Συμβολισμός του Χριστιανικού – Βυζαντινού ναού

«Εἰ καί ἐξ ὑλῶν συγκείμενός ἐστιν, ἀλλ’ οὖν ὑπερκόσμιον ἔχει χάριν»

1. Ο χριστιανικός ναός είναι ένα ορατό σημείο – σύμβολο – εκείνου που δεν μπορούν να δουν τα ανθρώπινα μάτια. Η μυστική σημασία του ναού αποκαλύπτεται μόνο στούς «μεμυημένους», στους πιστούς.

2. Κάθε Χριστιανική εκκλησία αποτελεί, κατά κάποιο τρόπο, μια «λίθινη αλληγορία» του Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας. Χωρίς τη Θεία Ευχαριστία δεν νοείται χριστιανικός ναός, ο οποίος – κυρίως και κατεξοχήν – σ’ αυτήν οφείλει την ύπαρξή του.

3. Η Θεία Λειτουργία, που συνεχώς τελείται στο ναό, είναι μιά εικόνα- αντίτυπο της «ἐν οὐρανῷ» τελούμενης αγγελικής Λειτουργίας. Έτσι, ο χριστιανικός ναός θεωρείται – και έγινε με την πάροδο του χρόνου – το σύμβολο, το αντίτυπο και η επίγεια εικόνα του νοητού ουράνιου χώρου, στον οποίο -μπροστά στο Θρόνο του Θεού – τελείται η Θεία Λειτουργία από τους αγγέλους.

4. Στους βυζαντινούς χρόνους ο χριστιανικός ναός συμβολίζει ολόκληρο τον κόσμο. Σκεπή = ο ουρανός και δάπεδο = η γη. Ο χριστιανικός ναός δηλ. είναι ένας μικρόκοσμος και συμβολίζει τα ορατά και τα αόρατα. (Πρβλ. και τη Σκηνή του Μαρτυρίου στο Ναό των Ιεροσολύμων).

5. Το Ιερό Βήμα του χριστιανικού ναού συμβολίζει συνήθως τον ουρανό, ενώ ο κυρίως ναός τα γήινα, την «στρατευόμενη εκκλησία». Υπάρχει όμως και η τριαδική θεώρηση του χριστιανικού ναού, σύμφωνα με την οποία: (α) ο ναός πρέπει να έχει τρεις εισόδους (=Αγία Τριάδα). (β) ο πρόναος – νάρθηκας συμβολίζει τον εξωτερικό κόσμο, τη γη γενικά. (γ) o κυρίως ναός συμβολίζει τον «ορατόν» ουρανό και (δ) το Ιερό Βήμα συμβολίζει τα υπερουράνια, τον αόρατο πνευματικό κόσμο, τον Παράδεισο, όπου ο Θρόνος του Θεού. Αυτή η τριαδική θεώρηση και κυρίως η τριμερής διαίρεση του χριστιανικού ναού έχει τεράστια συμβολική σπουδαιότητα όχι μόνο για τους «μεμυημένους» πιστούς, αλλά και για την όλη εξέλιξη και διαμόρφωση της Χριστιανικής ναοδομίας γενικότερα.

6. Ο τρούλλος είναι το χαρακτηριστικότερο και το βασικότερο στοιχείο της Βυζαντινής ναοδομίας. Τονίζει, συμβολίζει και αισθητοποιεί – και μάλιστα κατά τον καλύτερο τρόπο – την σχέση με τον ουρανό και καθιστά το ναό σαν έναν κατ’ εξοχήν μυστηριακό χώρο. (Τα άστρα π.χ. του ουρανού συμβολίζονται με τα καντήλια και τους πολυελαίους των ναών κ.λπ.).

7. Ό άμβωνας συμβολίζει τον «Λίθον» του Τάφου του Χριστού, καθώς και την Αγία Τράπεζα. Από «τόν κυλισθέντα αὐτόν λίθον» (=άμβωνα) οι διάκονοι και οι ιερείς διαβάζουν και κηρύττουν το ιερό Ευαγγέλιο (=την Ανάσταση του Χριστού, το Λόγο του Θεού). Πάνω στη λίθινη Αγία Τράπεζα- που συμβολίζει τον Τάφο του Χριστού – τελείται η Θεία Ευχαριστία.

8. Οι κ ί ο ν ε ς και οι π ε σ σ ο ί, που βαστάζουν την οροφή του ναού, συμβολίζουν – κυρίως στους Βυζαντινούς χρόνους – τους Αποστόλους, τους Προφήτες, τους Αγίους, τους Μάρτυρες, τους Οσίους κ.λπ.

9. Εικονογράφηση. Τα ιερά πρόσωπα, σαν «καλοί στρατιώτες του Χριστού», εικονίζονται στα διάφορα μέρη του ναού. Στηρίξουν την Εκκλησία και ενισχύουν τους πιστούς. Τα εικονιζόμενα ιερά Πρόσωπα είναι «στῦλοι καί ἑδραιώματα» της Εκκλησίας και της Χριστιανικής Πίστεως.

10. Το εικονοστάσι – τέμπλο χωρίζει τον ανθρώπινο κόσμο (κυρίως ναός) από τον επουράνιο (ιερό Βήμα). Τα θωράκια του τέμπλου θεωρούνται σαν «αντίτυπα» των κάγκελων-πλακών του Τάφου του Χριστού. Ο συμβολισμός αυτός σχετίζεται και πάλι με την Αγία Τράπεζα, που είναι το κέντρο της Χριστιανικής Λατρείας.

Εκτός από τους βασικούς αυτούς συμβολισμούς, υπάρχουν και πολλοί άλλοι στα διάφορα συγγράμματα των Πατέρων της Εκκλησίας (π.χ. Μάξιμος Ομολογητής, Συμεών Νέος Θεολόγος, Γερμανός Α’ Κων/λεως κ.ά.). Γεγονός είναι ότι ο συμβολισμός προσέλαβε τεράστιες διαστάσεις: δεν επικρατεί μόνο στην παλαιοχριστιανική εποχή, αλλά και στη βυζαντινή και συνεχίζεται μέχρι και σήμερα. Σύμφωνα, λοιπόν, με την ανέκαθεν επικρατούσα συμβολική διάσταση: ο Χριστιανικός ναός, αν και αποτελείται από διάφορα υλικά, εν τούτοις έχει μια υπερκόσμια χάρη.

Από τους πλούσιους αυτούς συμβολισμούς των διαφόρων μερών του Χριστιανικού ναού μπορεί να κατανοήσει κανείς την έντονη θρησκευτική ζωή των περασμένων γενεών. Είναι, λοιπόν, φανερή η θρησκευτική ζωή, η «ναοκεντρική» γενικά ατμόσφαιρα, στην οποία ζούσαν οι βυζαντινοί προγονοί μας.

Read more

Θεουργία

ι) Τι είναι η Θεουργία;

Θεουργία είναι μια τέχνη. Μάλιστα είναι μια τέχνη ιερή.

Είναι μια τέχνη που έχει αποκαλυφθεί από τους Θεούς στην ακολουθία τους, δηλαδή στους ανθρώπους που ακολουθούσαν την Θεότητα.

Περσεφόνη - Δήμητρα

Είναι η τέχνη όπου ο Θεός ενεργεί στον Κόσμο, στο Είναι στο Παν.

Όχι μόνο ενεργεί αλλά κυρίως φανερώνει αυτήν την ενέργεια στον άνθρωπο.

Έτσι ο άνθρωπος παρατηρώντας αυτήν την ενέργεια μπορεί να την μιμηθεί, μπορεί να μάθει από αυτήν και να διδάξει και να μυήσει και άλλους ανθρώπους με μυστήρια στην άρρητη ψυχική γνώση του Θείου.

Τα μυστήρια, οι τελετές, το αρχαίο ελληνικό θέατρο, τα σύμβολα, τα συνθήματα όλα αυτά είναι δημιουργήματα του ανθρώπου που άγουν την ψυχή στο θείο, δηλαδή ψυχαγωγούν.

Έτσι ένα άψυχο σχήμα μπορεί και φέρνει σε ενθουσιασμό έναν μύστη, το δράμα του Ορέστη φέρνει σε ένθεη κατάσταση έναν θεατή, η μυρωδιά ενός θυμιάματος γαληνεύει την ψυχή, ένας μύθος φέρνει δάκρυα σε έναν ένθεο μύστη κτλ.

Η τέχνη που χρησιμοποιεί όλα αυτά τα στοιχεία για όφελος και εξέλιξη της ψυχής ονομάζεται Θεουργία, και αποτελεί μια αποκάλυψη της ενέργειας των Θεών στην ψυχή του ανθρώπου.

Ο άνθρωπος που κατέχει αυτήν την γνώση και συνεργάζεται με τους Θεούς ώστε να εξελιχθεί ψυχικά ο άνθρωπος ονομάζεται Θεουργός.

Τι δεν είναι Θεουργία.

Θεουργία δεν είναι μαγεία, δεν είναι μαγγανεία, δεν έχει να κάνει με γητειές και ξόρκια, δεν διαχειρίζεται κάποια δύναμη των Θεών (πώς άλλωστε θα γινόταν αυτό, αυτό μάλιστα αποτελεί και ύβρη), ασχολείται όμως με την ασκητική και την ανάπτυξη ψυχικών ικανοτήτων του ανθρώπου.

Θεουργία είναι η τέχνη ψυχαγωγίας με την μυστηριακή έννοια. Η Θεουργία μπορεί να βοηθήσει τον άνθρωπο να μάθει τον εαυτό του, τα σφάλματα του, τα θέλω του, τις ικανότητες του, τις δυνάμεις του, την ψυχή του την ίδια, τον εαυτό του.

Με την Θεουργία κάθε μύστης κατασκευάζει τον καθρέπτη της ψυχής του.

Η τέχνη κατασκευής αυτού του καθρέπτη είναι η Θεουργία.

ιι) Με τι ασχολείται η Θεουργία

Κέρας της Αφθονίας

Σκοπός της Θεουργίας είναι η εκούσια συμμετοχή του ανθρώπου στο έργο των Θεών επί της ψυχής του μύστη.

Η Θεουργία ασχολείται με: 

Την παράδοση των αρχαίων λαών

Την μελέτη της πολιτιστικής κληρονομιάς (π.χ. Την διακόσμηση με σύμβολα ενός αμφορέα)

Μυθολογία και ερμηνεία μύθων

Σύμβολα, ερμηνεία συμβόλων και δημιουργία νέων

Την φιλοσοφία περί ψυχής (Κυρίως την Ορφικο-Πυθαγόρια, και Πλατωνική)

Τα αρχαία ελληνικά μυστήρια και μελέτη τους

Αρχαία Θεολογία

Μυστηριακή ζωή

Εργασίες Θεουργικές (π.χ. Αναγωγή στο Εν)

Δημιουργία τελετών και μυστηρίων

Προσευχές

Ασκητική

Ύμνους

Μαντεία

Εσωτερικές ερμηνείες αποκρυφιστικών θεμάτων περί ψυχής π.χ. (ερμηνεία Ελληνικού αλφάβητου)

Επίδραση ελαίων, θυμιαμάτων, χρωμάτων, συμβολικών αντιστοιχιών στο θεουργικό έργο

Την χρήση όλων των παραπάνω σε συνδυασμό για την εξέλιξη του Είναι του ανθρώπου

ιιι) Θεοί και φιλοσοφία

Θεουργία χωρίς Θεούς και θεολογία δεν υπάρχει.

Οι αρχαίοι Έλληνες δεν είχαν δόγμα και επίσημη θρησκεία αλλά κοινά ήθη και έθιμα.

Αναγνώριζαν τους ίδιους Θεούς αλλά κάθε πόλη-κράτος είχε την δική της παράδοση και τις δικές της γιορτές.

Έτσι δεν μπορούμε να μιλήσουμε για θεολογία των αρχαίων Ελλήνων με την σημερινή έννοια.

Η αντίληψη του Θείου μπορεί να μελετηθεί σε δύο κατηγορίες. Την λαϊκή αντίληψη και την μυστηριακή αντίληψη.

Η λαϊκή αντίληψη μπορεί να μελετηθεί από τις εκδηλώσεις του λαού, μερικές από αυτές είναι είναι οι κοινοί μύθοι, οι γιορτές, η τέχνη (διακόσμηση ναών, αγγείων, γλυπτική κτλ).

Η μυστηριακή αντίληψη μπορεί να μελετηθεί πάλι από τις ίδιες εκδηλώσεις αλλά σκεπτόμενοι από την μεριά του δημιουργού του μύθου, του αγάλματος, της κατασκευής ναών, αγγείων κτλ.

Δηλαδή να ερευνηθεί το γιατί γινόταν ότι γινόταν αλλά και το πώς γινόταν το κάθε τι.

Η μυστηριακή προσέγγιση μας κάνει μελετητές της απόκρυφης θεολογίας των αρχαίων Ελλήνων.

Τα πάντα στην Ελληνική θεολογία κρύβονται από τον μανδύα του συμβόλου και του σημαινόμενου. Η αντίληψη του Θείου για να γίνει κατανοητή στον απλό κόσμο έπρεπε να παρομοιασθεί με αντικείμενα και ενέργειες της αγροτικής ζωής κατά το πλείστον.

Έτσι όλη η φύση και τα αντικείμενα της αποτελούν ένα Θεουργικό σύμβολο κατανόησης του Θείου.

Η ελιά, το στάχυ, ο βασιλικός, ο νάρκισσος, ο πλάτανος, ο κισός, ο κύκνος, το περιστέρι, ο ίππος, ο σκύλος, το φίδι, η τρίαινα, το σκήπτρο, το δρεπάνι, ο τροχός, ο ήλιος, οι νεφέλες, οι άνεμοι κτλ όλα χρησιμοποιούνται ως σύμβολα για να περιγράψουν το Θείο και τις επιδράσεις τόσο στην ύλη αλλά και αλληγορικά στην ψυχή του ανθρώπου.

Αργότερα με την ανάπτυξη των επιστημών π.χ. γεωμετρίας και των μαθηματικών έχουμε την χρήση του συμβολισμού των γεωμετρικών σχημάτων και των αριθμών για την κατανόηση του Θείου. Έτσι αναπτύσσεται η αριθμολογία αλλά και σύμβολα όπως ο σταυρός, ο κύκλος, ο μαίανδρος κτλ διακοσμούν τις αναπαραστάσεις θεμάτων της μυθολογίας πάνω σε αγγεία και στην γλυπτική.

Όλοι αυτοί οι συμβολισμοί είναι η κρυμμένη Θεολογία των αρχαίων Ελλήνων. Όλα αυτά τα σύμβολα αποτελούν αρχέτυπα που μπορούν να σκανδαλίσουν (ενεργοποιήσουν) την ψυχή των ανθρώπων που ακολουθούν την αρχαία Ελληνική παράδοση προς το Θείο.

Αργότερα κάποιες απόψεις από τα μυστήρια έρχονται στο φως μέσω της φιλοσοφίας κυρίως του Πλάτωνος και στην συνέχεια των Νεοπλατωνικών. Είναι η θεολογία μέσω της φιλοσοφίας.

Η Θεουργία μπορεί να μελετηθεί στην Ορφικο-Πυθαγόρια σειρά απόψεων και στην Πλατωνική, Νεοπλατωνική, αφού κυρίως αυτές είναι οι πηγές μας για τις απόψεις περί ψυχής που είχαν οι αρχαίοι πρόγονοι μας. Όλο αυτό το ρεύμα πολλοί με μια λέξη το ονομάζουν Πλατωνισμό.

Με τον όρο Πλατωνισμό ονομάζουμε γενικότερα το σύνολο των φιλοσοφικών και θεολογικών ιδεών που αρχίζουν από τη εποχή του Ορφέα περνάνε από τους προσωκρατικούς φιλοσόφους και τους Πυθαγόρειους και καταλήγουν στους νεοπλατωνικούς φιλοσόφους. 

Οι φιλόσοφοι που μας ενδιαφέρουν από τους προσωκρατικούς είναι:

Ορφέας

Φερεκύδης (6ος αιώνας)

Ηράκλειτος (544–484)

Πυθαγόρας (585-500)

Αλκμαίων (τέλος 6ου αρχές 5ου)

Παρμενίδης (510–440)

Εμπεδοκλής (492-432)

Φιλόλαος (470-390)

Αρχύτας (430-350)

Έπεται ο Πλάτων (427-347) και ο Σωκράτης (470-399) και τέλος έχουμε τους νεοπλατωνικούς φιλοσόφους. 

Πλωτίνο (205-270)

Πορφύριο (233-304)

Πρόκλο (412-485)

Ιάμβλιχο (3ος μ.Χ. αι.)

Η μελέτη της λαϊκής θρησκείας όσο και της μυστηριακής θρησκείας σε συνδυασμό με την φιλοσοφία, όπως αναφέρθηκε στα παραπάνω διαμορφώνει την αντίληψη μας για την Θεουργία.

Read more

Τα Ελληνικά και οι επιστήμες

Καθώς μιλάμε Ελληνικά στην πραγματικότητα διατυπώνουμε μαθηματικές εξισώσεις!

Η ελληνική γλώσσα δεν είναι τυχαία γλώσσα. Χτίστηκε πάνω στα μαθηματικά, και αυτό που ελάχιστοι ακόμα ξέρουν είναι ότι κάθε λέξη στην ελληνική έχει μαθηματικό υπόβαθρο.Τα γράμματα στην Ελληνική γλώσσα δεν είναι στείρα σύμβολα. Όρθια, ανάποδα με ειδικό τονισμό, αποτελούσαν το σύνολο των 1620 συμβόλων που χρησιμοποιούνταν στην Αρμονία (Μουσική στα νεοΕλληνικά). Η πιο σημαντική τους ιδιότητα είναι ότι το κάθε γράμμα έχει μια αριθμητική τιμή/αξία, κάθε γράμμα είναι ένας αριθμός, οπότε κατ επέκταση και κάθε λέξη είναι ένας αριθμός. Μια τεράστια γνώση κλειδωμένη-κωδικοποιημένη μέσα λέξεις λόγω της μαθηματικών τιμών που έχουν.

Ένας από τους Πρωτοπόρους επί του θέματος ήταν ο μέγιστος Πυθαγόρας.

Οι αριθμοί, τα σχήματα, η αρμονία και τα άστρα έχουν κάτι κοινό, έτσι αντίστοιχα τα μαθηματικά (αριθμοί) η γεωμετρία (σχήματα) η αρμονία(μουσική) και η αστρο-νομία (αστήρ=α-χωρίς- στήριγμα + φυσικοί νόμοιπου τα διέπουν) ήταν αδελφές επιστήμες κατά τον Πυθαγόρα, που με την συγκεκριμένη σειρά που αναφέραμε ήταν η σκάλα για την εξέλιξη (=εκ -του- έλικος, DNA) του νου-ψυχής προς τον Δημιουργό. Έναν Δημιουργό που δημιούργησε βάσει αυτών των τεσσάρων επιστημών.

27 σύμβολα-αριθμοί με αριθμητική αξία συνθέτουν το Ελληνικό Αλφάβητο, 3 ομάδες από 9 σύμβολα-αριθμούς η κάθε ομάδα, με άθροισμα κάθε ομάδας 45, 450, 4.500.

για να δούμε μερικά παραδείγματα:

ΑΛΦΑ = 1+30+500+1= 532 =>5+3+2= 10 => 1+0= 1ΕΝ = 5+50 = 55 => 5+5 = 10 => 1+0= 1ΟΜΙΚΡΟΝ = 70+40+10+20+100+70+50= 360, όσες και οι μοίρες του κύκλου 

Για να είμαστε σε θέση να κατανοήσουμε τα νοήματα των εννοιών των λέξεων της Αρχαίας Ελληνικής γλώσσης πρέπει πρωτίστως να γνωρίζουμε κάποια πράγματα για την ίδια την Ελληνική γλώσσα. 

Η αρχαία ελληνική γλώσσα είναι η μοναδική η οποία δεν είναι βασισμένη στο ότι κάποιοι απλά καθίσαν και συμφώνησαν να ονομάζουν ένα αντικείμενο «χ» ή «ψ» όπως όλες οι υπόλοιπες στείρες γλώσσες του κόσμου. Η Ελληνική γλώσσα είναι ένα μαθηματικό αριστούργημα το οποίο θα προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε. Η αρχή των πάντων είναι το ίδιο το Ελληνικό Αλφάβητο (το οποίο φυσικά δεν το πήραμε από κάποιον άλλον όπως θα δούμε παρακάτω διότι εκ των πραγμάτων δεν γίνεται). Τα γράμματα του Ελληνικού αλφαβήτου στο σύνολο τους ήταν 33 όσοι και οι σπόνδυλοι, οι 5 τελευταίοι σπόνδυλοι (που παίζουν τον ρόλο της κεραίας) έχουν άμεση σχέση με τον εγκέφαλο και αντιστοιχούν στα 5 τελευταία άρρητα γράμματα τα οποία γνώριζαν μόνο οι ιερείς* ένα από αυτά ήταν η Σώστικα (ή Γαμμάδιον) η οποία στα λατινικά έγινε swstika και οι Ναζί το έκλεψαν και την ονομάσανε Σβάστικα. Το σύμβολο αυτό είναι του ζωογόνου Ηλίου (Απόλλωνα), οι Ναζί το αντέστρεψαν για να συμβολίσουν το αντίθετο του ζωογόνου Ήλιου, δηλαδή του σκοτεινού θανάτου.

Υπήρχαν ακόμα κάποια γράμματα τα οποία στην πάροδο του χρόνου καταργήθηκαν όπως το Δίγαμμα (F), Κόππα (Q), Στίγμα (S’), Σαμπί (ϡ) 

Ο Πυθαγόρας μας ενημερώνει για τα 3 επίπεδα της Ελληνικής γλώσσας τα οποία είναι τα εξής:

1. ομιλών

2. Σημαίνον (α. σήμα, β. σημαινόμενο)

3. Κρύπτον (α. διαστήματα β. κραδασμός γ. λεξάριθμος δ. τονάριθμος)

-Το πρώτο είναι η ομιλία

-Το δεύτερο είναι η σχέση του σήματος με το σημαινόμενο που θα αναλύσουμε παρακάτω

-Το τρίτο είναι το διάστημα (απόσταση & χρόνος), ο κραδασμός (που αφυπνίζει τον εγκέφαλο μέσω ιδιοσυχνοτήτων από τους δημιουργηθέντες παλμούς – Παλλάδα Αθηνά) ο λεξάριθμος (σχέση γραμμάτων και λέξεων με αριθμούς) και ο τονάριθμος (σχέση γραμμάτων και λέξεων με μουσικούς τόνους)

Το κάθε γράμμα αντιστοιχούσε σε έναν αριθμό, αλλά και σε έναν μουσικό τόνο άρα γράμμα=αριθμός=τόνος (μουσικός), πράγμα που φανερώνει ότι στη γλώσσα μας πίσω από τα γράμματα-λέξεις υπάρχουν αριθμοί (λεξάριθμοι) και μουσικοί φθόγγοι (τονάριθμοι).

Οι 4 αδελφές επιστήμες κατά τον Πυθαγόρα ήταν:

1. Αριθμοί (μαθηματικά)

2. Σχήματα (Γεωμετρία)

3. Μουσική (Αρμονία)

4. Αστρονομία

Ο επιστήμες αυτές είναι αλληλένδετες και βρίσκονται η μια μέσα στην άλλην όπως οι Ρωσικές μπαμπούσκες. Συνδυάστε τώρα το αλφάβητο που εσωκλείει αριθμούς και μουσικούς τόνους με τις 4 αυτές επιστήμες.

tip: Αστρονομία= αστηρ + νόμος, α-στηρ = αυτό που δεν στηρίζεται, άρα αστρονομία= οι συμπαντικοί νόμοι που διέπουν αυτό που δεν στηρίζεται κάπου, οι οποίοι έχουν να κάνουν με την μουσική (αρμονία), σχήματα (γεωμετρία) αριθμούς (μαθηματικά) και όλα αυτά με τον Αιθέρα ο οποίος περιβάλει τις ουράνιες σφαίρες.

tip 2: ο Πυθαγόρας άκουγε την αρμονία (μουσική) των ουρανίων Σφαιρών

άρα μιλάμε μια γλώσσα η οποία έχει να κάνει με την ροή του σύμπαντος.

Η Ελληνική γλώσσα είναι η μοναδική η οποία μπορεί να χρησιμοποιηθεί για Η/Υ λόγω της μαθηματικότητας και μουσικότητας όχι μόνο του Αλφαβήτου-λέξεων, αλλά και των μαθηματικών εννοιών που γεννώνται π.χ. η λέξη ΘΕΣΙΣ γίνεται: συνΘεσις, επίΘεσις, κατάΘεσις, υπόΘεσις, εκΘεσις, πρόσΘεσις, πρόΘεσις, ανάΘεσις, διάΘεσις, αντίΘεσις κτλ κτλ αν τώρα αυτές τις λέξεις τις μεταφράσουμε στα Αγγλικά είναι εντελώς άσχετες μεταξύ τους. 

Το ότι δεν γίνεται το Αλφάβητο να είναι αντιγραμμένο από κάπου αλλού φαίνεται από το ότι εν έτη 2300 π.Χ. (με μελέτες της Τζιροπούλου και άλλων και όχι το 800 π.Χ.) ο Όμηρος ήδη έχει στην διάθεση του 6.500.000 πρωτογενής λέξεις (πρώτο πρόσωπο ενεστώτα & ενικού αριθμού) τις οποίες αν τις πολλαπλασιάσουμε Χ72 που είναι οι κλήσεις, θα βγάλουμε ένα τεράστιο αριθμό ο οποίος δεν είναι ο τελικός, διότι μην ξεχνάμε ότι η Ελληνική γλώσσα δεν είναι στείρα, ΓΕΝΝΑ.

ΑΝ συγκρίνουμε τώρα π.χ. την Αγγλική γλώσσα που έχει 80.000 λέξεις εκ των οποίων το 80% είναι Ελληνικές όπως μας ενημερώνει το Πανεπιστήμιο της Ουαλίας, και μετρήσουμε ότι αυτή η στείρα γλώσσα εξελίσσεται 1000 χρόνια, μπορούμε αβίαστα να βγάλουμε το συμπέρασμα ότι ο Όμηρος παραλαμβάνει μια γλώσσα η οποία έχει βάθος στον χρόνο 100.000 π.Χ? 500.000 π.Χ.? ποιος ξέρει… ΌΜΩΣ η απόλυτη απόδειξη είναι η ίδια η μαθηματικότητα της, η οποία δεν υπάρχει σε καμία άλλη γλώσσα του πλανήτη. Μην ξεχνάμε ακόμα το ότι ο Δημιουργός χρησιμοποιεί μαθηματικά για την δημιουργία, άρα η γλώσσα μας έχει αναγκαστικά σχέση με την πηγή (root-0/1). 

Πριν όμως από το «Κρύπτον» υπάρχει το «Σημαίνον», δηλαδή η σύνδεση των λέξεων με τις έννοιες αυτών. Είπανε νωρίτερα ότι οι ξένες διάλεκτοι ορίστηκαν κατόπιν συμφωνίας, δηλαδή κάποιοι συμφώνησαν ότι το τάδε αντικείμενο θα το ονομάσουν «Χ», κάτι που κάνει τις γλώσσες στείρες, άρα δεν μπορούν να γεννήσουν νέες λέξεις, άρα δεν υπάρχει μαθηματικότητα, άρα δεν δύναται να περιγράψουν νέες έννοιες που υπάρχουν στην φύση, με αποτέλεσμα ο εγκέφαλος εφόσον δεν μπορεί να περιγράψει μέσω των νέων λέξεων καινούριες έννοιες μένει στο σκοτάδι, έτσι οι νευρώνες του εγκεφάλου δεν γεννούν νέους εν αντιθέσει με όσους χρησιμοποιούν την Ελληνική. Πως θα μπορούσε π.χ. ο Άγγλος ή ο Γάλλος ή ο Χ, Υ με μια λέξη που έχει 10 έννοιες να περιγράψει με ακρίβεια άρα και σαφήνεια μια βαθύτερη έννοια; πόσο μάλλον τις πολλαπλές πλευρές αυτής; δεν μπορεί, να λοιπόν το γιατί όλα ξεκίνησαν εδώ. Το Σημαίνον λοιπόν είναι η σύνδεση του σήματος με το σημαινόμενο, δηλαδή η ίδια η λέξη είναι δημιουργημένη με τέτοιο τρόπο που περιγράφει την έννοια που εσωκλείνει μέσα της.

Παράδειγμα: η ονοματοδοσία της λέξης ΚΑΡΥΟΝ (Καρύδι) προέρχεται από μια παρατήρηση της φύσης (όπως όλες οι λέξεις), δηλαδή όταν δυο κερασφόρα ζώα (Κριοί, τράγοι κτλ) τρα.κάρ.ουν με τα κέρ.ατα τους ακούγεται το «κρακ» ή «καρ», ο ήχος αυτός έδωσε το όνομα «κέρας» (κέρατο) το κέρας έδωσε το όνομα κράτα ή κάρα (κεφάλι) και το υποκοριστικό αυτού το Κάρυον (μικρό κεφάλι). το Κάρυον (καρύδι) μοιάζει καταπληκτικά με το ανθρώπινο κεφάλι και το εσωτερικό του με εγκέφαλο.

Το Υ είναι η ρίζα του ρήματος ΥΩ (βρέχω) όπου υπάρχει το Υ υπάρχει κοιλότητα (ή κυρτότητα) δηλαδή θηλυκώνει κάτι, η βροχή (υγρό στοιχείο) μπαίνει (θηλυκώνεται) μέσα στην γη.

Το μουσικό – αριθμητικό αλφάβητο δημιουργεί μουσικο – μαθηματικές λέξεις οι οποίες περιγράφουν αντίστοιχες έννοιες, οι οποίες προέρχονται από την παρατήρηση της φύσεως δηλαδή της Δημιουργίας άρα κατ επέκταση του ίδιου του Δημιουργού, αλλά η ερώτηση είναι πόσες χιλιετίες μπορεί να χρειάστηκαν για να δημιουργηθεί αυτό το τέλειο μαθηματικό σύμπλεγμα που τα γράμματα είναι αριθμοί και συνάμα μουσικοί τόνοι και οι λέξεις δηλαδή το σύνολο των αριθμών και των μουσικών τόνων κρύβουν μέσα τους εκτός από σύνθετες μουσικές αρμονίες, έννοιες οι οποίες δεν είναι καθόλου τυχαίες αλλά κατόπιν εκτενέστατης παρατηρήσεως της φύσης; 

Ευλόγως λοιπόν ο Αντισθένης μας υπενθυμίζει «Αρχή σοφίας η των ονομάτων επίσκεψις»

Read more

Αριθμολογία και συμβολισμοί

Οι αριθμοί είναι ζωντανά σύμβολα που κυβερνούν τα πάντα μέσα στο Σύμπαν και την Φύση, και σύμφωνα με όσα λένε οι μύστες μας εξουσιάζουν. Οι συνδυασμοί τους είναι η αρμονία. Όχι μόνον ο Πυθαγόρας αλλά και όλοι οι μεγάλοι δάσκαλοι της Άπω Ανατολής μιλούν για την ύπαρξη κύκλων ενσάρκωσης προκειμένου να αναπτυχθεί η συνείδηση και να ανυψωθεί το άτομο μέχρι του τελικού σκοπού που είναι ο εξαγνισμός.

Καθένας, λοιπόν, από εμάς, μετά το τέλος μιας ενσάρκωσης (θάνατος), όταν βρεθεί στους "ουρανούς" θα μελετήσει με καθοδήγηση όσα έκανε προηγουμένως εδώ στην Γη, και θα φτιάξει το καινούργιο του προσωπικό "καλούπι" για την επόμενη ενσάρκωσή του.  

Αυτό το καλούπι θα είναι το πεπρωμένο του πάνω στη Γη όταν θα ξαναγεννηθεί. Αυτό το "καλούπι" χαρακτηρίζεται από δύο αριθμούς. Ο ένας είναι ο αριθμός του πεπρωμένου του και ο άλλος ο αριθμός του ονοματεπώνυμου του. Κάθε ονοματεπώνυμο χαρακτηρίζει ένα συγκεκριμένο άτομο γιατί εκφράζει τον χαρακτήρα του σε συνάρτηση με τα πεπρωμένο του αφού στο Σύμπαν τίποτα δεν είναι τυχαίο.

Τους δύο αυτούς αριθμούς καθένας από μας έχει κάνει δώρο στον εαυτό του (!) και από τα χαρακτηριστικά τους δεν μπορεί να ξεφύγει.

Η αρχαία Αριθμοσοφία δεχόταν μια εννοιολογική κλιμάκωση των αριθμών πέρα από τους εννέα πρώτους (1 έως 9) ενώ η νέα Αριθμολογία περιορίζεται στους πρώτους εννέα αριθμούς συγχωνεύοντας μέσα σ' αυτούς τις σημασίες των διπλών ή τριπλών. Π.χ. η έννοια του αριθμού 11 καταχωρήθηκε στο 2 (1+1=2), εκείνη του 27 στο 9 (2+7=9) του 400 στο 4 κ.ο.κ.

Ο Συμβολισμός της Βίβλου

Η Βίβλος είναι ένας πραγματικός θησαυρός της συμβολογίας των αριθμών. Τόσο η Παλαιά όσο και η Καινή Διαθήκη αποκαλύπτουν με τη χρήση των αριθμών, το βάθος των εννοιών και των κρυμμένων ιδεών που συνήθως διαφεύγει από τον μέσο αναγνώστη.  

Το Ζοχάρ, μια συλλογή μυστικών καβαλιστικών γραπτών, λέει ότι το Σύμπαν δημιουργήθηκε με τρεις μορφές θεϊκής έκφρασης: τους αριθμούς, τα γράμματα και τις λέξεις. Τα γράμματα σε όλα τα αλφάβητα αντιπροσωπεύουν καθορισμένες δυνάμεις.

Η μελέτη της δονητικής αξίας των αριθμών και των γραμμάτων, σημαίνει μελέτη των θείων δημιουργικών ενεργειών, σε ποικίλες βαθμίδες εκδηλώσεως. Κάθε όνομα μέσα στη Βίβλο υποδηλώνει μια βαθύτερη έννοια σε σχέση με το πρόσωπο ή τον τόπο όπου αναφέρεται. Παρόμοια, ορισμένες λέξεις κρύβουν μια ιδιαίτερη μυστική έννοια.

Η Παλαιά Διαθήκη

Στην Παλαιά Διαθήκη, την Τορά, την Καββάλα και άλλα ιερά εβραϊκά κείμενα, μπορεί κανείς να δει πώς οι Εβραίοι χρησιμοποιούσαν την επιστήμη των ονομάτων και των αριθμών μέσα από τον δικό τους αριθμολογικό-γραμματικό κώδικα. Με τον κώδικα αυτό ήθελαν να κρύψουν τα υψηλά νοήματα από τον βέβηλο, και συγχρόνως να αποκα-λύψουν τις εσωτερικές διδασκαλίες στον μυημένο.

Κάθε γράμμα του Εβραϊκού αλφαβήτου έχει πολλαπλές σημασίες. Το γράμμα Αλεφ (Α), λόγου χάριν, σημαίνει αναπνοή, δύναμη, πηγή, το γράμμα Μπεθ (Β) σημαίνει οίκος, καταφύγιο κ.ο.κ. Η συμβολογία επέτρεπε στα κρυμμένα νοήματα να γίνονται φανερά, σε εκείνους που γνώριζαν πώς να διαβάσουν το βαθύτερο μήνυμα που περιείχαν τα ονόματα προσώπων και τόπων. Οι σοφοί μπορούσαν επίσης να διεισδύσουν στις αλληγορίες, και να δέχονται καθώς και να δίνουν θεία καθοδήγηση μέσα από τα γράμματα και τους αριθμούς.

Η ιστορία του Κάιν που σκότωσε τον Άβελ είναι ένας αδελφικός καυγάς. Συμβολικά, ωστόσο, Κάιν σημαίνει σώμα, υλικές, ανθρώπινες επιθυμίες. Ο Άβελ αντιπροσωπεύει την ψυχή και την ιδεαλιστική ανθρώπινη φύση. Οι χαρακτήρες αυτοί ονομάσθηκαν έτσι για να προειδοποιήσουν ότι ο υλισμός θα μπορούσε να σκοτώσει τις πνευματικές ιδέες, γι’ αυτό και η ιστορία του Κάιν που σκότωσε τον Άβελ (Γεν. 4:8).

Πολλοί βιβλικοί χαρακτήρες που έφτασαν σε πνευματική ανάπτυξη και εξέλιξη κατά τη διάρκεια της ζωής τους, έλαβαν νέα ονόματα μέσα από θεία καθοδήγηση. Έτσι ο Αβράμ έγινε Αβραάμ (Γεν.17:5) και η Σάρα έγινε Σάρρα (Γεν.17:15). Και στις δύο περιπτώσεις, το Εβραϊκό Χε (Η), ένα γράμμα που σημαίνει φως και κατέχει τη δόνηση του 9, προστίθεται στο όνομα για να τονίσει την επίτευξη του πνευματικού φωτισμού.

Στην αγγλική γλώσσα, το άνομα Abram μετατρέπεται σε Αbraham, και το όνομα Sara σε Sarah. Στα ελληνικά η μετατροπή γίνεται με διπλασιασμό του Αλφα και του Ρώ αντίστοιχα, δηλαδή ο Αβράμ μετονομάζεται από τον Θεό Αβραάμ (πατέρας πολλών εθνών) και η πρώην στείρα Σάρα σε Σάρρα.

Οι συγγραφείς της Καινής Διαθήκης προχώρησαν κι αυτοί σε αλλαγές των ονομάτων για να δείξουν έτσι την πνευματική πρόοδο των όντων. Ο Σαούλ έγινε Παύλος μετά τη μεταστροφή του στον Χριστιανισμό (Πράξεις 9:1-22 και 13:9). Αυτό συμβολίζει την αφαίρεση του Εβραϊκού Sin (S) και την αντικατάστασή του με το Εβραϊκό Πε (Ρ). Το Σιν σημαίνει δόντι ενός φιδιού. Το Πε σημαίνει στόμα. Μετά από την αλλαγή αυτή, ο Σαούλ έγινε Παύλος, ο εκπρόσωπος του Χριστού (Πράξεις 13:9). Όπως λέγεται στις Παροιμίες (22:1), ένα καλό όνομα αξίζει περισσότερο από τα μεγάλα πλούτη.

Μια άλλη χρήση των αριθμών στη βιβλική γλώσσα σχετίζεται με την αναφορά του αριθμού των ετών της ζωής, της γέννησης και του θανάτου ενός προσώπου. Οι αριθμοί αυτοί δεν αναφέρονται στην ηλικία του προσώπου, αλλά μάλλον στην πρόοδό του στην πνευματική επίτευξη. Η σημασία του ονόματος της γέννησης δείχνει την εξέλιξη ενός χαρακτηριστικού. Κύκλοι επίσης υποδεικνύονται από τις γενεές. Για παράδειγμα, από τον Αδάμ μέχρι το Νώε υπήρχαν εννέα γενεές, και από τον Νώε μέχρι τον Αβραάμ επίσης εννέα γενεές. Αυτό έκανε τον Νώε ένατο από τον Αδάμ, και τον Αβραάμ ένατο από τον Νώε.

Ο Αδάμ είχε τρεις γιους, τον Κάιν (σώμα), τον Άβελ (ψυχή) και τον Σηθ (αντικαταστάτη του Άβελ για να φέρει το πνευματικό φως). Σε μια παράλληλη θέση, ο Νώε είχε επίσης τρεις γιους, τον Σημ (πνεύμα), τον Χαμ (φυσικός φορέας) και τον Ιαφέθ (νοητικός φορέας). Τα ονόματα αυτά αντιπροσωπεύουν την ανάπτυξη της ανθρωπότητας σε συνειδητότητα μετά από δεκαοκτώ κύκλους αλλαγής.

Αβράμ σημαίνει πατέρας, ενώ Αβραάμ υποδηλώνει μια επιπλέον πίστη στον Θεό. Στα ενενήντα εννέα του χρόνια, ο Αβραάμ γέννησε τον Ισαάκ, το όνομα του οποίου σημαίνει χαρά στη θεία γενεά. Ο Ισαάκ γέννησε τον Ιακώβ, το όνομα του οποίου σημαίνει φώτιση μέσα από την ανοιχτή ψυχή. Οι δώδεκα υιοί του Ιακώβ (Γεν.35:22-27) αναφέρονται στους δώδεκα τύπους της συνείδησης που αντιπροσωπεύονται, με τη σειρά τους, από τους δώδεκα χαρακτηριστικούς τύπους του ζωδιακού κύκλου.

Η μελέτη ολόκληρης της Βίβλου κάτω από το Φως, σημαίνει μια ολόκληρη ζωή γοητευτικών ανακαλύψεων. Η εβραϊκή γλώσσα, περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη, προσφέρει μια μεγάλη ευκαιρία για να μελετήσουμε τη βαθιά σημασία και δύναμη των ονομάτων.

Ακολουθεί ένας σύντομος κατάλογος από λέξεις-κλειδιά για τους αριθμούς στη Βίβλο:

0. Η πηγή πριν από την εκδήλωση.

1. Θεός, η μοναδική και αμετάβλητη θεία μονάδα.

2. Δυϊσμός, ανθρώπινος, όχι θείος.

3.Ένωση των θείων και ανθρώπινων ιδιοτήτων, 1+2=3.

4. Η ιδέα της σταθερότητας.

5. Η ανθρωπότητα με τις πέντε αναπτυγμένες αισθήσεις της.

6. Ισορροπία, καταλληλότητα, ειρήνη.

7. Η φύση του επτά μέσα στην ανθρωπότητα, κυκλική ολοκλήρωση.

8. Συσσώρευση, δύναμη, αύξηση.

9. Σταθεροποίηση, συντήρηση, ανθρωπισμός. (Η αληθινή αποστολή του εννέα είναι να χρησιμεύει ως μεσολαβητής του Θεού στη γη).

10. Θεός και ανθρωπότητα, πατέρας-μητέρα-θεότητα, ολοκλήρωση.

Η σύγχρονη αριθμολογία έχει εξελιχθεί εν μέρει μέσα από αυτές τις συλλήψεις. Οι αριθμοί και τα γράμματα αντανακλούν έννοιες του παρελθόντος, συνδυασμένες με πολλές επιπρόσθετες πνευματικές ερμηνείες. Οι έννοιες των ονομάτων μας σήμερα έχουν μια βαθιά σημασία και μπορούν να περιγραφούν γράμμα προς γράμμα και αριθμό προς αριθμό, καθώς προχωρούμε μέσα σε κύκλους έκφρασης, χρόνο με τον χρόνο μέσα στις ζωές μας.

0.     Η Γένεση αναφέρεται σε αυτό ως την πρωταρχική αιτία. Τα πρώτα χωρία της Γενέσεως αναφέρονται στον έναν Θεό, ως θείο δημιουργό, που δίνει ύπαρξη στον κόσμο από το κενό, ή από το ανεκδήλωτο.

1.     Γενηθήτω φως (Γεν.1:3). Η πρώτη πνευματική απόρροια είναι το φως. Αν η ψυχή μας ακολουθεί το φως, θα επιστρέψουμε πίσω στην πηγή μας. Το ένα είναι η αρχή, το νέο ξεκίνημα, η μονάδα.

2.     Και διεχώρισεν ο Θεός ανά μέσον του φωτός και ανά μέσον του σκότους (Γεν.1:4). Στο δύο υπάρχει δυαδικότης, ημέρα και νύχτα, ουρανός και γη, άνδρας και γυναίκα, όλα τα ζεύγη των αντιθέτων. Έτσι ξεκινάει η αρχή της επιλογής ανάμεσα στο καλό και στο κακό, στο αληθινό και το πλανερό, στο θετικό και το αρνητικό.

Ο Πυθαγόρας λέει ότι το δύο είναι η κατάσταση της ατέλειας μέσα στην οποία πέφτει η ύπαρξη όταν αποχωρίζεται την μονάδα, τον Θεό. Η Μάνλυ Χωλ στο έργο της «Ο Μυστικός Χριστός» λέει ότι όταν τα μάτια και των δυο άνοιξαν, η όραση της ψυχής σκοτείνιασε.

3.     Η πρώτη τριάδα είναι Αδάμ, Εύα, παιδί. Το τρία σημαίνει εκδήλωση και επέκταση. Άλλες τριάδες στον κόσμο μας είναι  σώμα, ψυχή και πνεύμα, καθώς και οι υποδιαιρέσεις του νου, συνείδηση, υποσυνείδητο και υπερσυνείδηση.

4.     Πολλές είναι οι βιβλικές αναφορές από τους κύκλους του φυσικού κόσμου. Η συμβολογία των τεσσάρων εποχών και των τεσσάρων ανέμων είναι ενσωματωμένη στο όραμα του Ιεζεκιήλ για τα τέσσερα ζωντανά δημιουργήματα με πρόσωπο ανθρώπου, λέοντος, ταύρου και αετού (Ιεζ.1:5-14) που τέσσερα αντιστοιχούν στα τέσσερα σταθερά σημεία του Ζωδιακού. Τα τέσσερα στοιχεία εμφανίζονται συμβολικά ως πουλιά στον αέρα,  ψάρια στη θάλασσα, πυρ του Κυρίου και προϊόντα της γης. Η Γένεση (2:10-14) μιλάει για τον ποταμό που πηγάζει από την Εδέμ και διαχωρίζεται σε τέσσερις κύριους ποταμούς. Αυτοί ονομάζονται Φισών, Γεών, Τίγρις και Ευφράτης. Μεταφυσικά τα ονόματα αυτά ερμηνεύονται ως πνεύμα (πυρ), αναπνοή (αήρ), σώμα (γη) και αίμα (ύδωρ). Συμβολίζουν το πνεύμα, το νου, το σώμα και την ψυχή, που είναι οι τέσσερις αρχές που ζωοποιούν το υλικό σώμα στη διάρκεια της γήινης ζωής του.

5.     Ο ποταμός αντιπροσωπεύει τη ζωτική δύναμη. Τα ανθρώπινα όντα είναι το δοχείο αυτής της δύναμης, όπως ένας κήπος συμβολίζει το σώμα. Ο ποταμός της Γένεσης (Γεν.2:10-14), που περιγράφεται κάτω από τον αριθμό τέσσερα, αντιπροσωπεύει το ρεύμα της ίδιας της ανθρωπότητας μέσα από τη γη, το οποίο διακλαδίζεται συνεχώς για να σκεπάσει ολόκληρη τη γη. Το πέντε είναι ο αριθμός της ανθρωπότητας με τις πέντε αναπτυγμένες αισθήσεις. Οι πέντε αισθήσεις αναφέρονται στα πρώτα κεφάλαια της Γένεσης για να δείξουν ότι είναι ουσιώδεις μέσα στην ανθρώπινη δημιουργία, και γι’ αυτό το πέντε είναι ο αριθμός της ανθρωπότητας.

Το πέντε παίζει σημαντικό ρόλο στην ιστορία του Δαβίδ και του Γολιάθ, "και εξελέξατο εαυτώ πέντε λίθους λείους εκ του χειμάρρου" και "έλαβεν Δαβίδ λίθον έναν και εσφενδόνισεν και επάταξε τον αλλόφιλον επί το μέτωπον αυτού". (Βασ.Α΄, 17:40). Οι πέντε λίθοι αντιπροσωπεύουν την πνευματικοποίηση των αισθήσεων του Δαβίδ. Ο Δαβίδ πίστευε στον εσωτερικό Θεό της αγάπης και είχε μάθει να βασίζεται στην ίδια του την πνευματική δύναμη. Σύμφωνα με μια μυστική παράδοση, όταν ο Δαβίδ άγγιξε τους πέντε λίθους, εκείνοι έγιναν σαν ένας, συνδυάζοντας έτσι όλες τις δυνάμεις των αισθήσεών του. Το όνομα Γολιάθ σημαίνει υλική δύναμη. Έτσι η ιστορία θέλει να δείξει τη δύναμη του πνεύματος πάνω στην ύλη.

6.     Οι προετοιμασίες για την εμφάνιση της ανθρωπότητας είχαν όλες συντελεστεί στη διάρκεια των πέντε ημερών της δημιουργίας, και έτσι την έκτη ημέρα εποίησε τα ανθρώπινα όντα, "και εποίησεν ο Θεός τον άνθρωπο, κατ’ εικόνα Θεού εποίησε αυτόν, άρσεν και θήλυ εποίησεν αυτούς" (Γεν.1:27). Έτσι το έξι συνδέεται με τη γενεά, τη μητρότητα, την πατρότητα, την οικογένεια και την υπηρεσία. Το σπίτι, η οικογένεια και τα παιδιά είναι οι φροντίδες του αριθμού έξι. Οι ανθρώπινες σχέσεις και η αγάπη αφθονούν. Ο Μωυσής, ο πρώτος νομοθέτης, έφτιαξε τις Δέκα Εντολές σύμφωνα με το παράδειγμα του Κυρίου που δημιούργησε το Σύμπαν σε έξι ημέρες. "Έξ ημέρας εργά και ποιήσεις πάντα τα έργα σου" (Έξοδος 20:9). Συνεπώς το έξι σχετίζεται με την εργασία και την υπηρεσία, όπως φαίνεται και από το έκτο σημείο του ζωδιακού, την Παρθένο.

Μέσα από την αγάπη, η έκτη αίσθηση θα πρέπει να αναπτυχθεί καθώς ο κόσμος θα δείχνει τη θεοσέβειά του. Το βιβλίο της Ρουθ στηρίζεται στον αριθμό έξι και στην αγάπη. Ο Βοώλ (Ρουθ 3:15) δίνει στη Ρουθ έξι καρπούς κριθάρι, σύμβολο αγάπης και προστασίας.

7.     Είναι ο σπουδαιότερος αριθμός μέσα στη Βίβλο. Χρησιμοποιείται πάμπολλες φορές (μερικοί λένε πάνω από τριακόσιες εξήντα), τόσο στην Παλαιά όσο και στην Καινή Διαθήκη. "Τη δε ημέρα τη εβδόμη Σάββατο, Κυρίω τω Θεώ σου... Εν γαρ έξ ημέραις εποίησεν Κύριος τον ουρανόν και την γην... Και κατεύπαυσε τη ημέρα τη εβδόμη, δια τούτο ευλόγησε Κύριος την ημέρα την εβδόμην και υγείασεν αυτήν" (Έξοδος20:10-11).

Ένα από τα καλύτερα παραδείγματα της χρήσης του συμβολικού αριθμού επτά, βρίσκεται στον Ιησού του Ναυί (6:1-20) σε σχέση με την πτώση της Ιεριχούς. Και είπεν Κύριος προς Ιησούν ....Συ δε περίσθησον αυτή τους μαχίμους κύκλω, και έσται ως αν σαλπίσητε τη σάλπιγγη, ανακραγέτω πας ο λαός άμα... Και επτά ιερείς έχοντες επτά σάλπιγγας ιεράς παρελθέτωσαν ωσαύτως εναντίον του Κυρίου και σημαινέτωσαν ευτόνως, και η Κιβωτός της διαθήκης Κυρίου επακολουθείτω.... Και τη ημέρα τη εβδόμη ανέστησαν όρθρου και περιήλθωσαν την πόλιν εν τη ημέρα εκείνη επτάκις και εγένετο τη περιόδω τη εβδόμη εσάλπισαν οι ιερείς... Και έπεσεν άπαν το τείχος κύκλω, και ανέβη πας ο λαός εις την πόλιν.

Γίνεται φανερό ότι η πτώση της Ιεριχούς δεν οφείλεται στις μάχες, αλλά μάλλον στην εφαρμογή της αρχής του επτά. Η νίκη επιτεύχθηκε μέσα από την θετική ηχητική δόνηση η οποία δημιούργησε μια τρομακτική δύναμη.

8.     Το μυστήριο του οκτώ είναι το μυστήριο της συνεχούς και ατελεύτητης ελικοειδούς δύναμης που εργάζεται σταθερά μέσα στο σύμπαν. Τα ρεύματα της δύναμης της ζωής διατρέχουν ολόκληρο το σώμα με τη μορφή ενός 8, ακολουθώντας τον εγκέφαλο, τη σπονδυλική στήλη και το συμπαθητικό νευρικό σύστημα ως ακτίνες φωτός. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, σε βαθύ διαλογισμό βλέπεις ένα αληθινό εσωτερικό φως. Το  οριζόντιο 8, σημαίνει "όπως επάνω, έτσι και κάτω". Είναι ένα σύμβολο δύναμης. Στην Γένεση, (Γεν.17:10), το τελετουργικό της περιτομής έπρεπε να γίνεται την όγδοη ημέρα της ζωής του παιδιού και θεωρούνταν ως ένα από τα σημαντικότερα συμβόλαια ανάμεσα στον Θεό και στην ανθρωπότητα.

9.     Είναι ο έσχατος αριθμός που περιέχει τις δυνάμεις όλων των υπολοίπων. Κλείνει έναν πλήρη κύκλο ανάπτυξης. Οι εννέα γενεές από τον Αδάμ έως τον Νώε και από τον Νώε έως τον Αβραάμ δείχνουν στάδια ανάπτυξης και εξέλιξης. Ο Νώε ήταν ο ένατος από τον Αδάμ, και ο Αβραάμ ο ένατος από τον Νώε. Όταν ο Αβραάμ έλαβε τη Διαθήκη από τον Θεό και το νέο του όνομα, Αβραάμ, ήταν ενενήντα εννέα ετών (Γεν.17:1-5). Συμβολικά η ηλικία του ανάγεται στο εννέα για να δείξει ότι επρόκειτο για μια χρονική περίοδο στην οποία ένας πνευματικός κύκλος είχε εκπληρωθεί. Η πρόσθεση του εβραϊκού Χε (Η) στο όνομα του Αβραάμ φέρει και αυτή επίσης μια δόνηση του εννέα.

__________________

Η πιο σίγουρη απόδειξη ότι υπάρχει νοήμων ζωή και αλλού στο σύμπαν είναι ότι ποτέ δεν προσπάθησε να έρθει σε επαφή μαζί μας...

Read more