Home » άνθρωπος

ΑΣΤΡΟ Αγαπήστε τον άνθρωπο, δείτε μέσα από αυτόν τον Θεό, την Αγάπη



Αγαπήστε τον άνθρωπο, δείτε μέσα από αυτόν τον Θεό, την Αγάπη.
Θα πρέπει να γνωρίζεις ότι κάθε άνθρωπος έχει το δικό του καμβά και η ζωγραφική του είναι ξεχωριστή.
Μη σε ενοχλούν λοιπόν τα χρώματα και οι πινελιές του.
Όλα μες την Αγάπη Του υπάρχουν! Οι πινελιές, οι απόψεις,
πιστοποιούν την πολύπλευρη και πολυπρόσωπη αλήθεια Του.
Τίποτα δεν βρίσκεται έξω από την Μονάδα.
Όλα και όλοι είναι σταγόνες που αποτελούν τον ωκεανό της δικής Του Πραγματικότητας.

Τι συμβολίζει όμως ο μύθος του Αχιλλέα;



Τι συμβολίζει όμως ο μύθος του Αχιλλέα; Τι μπορούμε να μάθουμε μέσα απ΄ το παράδειγμα του για τον δρόμο του ανθρώπου;

Καταρχήν βλέπουμε σ΄ αυτόν το πρότυπο του βασιλιά Ιππότη-πολεμιστή, που μάχεται για το δίκαιο και για τους συντρόφους του κι όχι για τις τιμές ή τα λάφυρα. Όπως λέει ο ίδιος: «Εγώ δεν ήρθα εδώ να πολεμήσω τους Τρώες...». Οδηγός του είναι η τιμή και ο όρκος και έχει ισχυρή και άκαμπτη προσωπικότητα, την οποία συμβολίζουν τα άφθαστα άλογα του που μόνο αυτός μπορεί να τα δαμάσει.

Όπως βέβαια κάθε μεγάλος πολεμιστής που έχει οξύ πνεύμα και μπορεί να δει και τις πληγές της μάχης, πέρα απ΄ τους θριάμβους, πράγμα που τον κάνει να δειλιάζει προς στιγμή και ν΄ αμφιβάλλει για το σκοπό αλλά και τον εαυτό του, έτσι κι ο Αχιλλέας αρχικά μεταμφιέζεται σε γυναίκα για να μην πάει στον πόλεμο. Απ΄τη φύση του όμως δεν μπορεί να κρυφτεί κι έτσι όταν ο Οδυσσέας φέρνει δώρα για τις γυναίκες στο παλάτι του Λυκομήδη και ο Αχιλλέας διαλέγει το σπαθί (σύμβολο της βούλησης ή του πνεύματος που θα τον οδηγήσει στη νίκη). Ούτε απ΄ το πεπρωμένο του μπορεί να ξεφύγει καθώς οι χρησμοί πρόλεγαν ότι οι Έλληνες θα νικούσαν σ΄ αυτό τον πόλεμο μόνο αν ο Αχιλλέας ήταν μαζί τους.

Έτσι λοιπόν επιλέγει τον δρόμο του (η μήπως ο δρόμος τον επιλέγει;) προτιμώντας να ζήσει λίγα χρόνια αλλά δοξασμένα, ενώ στο πρόσωπο του ενσαρκώνεται πλέον το αρχέτυπο του πολεμιστή, του Ανθρώπου που πολεμάει για τα ιδανικά του. Σε κάθε μάχη σε κάθε κονταροχτύπημα η ζωή κι ο θάνατος έρχονται πολύ κοντά αλλά για τον Αχιλλέα που ζει για να πολεμάει είναι το ίδιο. Ας μην ξεχνάμε ότι καμία μάχη δεν μπορεί να κερδηθεί, αν ο ήρωας δεν είναι αποφασισμένος καθώς αυτό που δίνει τη νίκη είναι το ηθικό το νικητή πρώτα και μετά οι ικανότητες ή το περιβάλλον στο οποίο θα βρεθεί.

Ο θυμός του Αχιλλέα, όταν ο Αγαμέμωνας του παίρνει τη Βρησιίδα, είναι τόσο μεγάλος που θα είχε πεθάνει σίγουρα απ΄ το χέρι του Αχιλλέα, αν η σύνεση της Αθηνάς δεν τον συγκρατούσε (σύμβολο της φρόνησης και του αυτοελέγχου του ήρωα). Ο διένεξη δεν είναι επειδή θα χάσει την κοπέλα, αλλά επειδή προσβάλλεται από τη στάση του βασιλιά των Ελλήνων που του λέει ότι υπάρχουν κι άλλοι σπουδαίοι και γενναίοι βασιλιάδες και μπορούν να νικήσουν τον πόλεμο και χωρίς αυτόν. Η μεγαλύτερη προσβολή για έναν ιππότη είναι η μεταχείριση του με τέτοιο τρόπο ώστε να αμφισβητηθεί η τιμή και η αξία του.

Έτσι παίρνει όρκο να απέχει απ τη μάχη, ενώ η αξία του γίνεται περισσότερο αντιληπτή απ΄ τους Αχαιούς που πλέον δεν ακούν τις εμψυχωτικές του κραυγές στη μάχη και αρχίζουν να χάνουν στον πόλεμο μέχρι που εκτοπίζονται στα πλοία τους.Ο Αγαμέμνονας του προσφέρει πλούσια δώρα και επιθυμεί τη συμφιλίωση, αλλά είναι δυνατόν να συμβιβαστεί η Ψυχή του πολεμιστή και να εξαγοραστεί με υλικά αγαθά;Ακόμη όμως κι όταν δεν πολεμάει ενδιαφέρεται συνεχώς για τις εξελίξεις του πολέμου, την υγεία των συντρόφων του και λυπάται όταν μαθαίνει άσχημα νέα. Εδώ βλέπουμε ένα ακόμη χαρακτηριστικό του ήρωα που δίνει μεγάλη σημασία στις πράξεις και στην εσωτερική δομή των συντρόφων του.

Κάθε ήρωας όμως έχει και την ευαίσθητη του πλευρά και για τον Αχιλλέα είναι ο παιδικός του φίλος ο Πάτροκλος που σε μία κρίσιμη στιγμή παίρνει τα όπλα του Αχιλλέα και έτσι μεταμφιεσμένος σκορπά τον τρόμο στους Τρώες. Η κίνηση αυτή του Πάτροκλου συμβολίζει την εσωτερική αλλαγή που γίνεται μέσα στον Αχιλλέα με σκοπό να επιστρέψει στη μάχη. Αρχικά δεν μπαίνει ο ίδιος αλλά ένα μέρος του. Ο ήρωας έχει επιστρέψει και είναι ξανά όρθιος. Χρειάζεται όμως ένα δυνατό γεγονός για να επιστρέψει ολόκληρος και να πολεμήσει μ όλο του το Είναι.Ο θάνατος του Πάτροκλου είναι το γεγονός που τον επαναφέρει στη μάχιμη κατάσταση. Ο Αχιλλέας βγαίνει άοπλος στο πεδίο της μάχης και απ΄ τα ουρλιαχτά του οι Τρώες τρέπονται σε φυγή. Ορκίζεται το θάνατο του Έκτορα παρόλο που ξέρει ότι την ίδια στιγμή θα πεθάνει κι ο ίδιος. Ο ήρωας αναλαμβάνει την εξωτερική μάχη του (αφού ξεπέρασε την εσωτερική) κι είναι έτοιμος να συναντηθεί με το πεπρωμένο του.

Έτσι, αφού θυσιάζει 12 νέους πάνω στον τάφο του Πάτροκλου, κλείνει ένα κύκλο και αναγεννημένος ρίχνεται στον πόλεμο με θεϊκά ρούχα και όπλα.

Η μάχη προβλέπεται τρομερή. Είναι η αιώνια μάχη όπου ο άνθρωπος παίρνει την τελική απόφαση να κυριαρχήσει στα πάθη και να κατακτήσει την αιώνια ψυχή του.Aπό μία τέτοια μάχη δεν είναι δυνατόν να λείψουν ούτε οι Θεοί, γι αυτό ο Δίας άρει την απαγόρευση του και επιτρέπει στους Θεούς να λάβουν μέρος στον πόλεμο (στις πολύ κρίσιμες στιγμές οι άνθρωποι πάντα έχουν τη θεία βοήθεια ή καθώς γίνονται υπεράνθρωποι χειρίζονται τις θείες δυνάμεις).

Ο Αχιλλέας σκοτώνει τελικά τον Έκτορα τον πιο άξιο και πιο γενναίο άνδρα της Τροίας έχοντας τη θεϊκή βοήθεια της Αθηνάς .Εκεί κλείνει ο κύκλος του καθώς και ο κύκλος της Τροίας, καθώς η Ελένη σύμβολο της αιχμάλωτης ψυχής που φυλακίζεται στον κόσμο της ύλης επιστρέφει με την προσπάθεια του ήρωα-ιππότη, μετά από τρομερές μάχες (εξωτερικές και εσωτερικές) στη θέση που της αρμόζει.

Ο Αχιλλέας δεν πέθανε πραγματικά, αλλά κέρδισε την αθανασία, αφού η μητέρα του η Θέτιδα έφερε το νεκρό του σώμα στο Λευκό Νησί στα Ηλύσια Πεδία, όπου ζουν οι ήρωες, σύμβολο του ήρωα που δεν ήταν μόνο πολεμιστής αλλά κυρίως του ανθρώπου που ξεπέρασε εμπόδια και δοκιμασίες και με το δικό του αγώνα κέρδισε την Αθανασία.Το παράδειγμα του Αχιλλέα ας ξυπνήσει αυτό το μικρό ήρωα που κοιμάται μέσα μας αλλά διψάει για περιπέτειες, μεγάλα κατορθώματα και άξιους αγώνες και που τόσο πολύ τον έχει ανάγκη ο κόσμος σήμερα!


ΕΚΤΟΡΑΣ

«Οι αδύνατοι άνθρωποι δεν κάνουν την Ιστορία, συνήθως δεν προλαβαίνουν ούτε να τη διαβάσουν»

Όσο γοητευτική και ενδιαφέρουσα είναι προσωπικότητα του μεγάλου ήρωα της Ιλιάδας του Αχιλλέα, τόσο χαρακτηριστική και δυναμική είναι επίσης και η παρουσία στην Ιλιάδα του ΄Έκτορα, που είναι ο μεγαλύτερος ήρωας και κύριος υπερασπιστής της Τροίας. Η μοίρα των 2 ηρώων φαίνεται άρρηκτα συνδεδεμένη σε σημείο να μην μπορούμε να κατανοήσουμε τον ένα αν δεν εμβαθύνουμε και την προσωπικότητα του άλλου..

Ο Έκτορας είναι ο πρωτότοκος γιος του Πριάμου και της Εκάβης, αν και μερικές παραδόσεις τον θεωρούν γιο του Απόλλωνα και είναι αυτός που ασκεί πραγματικά την εξουσία στους Τρώες αν και βασιλιάς είναι ο Πρίαμος. Είναι ο πρώτος άνδρας στις συνελεύσεις και αυτός που κατευθύνει τον πόλεμο. Είναι ψηλός και λεβεντόκορμος όπως ο Αχιλλέας και όταν οδηγούσε το άρμα του με τα κατάμαυρα άλογα, θα έλεγε κανείς ότι ήταν ο ίδιος ο Ενυάλιος Άρης. Ο λαός του τον λατρεύει και του αποδίδει θεϊκές τιμές. Ακόμη και οι Έλληνες ξέρουν ότι είναι ο ισχυρότερος υπερασπιστής της Τροίας και όσο ζει δεν πρόκειται να πέσει στα χέρια τους.

Είναι παντρεμένος με την Ανδρομάχη και έχει έναν γιο τον Αστυάνακτα, τον οποίο ονειρεύεται να μεγαλώσει σαν ένα γενναίο πολεμιστή, γεγονός για το οποίο φαίνεται να συγκρούεται με τη γυναίκα του που απεχθάνεται τον πόλεμο. Αλλά «μερικά πράγματα είναι μόνο για αντρίκειες καρδιές» όπως της λέει στο «Τραγούδι της Τροίας», ένα πολύ όμορφο μυθιστόρημα που έχει γραφτεί για το θέμα που ερευνάμε.

Έχοντας υπόψιν του το χρησμό που λέει ότι θα πεθάνει απ΄ το χέρι του Αχιλλέα, αποφεύγει τη μάχη σε ανοικτή πεδιάδα όσο ο Αχιλλέας είναι εκεί, αλλά όταν αυτός απουσιάζει προκαλεί μεγάλο χαμό στους Έλληνες. Πολύ όμορφη είναι η μονομαχία του με τον Αίαντα που κρατάει μία ολόκληρη μέρα χωρίς να φέρει τη νίκη σ΄ έναν απ΄ τους 2 ήρωες. Τότε γίνονται φίλοι ανταλλάσσοντας δώρα: Ο Αίαντας του προσφέρει τη ζώνη του και ο Έκτορας το πολύτιμο ξίφος του.

Ο ρόλος του στην έκβαση της μάχης είναι καθοριστικός. Έτσι συχνά χρειάζεται να επέμβουν οι θεοί για να τον εμποδίσουν να σκοτώσει ήρωες όπως τον Νέστορα ή τον Διομήδη. Ο ίδιος προστατεύεται από τον Απόλλωνα ενώ ο Δίας δίνει εντολή στους θεούς να του αφήσουν τη μάχη, τουλάχιστον όσο ο Αχιλλέας δεν θα συμμετέχει.

Σε μία κρίσιμη στιγμή ο Έκτορας σκοτώνει τον Πάτροκλο που είχε μπει στη μάχη φορώντας την πανοπλία του Αχιλλέα και του παίρνει τα όπλα. Όμως ο Αχιλλέας ορκίζεται εκδίκηση και περισσότερο μανιασμένος από ποτέ επιστρέφει στη μάχη σκοτώνοντας αρχικά τον Πολύδωρο έναν απ΄ τα αδέρφια του Έκτορα. Εκείνος ανίσχυρος να πάρει εκδίκηση, καταλαβαίνει ότι η ώρα του πλησιάζει. Μάταια ο Απόλλωνας τον περιβάλλει μ' ένα σύννεφο, προκειμένου να καθυστερήσει τη μοιραία στιγμή. Ενώ οι Τρώες επιστρέφουν στην πόλη ο Έκτορας μένει μόνος του μπρος στις Σκαιές Πύλες.

Ενώ όλοι τον προτρέπουν να μπει μέσα στα τείχη, εκείνος αγέρωχος και πεισματάρης είναι αποφασισμένος να συναντήσει τον Αχιλλέα, κάτι που τόσα χρόνια ποθούσε αλλά και φοβόταν συνάμα.Αλλά την κρίσιμη στιγμή που ο Αχιλλέας πλησιάζει, καταλαμβάνεται από φόβο και τρέπεται σε φυγή. Τρεις φορές κάνουν το γύρο της Τροίας μέχρι που η θεά Αθηνά μ΄ ένα τέχνασμα (μεταμφιεσμένη στον Διήφοβο, που υπόσχεται να βοηθήσει τον ήρωα) τον αναγκάζει να σταματήσει. Η ζυγαριά του Δία κλείνει πλέον προς το μέρος του Έκτορα και κατεβαίνει προς τον Άδη. Ο Απόλλωνας εγκαταλείπει τον ήρωα που σκοτώνεται από τον Αχιλλέα. Με τη διαύγεια που διακρίνει αυτούς που ξεψυχούν προλέγει στον Αχιλλέα το θάνατο του που πλησιάζει.

Η επόμενη εικόνα είναι μία απ΄ τις πιο χαρακτηριστικές (αποτρόπαιη και ταυτόχρονα γεμάτη δέος) του Τρωικού πολέμου:ο Έκτορας δεμένος απ΄ τους αστραγάλους στο άρμα του Αχιλλέα σέρνεται γυμνός γύρω απ΄ τα τείχη της Τροίας και κατόπιν εγκαταλείπεται το σώμα του στα σκυλιά και στα όρνια. Ακόμη και οι Θεοί λυπούνται τον άτυχο ήρωα και στέλνουν την Ίριδα να πείσει τον Αχιλλέα να δώσει πίσω στον πατέρα του το σώμα του Έκτορα, όπως και γίνεται. Ανάμεσα στα 2 στρατόπεδα γίνεται ανακωχή για 12 μέρες που επιτρέπει στους Τρώες να θάψουν με τις αρμόζουσες τιμές τον ήρωα-υπερασπιστή τους. Με το κλείσιμο του κύκλου του Έκτορα η Τροία έχει ήδη πέσει.

Αν προχωρήσουμε στον αποσυμβολισμό του μύθου του Έκτορα θα δούμε πολλά κοινά σημεία με τον μύθο του Αχιλλέα σαν τα νήματα της μοίρας του ενός να πλέχτηκαν ταυτόχρονα με του άλλου.

Ο Έκτορας είναι ο μεγαλύτερος ήρωας της Τροίας ενός πολιτισμού φωτεινού και ανώτερου (ας θυμηθούμε ότι ο Απόλλωνας είναι ο θεός-προστάτης της πόλης) που όμως έχει φτάσει σ΄ ένα σημείο καμπής, καθώς συγκρούεται με το νέο πολιτισμό των Ελλήνων, πιο βαρβαρικό φαινομενικά στον οποίο όμως κυριαρχεί η νόηση (ας θυμηθούμε ότι η Αθηνά είναι η θεά-προστάτιδα των Ελλήνων. Ξέρουμε ότι χωρίς τα τεχνάσματα του Οδυσσέα κανείς δεν θα μπορούσε να διαβεί τα απροσπέλαστα τείχη της Τροίας).

Βλέπουμε στο πρόσωπο του Έκτορα τον ήρωα που γεννιέται για ένα σκοπό, που ακολουθεί χωρίς δισταγμό και μέσα απ΄ αυτόν λυτρώνεται. Δεν είναι απλά γιος του βασιλιά, αλλά είναι συνετός (δεν ξεμυαλίζεται όπως όλοι οι άλλοι με την Ελένη, συμβουλεύει συνετά στις συνελεύσεις και διορατικός, ξέρει που οδηγείται η Τροία με τα καμώματα του Πάρη και την ξεροκέφαλη στάση του Πριάμου).

Είναι ξεκάθαρος ως προς το σκοπό του και γενναίος (δεν αποφεύγει τις μάχες και αναλαμβάνει κάθε δύσκολη περίπτωση), είναι ο τύπος του ανθρώπου που είναι γεννημένος αρχηγός και που η μοίρα τον έχει διαλέξει. Είναι απλός, λιτός και ευγενής, είναι το αρχέτυπο του πολεμιστή, όπως και ο Αχιλλέας τον οποίο επιθυμεί αλλά και ταυτόχρονα φοβάται να συναντήσει στο πεδίο της μάχης, γνωρίζοντας το πεπρωμένο του.

Όλη η πορεία του πολέμου κατά της Τροίας κορυφώνεται στη σύγκρουση των 2 ηρώων, που είναι κάτι περισσότερο από δίδυμα αδέρφια και ο μύθος του ενός δεν θα μας έλεγε τίποτε αν δεν υπήρχε και ο μύθος του άλλου.

Λέει ο Αχιλλέας για τον Έκτορα: «Κοίταξα την απτόητη σκοτεινιά των ματιών του και έμαθα πως ήταν το είδος του ανθρώπου που ήμουν κι εγώ. Τον αγαπούσα πολύ περισσότερο απ΄ όσο αγαπούσα τον εαυτό μου, τον Πάτροκλο ή τη Βρισηίδα ή τον πατέρα μου ,γιατί ήταν ο εαυτός μου μέσα σ΄ ένα άλλο σαρκίο. Ήταν ο προάγγελος του θανάτου, είτε ήταν αυτός που θα μου κατάφερνε το θανάσιμο πλήγμα, είτε θα παρατείνονταν λίγες μέρες ακόμα η ζωή μου ώσπου ένας άλλος Τρώας θα με σώριαζε κάτω. Ο ένας από εμάς έπρεπε να πεθάνει στη μονομαχία, ο άλλος λίγο αργότερα γιατί έτσι είχε αποφασιστεί όταν υφάνθηκαν τα νήματα της μοίρας μας»
Όπως και στην περίπτωση του Αχιλλέα ο Έκτορας είναι σύμβολο όχι απλά ενός ήρωα αλλά ενός βασιλιά-πολεμιστή που ο πρώτος εχθρός που έχει ν΄ αντιμετωπίσει είναι ο ίδιος του ο εαυτός, και η νίκη του είναι η πραγμάτωση της μοίρας για την οποία γεννιέται και των ιδανικών του άσχετα αν θα βγει νικητής ή όχι. Επίσης ο πόλεμος για τους αρχαίους πολιτισμούς δεν ήταν απλά πράξεις βίας αλλά σήμαινε δράση, συνεχόμενη εγρήγορση και θάνατο των γερασμένων μορφών με σκοπό την ανανέωση.Ο ήρωας για τον οποίο μιλάμε βρίσκεται κρυμμένος μέσα στον καθένα μας, διψώντας για δυσκολίες, κινδύνους, περιπέτειες και άξιες μάχες. Είναι ένας άνθρωπος που αναζητά τα αδύνατα και γι΄ αυτό ξεπερνά τον εαυτό του και δεν αφήνει τον κόσμο όπως τον βρήκε. Ας είναι οι μύθοι με τα αιώνια σύμβολα τους αφορμή για να ξυπνήσει και να μπει σε δράση αυτός ο μικρός-μεγάλος ήρωας, που είμαστε ΕΜΕΙΣ!

Ευγένεια



«Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη της αληθινής ευγένειας, από αυτή που στηρίζεται βαθιά σε ηθικές αρχές.»Γιόχαν Βόλφγκανγκ Φον Γκέτε

«Ευγένεια είναι το ν' αντιμετωπίζεις ήρεμα και χωρίς θυμό τους κακούς τρόπους των άλλων.»Μαρί Ανρί Μπέιλ

«Η ευγένεια δεν εμπνέει πάντα την καλοσύνη, την ευθυδικία, τη γλυκύτητα, την ευγνωμοσύνη. Προσφέρει, όμως, τουλάχιστον τα προσχήματα και κάνει τον άνθρωπο εξωτερικά έτσι όπως θα έπρεπε να είναι εσωτερικά.» Ζαν ντε λα Μπριγιέρ

«Η ευγένεια δεν στοιχίζει τίποτα και αγοράζει τα πάντα… Κερδίστε καρδιές και θα κερδίσετε όλων των ανθρώπων την αγάπη και το πουγκί.» Σάμιουελ Σμάιλς

«Η ευγένεια είναι μια επιστήμη μεγάλης σπουδαιότητας. Μοιάζει με την ανθρώπινη ομορφιά και χάρη, που θέλγει στην πρώτη θέα, και που οδηγεί σε μεγαλύτερη οικειότητα και φιλία.»Μισέλ Ντε Μοντέν

«Η ευγένεια κατακτά τις γυναίκες στον ίδιο βαθμό με τον ιπποτισμό.»Άλφρεντ Λορντ Τένισον

«Η ευγένεια, καθώς και η ομορφιά, ξέρουν να υποδουλώνουν και την καρδιά ακόμα των κακούργων, και μπορούν να κυριαρχούν και στους πιο βάρβαρους.»Ηλιόδωρος ο Εμεσηνός

«Η ζωή δεν είναι τόσο μικρή και υπάρχει πάντα καιρός να γίνει κανείς ευγενής.»Ραλφ Γουόλντο Έμερσον

«Καθώς το σπαθί που έχει γίνει από εξαιρετικό μέταλλο είναι πολύ ευλύγιστο, έτσι κι ο αληθινός ευγενής είναι περισσότερο καταδεχτικός κι ευγενικός στη συμπεριφορά του προς τους κατωτέρους.»Τόμας Φούλερ

«Να είστε πάντοτε ευγενείς. Προσέχετε, όμως, μήπως η ευγένειά σας φτάσει τα όρια την ανοησίας.»Αν Λουίζ Ζερμέν ντε Σταλ

«Ο ευγενής άνθρωπος δίνει αξιοπρέπεια σ' όλες τις πράξεις.»Πλούταρχος

«Ο λεπτός κι ευγενικός άνθρωπος φέρνεται σαν να 'χε μέσα του το νόμο. Έτσι κυριαρχεί στην παρέα, με τους καλούς του τρόπους και την ευγενική του συμπεριφορά.»Αριστοτέλης

«Όποιος συνήθισε ν' αντιμετωπίζει ήρεμα και με καλοσύνη και ευγένεια τα πράγματα της ζωής, εύκολα μπορεί να συναναστρέφεται τους ανθρώπους με ευγένεια και πραότητα.»Πλούταρχος

«Υπάρχει η ευγένεια της καρδιάς που μοιάζει με την αγάπη. Από αυτήν πηγάζει η αληθινή ευγένεια στις κοινωνικές σχέσεις.»Γιόχαν Βόλφγκανγκ Φον Γκέτε

Η Μία Αρχή που αποτείνεται ο άνθρωπος...



Η Μία Αρχή στην οποία αποτείνεται ο άνθρωπος περιέχει όλα τα ονόματα, τις θέσεις, τις αντιθέσεις, τις φιλοσοφίες, τις θρησκείες, το σύμπαν ολόκληρο που δονείται στην ουδετερότητα της Αγάπης και της νομοτέλειάς της.

ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΚΑΙ ΕΠΙΠΕΔΑ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ



Ο πλανήτης Γη είναι ένα ζωντανό, περίπλοκο, οργανωμένο σύστημα. Όχι μόνο ζωντανό επειδή ευδοκιμεί ζωή επάνω του, αλλά αποτελεί από μόνο του ον που περνάει διαφορετικές φάσεις εξέλιξης και ταυτόχρονα δίνει δυνατότητες εξέλιξης σε ό,τι βρίσκεται πάνω του.

Αυτό συμβαίνει όχι μόνο υλικά, αλλά και με την ύπαρξη ενός ενεργειακού – πληροφοριακού πεδίου. Δηλαδή, όπως ακριβώς ο άνθρωπος δομείται τόσο από το φυσικό του σώμα όσο και από την αύρα, έτσι και ο πλανήτης έχει μια τέτοια «αύρα» που τον περιβάλλει και είναι βασικό μέρος του: Η ίδια η ύλη –αρχίζοντας από ένα κύτταρο και καταλήγοντας σε κάτι όσο τεράστιο όσο ένα άστρο– ποτέ δεν θα μπορούσε να διαμορφωθεί όπως είναι αν δεν είχε ένα ενεργοπληροφοριακό πεδίο. Η ζωή δηλαδή επάνω στη Γη σχηματίστηκε σαν αποτέλεσμα και εξέλιξη αυτών των ενεργοπληροφοριακών πεδίων. Αυτό σημαίνει ότι είμαστε ένα, όχι μόνο υλικά, αλλά και πνευματικά: Είμαστε μέρος και οδηγούμαστε από τη ροή αυτών των τεράστιων πεδίων, που συνθέτουν ένα μοναδικό σύστημα, χωρίς το οποίο θα επικρατούσε χάος στον κόσμο.

Στην διάρκεια πολλών χρόνων το ανθρώπινο ον άλλαξε και εξελίχθηκε: Ξεκινώντας από κάτι το οποίο ήταν καθαρά ενεργειακό, ένα αιθερικό ασυνείδητο ον (ονομαζόμενο ως 1η φυλή) απέκτησε όλο και περισσότερη υλική υπόσταση φτάνοντας στον άνθρωπο που είναι σήμερα (5η φυλή). 

Το φυσικό σώμα του άνθρωπου βρίσκεται στον τρισδιάστατο χώρο με τις αισθήσεις και ικανότητες που είμαστε όλοι εξοικειωμένοι. Όμως ο χώρος και όσα υπάρχουν δεν τελειώνουν σε αυτές. Είναι κοινή αντίληψη και αίσθηση πάρα πολλών ανθρώπων η ύπαρξη του «κάτι» παραπάνω. Αυτό το κάτι παραπάνω είναι 8 κόσμοι οι οποίοι υπάρχουν παράλληλα, δηλαδή λειτουργούν ταυτόχρονα και στον ίδιο χώρο με τον δικό μας, αλλά δεν γίνονται αντιληπτοί γύρω μας διότι έχουν άλλες συχνότητες. Ωστόσο, ο άνθρωπος μπορεί να αναπτύξει την ικανότητα να δει ή ακόμα και να αλληλεπιδράσει πέραν του δικού μας κόσμου (που θεωρούμε ότι είναι ο 5ος κόσμος). Αυτή η ικανότητά του εξαρτάται από την ανάπτυξη και την καθαρότητα της συνείδησης του. Έτσι ο άνθρωπος που η συνείδηση του βρίσκεται σε χαμηλό επίπεδο ανάπτυξης μπορεί να έχει επαφή με τους πρώτους 4 κόσμους, κατώτερους από το επίπεδο εξέλιξης και αντίληψής του. Εάν αναπτυχθεί περισσότερο η συνείδησή του μπορεί να έρθει σε επαφή και να αλληλεπιδράσει με μεγαλύτερα επίπεδα κόσμων.

Οι άνθρωποι χωρίς να το συνειδητοποιούν, οδηγούνται στο επόμενο επίπεδο, το 6ο. Όσο όμως απέχουν από το πνευματικό, βυθίζονται στο υλικό και ξεχνάνε ποιος είναι ο αληθινός τους σκοπός, ξεχνάνε ότι η εξέλιξή τους είναι η ίδια η αγάπη στον εαυτό τους, στους άλλους καθυστερώντας το πέρασμα στον επόμενο κόσμο.

1ο ΕΠΙΠΕΔΟ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ

Μέρος των πληροφοριών του 1ο επιπέδου συνείδησης βρίσκονται στο ασυνείδητο και αποτελούνται από δυνατή θέληση για ικανοποίηση επιθυμιών και ενστικτώδη κίνητρα. Η διαδικασία της σκέψης σε αυτό το επίπεδο εκδηλώνεται σε μη λεκτική μορφή (σε εικόνες, μορφές, σύμβολα). Το ασυνείδητο κομμάτι αυτού του επίπεδου και των λειτουργιών του ξεκινάει από την προγεννητική ανάπτυξη και συνεχίζεται σε όλη τη διάρκεια της ζωής του ανθρώπου. Περιλαμβάνει εμπειρίες των παιδικών χρόνων και της ενήλικης ζωής, την θετική πίστη στα θαύματα αλλά επίσης και επιθυμίες, κίνητρα και φαντασιώσεις όπως για παράδειγμα η θαυματουργία σαν μόνη λύση και η άμεση ικανοποίηση επιθυμιών που δεν μπορεί όμως να συμβεί στη πραγματικότητα. Επίσης είναι το σημείο όπου βρίσκονται οι ενέργειες του φόβου, των δοκιμασιών και των αισθήσεων, πάλι ξεκινώντας από την εμβρυακή ανάπτυξη. Το μεγαλύτερο μέρος του περιεχομένου αυτού του επιπέδου δεν αναγνωρίζεται από τον άνθρωπο και φέρει έναν χαρακτήρα βρεφικό όμως κάποια ένστικτα μπορούν να γίνουν αντιληπτά. Παρόλο που οι πληροφορίες που αποθηκεύονται σε αυτό το επίπεδο δεν συλλαμβάνονται εύκολα, μπορούν να γίνουν αντιληπτές κάτω από ορισμένες συνθήκες. Για παράδειγμα, τα όνειρα μπορεί να είναι άμεση προβολή αυτών των πληροφοριών που ήρθαν από το ασυνείδητο, έγινε δηλαδή μετακίνηση ενέργειας από το ασυνείδητο στο συνειδητό. Σε περίπτωση που η ενέργεια του ασυνείδητου μετακινηθεί ενώ ο άνθρωπος βρίσκεται σε εγρήγορση, τότε η διαδικασία έχει χαρακτήρα παθολογικό και ονομάζεται ψευδαίσθηση.

Αυτή η ψυχική ενέργεια, δηλαδή πληροφορία, που έχει κανείς στο 1ο επίπεδο τείνει να βγει. Ο τρόπος με τον οποίο αυτό συμβαίνει είναι να ανεβαίνει στα επόμενα επίπεδα συνείδησης μέχρι να γίνει αντιληπτή, να «πραγματωθεί». Όταν αυτό συμβαίνει, ελευθερώνεται και ο άνθρωπος σταματάει να έχει αυτή την εσωτερική σύγκρουση, αυτό το βάρος που ένιωθε. Η πραγμάτωση όμως δεν είναι πάντοτε εφικτή. Στην πορεία να πραγματωθεί μια πληροφορία συχνά μπλοκάρεται, γιατί το άτομο δεν θέλει ή δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει την πληροφορία. Τότε μετατρέπεται σε φόβους, ηθικά αδιέξοδα, κόμπλεξ, κολλήματα και εσωτερικές συγκρούσεις. Αν αυτή η κατάσταση δεν λυθεί (πραγματωθεί) μετατρέπεται σε σύμπτωμα - είτε με τη μορφή κάποιας ασθένειας είτε με τη μορφή έμμονων ιδεών και δράσεων. Η ασθένεια δηλαδή εξυπηρετεί ως μία μορφή συμβιβασμού μεταξύ της πραγματικότητας και του εσωτερικού κόσμου του ανθρώπου.

Η ψυχική ενέργεια του υποσυνειδήτου αντιστοιχεί στο 1ο τσάκρα και στο αιθερικό σώμα. Αυτό το επίπεδο αντιπροσωπεύει τη ζωή και τον θάνατο, την επιθετικότητα και την αγάπη, την ικανότητα επιβίωσης στον φυσικό κόσμο. Οι χαρακτηριστικοί τρόποι με τον οποίο εκδηλώνονται απωθημένα αυτού του επιπέδου είναι φόβοι, ανασφάλεια, απληστία, βουλιμία, πείνα, πείσμα, σπατάλη, επιθυμία κατοχής υλικών αγαθών με κάθε τρόπο. Αυτό το επίπεδο συνείδησης είναι παρόμοιο με τον τρόπο νόησης του παιδιού όπου οι πληροφορίες παραμένουν σε ακαθόριστη μορφή. Ό,τι από αυτό το επίπεδο δεν έχει ξεπεραστεί όπως άγχη, μένουν σε αυτόν το χώρο ως το τέλος της ζωής.

Παραδείγματα του πώς εκφράζονται συνειδητά άλυτα θέματα στο πρώτο επίπεδο συνείδησης είναι: 

-«Αφού δεν το ακουμπάω, δεν το βλέπω, δεν το ακούω δεν υπάρχει»

-Διαχωρισμός του κόσμου σε ‘’μαύρο και άσπρο’ (καλό/κακό)

-Θεοποίηση, λατρεία προσώπων (θεραπευτής, διάσημος, πλούσιος, ερωτικός σύντροφος) η οποία πολύ γρήγορα και έντονα καταρρέει μετά την πρώτη απογοήτευση ή αλλαγή εικόνας για αυτά.

-Προσπάθεια να φτιαχτεί μια προσωπική πραγματικότητα, που δεν ανταποκρίνεται στην αλήθεια

-Το άτομο συναντά εσωτερικά χαρακτηριστικά του σε άλλους (κυρίως αρνητικά αλλά και θετικά) χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι είναι και δικά του, αντιδρώντας σε αυτά με αρνητικότητα ή και επίθεση. Στην ψυχολογία αυτό ορίζεται ως ‘’προβολή’’.

-Έλλειψη ανεξαρτησίας και δυνατότητας αυτοσυντήρησης. Αυτό συνεπάγεται με τυφλή ανάγκη για κάποιον καθοδηγητή, θαυματοποιό, αρχηγό ή ακόμα και προσκόλληση σε γονέα.

Όσο καθαριζόμαστε ενεργειακά σε αυτό το επίπεδο συνείδησης, τόσο αποδεχόμαστε τον αληθινό κόσμο και μεταφερόμαστε σε ανώτερα επίπεδα συνείδησης. Η δύναμη, για παράδειγμα ενός ενεργειακού θεραπευτή εξαρτάται άμεσα από το βαθμό καθαρότητας και εξέλιξης της συνείδησής του. Ωστόσο, πολλές φορές μπορεί να χρειαστεί να γυρίσουμε ξανά στο 1ο επίπεδο για να επιβεβαιώσουμε το μάθημά μας ή να εντοπίσουμε τις ρίζες του. Με λίγα λόγια, όσο και να προχωράμε επίπεδα, σε όποιο από αυτά και αν βρισκόμαστε, η λύση σε θέματα που αντιμετωπίζουμε θα είναι προσωρινή και δεν θα φέρει μόνιμη, δραστική αλλαγή αν δεν εντοπίσουμε την αρχή του στο 1ο επίπεδο.

Η δυνατότητα διαυγούς ενόρασης σε αυτό το επίπεδο είναι δυνατή όταν το άτομο είναι απελευθερωμένο από φοβίες.

2ο ΕΠΙΠΕΔΟ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ

Αυτό το επίπεδο περιέχει πληροφορίες ασυνείδητες στον άνθρωπο αλλά έτοιμες να γίνουν συνειδητές. Αυτό το επίπεδο αναπτύσσεται σταδιακά από την παιδική ηλικία. Οι κοινωνικές συνθήκες και το περιβάλλον παίζουν σπουδαίο ρόλο στην εξέλιξη του. 

Αυτό σημαίνει ότι ηθικές αρχές, «προγραμματισμοί», οι ρόλοι που αντιλαμβάνεται κανείς στην οικογένεια και που καλείται να παίξει, οι σχέσεις με κάθε φύλο, οι σχέσεις με τους γονείς και με τον εαυτό και τα κοινωνικά στερεότυπα που θα υιοθετήσει επηρεάζονται άρρηκτα για να παίξουν ρόλο σε όλη την υπόλοιπη ζωή του. Μια φράση που θα ακούσει κάποιος, ένας αρνητικός ή θετικός χαρακτηρισμός που του δόθηκε θα τον ακολουθήσει στη ζωή του και χωρίς να το συνειδητοποιεί θα τον επηρεάσει στο μέλλον σε αποφάσεις, σκέψεις, πράξεις. Για παράδειγμα ένας δάσκαλος ο οποίος θα πει σε κάποιο παιδί ότι είναι άχρηστο και ανίκανο: Ο άνθρωπος αυτός θα φέρνει καταστάσεις στη ζωή του που συνεχώς θα του επαναλαμβάνουν αυτή την πληροφορία μέχρι να καταφέρει να την καταλάβει, να αναγνωρίσει τις ρίζες της και να την ξεπεράσει.

Επίσης σε αυτό το επίπεδο ορίζεται και το πώς και πόσο κανείς ελέγχει τον εαυτό του, τις ορμές και τα συναισθήματά του. 

Πρόσβαση συνειδητή σε αυτό το επίπεδο γίνεται κατά βούληση. Ανάλογα με το πόσο «μεγάλη» ή τραυματική είναι μια πληροφορία ή ανάμνηση τόσο πιο δύσκολο είναι κανείς να την κατανοήσει και να την εντοπίσει, έχοντάς την «κλειδώσει». Οι πληροφορίες που περιέχονται ξεκινάνε από πρώιμες παιδικές αναμνήσεις και περιλαμβάνουν ανικανοποίητες επιθυμίες, προσβολές όπως ήδη αναφέρθηκε, τραυματικές εμπειρίες και ό,τι έρχεται σε αντίθεση και «πολεμάει» τον πραγματικό θετικό μας εαυτό. Η έκφραση αυτών στο πιο άμεσα συνειδητό επίπεδο είναι αίσθηση εσωτερικής σύγκρουσης και ψυχοσυναισθηματική αστάθεια (π.χ. απότομες αλλαγές διάθεσης).

Όπως αναφέρθηκε, οι σχέσεις με τους γονείς και ειδικά με τη μητέρα είναι κάτι που αναπτύσσεται από την πρώτη μέρα γέννησης. Εισπράττοντας αγάπη, φροντίδα, συναισθηματική ανταπόκριση από την μητέρα, το παιδί αισθάνεται ζωντανό, σημαντικό και ότι αγαπιέται. Από αυτή την στιγμή, ο πραγματικός εαυτός αρχίζει να αναπτύσσεται. Πραγματικός εαυτός σημαίνει το πώς αισθάνεται κανείς τον εαυτό του, το σώμα του, το φύλο του, η δυνατότητά του να διαχωρίσει και να εκφράσει συναισθήματα, η πίστη του στη δυνατότητα αλλαγής του εαυτού και της διαχείρισης των συναισθημάτων και της συμπεριφοράς. Αργότερα στη ζωή του θα εκφραστεί σαν δυνατότητα να απολαμβάνει τα ωραία πράγματα στη ζωή, να εισπράττει ικανοποίηση από τη σεξουαλική επαφή, σε θετικές σχέσεις με το άλλο φύλο, η αποδοχή των συναισθημάτων και της σημασίας τους.

Εάν η επαφή της μητέρας με το παιδί δεν ήταν υγιής, τότε η σύνθεση και η εξέλιξη της συνείδησης είναι ελλειπή. Οι συνέπειες είναι αποξένωση και ανασφάλεια για το σώμα, ζήλια, ανικανότητα σεξουαλικής ικανοποίησης, αρνητική σχέση με ερωτικούς συντρόφους ή ακόμα και στειρότητα, κατάθλιψη, αλκοολισμός και εθισμοί σε ναρκωτικά.

Αντιστοιχεί στο 2ο τσάκρα, και στο αστρικό ενεργειακό σώμα, υπαρκτό σε 5 χωρικές διαστάσεις και το οποίο σχηματίζεται μέχρι την ηλικία των 7 ετών. Όσο αναπτύσσεται το αστρικό σώμα τόσο καθαρίζεται και το επίπεδο συνείδησης και δίνει τη δυνατότητα πρόσβασης στα επόμενα.

Τα αστρικά ταξίδια που κάνει κανείς, είτε μέσω ονείρων είτε με διαλογισμό φτάνουν πρώτα και συνήθως παραμένουν σε αυτό το επίπεδο λόγω της εύκολής του πρόσβασης. Ένας αστρικός ‘’ταξιδιώτης’’ μπορεί να μεταβεί και σε στο 1ο επίπεδο, όπου οι πληροφορίες όμως δεν αναγνωρίζονται παρά με οπτικό, συμβολικό χαρακτήρα. Η εντύπωση που μπορεί να έχει ένα άτομο είναι ότι έχει πάει σε άλλες διαστάσεις, ότι είχε επαφές με μεγάλους Δασκάλους, αγγέλους, αγίους ακόμα και εξωγήινους κτλ. 

Ωστόσο , στην πραγματικότητα μπορεί να ήταν μόνο κομμάτια από κάτι που διάβασε ή είδε στην τηλεόραση, υπολείμματα της παιδικής ηλικίας, άγχη που έζησε κτλ. Αυτό το επίπεδο είναι ένας λαβύρινθος στον οποίο είναι πολύ εύκολο να χάσει κανείς τον δρόμο του. Αυτό αποτελεί και παγίδα για ανθρώπους που προσπαθούν να αποκτήσουν ικανότητες ενόρασης με γρήγορους τρόπους, ή θεραπείες χαμηλού ενεργειακού επιπέδου. 

3ο ΕΠΙΠΕΔΟ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ

Αντιπροσωπεύει ένα λογικό, συνειδητό κομμάτι της προσωπικότητας. Κινείται στη σφαίρα των μορφών, της γλώσσας, της αντίληψη των νοημάτων, επηρεάζει την έκφραση, τη διαδικασία της λογικής, τον έλεγχο των κινητικών ικανοτήτων, προστατευτικούς μηχανισμούς, διαχείριση της πραγματικότητας, συνειδητή ανάκληση αναμνήσεων, ιδέες για τον εαυτό μας, τη σχέση μας με το περιβάλλον, τους στόχους και τις επιθυμίες μας. Είναι μία εκλογικευμένη εικόνα του Εγώ.

Αυτό το επίπεδο αντιπροσωπεύει ένα συνειδητό κομμάτι του Εγώ. Μόνο ένα μικρό του κομμάτι παραμένει ασυνείδητο. Η ενεργειακή κατάσταση και εξέλιξη του τρίτου επιπέδου εξαρτάται από την εξέλιξη των προηγούμενων επιπέδων.

Πολύ συχνά ακούμε «Σκέψου το καλύτερα!», «Σκέψου θετικά, ηρέμησε». Όμως ένας άνθρωπος που βιώνει έντονους φόβους και άγχη, δεν θα μπορέσει να ακολουθήσει αυτές τις φράσεις σε αυτό το επίπεδο, όσο σκληρά κι αν προσπαθήσει.

Η ενέργεια εδώ αντιστοιχεί στο 3ο τσάκρα και στο νοητικό σώμα (έξι χωρικές διαστάσεις). Ο βαθμός της εξέλιξης κι του εξαγνισμού αυτού του επιπέδου, καθορίζει τη δυνατότητα του ατόμου να κάνει αφηρημένες σκέψεις, να ολοκληρώσει μία διανοητική εργασία, να κάνει προσπάθεια και να κατευθύνει ενέργεια προς την κοινωνικοποίησή του, να κατασκευάζει λογικές αλυσίδες, να αναλαμβάνει ευθύνη για τον εαυτό του και τους άλλους, να αντιληφθεί την αυτάρκειά του, την αναγκαιότητα επεξήγησης διαφόρων φυσικών φαινομένων και να μορφωθεί όπως επίσης και να μεταβιβάσει την ενέργεια του από ένα κανάλι σε ένα άλλο όπως το να μετατρέψει σεξουαλική ενέργεια σε δημιουργική ενέργεια και δουλειά.

Ελλείπεις εξέλιξη και προβλήματα σε αυτό το επίπεδο εκδηλώνονται ως εμμονές, υπερβολική χρήση του μυαλού έναντι στα συναισθήματα και τη διαίσθηση, εκλογίκευση, αμνησία, τάσεις εχθρικότητας και εκτόνωση θυμού σε άλλους, εμμονή σε δραστηριότητες που αντιστοιχούν σε νεαρότερη ηλικία, επικοινωνιακά προβλήματα όπως τραύλισμα, βραδυγλωσσία ή ακόμα και αυτισμός, ανικανότητα ελέγχου κινητικών δραστηριοτήτων, προβληματικός σχηματισμός και έκφραση σκέψεων, ανευθυνότητα, μανία απόκτησης υλικών αγαθών, φιλοδοξία, υπερβολική περηφάνια, ζήλια, αλαζονεία.

Όταν αυτό το επίπεδο είναι καλά ανεπτυγμένο και ενεργοποιημένο, οδηγεί στην αλληλοεπίδραση με τα ενεργοπληροφοριακά κανάλια της γης όπως επίσης και στη συγκέντρωση ενεργειών από αυτά τα πεδία. Με άλλα λόγια το τι ενέργειες ποιοτικά θα χρησιμοποιήσει ένας θεραπευτής εξαρτάται από βαθμό της ανάπτυξης και εξέλιξης της συνείδησής του. Με τις δονήσεις αυτού του επιπέδου ο θεραπευτής αρχίζει να δουλεύει συνειδητά συντονίζοντας τον εαυτό του ώστε να δεχθεί συγκεκριμένες ενεργοπληροφοριακές ροές. Σε περίπτωση που αυτό το επίπεδο δεν είναι ανεπτυγμένο, δεν θα μπορέσει να δουλέψει. 

Τα 3 πρώτα επίπεδα συνείδησης σχηματίζονται κατά τη διαδικασία της τωρινής ζωής του ανθρώπου και αντιπροσωπεύουν την προσωπικότητά του που μπορεί να διορθωθεί από τον άνθρωπο κατά βούληση.

Μετά το θάνατο, η ενέργεια του ανθρώπου σταδιακά υποχωρεί από τα 3 αυτά επίπεδα. Τα ενεργειακά σώματα (αιθερικό, αστρικό, νοητικό) που αντιστοιχούν στο 1ο, 2ο, 3ο επίπεδο συνείδησης καθώς περνούν από το ένα επίπεδο στο άλλο, σταδιακά αποβάλλονται και καταστρέφονται. Οι συσσωρευμένες πληροφορίες, τόσο εξελιγμένες (θετικές, καθαρές) όσο και μη εξελιγμένες (αρνητικές) μεταφέρονται στο καρμικό σώμα που αντιστοιχεί στο 4ο επίπεδο συνείδησης.

4ο ΕΠΙΠΕΔΟ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ

Αντιπροσωπεύει τον κόσμο του ασυνειδήτου και ξεκινάει να λειτουργεί από την στιγμή της σύλληψης. Αυτό το επίπεδο συνδέεται με τον κόσμο των «bardos» (οι κόσμοι – μνήμες – καταστάσεις που βρίσκεται η ψυχή μεταξύ των ενσαρκώσεων). Οι εμπειρίες αυτών των κόσμων μετατρέπονται στη ζωή ως καρμικές δοκιμασίες - συναισθήματα, συνήθειες και ψυχικούς προγραμματισμούς που κατοικούν στο ασυνείδητό μας από τη στιγμή που γεννιόμαστε. Το να περιγράψει κανείς ακριβώς τα «bardos» είναι αδύνατο χρησιμοποιώντας λογική σκέψη και ακριβείς περιγραφές. 

Αυτό το επίπεδο συνείδησης αντιστοιχεί στο καρμικό σώμα. Βασίζεται στην εμπειρία της ψυχής. Πρόσβαση ή διόρθωση σε αυτό μπορούμε να έχουμε μόνο αφού περάσουμε και αναπτύξουμε πρώτα τα προηγούμενα επίπεδα. Μόνο οι Μεγάλοι Δάσκαλοι που έχουν διαφωτισθεί έχουν τέτοια ικανότητα. 

Συνειδητά χαρακτηρίζει την αντίληψη του κόσμου, την τάση του ανθρώπου για αρμονία, την ικανότητα ανιδιοτελούς και αληθινής αγάπης, την αποδοχή της πραγματικότητας, την ανεκτικότητα, τη συμπόνια, την αντίληψη των ελαττωμάτων, την επιθυμία για αλλαγή του εαυτού. 

Όταν δεν είναι ανεπτυγμένο εξωτερικεύεται στον άνθρωπο ως κατάθλιψη, αρνητική και απαισιόδοξη αντίληψη της πραγματικότητας, ανικανότητα δημιουργίας σχέσεων με εμπιστοσύνη (φιλικών ή ερωτικών), αδυναμία να δει κανείς τα αίτια του πόνου στον εαυτό του και να δείξει συμπόνια στους άλλους. 

Αν αυτό το επίπεδο είναι ανεπτυγμένο, τότε δημιουργούνται θεραπευτικές ικανότητες. Μόλις αυτό το επίπεδο αναπτυχθεί πλήρως, μπορούμε να μιλάμε για πλήρη θεραπευτική δραστηριότητα που βασίζεται σε ένα συγκεκριμένο κίνητρο: Συμπόνια για όλα τα πλάσματα (ανθρώπινα ή μη) και επιθυμία για βοήθεια ώστε να μειωθούν τα βάσανα τους.

5ο ΕΠΙΠΕΔΟ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ

Η ανάπτυξη του εξαρτάται από την αντίληψη και πραγμάτωση του εαυτού, την σχέση με τον εαυτό και την ανάγκη εσωτερικής ελευθερίας. Αντιπροσωπεύει γνωρίσματα όπως απουσία δογματισμού και αυστηρών διαταγών («πρέπει»), επιθυμία κατάκτησης της εσωτερικής αρμονίας, αυτογνωσία, επικοινωνιακότητα, μόρφωση, ανάγκη να πραγματωθεί το δημιουργικό πνεύμα, αποδοχή και αγάπη του εαυτού με όλα τα ελαττώματα που έχει και μπορεί να αποβάλλει αργότερα. 

Η ανάπτυξή του μπορεί να εμποδιστεί από μη καθαρά χαμηλότερα επίπεδα συνείδησης, σκληρές ηθικές αρχές και στοιχεία κοινωνικών «πρέπει» που έρχονται σε σύγκρουση με εσωτερικές ανάγκες, γνώμη και καθοδήγηση από τον περίγυρο, έλεγχο και καταπίεση της έκφρασης. Αυτό οδηγεί σε έντονη κατάθλιψη, ενοχές, κόμπλεξ κατωτερότητας, απέχθεια για τον εαυτό, υπερβολική αίσθηση ευθύνης, υπερβολική αυτοκριτική, αγάπη για συγκρούσεις. Η καταπίεση του 5ου επιπέδου συνείδησης μπορεί να οδηγήσει σωματικά σε ασθένειες του αναπνευστικού, προβλήματα θυρεοειδή, άσθμα κτλ.

Αυτό το επίπεδο αντιστοιχεί στο τσάκρα του λαιμού και στο διαισθητικό σώμα (βλ. Τα λεπτά σώματα). Η ανάπτυξη του διαισθητικού σώματος επιτρέπει την πρόσβαση σε ανάλογες ενέργειες της γης και τη λήψη πληροφοριών από αυτές. Η ποιότητα των πληροφοριών εξαρτάται από την ανάπτυξη του επιπέδου συνείδησης. Αυτό εκφράζει το επίπεδο της μάθησης.

6ο ΕΠΙΠΕΔΟ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ

Αντιστοιχεί στο 6ο τσάκρα και στο σώμα Μonad. Έχει πολύ προσωπικό χαρακτήρα και φύση. Οι περιγραφές που είναι συνηθισμένες σε εμάς, εδώ απουσιάζουν. Είναι κάτι πιο κοντά στην κατάσταση του αρχικού χάους ή της Θιβετιανής ιδέας του αρχικού κενού (άδειο). Εκεί πραγματοποιείται η ισορροπία ανάμεσα στον κόσμο των συναισθημάτων και στον κόσμο του μυαλού, η αναγνώριση του εαυτού και των κοσμικών νόμων, αντίληψη υψηλών πνευματικών οντοτήτων - όλα αυτά είναι αποτέλεσμα της ανάπτυξής του επιπέδου αυτού. 

Αν ο άνθρωπος καταφέρει να λύσει τις αντιθέσεις μεταξύ συνειδητού και ασυνείδητου, να αντιληφθεί και να καθαρίσει αυτά τα στρώματα από ενεργειακές ακαθαρσίες, ανοίγει άπειρα πληροφοριακά κανάλια, δηλαδή αποκτά τη δυνατότητα να δέχεται εξωτερικές πληροφορίες που είναι στην ίδια «συχνότητα» που βρίσκεται αυτός, που ταιριάζουν δηλαδή με το επίπεδό του και το χρονικό σημείο που τις συναντά. Σαν αποτέλεσμα, η συνείδηση του ανθρώπου δεν περιορίζεται πλέον από χώρο και χρόνο.

Εμφανίζονται ιδιότητες όπως η ενόραση (διαισθητική ακοή, γνώση, θέαση πληροφοριών) όπως επίσης και μνήμη από ενσαρκώσεις.

7ο ΕΠΙΠΕΔΟ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ

Αυτό είναι το επίπεδο της πλήρους αρμονίας , της ανώτατης γνώσης, της ένωσης με το Απόλυτο. Αντιστοιχεί στο 7ο τσάκρα και στο απόλυτο, τελευταίο σώμα.

Είναι η κατάσταση στην οποία ο άνθρωπος αγγίζει τη φώτιση και έρχεται όσο κοντά γίνεται στον τέλειο εαυτό του, ενωμένος και συνδεδεμένος με το Σύμπαν και το Dharma, δηλαδή τον Αληθινό Δρόμο του.

Ο ΜΥΘΟΣ ΚΑΙ Η ΠΥΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ


Ένας δρόμος αναζήτησης του Εαυτού μας


Ας ξεκινήσουμε με το πρώτο βασικό ερώτημα προσέγγισης του θέματος: Τι είναι ένας μύθος;Είναι μήπως φαντασία που δεν θεωρείται αληθινή, ένα σύνολο απαρχαιωμένων ντοκουμέντων και αυθαίρετων μυθοπλασιών; Για κάποιους είναι ένα ιδιαίτερο είδος ιστορίας , για άλλους ένα ιδιαίτερο εργαλείο ψυχανάλυσης, για κάποιους είναι πηγή γνώσης και για κάποιους άλλους ηθικοπλαστική μέθοδος.

Το σίγουρο πάντως είναι πως όλοι οι ψυχολόγοι ειδικότερα και οι σύγχρονοι επιστήμονες γενικότερα σκύβουν με σεβασμό πάνω στον μύθο για να τον ερμηνεύσουν έχοντας ο καθένας το δικό του κλειδί. Αυτό και μόνο το γεγονός μας δείχνει πως ο μύθος δεν είναι ένα απλό θέμα έρευνας, είναι ένα τεράστιο θέμα έρευνας το οποίο επιδέχεται πολλές ερμηνείες σε πολλά επίπεδα.

Ας ξεκινήσουμε κάνοντας ένας πρώτο διαχωρισμό του μύθου από την μυθολογία. Ο μύθος μοιάζει με ένα φως σταθερό και ακίνητο στον χρόνο και στον χώρο, εκεί όπου υπάρχουν οι μεγάλες πραγματικότητες του πνεύματος, και από εκεί στέλνει το φως της πάνω στον τοίχο της ιστορίας. Η σκιά πάνω στον τοίχο αυτό είναι η μυθολογία.

Μυθολογίες υπάρχουν πολλές σε όλο τον κόσμο σε όλες τις εποχές και παρά τις επιφανειακές διαφορές τους, εύκολα μπορεί κανείς να καταλάβει, μελετώντας τους, πως όλες ξεπηδούν από το ίδιο λευκό φως. Ίδια σύμβολα ενσαρκώνονται με διαφορετικά «ενδύματα» σε κάθε παραδοσιακό λαό με σκοπό να μας οδηγήσουν στον δρόμο της μυθικής συνείδησης, στην Αλήθεια και στην βίωσή της. Κάθε μύθος είναι μια κοσμική μια ψυχολογική και μια υλική πραγματικότητα.

Ένας τέτοιος ορισμός μας οδηγεί σε τρεις βασικούς τρόπους ερμηνείας.

Ο πρώτος τρόπος ερμηνείας του μύθου θα ήτανε η προσέγγιση της ιστορικής του αλήθειας. Υπάρχουν αρκετά παραδείγματα όπου έρχεται η ιστορία να επαληθεύσει τον μύθο, και έτσι ιστορικά γεγονότα τεκμηριώνουν μια αλήθεια αντικειμενική. Ο παγκόσμιος κατακλυσμός συναντάται σε πολλές γνωστές εκδοχές μύθων στον ελληνοχριστιανικό, βαβυλωνιακό, ιρανικό και ελληνικό πολιτισμό και ακόμη η ανακάλυψη της Τροίας από τον Σλήμαν ξέρουμε ότι βασίστηκε σε ένα μύθο.

Κοσμογονικά ο μύθος προσπαθεί να ερμηνεύσει τον μακρόκοσμο και την σχέση του ανθρώπου με αυτόν. «…. Θα μπορούσαμε να ονομάσουμε Μύθο και αυτόν τον ίδιο τον Κόσμο, καθώς μέσα του τα σώματα και τα πράγματα είναι φανερά» λέει ο Σαλλούστιος στο έργο του "Περί Θεών και Κόσμου". Όλοι οι κοσμογονικοί μύθοι δημιουργίας μας μιλούν για την πρωταρχική αιτία που εκδήλωσε την ζωή και για εκείνες τις δυνάμεις (θεούς) που την εξελίσσουν. Έτσι ένας κοσμογονικός μύθος με συμβολική γλώσσα μπορεί να ενώσει την ανθρώπινη διάνοια με την αποκάλυψη του μυστηρίου.

Και αν αυτό φαίνεται μεταφυσικό και δύσκολο, ψυχολογικά ο ρόλος του μύθου έχει ένα πρακτικό και ουσιαστικό αποτέλεσμα στην εναρμόνιση του ανθρώπου με τον εαυτό του και στην συνειδησιακή του εξέλιξη. "Η ψυχολογία είναι εκείνη που περιέχει το ενδιαφέρον για τον μύθο, όπως όλα τα δημιουργικά έργα περιέχουν το ενδιαφέρον για την ψυχολογία» λέει ο Τόμας Μαν, δείχνοντας έτσι το μεγάλο ενδιαφέρον της ψυχολογίας για τον μύθο.

Η ψυχολογία δεν είναι μια σύγχρονη εφεύρεση , μπορεί να μην ήταν αυτή η λέξη που την προσδιόριζε σε παλαιότερες εποχές αλλά είναι σίγουρο πως όλοι οι λαοί ασχολήθηκαν με τον άνθρωπο και την ομαλή λειτουργία του ψυχισμού του. ο μύθος έπαιζε σημαντικότατο ρόλο σε αυτό το έργο.

Ο μύθος πάντα βιώνονταν άμεσα μέσα στα πλαίσια των μυστηρίων και κυρίως μέσα από το μυητικό θέατρο το οποίο ήταν μέρος των μυστηρίων. Απαιτούνταν σύνθετες διαδικασίες συμμετοχής όλων των όψεων της ύπαρξης, που μαζί με την επέμβαση άλλων παραγόντων οδηγούσαν τον άνθρωπο σ' έναν εξαγνισμό του γήινου εαυτού του. Οι μυήσεις στα αρχαία μυστήρια περιείχαν ανθρωπομορφικές παραστάσεις της λειτουργίας του πνευματικού κόσμου και των νόμων του, δεσμοί ανάμεσα στον μικρόκοσμο και τον μακρόκοσμο. Ο μυημένος αναγνώριζε την ύπαρξή του μέσα στην ζωή του ήρωα, γινόταν γνώστης και κυβερνήτης της ύπαρξής του, και γυρνούσε στον κόσμο της καθημερινότητας με μια αίσθηση ευθύνης και μια φλόγα δημιουργικότητας.

Από τότε μέχρι σήμερα ο μύθος δεν έπαψε να υπάρχει και να έχει δύναμη, οι άνθρωποι έπαψαν ίσως να τον χρησιμοποιούν συνειδητά. Για την σύγχρονη ψυχολογία ότι ο μύθος ασκεί μια ακατανίκητη έλξη στο υποσυνείδητο του σύγχρονου ανθρώπου.

Σύμφωνα με τον Γιούγκ τα "Αρχέτυπα" παίζουν σπουδαίο ρόλο στην ζωή μας τη υλική αλλά και την διανοητική. Είναι οι πηγές της ψυχικής μας ενέργειας και αυτή η πηγή ενέργειας βρίσκεται στο υποσυνείδητο μέσα στα αρχέτυπα που περιέχονται στο ομαδικό ασυνείδητο της ανθρωπότητας. Ένας μύθος μπορεί να απελευθερώσει την ψυχική αυτή ενέργεια που περικλείεται στα αρχέτυπα.

Ο μύθος είναι μέσο γνώσης του εαυτού μας αλλά και μέσο δραστηριοποίησης των ικανοτήτων μας, με σκοπό την ολοκλήρωση του εαυτού. Μας κάνει να συνειδητοποιούμε μεγάλες αλήθειες αλλά και τον ίδιο τον εαυτό μας. Είναι ακόμα ένα τεράστιο θησαυροφυλάκιο εμπειριών και γνώσεων που απέκτησε η ανθρώπινη φυλή από την αρχή της δημιουργίας της. Οι μύθοι διεισδύουν βαθιά στην ανθρώπινη ψυχή και σιγοψιθυρίζουν αιώνιες αλήθειες και ανθρώπινα ιδανικά. Είναι μια πύλη και μέσα από αυτή έρχονται στην ανθρώπινη συνείδηση οι ανεξάντλητες ενέργειες του σύμπαντος.

Χωρίς να το συνειδητοποιεί, κάθε άνθρωπος ασχολείται αδιάκοπα με την εσωτερική διεύρυνση του εαυτού του, ψάχνει να βρει τα αίτια που υποκινούν τις πράξεις του. Η ερμηνεία αυτών των αιτιών είναι συνήθως γεμάτη από την υποκειμενική συναισθηματικότητα με ένα εγωιστικό πρίσμα, και έτσι διαστρεβλώνονται οι αιτίες. Οι μύθοι μιλούν για την οδύνη και την ανάγκη να υπερνικηθεί η ψεύτικη εικόνα της ζωής που φτιάχνουμε συνεχώς. Οι μύθοι μας ωθούν μέσα από την ταύτιση, στην ανακάλυψη των επιλογών που έχουμε, μας υποδεικνύουν τις περιπέτειες, τις εκδηλώσεις και τα φαινόμενα της ψυχικής ζωής μας και μπορούν να μας οδηγήσουν στην ισορροπία, την κυριαρχία στον εαυτό και τον κόσμο. Είναι αποκαλυπτικοί γιατί φέρνουν στην επιφάνεια αυτά που έχουμε απωθήσει μέσα στο υποσυνείδητό μας. Τα ξυπνούν και μας βάζουν να τα αντιμετωπίσουμε.

Αλλά το πιο σημαντικό ίσως είναι ότι δημιουργούν μια κατευθυντήρια γραμμή ύπαρξης που στοχεύει ενεργητικά στο αύριο. Δίνουν ένα όραμα ελπίδας και την πεποίθηση πως ότι και να γίνει ο ήρωας θα νικήσει το «κακό» στον εαυτό του και στον κόσμο. Είναι μεγάλη η δύναμη και η ιερότητα των μύθων γιατί κατάφεραν να επιζήσουν σε όλες τις συνθήκες, στο συνειδητό ή στο ασυνείδητο των ανθρώπων, και να ενεργοποιούν δημιουργικά κέντρα μέσα μας. Και παρόλο που έχουν καλυφθεί από τις στάχτες του εγωισμού και του ανθρώπινου φανατισμού στην σημερινή εποχή μας, δεν είναι πολύ μακριά εκείνη η εποχή που οι άνθρωποι θα ξανασυναντήσουν τους μύθους, θα εμπνευστούν από αυτούς, και θα τους τοποθετήσουν εκεί όπου πρέπει να βρίσκονται …… στην Ακρόπολη της ψυχής τους.

Η ηγεσία...


ΚΑΙ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΣΗΜΕΡΑ ΕΧΟΥΝ ΜΙΑ ΜΟΡΦΗ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΑΣ ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ ΤΟΥΤΟ:


Η ηγεσία δεν είναι διαχρονική. Κάποιες φορές κρατά λεπτά (π.χ. θυμηθείτε τον φίλαθλο που ξεσηκώνει και τους υπόλοιπους πανηγυρίζοντας το γκολ της ομάδας του), κάποιες φορές χρόνια (όπως αποτυπώνεται στο πρόσωπο ενός επανεκλεγέντα πρωθυπουργού), αλλά ποτέ δεν κρατά για πάντα. Αντιθέτως κάποια στιγμή χάνεται. 

Τι σημαίνει αυτό; Μη στηριχθείτε στον «μαγνητισμό» και την «αύρα» που μπορεί να διαθέτετε σήμερα, αλλά χτίστε το υπόβαθρο που θα τα διατηρήσει και στο μέλλον και, όσο και αν φαίνεται «άσχημο», προετοιμάστε το έδαφος / τον εαυτό σας για την κατάσταση που θα επακολουθήσει όταν αυτή η ικανότητά σας θα είναι πια παρελθόν…


ΑΛΛΩΣΤΕ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΓΡΑΦΕΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙ 


ΟΠΩΣ ΣΤΡΩΝΕΙ ΚΟΙΜΑΤΑΙ ΛΕΕΙ ΜΙΑ ΠΑΛΙΑ ΛΑΪΚΗ ΡΗΣΗ

και ΤΩΡΑ ΔΕΣ...



Ο Νόμος της αγάπης λέει πως το κάθε ανθρώπινο πλάσμα διαθέτει ένα η και περισσοτερα μοναδικά ταλέντα. Μπορεί πάλι να έχετε ένα κοινό ταλέντο, μοναδικό όμως στην έκφραση του, έτσι ώστε κανείς άλλος πάνω στον πλανήτη να μην μπορεί να το εκφράσει με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Αυτό σημαίνει πως μπορείτε να κάνετε κάτι, καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο άνθρωπο. «Όταν κάνετε αυτό το κάτι, χάνετε την αίσθηση του χρόνου. “Όταν εκφράζετε αυτό το μοναδικό χάρισμα που κατέχετε – ή, σε πολλές περιπτώσεις, περισσότερα από ένα μοναδικά χαρίσματα – η έκφραση αυτή σας μεταφέρει σε μια α- χρονική κατάσταση συνείδησης.

Ανακαλύψτε τη θεϊκότητά σας, βρείτε το ξεχωριστό ταλέντο σας, εξυπηρετήστε την ανθρωπότητα με τη βοήθεια του, και τότε θα μπορέσετε να αποκτήσετε όσα πλούτη θέλετε. Όταν οι δημιουργικές εκφράσεις σας συνδυάζονται με τις ανάγκες των συνανθρώπων σας, ο πλούτος θα αρχίσει να κυλά αυτόματα από το ανεκδήλωτο στο εκδηλωμένο, από τον κόσμο του πνεύματος στον κόσμο της μορφής. Θα αρχίσετε να αντιλαμβάνεστε τη ζωή σας ως μια θαυμαστή έκφραση της θεότητας – όχι μόνο περιστασιακά, αλλά συνεχώς. Και θα γνωρίσετε την αληθινή χαρά και την αληθινή σημασία της επιτυχίας – την έκσταση και αγαλλίαση του ίδιου σας του πνεύματος σας.

Πείτε:

"Θα ανακαλύψω τα μοναδικά μου χαρίσματα και μ' αυτό τον τρόπο θα αισθανθώ ικανοποίηση, μιας και όταν αποκτώ αχρονική αντίληψη, η ικανοποίηση είναι φυσικό επακόλουθο-. Μ' αυτό τον τρόπο θα βρεθώ σε μια κατάσταση υπέρτατης ευτυχίας".

Αναρωτηθείτε: "Με ποιον τρόπο μπορώ να εξυπηρετήσω καλύτερα την ανθρωπότητα. Θ' απαντήσω σ' αυτό το ερώτημα και μετά θα θέσω την απάντηση σε εφαρμογή. Θα χρησιμοποιήσω τα μοναδικά μου χαρίσματα για να βοηθήσω τους συνανθρώπους μου. Θα συνδυάσω τις ανάγκες τους με τη δική μου επιθυμία, να βοηθήσω και να υπηρετήσω τους άλλους".

Πείτε:

"Σήμερα θα θρέψω με αγάπη το ΠΑΙΔΙΟ που κρύβω στην ψυχή μου. Θα αφιερώσω την προσοχή μου στο πνεύμα, που ζωοποιεί το σώμα και το νου μου. Θα επικεντρώσω την προσοχή μου στη βαθιά σιγή μέσα στην καρδιά μου. Θα μεταφέρω τη συνείδηση της αχρονικής, αιώνιας Ύπαρξης στο μέσο της εμπειρίας του χρόνου.
Θα κάνω έναν κατάλογο των ξεχωριστών μου χαρισμάτων. Στη συνέχεια θα καταγράψω όλα όσα μ' αρέσει να κάνω, εκφράζοντας παράλληλα τα μοναδικά μου χαρίσματα. Όταν εκφράζω αυτά τα χαρίσματα και τα θέτω στην υπηρεσία της ανθρωπότητας, χάνω την αντίληψη του χρόνου και δημιουργώ την αφθονία, τόσο στη ζωή μου όσο και στις ζωές των άλλων".

Θα αναρωτιέμαι καθημερινά: «Πώς μπορώ να υπηρετήσω;» ή «Πώς μπορώ να βοηθήσω;» Οι απαντήσεις σ' αυτά τα ερωτήματα, θα μου επιτρέψουν να βοηθήσω και να εξυπηρετήσω τους συνανθρώπους μου με αγάπη.