σε διαφορετικούς κόσμους.    

     Σε τελευταία ανάλυση λοιπόν η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ. Όλες οι συνειδησιακές καταστάσεις μέσα στους σχετικούς κόσμους, είναι όχι υποστατικές αλλά μόνο αντιληπτικές καταστάσεις. Έτσι λοιπόν μιλάμε για ΜΙΑ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, ή για «Συνείδηση σε Πλήρη Εγρήγορση» και συνείδηση μη-διακρίνουσα, ή για Συνείδηση Ελεύθερη, Φωτισμένη και συνείδηση περιορισμένη, κ.λπ., έχοντας πάντα υπ’ όψιν ότι μιλάμε για αντιληπτικές καταστάσεις.

     Το ΣΥΝΕΙΔΕΝΑΙ σε οποιοδήποτε πεδίο ύπαρξης κι αν εκδηλώνεται, ταυτίζεται  με το ΕΙΝΑΙ. Μπορεί να το αντιλαμβάνεται αυτό ή μπορεί να θεωρεί το ΕΙΝΑΙ ως το ΟΛΟΝ του οποίου είναι μέρος. Για να ανυψωθεί το ΣΥΝΕΙΔΕΝΑΙ ως το ΕΙΝΑΙ θα πρέπει να ξεπεράσει τις διάφορες νοητικές λειτουργίες που το βυθίζουν στην αυταπάτη μίας ξεχωριστής ζωής. Η πραγμάτωση σε κατώτερο πεδίο απελευθερώνει το ΣΥΝΕΙΔΕΝΑΙ από αυτό το πεδίο, αλλά η εξέλιξη συνεχίζεται στα ανώτερα πεδία μέχρι να φτάσει στο ΕΙΝΑΙ, στο Πεδίο του ΕΙΝΑΙ.

 

     Η δραστηριότητα του ΝΟΕΙΝ (ΣΥΝΕΙΔΕΝΑΙ) διαμορφώνεται σε τέσσερις κύριες λειτουργίες (κάθε μία από τις οποίες ολοκληρώνεται σε τρεις φάσεις). Μέσω αυτής της δραστηριότητας το ΝΟΕΙΝ, ο ΛΟΓΟΣ εξωτερικεύει το περιεχόμενό Του σε:

1) Καθαρή αντίληψη του Είναι (Εσωτερική Νόηση, Νοητικός Πυρήνας) 

2) Νοητικό κόσμο (Εξωτερική Νόηση)  

3) Αποκρυστάλλωση της αντίληψης του Είναι (Εξωτερικός Δυναμισμός )

4) Εξαντικειμενίκευση (υλοποίηση) του Είναι (Εξωτερική Ενέργεια – Υλοποίηση της Νόησης). 

Έτσι το ΝΟΕΙΝ, ο ΛΟΓΟΣ, από την εσωτερική αντίληψη πορεύεται σε τέσσερις φάσεις  στην υλοποίηση. Τα πεδία δραστηριότητας του ΛΟΓΟΥ γίνονται αντιληπτά ως πεδία εκδήλωσης, τόποι εμπειρίας, χώροι, κόσμοι, κ.λπ. Είναι πεδία φαινομένων (ή πιο σωστά αλληλεξαρτώμενων φαινομένων που ρέουν συνεχώς). Είναι λειτουργικά φαινόμενα και όχι σταθεροί κόσμοι από κάποια ουσία. Η αντίληψη της ουσίας είναι εσφαλμένη. (Καταχρηστικά μιλάμε για Ουσία: νοητική, αιθέρια ή υλική).

     Το ΝΟΕΙΝ, ο ΛΟΓΟΣ, με την Δραστηριότητά Του δημιουργεί τρόπους αντίληψης της ύπαρξης, νοητές εκτάσεις, χώρους ύπαρξης, τόπους εμπειρίας. Η γνώση που θεμελιώνεται από το ΣΥΝΕΙΔΕΝΑΙ, το Υποκείμενο, όταν λειτουργεί μέσα σε αυτές τις καταστάσεις δεν είναι παρά μια προσδιορισμένη από την κατάσταση ερμηνεία της ύπαρξης: μια προσωρινή ερμηνεία και όχι απόλυτη αλήθεια. Σε κάθε κατάσταση η Συνείδηση έχει πλήρη ερμηνεία της ύπαρξης, αλλά όχι τελική.

   

      «ΓΕΝΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ» ονομάζουμε το σύνολο των συστηματικών γνώσεων (παράδοση) που αναφέρονται: 

1) στο ΕΙΝΑΙ, που είναι Ενέργεια, ΝΟΕΙΝ, ΣΥΝΕΙΔΕΝΑΙ, κι όχι κάποια ουσία, (αίτιο της Ύπαρξης).

2) στην δραστηριότητα και τους χώρους δραστηριότητας του ΝΟΕΙΝ.

3) στην ποικιλία των φαινομένων, υποκειμενικών και αντικειμενικών

4) και τον τελικό σκοπό της Ύπαρξης.

 

  Όταν το ΣΥΝΕΙΔΕΝΑΙ αντιλαμβάνεται πλήρως, τότε δεν υπάρχει παρά ΣΥΝΕΙΔΕΝΑΙ. 

    Όταν η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ (το Υποκείμενο, παγκόσμιο και ατομικό) δεν αντιλαμβάνεται τον Εαυτό Της αλλά βρίσκεται σε Δραστηριότητα, τότε περνά από διάφορα στάδια δραστηριότητας, απορρόφησης στην δραστηριότητα.

     Όταν βρίσκεται στο Πρώτο Στάδιο της Δραστηριότητας Της, της λειτουργίας Της, της Εσωτερικής Νόησης, τότε δεν αντιλαμβάνεται τον Εαυτό Της αλλά απορροφάται στο νοητικό περιεχόμενό Της. Και ανάλογα με την φάση δραστηριότητας στην οποία βρίσκεται, υιοθετεί μια διαφορετική αντίληψη για την πραγματικότητα.

1) Η ύπαρξη είναι Κενότητα

2) Η Συνείδηση είναι άπειρη

3) Η Συνείδηση είναι Ευρύτερη ενός κέντρου και απλώνεται σε όλο τον χώρο

      

     Όταν η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ βρίσκεται στο Δεύτερο Στάδιο της Δραστηριότητάς Της, της λειτουργίας Της, της Εξωτερικής Νόησης, ανάλογα με την φάση δραστηριότητας στην οποία βρίσκεται, υιοθετεί διαφορετική αντίληψη για την πραγματικότητα.

1) Όταν λειτουργεί ως καθαρή νόηση (ενορατική γνώση, αντίληψη) τότε θεωρεί ότι όλα είναι δημιουργήματα της Νόησης.

2) Όταν λειτουργεί ως Σκεπτοδιαδικασία θεωρεί ότι όλα είναι αντικείμενα της Νόησης.

3) Όταν λειτουργεί ως Αντίληψη θεωρεί ότι όλα είναι ανεξάρτητα της Νόησης.

     

     Όταν η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ που δραστηριοποιείται στο Νοητικό Πεδίο χάνει, λόγω της απορρόφησή της στην δραστηριότητά της, την ικανότητα να διαπλάθει την νοητική δραστηριότητα και αντιμετωπίζει τα νοητικά αντικείμενα σαν ανεξάρτητα της δικής της δράσης φαινόμενα, τότε, στην προσπάθειά της να ελέγξει την πραγματικότητα, ενδυναμώνει τα νοητικά αντικείμενα, τα φορτίζει με ενέργεια. Η μετάβαση από το πεδίο δραστηριότητάς της στο άλλο ενώ είναι ομαλή σε παγκόσμια κλίμακα, τα όντα μεταβαίνουν από το ένα πεδίο στο άλλο με διαφορετικό τρόπο, με την «προβολή στο δυναμικό πεδίο» (υπάρχει δηλαδή μία ασυνέχεια στην εκδήλωση της συνείδησης).

     Στο Δυναμικό Πεδίο η συνείδηση θεωρεί την πραγματικότητα ως δημιούργημα μία ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗΣ ΑΡΧΗΣ που με πρότυπο νοητικό κόσμο θεμελιώνει, οργανώνει και συντηρεί τον δυναμικό κόσμο. Ο Δυναμικός Κόσμος λοιπόν θεωρείται ως αντανάκλαση του νοητικού. Ανάλογα με την φάση της δυναμικής δραστηριότητας στην οποία βρίσκεται η συνείδηση, μπορεί να ελέγχει τα δυναμικά αντικείμενα (να τα θεωρεί δημιουργήματά της), να τα  θεωρεί σαν «αντικείμενα» ή σαν ανεξάρτητα φαινόμενα.

     Ο Δυναμικός Κόσμος θεωρείται επίσης ως ο μέσος όρος που μεταφέρει το νοητικό πρότυπο στο υλικό πεδίο. Έτσι ο Δυναμικός Κόσμος, η Απόκρυφη Φύση, θεωρείται αιτία του υλικού κόσμου. Όλα αυτά, η δυναμική δραστηριότητα και η από αυτήν απορρέουσα εξαντικειμενίκευση, η υλοποίηση της ενέργειας, θεωρούνται δραστηριότητες, καταστάσεις, φαινόμενα. Δεν υπάρχει υλική ουσία.

     Η συνείδηση σε αυτό το πεδίο προσπαθεί να ερμηνεύσει την προέλευση των κόσμων.

     Σε αυτή την κατάσταση η ύπαρξη μελετάται στο κεφάλαιο   «ΓΕΝΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ-  ΤΟ ΔΥΝΑΜΙΚΟ ΠΕΔΙΟ».

 

     Όταν η Συνείδηση αντιλαμβάνεται μέσω της υλικής νόησης,  θεωρεί  είτε ότι είναι ταυτόσημη με το Απόλυτο, είτε ότι είναι σε σχέση με το Απόλυτο, και αντιλαμβάνεται ότι όλα είναι είτε δημιουργήματα της ενέργειας, είτε  αντικείμενα, είτε  ανεξάρτητα.

     Σε αυτή την κατάσταση η ύπαρξη μελετάται στο κεφάλαιο «ΓΕΝΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ-Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΩΝ ΥΛΙΚΩΝ ΦΑΙΝΟΜΕΝΩΝ».

    

Η ΑΤΟΜΙΚΗ ΥΠΑΡΞΗ

 

     Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ Είναι ΜΙΑ. Εντός της ΜΙΑΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ δημιουργείται ο Κοσμικός Λόγος, η νόηση, η αντίληψη, τα φαινόμενα. Όλα αυτά δεν είναι κάτι ξεχωριστό. Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ υπερβαίνει όλες τις καταστάσεις, δεν περικλείνεται ποτέ μέσα σε κάποια κατάσταση. Μπορεί όμως να λειτουργήσει μέσα στις διάφορες καταστάσεις. 

1) Μπορεί να λειτουργεί μόνο  στο ΕΙΝΑΙ,

2) ή στο ΕΙΝΑΙ και στον Κοσμικό Λόγο,

3) ή  στο ΕΙΝΑΙ, στον Κοσμικό Λόγο  και στην νόηση,

4) ή στο ΕΙΝΑΙ, στον Κοσμικό Λόγο, στην νόηση και στον δυναμισμό,

5) ή στο ΕΙΝΑΙ, στον Κοσμικό Λόγο, στην νόηση, στον δυναμισμό και στο φαινόμενο.

    Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ είναι πάντα έξω από όλα τα είδη των φαινομένων (Κοσμικός Λόγος νόηση, δυναμισμός, φαινόμενο).  Όμως μία «συνείδηση» που επικεντρώνεται σε μια κατάσταση, μολονότι παραμένει έξω από αυτήν, απορροφάται και αντιλαμβάνεται να εισέρχεται στην κατάσταση και να την θεωρεί πραγματική. Με αυτό τον τρόπο δημιουργείται η «ατομικότητα», το «εγώ». Κι έτσι προκύπτει η «πολλαπλότητα» των συνειδήσεων. Όμως όλες αυτές οι συνειδήσεις (κάθε μία συνείδηση) αναφέρονται ποιοτικά στο «ΟΛΟΝ» (όχι ποσοτικά).

      Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ είναι ΜΙΑ. Κάθε συνείδηση είναι Αυτή η ΜΙΑ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, αναφέρεται σε Αυτή την ΜΙΑ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ. Όταν η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ «απορροφάται» στις διάφορες σφαίρες εκδήλωσης βιώνει μια «ατομική» ύπαρξη. Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ μπορεί να λειτουργεί σε κάποιες ή σε όλες τις σφαίρες εκδήλωσης.  Έτσι η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ έχει τέσσερις εκδηλώσεις, λειτουργίες, σώματα, κ.λπ.

     Το ον  στον υλικό κόσμο εκδηλώνεται ταυτόχρονα σε πέντε σφαίρες:

1) στην σφαίρα της ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ (ως ΕΙΝΑΙ),

2) στην σφαίρα του Κοσμικού Λόγου (ως παγκόσμια συνείδηση)

3) στην σφαίρα του νοητικού κόσμου (ως νόηση),

4) στην σφαίρα της αντίληψης (ως αντίληψη)

5) και τον κόσμο των φαινομένων (ως σώμα).

     Το ον καθώς είναι περιορισμένο μέσα στο σώμα και στο κόσμο των φαινομένων, ενώ ΕΙΝΑΙ δεν έχει Πλήρη Αντίληψη του ΕΙΝΑΙ, ενώ είναι μία Παγκόσμια Ενότητα δεν έχει αντίληψη του γεγονότος, ενώ νοεί δεν μπορεί να αντιληφθεί πλήρως ολόκληρο τον νοητικό κόσμο και να δράσει εκεί, ενώ αντιλαμβάνεται δεν μπορεί να «επεκταθεί» σε όλο τον χώρο της αντίληψης. Είναι περιορισμένο μέσα στο σώμα και στην σωματική ζωή.
 

     Όταν η συνείδηση αντιληφθεί τι συμβαίνει πραγματικά, ότι υπάρχει και λειτουργεί σε διάφορες σφαίρες εκδήλωσης, μπορεί να κατευθυνθεί όπου θέλει. Όταν το ον εξελίσσεται ξεπερνώντας τις κατώτερες καταστάσεις και αναδύεται προς το ΚΑΘΑΡΟ ΕΙΝΑΙ, αντιλαμβάνεται την ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, την ΠΗΓΗ, την ΑΡΧΗ. Όταν ο άνθρωπος εγκαταλείπει τον φαινομενικό κόσμο (με τον θάνατο) τότε οδεύει προς την σφαίρα ύπαρξης που είχε κατακτήσει περνώντας από κόσμο σε κόσμο σταδιακά. Όσα όντα είχαν παραμείνει παγιδευμένα στο κόσμο των φαινομένων μετά τον θάνατο περνούν μια μεταβατική περίοδο στους μεταφυσικούς χώρους μέχρι να ενσαρκωθούν ξανά και ξανά έως ότου μπορέσουν να ξεφύγουν.  

     Το ον έτσι κι αλλιώς υπάρχει πάντα στην σφαίρα του ΕΙΝΑΙ. ΕΙΝΑΙ για πάντα. Ούτε πέφτει σε κάποια άλλη κατάσταση, ούτε αναδύεται, ούτε τίποτα. Δεν πραγματοποιεί κάτι. Απλά αντιλαμβάνεται ότι όλα αυτά είναι καταστάσεις κι ότι απλά είχε απορροφηθεί σε αυτές τις καταστάσεις και μετά αντιλήφθηκε την Πραγματικότητα. Δεν πραγματοποιεί κάτι. 

 

Η ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΟΥ ΟΝΤΟΣ

 

     Το ΟΛΟΝ, η ΑΛΗΘΙΝΗ ΥΠΑΡΞΗ, το ΑΠΟΛΥΤΟ ΕΙΝΑΙ,  το ΑΠΕΙΡΟ, το ΑΙΩΝΙΟ, δεν είναι  ούτε  Κοσμικός Λόγος, ούτε νοητική σύλληψη της Ύπαρξης, ούτε ενέργεια, ούτε ύλη. Αυτό μπορεί να γίνει αντιληπτό  ως εσωτερική αντίληψη σε κάποιο πεδίο ύπαρξης αλλά άμεσα και ολοκληρωτικά μόνο σε όσα όντα ανήκουν σε Αυτό το Απόλυτο Πεδίο Ύπαρξης, στο Θείο, σε όσα όντα απορροφώνται στο Θείο. Αυτά τα όντα παύουν να διακρίνουν ανάμεσα σε μια ατομική ύπαρξη και στο Παν, γίνονται το Παν. Είναι η Υπέρτατη Εξέλιξη του Όντος.

     Για να φτάσουν Εδώ τα όντα πρέπει να εξελιχθούν ολοκληρωτικά στον υλικό κόσμο, στον δυναμικό κόσμο, στον νοητικό κόσμο στο Κοσμικό Πεδίο και να Απορροφηθούν στο Απόλυτο. Όσο δεν βαδίζουν σε αυτή την πορεία όλα αυτά παραμένουν μια θεωρητική σύλληψη, μια θεωρία. Μόνο όσα όντα έχουν Εμπειρία γνωρίζουν την Αλήθεια. Η Αλήθεια ως Βίωμα δεν είναι ούτε παγκόσμια ύπαρξη, ούτε νοητική σύλληψη, ούτε δυναμισμός, ούτε κάτι που μπορείς να αγγίξεις. Η Αληθινή Ύπαρξη είναι Αιώνια. Αυτή αντικαθρεφτίζεται στον Κοσμικό Λόγο, αλλά μολονότι ο Λόγος είναι παγκόσμιος ανήκει στον σχετικό κόσμο. Δευτερευόντως αντικαθρεφτίζεται στην νόηση αλλά η νοητική σύλληψη της ύπαρξης δεν είναι παρά ένα είδωλο. Ο δυναμικός κόσμος δεν είναι παρά ο δυναμισμός της νοητικής σύλληψης, και ο υλικός κόσμος δεν είναι παρά η εξωτερική όψη του δυναμισμού..

                                                                                                                                        

Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΠΡΑΓΜΑΤΩΣΗ

 

     H ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ είναι η Ύστατη Πραγματικότητα, το Υπόβαθρο κάθε Ύπαρξης σε όλα τα Πεδία Ύπαρξης και κάθε Αντίληψης περί της Ύπαρξης (Ό,τι υπάρχει αναλύεται τελικά σε συνειδησιακό φαινόμενο). Ανεξάρτητα από το ποιο πεδίο ύπαρξης εκδηλώνεται η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ δομεί κάποια αντίληψη περί της Ύπαρξης. Ανάλογα με το πώς θεωρεί η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ τον Εαυτό της σε σχέση  με το περιβάλλον ύπαρξης είναι Υποχρεωμένη μέσα από αυτή την αντίληψη να συνειδητοποιήσει την Ύστατη Πραγματικότητά Της, να αποδομήσει όλες τις αντιλήψεις Της, να τις ξεπεράσει για να αντιληφθεί το Βάθος της Ύπαρξής Της.

     Τέτοιες αντιλήψεις περί της Ύπαρξης είναι όλες οι θρησκείες, όλα τα θρησκευτικά συστήματα, όσα έχουν δημιουργηθεί και όσα είναι δυνατόν ή πρόκειται να δημιουργηθούν.  Εφ’ όσον η Ύστατη Πραγματικότητα, που τίθεται ως Αρχή κάθε αντίληψης, και που δημιουργεί την αντίληψη είναι η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, όλες οι θρησκείες μιλούν για αυτή την ΜΙΑ Πραγματικότητα, και όλες οι Πρακτικές που χρησιμοποιούν (Διαλογισμού, Προσευχής, κ.ά.) δεν έχουν άλλο στόχο από το να αποδομήσουν ακριβώς όλες τις σχετικές αντιλήψεις για να αναδυθεί η Πραγματικότητα.

     Όλες αυτές οι αντιλήψεις είναι κατασκευές της ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ.   Σε τελευταία ανάλυση λοιπόν δεν έχει σημασία ποια θρησκεία ακολουθούμε, αρκεί να πραγματώσουμε αυτό που η θρησκεία υποστηρίζει.

     Οι Θρησκείες είναι  προσπάθειες να μεταφερθεί σε λογικές περιγραφές μια Πραγματικότητα Υπερβατική.

     Ό,τι για τις Θρησκείες αποτελεί Αποκάλυψη, Θεολογία, Θεωρία, Αντίληψη, (δηλαδή κάτι έξω από την ανθρώπινη εμπειρία), για τα όντα, στον υλικό ή στους άλλους κόσμους, που έχουν συνειδητοποιήσει την Αληθινή Τους Φύση, που έχουν Εμπειρία του Θείου μέσα τους, αποτελεί Βίωμα, Εμπειρία, Πραγματικότητα. Έχουν «ίδια» αντίληψη της Πραγματικότητας που οι Θρησκείες απλώς περιγράφουν, μιας Πραγματικότητας που παραμένει έξω από την σφαίρα εμπειρίας του απλού θρησκευόμενου.

 

Η ΙΕΡΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ

 

     Η Απόλυτη Πραγματικότητα που ορίζεται με διάφορους τρόπους στις διάφορες θρησκείες είναι η Ύστατη Πραγματικότητα που Υποστηρίζει κάθε ύπαρξη, κάθε αντίληψη, κάθε βίωμα. Είναι η Καθαρή Ύπαρξη, η Υπέρτατη Πνευματική Κατάσταση, η Ολοκληρωμένη Αντίληψη, η Πληρότητα της Ζωής, κ.λπ.

     Οι «οντότητες» που βιώνουν την Απόλυτη Πραγματικότητα, είτε στους μεταφυσικούς κόσμους, είτε στο υλικό πεδίο, ασχέτως από την θρησκεία που ακολουθούν, βιώνουν μια Κοινή Πραγματικότητα, και αυτό το γεγονός δημιουργεί αυτομάτως μια Κοινή Συνείδηση, μια Ιερή Κοινότητα… Αυτή η Ιερή Κοινότητα δεν έχει καμία σχέση με τις κοσμικές Εκκλησίες των διαφόρων θρησκευμάτων…

     Η Απόλυτη Πραγματικότητα είναι Εμπειρία, Βίωμα. Όσοι έχουν αυτή την Εμπειρία Βιώνουν την Πραγματικότητα που Υπάρχει πίσω από όλες τις προσεγγίσεις, πέρα από όλες τις περιγραφές. Όλες οι θρησκείες μιλούν για την Ίδια Πραγματικότητα. Μονάχα όμως όσοι έχουν βιώσει την Απόλυτη Πραγματικότητα το Κατανοούν Αυτό…

     Οι κοσμικές Εκκλησίες και οργανώσεις δημιουργούνται κατά μίμηση της Ιερής Κοινότητας των όντων που έχουν Εμπειρία του Θείου. Για τις κοσμικές εκκλησίες η Φώτιση, η Λύτρωση, η Σωτηρία, παραμένει Αίτημα. Για το όντα όμως της   Ιερής Κοινότητας αποτελεί Συνεχές.

Read more

ΘΙΒΕΤΑΝΙΚΟΣ ΒΟΥΔΙΣΜΟΣ

ΝΤΑΡΜΑ ΚΑΓΙΑ

 

     Το Ντάρμα Κάγια είναι η Ύστατη Πραγματικότητα, Αυτό που Υπάρχει Πάντα, Άμορφο, Αδιαφοροποίητο, Απεριόριστο. Είναι το Άνευ Ιδιοτήτων, Αυτό που δεν έχει προσδιορισμούς.

Είναι Μπόντι, Πλήρης Αντίληψη της Πραγματικότητας (Κενότητα). Είναι Αρχή (Υποστήριγμα) κάθε φαινομένου. Είναι ως Κενότητα η «ουσία» κάθε όντος. Με μία λέξη είναι Συνείδηση Άμορφη, Κενή, χωρίς περιεχόμενο (υποστήριγμα κάθε αντίληψης).

     Το Ντάρμα Κάγια ως πεδίο ύπαρξης ονομάζεται «Ντάρμα Ντάτου».

     Το Ντάρμα Κάγια εκπροσωπείται από τον Σαμάντα – Μπάντρα (αυτός που δεν έχει Αρχή ή Τέλος, η Πηγή κάθε Αλήθειας).

 

     Μιλώντας για εκπροσώπηση εννοούμε την προσωποποίηση αρχέγονων, παγκόσμιων, δυνάμεων, πνευματικών δραστηριοτήτων, νόμων. Δεν εννοούμε προσωπικές θεότητες.

 

ΣΑΜΠΧΟΓΚΑ ΚΑΓΙΑ

 

     Από το Ντάρμα Κάγια αναδύεται αυθόρμητα το Σαμπχόγκα Κάγια, η Εκδήλωση, η Διαφοροποίηση της Συνείδησης, που συμπεριλαμβάνει όλα τα φαινόμενα, «υποκειμενικά» και «αντικειμενικά». Όλες αυτές οι διαφοροποιήσεις είναι μόνο φαινόμενα (χωρίς καμία δική τους πραγματικότητα). Όπως αναδύονται από το Κενό έτσι πάλι εξαφανίζονται μέσα σε Αυτό (όπως τα σύννεφα στον ουρανό).

     Υπάρχουν δύο ειδών δραστηριότητες που διαμορφώνουν δύο πεδία ύπαρξης: το «Αρούπα ντάτου»  (δραστηριότητα χωρίς μορφές) και το «ρούπα ντάτου» (δραστηριότητα με μορφές).

 

     Στο Αρούπα ντάτου η δραστηριότητα εκδηλώνεται στα πλαίσια μίας παγκόσμιας ενότητας – όπου υποκείμενο και αντικείμενο δεν έχουν διαχωριστεί – γι’ αυτό και οι δραστηριότητες σε αυτό το πεδίο χαρακτηρίζονται ως «τέλειες», ως «σοφίες».

     Διακρίνονται πέντε ειδών δραστηριότητες (που εκπροσωπούνται από τους Πέντε Ντυάνι Βούδες).

1)  Η Σοφία του Ντάρμα Ντάτου.  Αυτό που υπάρχει πραγματικά είναι το Ντάρμα Ντάτου. Μέσα σ’ Αυτό υπάρχει η δυνατότητα της Διαφοροποίησης, είναι η Αρχή της Διαφοροποίησης. ΄Οταν η Διαφοροποίηση δεν εκδηλώνεται αποκαλύπτεται το Ντάρμα Ντάτου, η Κενότητα που διαπερνά τα πάντα. Όταν η Διαφοροποίηση εκδηλώνεται, τότε αποκαλύπτεται η δυνατότητα να εμφανισθούν όλα τα φαινόμενα. Όλα αυτά στηρίζονται στο Ντάρμα Ντάτου, το Ντάρμα Ντάτου αποκαλύπεται ως το «Σπέρμα, η Δυνατότητα, της Αλήθειας». Έτσι η Σοφία του Ντάρμα Ντάτου έχει δύο όψεις. Από την μία μεριά ταυτίζεται, ως ένα σημείο, με το Ντάρμα Ντάτου (κι από αυτή την άποψη ξεπερνά το Σαμπχόγκα Κάγια), κι από την άλλη μεριά εκφράζει την αρχή της Διαφοροποίησης, που συμπεριλαμβάνει όλες τις δραστηριότητες της διαφοροποίησης, όλα τα φαινόμενα (κι από αυτή την άποψη «βρίσκεται» μέσα στο Σαμπόγκα Κάγια). Η Σοφία του Ντάρμα Ντάτου που διαπερνά τα πάντα, η Σοφία που γεννιέται από την Κενότητα που διαπερνά τα πάντα,  εκπροσωπείται από τον Βαϊροτσάνα, τον Εκδηλωτή, (Αυτός που εμφανίζει τα πάντα με σχήματα), που ως ένα σημείο ταυτίζεται με τον Σαμάντα – Μπάντρα κι ως ένα σημείο διαφοροποιείται από Αυτόν. Έτσι, τελικά, η Σοφία του Ντάρμα Ντάτου είναι η Θεμελιακή, η Ουσιαστική Σοφία (μία κατάσταση όπου υποκείμενο-αντικείμενο ταυτίζονται, μία συνειδησιακή κατάσταση ταυτότητας που περικλείνει τα σπέρματα όλων των διαφοροποιήσεων).

2)  Η ως Καθρέφτης Σοφία. Είναι η Δραστηριότητα κατά την οποία η Συνείδηση, όπου υποκείμενο-αντικείμενο ταυτίζονται, αντανακλά ως καθρέφτης τα φαινόμενα, μία συνειδησιακή κατάσταση κενότητας χωρίς διαφοροποιήσεις. Η ως Καθρέφτης Σοφία εκπροσωπείται από τον Βάτζρα-Σάτβα, τον Θριαμβεύοντα του Θείου Νου.

3)  Η Σοφία της Ισότητας. Είναι η Δραστηριότητα κατά την οποία η συνείδηση, όπου υποκείμενο-αντικείμενο δεν διαχωρίζονται, εξομοιώνει όλες τις διαφοροποιήσεις αποκαλύπτοντας την βαθύτερη ενότητα, μία συνειδησιακή κατάσταση παγκόσμιας ενότητας. Η Σοφία της Ισότητας εκπροσωπείται από τον Ράτνα-Σαμπχάβα, τον Εξωραϊστή.

4)  Η Σοφία που διακρίνει τα πάντα. Είναι η Δραστηριότητα κατά την οποία η Συνείδηση, όπου υποκείμενο-αντικείμενο διακρίνονται αλλά δεν διαχωρίζονται, διακρίνει όλα τα φαινόμενα (στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους) μέσα στα πλαίσια της ενότητας, μία συνειδησιακή κατάσταση στην οποία το υποκείμενο καταλαμβάνει όλο τον χώρο του αντικειμένου (όπου αντιλαμβανόμαστε ότι υπάρχει μία κοινή βάση πίσω από όλα τα φαινόμενα, μία κοινή ενέργεια πίσω από όλα τα φαινόμενα, μία κοινή εμπειρία πίσω από όλα τα φαινόμενα). Η Σοφία που διακρίνει τα πάντα εκπροσωπείται από τον Αμιτάμπα, τον Φωτίζοντα.

5) Η Σοφία που επιτελεί τα πάντα. Είναι η Δραστηριότητα που καθοδηγεί και ωθεί την Συνείδηση στις επιτεύξεις της. Είναι η Δραστηριότητα κατά την οποία μετακινούμαστε ανάμεσα στην κατάσταση όπου υποκείμενο-αντικείμενο δεν διαχωρίζονται, και την κατάσταση όπου υποκείμενο-αντικείμενο διαχωρίζονται (και η οποία μας δίνει μία διαφορετική αντίληψη της πραγματικότητας). Η Σοφία που επιτελεί τα πάντα εκπροσωπείται από τον Αμόγκα-Σίντι, τον Δότη της Θείας Δύναμης.

    

     Στο ρούπα ντάτου η Συνείδηση εμφανίζεται διασπασμένη σε υποκείμενο και αντικείμενο.

     Διακρίνουμε πέντε ειδών δραστηριότητες, οι οποίες στην πραγματικότητα είναι οι ανώτερες δραστηριότητες που περιγράψαμε μέσα όμως από μία διαφορετική προσέγγιση. Καθώς η Συνείδηση διασπάται σε υποκείμενο και αντικείμενο οι δραστηριότητες δεν είναι πια Τέλειες, Σοφές, αλλά εμφανίζονται ως απλές γνωστικές λειτουργίες που στρέφονται προς ένα αντικειμενικό κόσμο. (Εκπροσωπούνται από τις κατώτερες όψεις των πέντε Ντυάνι Βουδών,  τις «οργισμένες θεότητες»).

1)  Το σύνολο των κατώτερων λειτουργιών. Εκπροσωπείται από τον Μεγάλο Ένδοξο Βούδα- Χερούκα (κατώτερη όψη του Βαϊροτσάνα).

2)  Το στοιχείο συνείδηση, βιτζνάνα. Εκπροσωπείται από τον Μπαγκαβάν Βάτζρα-Χερούκα (κατώτερη όψη του Βάτζρα Σάτβα).

3)  Το στοιχείο αντίληψη του εγώ, σαμσκάρα. Εκπροσωπείται από τον Μπαγκαβάν Ράτνα-Χερούκα (κατώτερη όψη του Ράτνα-Σαμπχάβα).

4)  Το στοιχείο αντίληψη, σάμτζνα. Εκπροσωπείται από τον Μπαγκαβάν Πάντμα-Χερούκα (κατώτερη όψη του Αμιτάμπα).

5)  Το στοιχείο βούληση, αίσθηση. Εκπροσωπείται από τον Κάρμα-Χερούκα (κατώτερη όψη του Αμόγκα-Σίντι).       

 

ΝΙΡΜΑΝΑ ΚΑΓΙΑ

 

     Το Σαμπχόγκα Κάγια (η Διαφοροποιημένη Συνείδηση) υλοποιείται παράγοντας το Νιρμάνα Κάγια, το αντικειμενικό φαινόμενο. Ο όρος Νιρμάνα Κάγια υποδηλώνει τόσο το κόσμο των αντικειμενικών φαινομένων (το κάμα ντάτου), όσο και το συγκεκριμένο σώμα με το οποίο εμφανίζονται οι Βούδες στον κόσμο των κατώτερων, υλικών, φαινομένων.

 

Η ΑΤΟΜΙΚΗ ΥΠΑΡΞΗ

 

     Το Ντάρμα Κάγια είναι η Ύστατη Πραγματικότητα (Συνείδηση Κενή από προσδιορισμούς). Όταν στο Ντάρμα Κάγια (Ντάρμα Ντάτου) εκδηλώνεται Διαφοροποίηση, Διαφοροποιήσεις, δημιουργείται ένα άλλο πεδίο ύπαρξης (Σαμπχόγκα Κάγια) και η αντίληψη μίας ατομικής ύπαρξης (συνείδηση διαφοροποιημένη, με προσδιορισμούς) σε αυτό το πεδίο ύπαρξης. Στο ανώτερο πεδίο του Σαμπχόγκα Κάγια (Αρούπα Ντάτου) η ύπαρξη γίνεται αντιληπτή ως  Ενότητα, (Πέντε Σοφίες), ενώ στο κατώτερο πεδίο (ρούπα ντάτου) η ύπαρξη γίνεται αντιληπτή ως ατομική συνείδηση με γνωστικές λειτουργίες (το σύνολο των γνωστικών λειτουργιών, βιτζνάνα, σαμσκάρα, σάμτζνα, βεντάνα) μέσα σε έναν αντικειμενικό κόσμο. Η ύπαρξη «λειτουργεί» σε κάποιο από τα επίπεδα της διαφοροποιημένης συνείδησης. Η ύπαρξη μπορεί ακόμα να υλοποιείται σε ένα κατώτερο πεδίο ύπαρξης (κάμα ντάτου) όπου εκδηλώνεται μέσα σε ένα υλικό σώμα (ρούπα).

     Η ατομική ύπαρξη στο κατώτερο κάμα ντάτου:

    1) Ντάρμα Ντάτου.

    2) Οι πέντε Σοφίες.

    3) Οι πέντε γνωστικές λειτουργίες.

    4) Το υλικό σώμα.

 

Η ΑΤΡΑΠΟΣ ΤΩΝ ΠΕΝΤΕ ΣΟΦΙΩΝ

 

     Το Ντάρμα Κάγια είναι η Μόνη Πραγματικότητα. Η διαφοροποιημένη συνείδηση (η αντίληψη μίας ατομικής ύπαρξης) και η υλική ύπαρξη δεν είναι παρά φαινόμενα. Η φαινομενική ύπαρξη λειτουργεί σε κάποιο υπερκόσμιο πεδίο (Σαμπχόγκα Κάγια) ή στο πεδίο των αντικειμενικών φαινομένων (κάμα ντάτου). Χρησιμοποιεί τις διάφορες δραστηριότητες, λειτουργίες, για να αντιλαμβάνεται και να επικοινωνεί με τον κόσμο των φαινομένων. Αυτές οι λειτουργίες μπορούν να αφήνονται να παράγουν ή να «μεταφέρουν» τα φαινόμενα ή να τελειοποιηθούν και να μετατραπούν σε πλήρη αντίληψη (Πέντε Σοφίες) οπότε και αποκαλύπτουν τον αληθινό χαρακτήρα των φαινομένων.

     Το Ντάρμα Κάγια (συνείδηση Κενή από προσδιορισμούς) είναι η Ύστατη Πραγματικότητα. Όλα τα άλλα είναι μόνο φαινόμενα. Όταν συνειδητοποιείται αυτό, υπάρχει Πλήρης Αντίληψη της Πραγματικότητας, απελευθέρωση από την πλάνη. Όσο δεν υπάρχει συνειδητοποίηση υπάρχει αντίληψη μίας ύπαρξης μέσα στα διάφορα πεδία ύπαρξης, που «μετενσαρκώνεται» από ύπαρξη σε ύπαρξη, σύμφωνα με τον νόμο του κάρμα.

     Η συνειδητοποίηση της Ύστατης Πραγματικότητας είναι δυνατή μέσα από την πρακτική του ντυάνα πάνω στις διάφορες λειτουργίες που μετατρέπονται σε Σοφία, Πλήρη Αντίληψη – με αποτέλεσμα την απελευθέρωση από την πλανερή αντίληψη. (Στο «Τσαγκ-Τσεν Γκι Τζιν-Ντι Τζου-Σο» καταγράφονται οι διάφορες διαδικασίες και τα διάφορα στάδια προς την Πλήρη Αντίληψη).

     Οι Βαθμίδες της Πραγμάτωσης:

1)  Ντάρμα Κάγια, η υπερκόσμια κατάσταση.

2)  Κατάσταση όπου δεν υπάρχει ούτε ακινησία ούτε κίνηση του νου.     

3) Κατάσταση  όπου η ακινησία ταυτίζεται με την κίνηση του νου

         4)  Κατάσταση  όπου η ακινησία του νου καταλαμβάνει όλο τον χώρο της κίνησης.         

5)  Ηρέμηση των νοητικών λειτουργιών.

6)  Ηρέμηση του σώματος.

    

ΤΟ ΜΠΑΡΝΤΟ

 

     Την στιγμή του θανάτου το Ντάρμα Κάγια, η Ύστατη Πραγματικότητα, το Υπόβαθρο κάθε σχετικής ύπαρξης, εκδηλώνεται ( η Συνείδηση απελευθερώνεται) αλλά εφόσον αυτή η Κατάσταση δεν έχει επιτευχθεί κατά την διάρκεια της ζωής και εφόσον υπάρχουν διαφοροποιήσεις από την ζωή (και δεν έχουν εξαντληθεί) αυτές γρήγορα εμφανίζονται ξανά στην επιφάνεια της Συνείδησης και παρασύρουν την ύπαρξη πάλι μέσα στην σχετική ύπαρξη, σύμφωνα με τον νόμο του κάρμα.

     Η μεταθανάτια κατάσταση  προσδιορίζεται σε τρία στάδια:

      1)  Τσικχάι μπάρντο.

              Πρώτο στάδιο: Το Πρωταρχικό Καθαρό Φως αποκαλύπτεται κατά την στιγμή του θανάτου.

           Δεύτερο στάδιο: Το Δευτερεύον Καθαρό Φως, αποκαλύπτεται αμέσως μετά τον Θάνατο.

       2) Τσόνγιντ μπάρντο:

           Πρώτο στάδιο:  Εμφάνιση των διαφόρων καταστάσεων της Συνειδησιακής  Ενότητας.

           Δεύτερο στάδιο: Εμφάνιση  των διαφόρων νοητικών καταστάσεων

      3) Σίντπα μπάρντο: Διαδικασία επαναγέννησης.

     Εφόσον η Συνείδηση έχει πραγματοποιήσει κατά την διάρκεια της ζωής κάποια ανώτερη κατάσταση, την αναγνωρίζει κατά την μεταθανάτια διαδικασία και παραμένει εκεί. Εφόσον καμία κατάσταση δεν αναγνωρίζεται, η ύπαρξη ολισθαίνει φυσιολογικά ξανά στο «κάμα ντάτου». 

Read more

ΓΕΝΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ_1

           Η ΟΛΟΣΥΝΕΙΔΗΣΗ (η ολική, ολόκληρη, ακέραιη, πλήρης Συνείδηση) είναι η μία και μοναδική Συνείδηση εντός της οποίας και δια της οποίας είναι δυνατή κάθε «υποκειμενική» και «αντικειμενική» κατάσταση. Κάθε συνείδηση είναι αυτή η συνείδηση. Η συνείδηση είναι μία. Δεν υπάρχει «χωριστικότητα», «εξέλιξη», «πτώση», «λύτρωση»: Τίποτα! Όλη αυτή η «κίνηση» είναι απατηλή. Είναι μία «κίνηση» της «αντίληψης», μία «διαφοροποίηση» και μία «ολοκλήρωση» της «αντίληψης» και όχι πραγματική, αντικειμενική κατάσταση. ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΞ ΑΡΧΗΣ ΜΙΑ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ. Δεν υπάρχει τίποτα για να πραγματοποιήσουμε.

Στα πλαίσια αυτής της αντίληψης, «Θρησκεία» και «Θρησκευτική Πράξη» (ουσία του θρησκευτικού φαινομένου) είναι η «κατανόηση» της Αλήθειας, της αντικειμενικής Πραγματικότητας που περιγράψαμε πιο πάνω.

      Οποιαδήποτε άλλη αντίληψη για την «Συνείδηση» και την σχέση Της με το «εξωτερικό φαινόμενο» είναι μία «κατασκευή» που «ερμηνεύει» προσωρινά το φαινόμενο της ύπαρξης και έχει σκοπό να μας οδηγήσει στην «πλήρη κατανόηση» της Αλήθειας. Σ’ αυτή την κατηγορία αντίληψης ανήκουν οι Μεταφυσικές Θεωρήσεις του Ανθρώπου.

     Οι Θρησκείες είναι οι ιστορικά εκφρασμένες Μεταφυσικές Θεωρήσεις του Ανθρώπου που επηρέασαν μεγάλα πλήθη για μεγάλα χρονικά διαστήματα μέχρι σήμερα.

 

      Αυτές είναι οι Αρχές μιας Γενικής Θεωρίας της Θρησκείας.

 

ΓΕΝΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ

 

Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ. Εντός Αυτής της ΜΙΑΣ  ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ  είναι δυνατή και πραγματοποιήσιμη κάθε «υποκειμενική διαφοροποίηση» και «αντικειμενική κατάσταση».

 

Η ΜΙΑ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ με την «υποκειμενική διαφοροποίηση» «εμφανίζεται» ως πολλές Συνειδήσεις (πολλαπλότητα). Στην πραγματικότητα  Η ΜΙΑ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ είναι το Σταθερό Υπόβαθρο όλων αυτών των Συνειδήσεων. Η «υποκειμενική διαφοροποίηση», η χωριστικότητα, η ατομικότητα, είναι μια ενέργεια που διατηρεί την διαφοροποίηση από την ΜΙΑ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ και τροφοδοτείται από την εμπειρία αυτή. Αποτελεί μια δευτερογενή δραστηριότητα, έναν αυτοπεριορισμό, μια παγίδα, μια αυταπάτη. Η απόρριψη της χωριστικότητας οδηγεί πίσω στην πραγματική μας Ουσία, στην απόλυτη Ενότητα. Από την άλλη, η «αντικειμενικοποίηση» των καταστάσεων που συλλαμβάνει η Συνείδηση, οδηγεί στην δημιουργία των αντικειμενικών πεδίων, των «εξωτερικών» κόσμων.

      Η σχέση Συνείδησης-αντικειμενικού καθορίζει την ποιότητα, τις ιδιότητες του αντικειμενικού. Όσο η Συνείδηση αντιλαμβάνεται ότι όλα αυτά είναι δημιουργήματά της, διατηρεί μια ελευθερία απέναντι στους εξωτερικούς κόσμους. Όταν η Συνείδηση απορροφάται στην εμπειρία αυτή,  τότε όλα αυτά θεωρούνται ως πραγματικά, ανεξάρτητα της Συνείδησης, και η αντίληψη της διαφοροποίησης μετασχηματίζεται σε αντίληψη ότι είμαστε μέσα σε αυτούς τους κόσμους. Έτσι η υποκειμενική διαφοροποίηση και η αντικειμενικοποίηση των καταστάσεων είναι αλληλεξαρτώμενες και αντίστροφες ενέργειες. Υπάρχει λοιπόν μια διαβάθμιση αντιλήψεων (η Συνείδηση θεωρείται ως η μόνη Πραγματικότητα, ως Δημιουργός του αντικειμενικού κόσμου, η Συνείδηση και ο αντικειμενικός κόσμος θεωρούνται ως παράλληλες αλλά σχετιζόμενες πραγματικότητες, κ.λπ.). Με αυτόν τον τρόπο η ΜΙΑ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ εμφανίζεται ως πολλές Συνειδήσεις με ένα νοητικό πυρήνα η κάθε μία, σε ένα νοητικό χώρο που αποτελεί το Ανώτερο, Πρώτο, Αιτιατό Πεδίο Ύπαρξης. Το νοητικό στοιχείο «εκδηλώνεται» σε ενέργεια και δημιουργείται έτσι ένα «αντίστοιχο» ενεργειακό πεδίο. Η ενέργεια «συμπυκνώνεται» και δημιουργείται ένα «αντίστοιχο» ενεργειακουλικό πεδίο…

  

  Στην πραγματικότητα Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ και εντός αυτής της ΜΙΑΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ  εκδηλώνονται όλες αυτές οι υποκειμενικές διαφοροποιήσεις και οι αντικειμενικές καταστάσεις. Η υποκειμενική διαφοροποίηση οδηγεί στην αντίληψη ενός άλλου πεδίου, μιας εμπειρίας διαφορετικής από την απόλυτη Ενότητα, και έτσι προκύπτει η δημιουργία των αντικειμενικών κόσμων. Αυτό δηλαδή που δημιουργεί την διαφοροποίηση από την απόλυτη Ενότητα και την εμπειρία των εξωτερικών κόσμων βρίσκεται στην Συνείδηση, όχι κάπου έξω.

     Η Αυτογνωσία αναφέρεται στην Γνώση της Συνείδησης, στον τρόπο λειτουργίας της και στην δραστηριότητά της, όχι κάπου αλλού. Έτσι η Συνείδηση, η «κάθε Συνείδηση», έχει ένα σταθερό, αιώνιο Υπόβαθρο. Είναι Αυτοπροσδιοριζόμενη, Αυτοπαραγώμενη, εντελώς Ελεύθερη, Τελειωμένη. Όλες οι σχετικές εμπειρίες είναι δικά της δημιουργήματα και είναι στην δική της επιλογή αν θα τις διατηρήσει ή θα τις απορρίψει. Δεν υπάρχει κανένας εξωτερικός Θεός να αποφασίσει για κάτι, κανένας εξωτερικός μηχανισμός που να μας εξαναγκάζει, κανένας προκαθορισμός, καμιά δέσμευση. Το ον είναι δημιούργημα του εαυτού του.

 

     Η ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ. Όταν η Συνείδηση το αντιλαμβάνεται αυτό δεν υπάρχει χωριστικότητα, εξωτερικοί, αντικειμενικοί κόσμοι (ανεξάρτητα από την Συνείδηση). Όταν η Συνείδηση διαφοροποιείται από την απόλυτη Ενότητα εισέρχεται στην σχετική εμπειρία. Η Συνείδηση μπορεί να αντιλαμβάνεται το σταθερό Υπόβαθρό της ως την μόνη Πραγματικότητα, ως την Πραγματικότητα που υποστηρίζει το εξωτερικό, ως την Πραγματικότητα σε σχέση με το εξωτερικό, κ.λπ. Έτσι η Συνείδηση δημιουργεί διάφορες μεταφυσικές θεωρήσεις, προσωρινές ερμηνείες της Ύπαρξης, με σκοπό να φτάσει στην απόλυτη Γνώση. Σε όλες αυτές τις μεταφυσικές θεωρήσεις (στις οποίες ανήκουν όλες οι ιστορικές Θρησκείες και μεγάλα φιλοσοφικά συστήματα) το Απόλυτο θεωρείται ως το Υπόβαθρο των πάντων (με το ένα ή τον άλλο τρόπο). Η βίωση του Απολύτου  (μέσα από διάφορες Πρακτικές) είναι ο απώτερος σκοπός.

     Η πραγμάτωση αυτής της Κατάστασης οδηγεί την Συνείδηση στην αντίληψη της απόλυτης Ενότητας, στην αντίληψη ότι η Συνείδηση είναι ΜΙΑ και από αυτήν πηγάζουν όλες οι υποκειμενικές διαφοροποιήσεις και οι αντικειμενικές καταστάσεις. Εδώ εγκαταλείπονται όλες οι μεταφυσικές θεωρήσεις που είναι προσωρινές ερμηνείες, ξεπερνιούνται όλες οι ιστορικές θρησκείες. Έχουμε φτάσει στην αντικειμενική Γνώση, στην πλήρη Αυτογνωσία.

 

ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΕΣ ΘΕΩΡΗΣΕΙΣ

      Το ΕΙΝΑΙ (ΝΟΕΙΝ) είναι η μόνη Πραγματικότητα, Αιώνια, Αναλλοίωτη, Άπειρη. Όταν το ΕΙΝΑΙ (ΝΟΕΙΝ) δραστηριοποιείται, δημιουργείται μία διαφορετική κατάσταση ύπαρξης. Το Υποκείμενο συλλαμβάνει το ΕΙΝΑΙ ως Προσδιοριζόμενο, ως Ιδέα, ως ύπαρξη, ως χώρο, κ.λπ. Πρόκειται για μία νοητική σύλληψη (μία κατασκευή), με την οποία ταυτίζεται. Όλα όσα συλλαμβάνει και αναπτύσσονται και εξελίσσονται είναι νοητικής υφής,  που εκδηλώνονται ως παράλληλες διαφοροποιήσεις της νοητικής σύλληψης (παράλληλοι κόσμοι). Όλα βρίσκονται στον ίδιο άπειρο χώρο αλλά σε διαφορετική διάσταση. Το Υποκείμενο που απορροφάται μέσα στην νοητική του σύλληψη (το Καθολικό Είναι και τις διαφοροποιήσεις του) υφίσταται το ίδιο μία διαφοροποίηση. Κατ’ αρχήν δημιουργείται η αντίληψη ενός Υπερπροσωπικού Παγκόσμιου Είναι που ταυτίζεται με το Καθολικό Είναι, με την άπειρη, νοητική, αντικειμενική ύπαρξη που καλύπτει όλο τον  χώρο.  Με την περαιτέρω απορρόφηση μέσα στην νοητική ύπαρξη προκύπτει η αντίληψη ενός ατομικού εγώ μέσα στον αντικειμενικό κόσμο (νόηση), που συναλλάσσεται με τον κόσμο (διανόηση) και βιώνει μία προσωπική ατομική ζωή στο νοητικό κόσμο (αντίληψη). Καθώς το υποκείμενο απορροφάται περαιτέρω στο σχετικό, υφίσταται περαιτέρω διαφοροποιήσεις. Το υποκείμενο βιώνει την ύπαρξη μέσα στις διάφορες διαστάσεις του Είναι σαν να ζει σε διάφορους κόσμους. Σε όποιο κόσμο και αν βιώνει την ύπαρξη το Υποκείμενο, μπορεί να βιώσει το ΕΙΝΑΙ ξεπερνώντας τις διάφορες περιφερειακές δραστηριότητες. Στην πραγματικότητα το Υποκείμενο ταυτίζεται με το ΕΙΝΑΙ ακόμα και όταν αντιλαμβάνεται ότι είναι κάτι διαφορετικό. Οι διάφορες υποκειμενικές καταστάσεις είναι καταστάσεις του Συνειδέναι, και όχι οντολογικές διαφοροποιήσεις.

 

     Το ΕΙΝΑΙ (ΝΟΕΙΝ), ο ΛΟΓΟΣ, η νοητική Δραστηριότητα δημιουργεί το Είναι και τις διαφοροποιήσεις του, την διαφοροποιημένη Πραγματικότητα. Από εδώ προκύπτουν όλες οι υποκειμενικές και αντικειμενικές διαφοροποιήσεις. Η αντίληψη της Πραγματικότητας, η Πραγματικότητα που προκύπτει έτσι εξαρτάται από την λειτουργία του ΛΟΓΟΥ, από τον βαθμό φώτισης ή ενημερότητας για την ίδια του την Λειτουργία, το αποτέλεσμά της. Ανάλογα λοιπόν πώς θα αντιληφθούμε ή θα θέσουμε την Πραγματικότητα, προκύπτει η κοσμοθεωρία μας, οι ενέργειές μας, τα αποτελέσματα της δράσης μας.

 

     Έτσι στο υλικό πεδίο η αντίληψη της Πραγματικότητας διαφοροποιείται ανάλογα με ποιο επίπεδο λειτουργούμε.

1)  Το ΕΙΝΑΙ αποτελεί την μόνη Πραγματικότητα. Οποιαδήποτε διαφοροποίηση αποτελεί εσφαλμένη αντίληψη (επίπεδο του ΕΙΝΑΙ).

2)  Το ΕΙΝΑΙ γίνεται αντιληπτό ως Ενότητα που υπερβαίνει ή καταργεί τα αντίθετα. Φώτιση και μη διακρίνουσα αντίληψη είναι το ίδιο, ηρεμία και δραστηριότητα, συνείδηση και δημιουργία, παγκόσμιο και ατομικό, όλα ταυτίζονται. Είμαστε εξ αρχής και για πάντα σε αυτή την Κατάσταση. Δεν χρειάζεται να πραγματοποιήσουμε κάτι (Επίπεδο του ΝΟΕΙΝ σε Δραστηριότητα που ταυτίζεται με το Καθολικό Είναι: τρία επίπεδα).

3) Το ΕΙΝΑΙ διακρίνεται από την νοητική δραστηριότητα, η οποία έχει διάφορα επίπεδα λειτουργίας (που δημιουργούν την αντίληψη μίας ύπαρξης μέσα στο σχετικό). Για να βιώσουμε το ΕΙΝΑΙ θα πρέπει να ξεπεράσουμε την νοητική δραστηριότητα (Επίπεδο της νόησης).

4) Το ΕΙΝΑΙ διακρίνεται από την νοητική δραστηριότητα που προσδιορίζεται σε διάφορες διαδικασίες οι οποίες θεωρούνται όλες ως απατηλές, κενές. Για να βιώσουμε το ΕΙΝΑΙ θα πρέπει να απορρίψουμε τις διάφορες διαδικασίες ως κενές (επίπεδο της διαλεκτικής διανόησης).

5) Το ΕΙΝΑΙ διακρίνεται από την νοητική δραστηριότητα       που συγκεκριμενοποιείται σε διάφορες διαδικασίες οι οποίες θεωρούνται πραγματικές. 

 

Για να βιώσουμε το ΕΙΝΑΙ θα πρέπει να εγκαταλείψουμε όλες αυτές τις διαδικασίες γιατί μας κρατούν δέσμιους σε ανεπιθύμητες καταστάσεις. 

 

     Όλες αυτές οι θεωρήσεις είναι πραγματικές για το Υποκείμενο που τις βιώνει. Από εδώ προκύπτουν διάφοροι τύποι φιλοσοφίας, θρησκείας. Μάλιστα στα πλαίσια της ίδιας θρησκείας μπορεί να αναπτυχθούν διάφορες σχολές που υιοθετούν την μία ή την άλλη θεώρηση (μία τέτοια θρησκεία είναι ο Βουδισμός: Θεραβάντα, Σουνυαβάντα, Βιτζνάναβάντα, Αβαταμσάκα, Ζεν)

 

Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

 

Η Συνείδηση είναι η μόνη Πραγματικότητα, Αιώνια, Αναλλοίωτη στην Φύση Της, Απροσδιόριστη στην Ουσία της, Καθαρό Είναι, χωρίς ιδιότητες και προσδιορισμούς, πέρα από τον χώρο και τον χρόνο…  Κάθε «φαινόμενο» που «αναδύεται» μέσα σ’ αυτή την Πραγματικότητα «ταυτίζεται» με αυτή την Πραγματικότητα, δεν είναι κάτι διαφορετικό… (αυτή η Αντίληψη είναι σε τελευταία ανάλυση η βάση κάθε «μεταφυσικής»).

 

      Η Συνείδηση είναι ΜΙΑ, καθαρό Είναι. Η «αντίληψη της ατομικότητας» είναι «αυτοπεριορισμός» της Συνείδησης, απατηλός στην ουσία του… Στην πραγματικότητα «κάθε ύπαρξη» είναι Συνείδηση, Αυτοπροσδιοριζόμενη, Αυτοπαραγόμενη, εντελώς Ελεύθερη, Τελειωμένη. Δεν υπάρχει τίποτα να «πραγματωθεί»… (αυτή η Αντίληψη είναι σε τελευταία ανάλυση η βάση κάθε «οντολογίας»).

       Ό,τι Ορίζεται ως Διαλογισμός συνίσταται στην Εσωτερική αντίληψη του καθαρού Είναι, στην απόρριψη κάθε αυτοπεριορισμού, κάθε σχετικού προσδιορισμού, κάθε διαδικασίας μέσα στον χρόνο… Η Συνείδηση «βυθίζεται» στο Άπειρο, στο Αιώνιο, στο Αληθινό, στην Μόνη Πραγματικότητα που υπάρχει… (Αυτή η Αντίληψη είναι σε τελευταία ανάλυση η βάση κάθε «θρησκευτικής πρακτικής»).

 

Η ΙΕΡΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ

 

Η Απόλυτη Πραγματικότητα, που 0ρίζεται με διάφορους τρόπους στις διάφορες θρησκείες,  είναι η ύστατη Πραγματικότητα που υποστηρίζει κάθε ύπαρξη, κάθε αντίληψη, κάθε βίωμα. Είναι η Καθαρή Ύπαρξη, η Υπέρτατη Πνευματική Κατάσταση, η Ολοκληρωμένη Αντίληψη, η Πληρότητα της Ζωής, κ.λπ.

     Οι «οντότητες» που βιώνουν την Απόλυτη Πραγματικότητα, είτε στους μεταφυσικούς κόσμους, είτε στο υλικό πεδίο, άσχετα από την θρησκεία που ακολουθούν, βιώνουν ΜΙΑ, Κοινή Πραγματικότητα, και αυτό το γεγονός δημιουργεί αυτόματα Μία Κοινή Συνείδηση, Μία Ιερή Κοινότητα… Αυτή η Ιερή Κοινότητα δεν έχει καμία σχέση με τις κοσμικές Εκκλησίες των διαφόρων θρησκευμάτων…

 

      Η απόλυτη Πραγματικότητα είναι Εμπειρία, Βίωμα. Όσοι έχουν αυτή την Εμπειρία, βιώνουν την Πραγματικότητα που υπάρχει πίσω από όλες τις προσεγγίσεις, πέρα από όλες τις περιγραφές. Όλες οι θρησκείες μιλούν για την ίδια Πραγματικότητα. Μονάχα όμως όσοι έχουν βιώσει την απόλυτη Πραγματικότητα το κατανοούν αυτό…

 

       Σύμφωνα με όλες τις θρησκείες η Πραγματικότητα (για όσους αντιλαμβάνονται πλήρως), η Απώτερη Πραγματικότητα (για όσους διακρίνουν την Πραγματικότητα από το σχετικό), η Ύστατη Πραγματικότητα (για όσους εξελίσσονται πέρα από όλες τις σχετικές αντιλήψεις), το Απόλυτο (για κάθε περιορισμένη συνείδηση), αποτελεί το Υπόβαθρο κάθε συνείδησης, το Κέντρο Αναφοράς κάθε αντίληψης.

 

     Κάθε περιορισμένη συνείδηση προϋποθέτει πίσω της αυτό το υπόβαθρο: την Υπερσυνείδηση που την στηρίζει και την εμπνέει και την καθοδηγεί προς την Ολική Αντίληψη. Η περιορισμένη συνείδηση δεν μπορεί να βρει το Αίτιο της Ύπαρξης στον εαυτό της, ούτε μπορεί να υποθέσει ότι υπάρχει κάτι έξω από αυτήν (γιατί αυτό είναι μονάχα μια σύλληψη, μια αντίληψη, μια ιδέα που όταν υιοθετηθεί οδηγεί όχι στην Αλήθεια αλλά στην ειδωλολατρία. Η περιορισμένη συνείδηση λοιπόν μέσα στο βαθύτερο Είναι της, στην Ουσία της, μπορεί να αποκαλύψει το Αίτιο, το Υπόβαθρο, την Ουσία και όχι κάπου έξω. Ο εσωτερικός δρόμος είναι ο μόνος δρόμος.

 

     Όλες οι θρησκείες μιλούν για την εσωτερική Πραγματικότητα της συνείδησης, για την ανάδυση από την περιορισμένη συνείδηση προς το Όλον, για το άπλωμα του περιορισμένου στο Άπειρο.

 

     Όλες οι πρακτικές που χρησιμοποιούν οι διάφορες θρησκείες (Διαλογισμός, Προσευχή, Γιόγκα, κ.λπ.) δεν έχουν άλλο προορισμό από το να βοηθήσουν την συνείδηση να ξεπεράσει όλες τις περιοριστικές και περιορισμένες αντιλήψεις για να αντιληφθεί το άπειρο Βάθος της. Αυτό σημαίνει ότι η συνείδηση πρέπει να «αποδομήσει» κάθε «εγωική αντίληψη» για να φτάσει στην Καθαρή Αντίληψη, στο Καθαρό Είναι, στο Χωρίς Ιδιότητες, στο Αμετάβλητο,  στο Αληθινό.

 

     Στην πραγματικότητα η Συνείδηση είναι ΜΙΑ, αιώνια και όλοι οι περιορισμοί είναι απατηλοί. Για όσους το αντιλαμβάνονται αυτό δεν υπάρχει πτώση, εξέλιξη, φώτιση. Τίποτα! Για όσους όμως εμπλέκονται μέσα στο σχετικό υπάρχει εξέλιξη, βαθμίδες προς την ολοκλήρωση, κ.λπ.

 

     Πάντως όπως κι αν έχει το Απόλυτο αποτελεί την Αρχή και το Τέλος, το Όριο της Συνείδησης και τον τελικό προορισμό κάθε συνείδησης.

 

     Όσοι Βιώνουν την Απόλυτη Πραγματικότητα όπως και αν την ορίζει η θρησκεία τους, είναι Ένα με την Πραγματικότητα, είναι η Πραγματικότητα. Όλοι αυτοί αποτελούν, συμμετέχουν και εκπροσωπούν την Ιερή Κοινότητα. Αντιλαμβάνονται ότι βιώνουν την Πραγματικότητα που βιώνουν και άλλοι, προερχόμενοι από άλλες θρησκείες.

 

     Η Πραγματικότητα Είναι ΜΙΑ ασχέτως πώς φτάνουμε σε Αυτήν και πώς την ονομάζουμε…

Read more