Ιανουαρίου 2011

Η ΟΡΑΣΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

1. Η όραση του Θεού από την παρούσα ζωή

Με την μελέτη αυτή επιχειρούμε να συνεχίσουμε την αναζήτησή μας στο πώς κανείς μπορεί να γνωρίσει τον Θεό.

Έχουμε ήδη από άλλες μελέτες διαπιστώσει ότι το ζήτημα της οράσεως του Θεού, ή αλλιώς της «θεωρίας» του Θεού, είναι βασικό και θεμελιώδες ζήτημα της πίστεώς μας διότι, αυτή καθαυτή η όραση του Θεού σε τούτη την ζωή, είναι συμμετοχή στην Βασιλεία, είναι ένωση με τον Θεό, είναι μετοχή και κοινωνία με τον Θεό.

Μιλάμε πολλές φορές για καινούριους χώρους και νέες εποχές,

οι οποίες δεν είναι παρά πλασματικές καταστάσεις του νου.

Η Νέα Εποχή αρχίζει όταν o νους του ανθρώπου θέλει

να ξεκινήσει την υπέροχη πορεία προς τον εσωτερικό του πολιτισμό.

Θα αφήσουμε λίγο το ακαδημαϊκό ύφος και τις ορολογίες και θα περιπλανηθούμε σε ένα θέμα που αγγίζει τα όρια της Σκιάς, την οποία ο Εσωτεριστής καλείται να αντιμετωπίσει με διάφορες μορφές: είτε ως τρομακτική φιγούρα του Αστρικού Πεδίου (βλέπε επαφές με το Διάβολο) είτε ως ψευδαισθήσεις του Νοητικού Πεδίου κλπ. Από τους πειρασμούς της Σκιάς δεν ξεφεύγει ούτε ο εμπειρότερος δάσκαλος, πόσο μάλλον ο ανώριμος μαθητής. Αλλά είναι με τη Σκιά που πρέπει να είναι εχθροί και όχι μεταξύ τους, διότι το Κοσμικό Έκτρωμα είναι ιδιαίτερα επινοητικό στον τρόπο που μπορεί να προκαλέσει κακό.

Εξηγώντας σας το Σχέδιο Σωτηρίας του Θεού, ανέφερα ότι και το Ανώτατο Δημιουργημένο Πνεύμα με την ενσάρκωση κινδυνεύει να παραπλανηθεί από το κακό και να πέσει, να αποχωριστεί δηλαδή από τον Θεό. Αυτός ο κίνδυνος απειλούσε και τον Ίδιο τον Χριστό. Τον αναγνώρισε δε σε όλο του το μέγεθος. Σ’ αυτό αναφέρεται ο Παύλος όταν λέει ότι ο Χριστός παρακαλούσε τον Θεό μετά κραυγής ισχυράς και δακρύων να Τον σώσει από τον θάνατο. Το ότι δεν εννοεί τον σωματικό θάνατο είναι φανερό, διότι ο Παύλος γράφει καθαρά ότι ο Θεός άκουσε την προσευχή Του: και εισακουσθείς…

Η Μία Αρχή στην οποία αποτείνεται ο άνθρωπος περιέχει όλα τα ονόματα, τις θέσεις, τις αντιθέσεις, τις φιλοσοφίες, τις θρησκείες, το σύμπαν ολόκληρο που δονείται στην ουδετερότητα της Αγάπης και της νομοτέλειάς της.

Ο άνθρωπος τοποθετείται ανάλογα με τις δυνατότητές του θετικά ή μη στην κατανόηση αυτής της Αρχής προσπαθώντας να προσεγγίσει το Άμορφο μέσα από την Μορφή.

Βλέπουμε σε όλη την ανθρωπότητα Φωτεινές Μορφές να παρουσιάζουν τις θείες διαχρονικές αλήθειες και να τις σπέρνουν ως καλό σπόρο στις ψυχές των ανθρώπων.

Το ότι βρίσκεστε σε αναζήτηση, σημαίνει ότι η ώρα ήρθε για σας, ή ότι λάβατε την κλήση σας. Η κλήση αυτή σε καλεί σε εσωτερική Αναγέννηση, Αγάπη, Προσφορά. Η Αγάπη δεν επιζητεί μαθητές αλλά εκφραστές της. Γιατί οι πραγματικοί εκφραστές της Αγάπης την κάνουν πράξη. Και όταν η πράξη είναι ανιδιοτελής προσφορά, τότε η Αγιότητα λαμβάνει σάρκα και οστά στο πρόσωπο που την καταδεικνύει.

Η ιστορία της ελιάς, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη ζωή των ανθρώπων της Μεσογείου.

Η Απόλυτη Πραγματικότητα, η οποία ορίζεται με διάφορους τρόπους στις διάφορες θρησκείες, είναι η Ύστατη Πραγματικότητα που Υποστηρίζει κάθε ύπαρξη, κάθε αντίληψη, κάθε βίωμα. Είναι η Καθαρή Ύπαρξη, Είναι η Υπέρτατη Πνευματική Κατάσταση, η Ολοκληρωμένη Αντίληψη, η Πληρότητα της Ζωής, κ.λπ.

Οι «οντότητες» που βιώνουν την Απόλυτη Πραγματικότητα, είτε στους μεταφυσικούς κόσμους, είτε στο υλικό πεδίο, άσχετα από την θρησκεία που ακολουθούν βιώνουν Μία Κοινή Πραγματικότητα κι αυτό το γεγονός δημιουργεί αυτόματα Μια Κοινή Συνείδηση, Μια Ιερή Κοινότητα…

Η ζωή είναι πολύ απλή.
Ό, τι δίνουμε, αυτό και λαμβάνουμε.
Εμείς είμαστε υπεύθυνοι 100% για όλα τα γεγονότα που συμβαίνουν στην ζωή μας, ευχάριστα και δυσάρεστα.
Η κάθε μας σκέψη δημιουργεί το μέλλον μας.
Όλα τα γεγονότα δημιουργούνται από εμάς τους ίδιους με την βοήθεια των σκέψεων και των αισθημάτων μας.
Το νόημα που εμείς βάζουμε στις σκέψεις και τα λόγια μας φέρνει αυτό που βιώνουμε στην ζωή μας.

Η Ευλογία έφτασε στην ανθρωπότητα καθώς βρισκόμαστε σε περίοδο Αποκάλυψης.

"Καταλήγουμε να αντιδρούμε στις συνθήκες όταν αυτές δεν εξυπηρετούν το σκοπό μας όπως τον νομίζουμε. Μα ποιος είναι ο σκοπός μας πραγματικά; Όταν καθαρίσουμε όλα εκείνα τα στοιχεία της προσωπικότητας που μπορεί να παρεμποδίσουν την καθαρή αντίληψη του σκοπού, τότε μπορούμε να γίνουμε φορείς και εκφραστές του πραγματικού θελήματος της ψυχής μας και να εκπληρώσουμε το προορισμό μας. Κάθαρση των προσκομμάτων αυτών σημαίνει αγνότητα νου."

Η έσχατη Πραγματικότητα (η Απόλυτη Πραγματικότητα) και όχι απλώς “αυτό που αντιλαμ-βανόμαστε ως πραγματικό-τητα”, δεν μπορεί να είναι ούτε υποκειμενική αντίληψη μόνο, ούτε αντικειμενική πραγματικότητα μόνο.

1) Δεν μπορεί να είναι μία υποκειμενική αντίληψη μόνο γιατί αυτή η αντίληψη μπορεί (πιθανόν) να είναι μία αυθαίρετη κατασκευή που δεν ανταποκρίνεται στα “πράγματα” και δεύτερον αποκλείει τα άλλα υποκείμενα να την βιώσουν.

Ακόμα απορώ και εξίσταμαι! Σταματάει ο νους μου και δεν μπορώ να το χωνέψω. Αν προσπαθήσω να εννοήσω το βάθος, σαλεύω. Μόλις νοιώσω λίγο την αγαθότητα και το έλεος, συντρίβομαι. Η σίγουρη αίσθηση της αναξιότητάς μου και της αχαριστίας μου απέναντι σ’ όλα αυτά που μου χαρίστηκαν με κάνει να φρίττω, να τρέμω και να παραληρώ για την συγκατάβαση και την καταδεκτικότητα. Πόσο συγκαταβαίνουν προς την αναξιότητά μας ο Θεός και οι Άγιοί του!!

«Hellenic Quest» λέγεται ένα πρόγραμμα ηλεκτρονικής εκμαθήσεως της Ελληνικής που το CNN άρχισε να διανέμει παγκοσμίως και προορίζεται, σε πρώτο στάδιο, για αγγλόφωνους και ισπανόφωνους.

Η μέθοδος διδασκαλίας συνίσταται στην προβολή πληροφοριών στην οθόνη του Η/Υ με ταυτόχρονη μετάδοση ήχου και κινούμενης εικόνας.

"Η δυνατότητα για εξέλιξη είναι ανάλογη της θέλησης για Φως. Ξεπεράστε τους προϊδεασμούς σας και εισέλθετε στον Κόσμο του Φωτός και του Χρώματος. Μηνύματα ψυχής έρχονται από τον κόσμο αυτό, μηνύματα που τρέφουν και ομορφαίνουν την ψυχή."

Η δυνατότητά μας για εξέλιξη εξαρτάται από την θέληση μας να φτάσουμε το Φως, να γίνουμε το Φως του Πνεύματος. Η εξέλιξή μας δεν έχει τόσο να κάνει με διανοητικές γνώσεις, άλλωστε η σοφία και οι εσωτερικές γνώσεις έρχονται ως αποτέλεσμα της ψυχικής μας εξέλιξης. Αυτό που μετράει είναι η κίνησή μας στα πνευματικά πεδία.

Πολλοί χαρακτηρίζουν τον εαυτό τους ως άθεο. Όμως από όλους αυτούς, ελάχιστοι έχουν κατανοήσει τη σημασία αυτής της λέξης και της λογικής αντίφασης που εμπεριέχει η αποδοχή της.

Ποιος είναι άθεος; Αυτός που ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΟΣ. Και μόνο με τη διατύπωση αυτή, γίνεται εμφανές ότι ο αθεϊσμός, προϋποθέτει πίστη στην ανυπαρξία του Θεού. Και δεν παίζουμε με τις λέξεις, αν το αναλύσουμε λίγο ακόμα θα γίνει εμφανές ότι είναι έτσι ακριβώς.

Συνεχώς κάνουμε το λάθος να προσπαθούμε να βρούμε άκρη στις δυσκολίες που μας συμβαίνουν, μέσα από την διάνοια. Όμως από μόνη της η διάνοια μας εγκλωβίζει σε αυτά που ήδη γνωρίζει, και δεν προσφέρει νέες, φρέσκιες λύσεις. Ο Αϊνστάιν είχε πει ότι "η λύση στα προβλήματα δεν βρίσκεται στην αρχή του προβλήματος". Πώς τότε να βγάλουμε άκρη με αυτά που μας συμβαίνουν;

Πριν από 13.700.000.000 έτη

Η δημιουργία του (δικού μας) σύμπαντος, τοποθετείται σε μια απόσταση 13 δισεκατομμυρίων και 700 εκατομμυρίων ετών πριν.

Νωρίτερα όμως, έγινε δυνατόν να εντοπισθούν και κάποιες από τις πρώτες δημιουργικές ενέργειες τού Θεού, όπως αυτές καταγράφηκαν από τα πειράματα των φυσικών και τις θεωρίες των μαθηματικών:

Μεγάλη Έκρηξη: Αρχή του Χωροχρόνου μας.

Εποχή της Κβαντικής Βαρύτητας: 0,000000000000000000000000000000000000000001 του δευτερολέπτου μετά την Μεγάλη Έκρηξη, το σύμπαν αποτελείται από υποατομικά σωματίδια.

Η σταθερότητα, η θετικότητα του χαρακτήρα που συμπλέει με το θεϊκό θέλημα καθώς ο άνθρωπος γνωρίζει και δεν διαφοροποιείται από αυτό, του επιτρέπουν να προχωρά παρά τα εμπόδια που του επιφυ-λάσσει η καθημερινότητα.

Η γνώση από μόνη της δεν οδηγεί στην Τελείωση.

Ο χαρακτήρας του καλού δημιουργείται με την Γνώση και στηρίζεται στο σκαλί της Αγάπης καθώς ο άνθρωπος προχωρά μέσα από την θέληση της φανέρωσης της πραγμάτωσής Του.

Κατά την ημέρα των Χριστουγέννων, η Ορθόδοξος Εκκλησία μας ψάλλει: «Η Παρθένος σήμερον τον υπερούσιον τίκτει, και η γη το σπήλαιον, τω απροσίτω προσάγει. Άγγελοι μετά ποιμένων δοξολογούσι, Μάγοι δε, μετά Αστέρος οδοιπορούσι, δι' ημάς γαρ εγεννήθη Παιδίον νέον, ο προ αιώνων Θεός» (Κοντάκιον, ήχος γ'). Μέσα σε αυτό το κοντάκιο των Χριστουγέννων, αντικατοπτρίζεται το μήνυμα της γεννήσεως του Θεανθρώπου. Γλαφυρή περιγραφή, δοσμένη με λίγες λέξεις, αλλά και η αιτιολογία της γεννήσεως του Κυρίου. Η Αειπάρθενος Μαρία, αξιώθηκε να φιλοξενήσει στην άσπιλο γαστέρα της τον Δημιουργό του Σύμπαντος.

Στο δρόμο της αναζήτησης της πνευματικής γαλήνης, δεν πρέπει να νοιάζεστε μόνο για τις δικές σας ανάγκες. Αυτό δεν είναι μόνο δείγμα μεγάλου εγωισμού, αλλά αποτελεί μάταιη προσπάθεια. Είναι ποτέ δυνατόν να κατακτήσει την γαλήνη ένας άνθρωπος μόνον; Αν υπάρχει χάος και αναταραχή παντού γύρω σας, πώς είναι δυνατόν μόνον εσείς να έχετε γαλήνη; Η γαλήνη σας εξαρτάται από την γαλήνη της οικογένειας σας, της κοινωνίας και του κόσμου όλου.

Πρέπει να κατανοήσετε ότι η ατομική σας γαλήνη είναι στενά συνδεδεμένη με την γαλήνη όλου του κόσμου. Οι αρχαίοι σοφοί αντιλήφθηκαν αυτή την βαθιά αλήθεια και γι' αυτό μας χάρισαν την οικουμενική προσευχή: "Είθε όλα τα όντα σε όλους τους κόσμους να είναι ευτυχισμένα!"

Στα αποσπάσματα που ακολουθούν, ο Πίνδαρος και ο Απολλόδωρος αποκωδικοποιούν την αναγέννηση της Ελληνικής φυλής, μετά την κάθαρση που προκλήθηκε από τον μεγάλο κατακλυσμό. Ο Δευκαλίων αφού ταξίδεψε εννέα ολόκληρα μερόνυχτα μέσα εις την θάλασσα, προσέκρουσε εις τον Παρνασσόν. Έκει, αφού σταμάτησαν οι βροχές, βγαίνοντας έξω θυσιάζει εις τον Φίξιον Δία. Ο Ζευς έστειλε τον Ερμή σ' αυτόν και τον παρακίνησε να διαλέξει ότι θέλει.

Η αρχή τού ονόματος Γιαχβέ, όσον αφορά το Εβραϊκό έθνος, σύμφωνα με την μαρτυρία της Αγίας Γραφής, ανάγεται στον καιρό της Εξόδου τού Ισραήλ στην Αίγυπτο. Ο Θεός αποκάλυψε το όνομα αυτό στον Μωυσή, ως εξής:

Ο Μωυσής βρισκόταν στην Μαδιάμ, και έβοσκε τα πρόβατα του πεθερού του, του Ιοθόρ, όταν ήλθε στο όρος Χωρήβ ή Σινά. Εκεί, ο Θεός εμφανίστηκε σ' αυτόν με το γνωστό φαινόμενο της βάτου, και τον κάλεσε να βγάλει τους Ισραηλίτες από την Αίγυπτο.

Η Απόλυτη Πραγματικότητα η οποία ορίζεται με διάφορους τρόπους στις διάφορες θρησκείες είναι η Ύστατη Πραγματικότητα που υποστηρίζει κάθε ύπαρξη, κάθε αντίληψη, κάθε βίωμα. Είναι η Καθαρή Ύπαρξη, η Υπέρτατη Πνευματική Κατάσταση, η Ολοκληρωμένη Αντίληψη, η Πληρότητα της Ζωής, κ.λπ.

Οι «οντότητες» που βιώνουν την Απόλυτη Πραγματικότητα, είτε στους μεταφυσικούς κόσμους, είτε στο υλικό πεδίο, ανεξάρτητα από την θρησκεία που ακολουθούν,

Συνειδητοποιείστε ότι η ανθρώπινη ευτυχία δεν βρίσκεται στα αντικείμενα των αισθήσεων ή των εμπειριών. Οποιαδήποτε ευχαρίστηση κι αν χαρίζουν αυτά, είναι προσωρινή και στιγμιαία. Πραγματική και παντοτινή ευτυχία μπορεί να προέλθει μόνο από μέσα σας.
Τα αισθητήρια όργανα πρέπει να θεωρούνται ως όργανα για προσφορά υπηρεσίας προς τους άλλους. Η ανόητη εντύπωση ότι η ευτυχία βρίσκεται μόνο στην ενασχόληση με τις αισθησιακές απολαύσεις πρέπει να εγκαταλειφθεί.

Υπάρχουν πολλά κοινά σημεία ανάμεσα στους ανθρώπους. Υπάρχει ο λεγόμενος κατώτερος εαυτός, το κατώτερο εγώ, όχι όμως απαραιτήτως «κακό», διότι είναι η καθημερινή προσωπικότητα την οποία χρειαζόμαστε για να αντεπεξερχόμαστε στις απαιτήσεις της ζωής μας. Όλα εκείνα τα πράγματα που είναι επίκτητα μέσα μας, που χρειάστηκε να τα μάθουμε κατά την διάρκεια της ζωής και της εκπαίδευσής μας. Αυτή η εκπαίδευση βασίστηκε στις έμφυτες ικανότητες, δηλαδή στο ακατέργαστο υλικό που είχαμε από την γέννησή μας και καθοδηγείται από τις πραγματικές ή φανταστικές ανάγκες της κοινωνίας.

1. Πιστεύω εις ένα Θεόν [ Α΄Κορ η:6 - Εφεσ δ:6 - Α΄Τιμ β:5 ], Πατέρα Παντοκράτορα [ Γεν ιζ:1,λε:11 - Β΄Κορ ς:18 - Αποκ ις:7 ], Ποιητήν ουρανού και γής [ Γεν α:1 - Πραξ δ:24 ], ορατών τε πάντων και αοράτων [ Α΄Κορ η:6 - Κολ α:16 ].

2. Και εις ένα Κύριον Ιησούν Χριστόν [ Α΄Κορ η:6 ], τον Υιό του Θεού, τον μονογενή [ Ματθ ις:16 - Ιωαν α:14,18 - Ιωαν γ:16 ], τον εκ του Πατρός γεννηθέντα [ Α' Ιωαν ε:1 ως 5 ] προ πάντων των αιώνων [ Ιωαν ιζ:5 - Κολ α:17 - Εβρα:1,2 - Εβρ ζ:3 ], φως εκ φωτός [ Ιωαν α:9,η:12 - Α΄Ιωαν α:5 - Α΄Τιμ ς:16 ], Θεόν αληθινόν εκ Θεού αληθινού [ Α΄Ιωαν ε:20 - Ιωαν α:1 ], γεννηθέντα [ Κολ α:15 ] ού ποιηθέντα, ομοούσιον τω Πατρί [ Φιλιπ β:5,7 - Εβρ α:3 ], διού τα πάντα εγένετο [ Κολ α:16 - Α΄Κορ η:6 - Εφεσ γ:9 - Εβρ β:10 ].

Υπάρχει μεγάλη ανάγκη στο κόσμο, και ειδικά στους νέους, να εκφράσουν μοναδικότητα, πρωτοτυπία και αυθεντικότητα. Είναι βεβαίως και λόγω της Υδροχοϊκής εποχής. Όμως συχνά στη προσπάθεια να κάνει κανείς κάτι μοναδικό και να αποσπάσει προσοχή, ευμενή σχόλια και επιβράβευση, δηλαδή ενέργεια, έστω και μικρή, καταλήγει να κάνει πράγματα που δεν του ταιριάζουν, που εντέλει είναι επιταγές της κοινωνίας (όσο extreme κι αν φαίνονται) και όχι του εσωτερικού εαυτού και της ψυχής.

Το Αιώνιο κατοικεί μέσα σε όλους μας, στο Κέντρο της ύπαρξής μας. Στην καθημερινότητα του ο άνθρωπος τείνει αυτό να το ξεχνά. Ξεχνά την Παρουσία που δίνει Ζωή και Χαρά. Ζει μέσα στη λήθη, μια ζωή επιφανειακή, προσκολλημένος στην περιφέρεια του κύκλου του χωρίς αλήθεια και Νόημα.
Η προσπάθεια για την Ένωση έλκει την Ιερότητα εκείνη που εμπνέει τον άνθρωπο για υψηλότερες πνευματικές επιτεύξεις.

Όλοι οι ιδρυτές των μεγάλων θρησκειών και όλοι οι σημαντικοί φιλόσοφοι της ιστορίας, στην προσπάθειά τους να προσεγγίσουν την Πραγματικότητα και να “συλλάβουν” την Αλήθεια, ακολούθησαν έναν τελείως φυσικό και απλό τρόπο: Όλοι αναζήτησαν την Αλήθεια και προσπάθησαν να κατανοήσουν την Πραγματικότητα μέσα στην “Δεδομένη Συνείδηση”, στην “Παρούσα Συνείδηση”, σε όποια κατάσταση κι αν βρισκόταν αυτή.

Πριν από είκοσι πέντε αιώνες ο Βούδας διέσχισε ολόκληρη σχεδόν την Ινδία για να κηρύξει τον Δρόμο προς την Φώτιση, προς το Νιρβάνα. Σύμφωνα με την βουδιστική διδασκαλία “Αυτό που είμαστε”, “Αυτό που αντιλαμ-βάνεται”, είναι μία σύνθεση από διάφορες διαδικασίες (σκάντα), διαδικασίες που συνίστανται από αντίστοιχες ροές, διαδοχές, στιγμιαίων καταστάσεων, φαινομένων (ντάρμα).

Γιά να φτάσουμε στο Νιρβάνα θα πρέπει όλες αυτές οι διαδικασίες να εξαντληθούν, να ξεπερασθούν.

Η υποσυνείδητη τάση του ανθρώπου να περιμένει την ευτυχία του κάπου, κάποτε στο μέλλον, δεν δείχνει παρά έλλειψη ουσιαστικής αυτοεκτίμησης. Είναι μάταιο βέβαια να περιμένουμε από κάποιες συνθήκες ή ανθρώπους να μας φέρουν την ευτυχία, γιατί και αυτές οι ιδανικές συνθήκες αν έρθουν, εμείς θα συνεχίσουμε να προβάλλουμε πάνω τους τις δικές μας ανασφάλειες...

Όταν ο άνθρωπος κυριαρχήσει στις αισθήσεις του και πάψει να ταυτίζεται με το σώμα του, η ευδαιμονία και η ειρήνη γίνονται κτήμα του, αφού πηγάζουν μέσα από την πηγή της απόλυτης ευδαιμονίας και της αιώνιας ειρήνης που είναι η ουσία της υπέρτατης Θεότητας.

Η Ευδαιμονία και η Ειρήνη δεν πηγάζουν από τα εγκόσμια.

Πώς μπορείς να περπατήσεις στον όμορφο δρόμο της Αγάπης, όταν όλα γύρω σου τα βλέπεις μίζερα, κακά και άσχημα, όταν είσαι γεμάτος στενοχώριες, κακοδοξίες για την ζωή που τόσο "δύσκολα" πιστεύεις ότι σου τα φέρνει; Εσύ νομίζεις ότι δεν ευθύνεσαι γι’ αυτό;

Θυμήσου πώς ενώ ο ήλιος βγαίνει για όλους, εσύ επιμένεις να επικαλείσαι την συννεφιά.

Άνοιξε την καρδιά σου στον ήλιο.

Έχουμε έρθει στη ζωή με έναν θεϊκό σπινθήρα κληρονομιά μέσα στην ουσία του είναι μας. Η αποστολή μας σε αυτή τη ζωή είναι να δυναμώσουμε αυτή τη φλόγα, να τη μεγαλώσουμε μέχρις ότου γίνει τόσο δυνατή ώστε να την εκπέμπουμε και να την μεταδίδουμε στο περιβάλλον. Με το που ενσαρκωνόμαστε όμως, ξεκινά η λήθη της αποστολής αυτής. Ξεχνάμε σιγά-σιγά το φως της ψυχής μας και ταυτιζόμαστε με τις εξωτερικές καταστάσεις, φτάνοντας τελικά στο να το απολέσουμε.

Η Προσωπικότητα του Ερμή.

Κατά την αρχαία παράδοση ο Ερμής γεννήθηκε στη Κυλλήνη της Αρκαδίας από την κόρη του βασιλέα της Πελοποννήσου Άτλαντα Μαία και το Δία..
Σύζυγός του φέρεται η κόρη του βασιλέα των Αθηνών Κέκροπα, Έρση, υιός του δε ο Τατ όπως τον ονομάζουν οι Αιγύπτιοι, ή Κέφαλος όπως τον σημειώνουν οι Έλληνες.

Υπάρχουν επτά κατηγορίες ομιλίας:

1) εμπνευσμένη
2) ελεγχόμενη
3) παραπλανητική
4) μηχανιστική
5) υπνωτισμένη
6) συκοφαντική
7) κακοήθης

1. Η εμπνευσμένη ομιλία σας φέρνει μπροστά σε πραγματικότητες που έχουν διαύγεια

Είναι μεγαλειώδης η στιγμή που ο άνθρωπος ανακτά τη χαμένη επαφή με τους πνευματικούς κόσμους. Είναι μια πολύ ευτυχισμένη κατάσταση. Γίνεται ξανά παιδί. Αυτή την παιδικότητα εννοούσε ο Χριστός ως προϋπόθεση για να μπεις στο Βασίλειό Του...

Πραγματικά, η πνευματική πορεία είναι ''οπισθόδρομη'' κίνηση, προς την ουσία της παιδικής ηλικίας. Καθώς προχωρά κανείς, αρχίζει να θυμάται πώς έβλεπε τον κόσμο όταν ήταν παιδί, και ΓΙΝΕΤΑΙ παιδί,

Ένα ζεύγος διαστημικών σκαφών της NASA μετά από πολύμηνη καθυστέρηση προγραμματίζεται να προωθηθεί στις 26 Οκτωβρίου με σκοπό να πάρει στερεοσκοπικές εικόνες του ήλιου, ώστε να δώσει για πρώτη φορά τρισδιάστατες απόψεις των τεράστιων εκρήξεων του ήλιου που αναστατώνουν τον διαστημικό καιρό.

Το κάθε διαστημικό σκάφος, στο μέγεθος ενός μικρού αυτοκινήτου, θα παρακολουθεί τη Γη στην τροχιά της, τη μια κινούμενο μπροστά από τον πλανήτη και την άλλη θα ακολουθεί.

Χρειαζόμαστε σταθερότητα στην καθημερινή μας προσπάθεια, γιατί ο κόσμος των μορφών μας παρασύρει, και το νευρικό σύστημα σκληραίνει αν έχει την προσοχή του όλη την ώρα στα υλικά πράγματα και στις έγνοιες. Η πνευματικότητα είναι οδός εκλέπτυνσης και τα κέντρα μας εκλεπτύνονται όταν έρχονται σ' επαφή με όμορφες, υψηλές ενέργειες.

Επιζητούμε τη Φώτιση. Τι σημαίνει όμως αυτό;

Φώτιση σημαίνει να ρίξει κανείς Φως στις σκιές του εαυτού του, να τις συνειδητοποιήσει και να τις εξαγιάσει.

Μία συνηθισμένη τεχνική της Άρνησης (του Διαβόλου ή όπως αλλιώς τον λένε) είναι να μας βάζει να αποφεύγουμε να κοιτάξουμε κατάματα τις σκιές μας ώστε να συνεχίσουν αυτές να υπάρχουν στο παρασκήνιο.

Επιζητείστε να είστε μαθητές του εαυτού σας, του Διδάσκαλου που πάντοτε φέρετε εντός σας. Είναι πανέμορφος και έχει φανερωθεί στη γη με χιλιάδες μορφές. Γεννήθηκε και υπάρχει μαζί σας! Πριν γεννηθείτε υπήρχε, και θα υπάρχει όταν το σώμα αυτό δεν θα υπάρχει. Αγαπήστε τον εαυτό σας και δείξτε κατανόηση γι’ αυτό που είστε τώρα.

«Μην αναζητάτε αποδείξεις που αφορούν επαλήθευση προβλέψεων ή εμφανίσεις όντων και μηχανών που προκαλούν δέος. Αποδείξεις για την ύπαρξη τους αλλά και για τις προθέσεις μας θα αποτελέσουν οι πράξεις αγάπης μας προς τους ανθρώπους της Γαίας. Όλοι οι ενεργοποιημένοι γόνοι μας απαιτείται να έχουν μεγάλη πνευματική προετοιμασία γιατί θα αποσυμπυκνωθούν εγκαταλείποντας το γήινο σώμα στη Γαία και θα διακτινισθούν στον "Πήγασο". Θα βιώσουν μαζί μας περίοδο 6 εβδομάδων σε διαφορετική διάσταση χρόνου. Κατά την περίοδο αυτή θα αυξήσουμε την εγκεφαλική τους λειτουργία για να αποκτήσουν ουράνιες δυνάμεις.

Όταν ρωτήσει κάποιος τις χριστιανικές Εκκλησίες σήμερα για την αρχή του ανθρώπινου πνεύματος, θα λάβει την εξής απάντηση: “Το πνεύμα του ανθρώπου δημιουργείται από τον Θεό την ώρα που συλλαμβάνεται στα σπλάχνα της μητέρας του. Βαρύνεται από μια προπατορική αμαρτία, επειδή ο επίγειος προπάτορας, ο Αδάμ, σε έναν επίγειο Παράδεισο αμάρτησε και κληροδότησε αυτή την αμαρτία σε όλους τους απογόνους του’’. Δεν αναλογίζονται όμως την ανοησία αυτής της θεωρίας. Δεν λαμβάνουν υπόψη τους πως ο,τιδήποτε δημιουργεί ο Θεός, βγαίνει αγνό και άμωμο από το χέρι Του, και πως η κηλίδωση ενός πνεύματος μπορεί να δημιουργηθεί μόνον από δικό του προσωπικό λάθος.

Κι αν το πνεύμα του ανθρώπου εδημιουργείτο από τον Θεό πραγματικά την ώρα της σύλληψης, θα έπρεπε να είναι αγνό και άμωμο. Οπότε, σ’ αυτή την περίπτωση, δεν θα μπορούσε κανένας να μιλάει για ‘’προπατορική αμαρτία’’. Γιατί άραγε θα έπρεπε οι απόγονοι του Αδάμ να τιμωρηθούν με υποδούλωση στην αμαρτία και να εξοριστούν από την Βασιλεία του Θεού επειδή αμάρτησε ο πρόγονός τους; Γιατί θα τους τιμωρούσε ο Θεός ο οποίος λέει: “Η δε ψυχή η αμαρτάνουσα αποθανείται˙ ο δε υιός ου λήψεται την αδικίαν του πατρός αυτού, ουδέ ο πατήρ λήψεται την αδικίαν του υιού αυτού. Δικαιοσύνη δικαίου επ’ αυτόν έσται, και ανομία ανόμου επ’ αυτόν έσται’’ (Ιεζεκ. 18,20).

Λοιπόν, οι απόγονοι του Αδάμ δεν θα έπρεπε να τιμωρηθούν από τον Θεό για την πτώση του προπάτορά τους, εκτός και αν είχαν λάβει και οι ίδιοι μέρος στην πτώση. Πράγματι, αποστάτησαν οι ίδιοι προσωπικά, ακολουθώντας το παράδειγμα του Αδάμ που ήταν πνεύμα, αποκλείοντας τους εαυτούς τους από την Βασιλεία του Θεού με όλα τα τρομερά επακόλουθα που έφερε το λάθος τους. Επομένως είναι σωστό ότι το πνεύμα του ανθρώπου κουβαλά μιαν αμαρτία από την γέννησή του, την οποία ονομάζετε “προπατορική’’. Είναι όμως λάθος η θεωρία ότι το πνεύμα του ανθρώπου αρχίζει την ζωή του με την σύλληψη του ανθρώπου, καθώς και ότι κουβαλά μιαν αμαρτία δίχως να έχει φταίξει προσωπικά το ίδιο.

Πώς εξηγείτε τους πόνους αυτού του κόσμου με την λανθασμένη σας θεωρία για την αρχή του ανθρώπινου πνεύματος; Θα έπρεπε μήπως ο Θεός να δημιουργεί πλάσματα για να υποφέρουν και να πεθαίνουν μαρτυρικά δίχως να έχουν κάνει προσωπικά τα ίδια τίποτα το άδικο; Κοιτάξτε τα εκατομμύρια των παιδιών που πεθαίνουν κάθε χρόνο. Τι έκαναν για να το αξίζουν αυτό; Μήπως πρόσβαλαν τον Θεό σε τούτη τους την ύπαρξη για να τα τιμωρεί έτσι; Μα δεν τους δόθηκε καν η ευκαιρία να αμαρτήσουν, αφού δεν μπορούσαν καν να ξεχωρίσουν το Καλό από το Κακό. Και θα έπρεπε ο άπειρα καλός και δίκαιος Θεός να βασανίζει έτσι αθώα παιδιά; Πού θα ήταν η Καλοσύνη Του και κυρίως η Δικαιοσύνη Του! Τόσο απάνθρωπος και άδικος δεν είναι ούτε ο χειρότερος επίγειος πατέρας για να φερθεί έτσι σε αθώα παιδιά που δεν του έχουν κάνει τίποτα. Και το κάνει αυτό ο Θεός; Για να το εξηγήσετε μπορείτε να καταφύγετε σε όλους τους πιθανούς τρόπους. Δεν θα μπορέσετε να αποφύγετε το να βρεθείτε μπροστά στην απάνθρωπη αδικία του ριζικού αυτών των παιδιών. Και αυτό ισχύει εν γένει για το ριζικό των ανθρώπων. Όταν όμως γνωρίζετε ότι το πνεύμα σας μπαίνει στην τωρινή σας ύπαρξη φορτωμένο με παραπτώματα, τότε λύνονται μεμιάς όλα τα αινίγματα που αφορούν την μοίρα. Τότε αντικρίζετε εξίσου την μεγάλη πτώση των πνευμάτων από τον Θεό στην οποία έλαβε μέρος άλλοτε το πνεύμα του ανθρώπου, καθώς και ενδεχόμενες προηγούμενες ανθρώπινες ζωές κατά τις οποίες ο άνθρωπος επιβαρύνθηκε με κακουργήματα των οποίων η τιμωρία και ο εξιλασμός καταπιέζουν την τωρινή του ζωή. Όταν το αναλογιστείτε αυτό, δεν θα σας ξανάρθει στα χείλη η ερώτηση, που τόσο συχνά συνηθίζεται σε ώρα πόνου: “Θεέ μου, τι έκανα και με τιμωρείς έτσι;’’

Αν ήθελε ο Θεός να σας παρουσιάσει όλη την προηγούμενη ύπαρξή σας, τότε θα σωπαίνατε από την φρίκη. Θα καταλαβαίνατε επίσης πολλά σημεία από τα Βιβλικά Κείμενα τα οποία για σας είναι ακατανόητα. Θα λύνατε μόνοι σας την φαινομενική αντίφαση των λόγων της Παλαιάς Διαθήκης στην οποία την μια φορά αναγράφεται: “ο δε υιός ου λήψεται την αδικίαν του πατρός’’ (Ιεζεκ. 18,20) και την άλλη φορά: “και αποδιδούς αμαρτίας πατέρων εις κόλπους τέκνων αυτών’’ (Ιερεμ. 39,18), “αποδιδούς αμαρτίας γονέων επί τέκνα, έως τρίτης και τετάρτης γενεάς’’ (Έξοδ. 20,5). Όταν ο Θεός τιμωρεί τις αμαρτίες των γονέων στα τέκνα τους, αυτό δεν σημαίνει ότι αφήνει αθώα παιδιά να υποφέρουν για τα λάθη των γονιών τους. Αυτό θα ήταν αδικία. Αντίθετα ενσαρκώνει σ’ αυτά τα παιδιά πνεύματα που αξίζουν μια σκληρή μοίρα από δικά τους λάθη και που μ’ αυτή τους την μοίρα γίνονται και για τους γονείς τους μια φανερή τιμωρία. Και επειδή ένας πατέρας γνωρίζει τους απογόνους του μέχρι την τρίτη ή το πολύ την τέταρτη γενεά, γι’ αυτό και η τιμωρία μπορεί να διαρκέσει γι’ αυτόν μόνο ως την τέταρτη γενεά.

Όπως χτίσατε, λοιπόν, μία εντελώς λανθασμένη θεωρία για την προπατορική αμαρτία, έτσι λανθασμένη είναι και η εικόνα που έχετε για την αμαρτία εν γένει. Η Βίβλος διακρίνει την αμαρτία ως “πτώση από τον Θεό’’ από τις αμαρτίες των πιστών λόγω ανθρώπινης αδυναμίας.

Στην πρώτη επιστολή του Ιωάννη λέγεται κάτι που σας δυσκολεύει πολύ: “Εάν τις ίδη τον αδελφόν αυτού αμαρτάνοντα αμαρτίαν μη προς θάνατον, αιτήσει, και δώσει αυτώ ζωήν, τοις αμαρτάνουσι μη προς θάνατον. Έστιν αμαρτία προς θάνατον˙ ου περί εκείνης λέγω ίνα ερωτήση. Πάσα αδικία αμαρτία εστί˙ και έστιν αμαρτία ου προς θάνατον’’ (Ιωάν. Α΄ 5,16-17). Λοιπόν ο Ιωάννης κάνει διάκριση ανάμεσα στην αμαρτία που οδηγεί στον θάνατο και στις αμαρτίες που δεν οδηγούν στον θάνατο. Ως πιστοί άνθρωποι είστε υπήκοοι της Βασιλείας του Θεού. Όταν στον επίγειο δρόμο, ως αδύναμοι προσκυνητές που είστε, κάνετε καθημερινά μικρά ή μεγαλύτερα λάθη, αυτά είναι αμαρτίες για τις οποίες ναι μεν θα λογοδοτήσετε, δεν παύετε όμως να είστε υπήκοοι της Βασιλείας του Θεού. Αν όμως γυρίσετε την πλάτη προς τον Θεό, είτε επειδή δεν πιστεύετε αρνούμενοι την Ύπαρξή Του, είτε ζώντας σαν να μην υπάρχει Θεός, αυτή είναι αμαρτία λιποταξίας. Είναι η αμαρτία με την οποία αποχωρίζεστε από την Βασιλεία του Θεού περνώντας στο βασίλειο των κακών και εχθρικών προς τον Θεό δυνάμεων. Είναι θανάσιμη αμαρτία. Και ο Θεός που έδωσε στον καθένα ελεύθερη θέληση και δεν επεμβαίνει ποτέ με βία στις ελεύθερες αποφάσεις των πλασμάτων του, δεν κάνει κάτι για να τον πείσει. Καθένας πρέπει να βρει την Σωτηρία αποφασίζοντας ελεύθερα, μόνος του.

Το ότι μπορούν οι άνθρωποι να επιστρέψουν και δεν εμποδίζονται με βία από τον Εωσφόρο, το χρωστούν στον Σωτήρα. Αυτός τον νίκησε αναγκάζοντάς τον να αφήνει ελεύθερους όσους μετανιώνουν για την πτώση τους και θέλουν να επιστρέψουν στον Θεό. Ήταν ο ίδιος ο Πρώτος που κατέβηκε στους νεκρούς της κόλασης, δίχως να ανήκει ο ίδιος στους “πεπτωκότας’’. Ήταν επίσης ο πρώτος που ανέβηκε από τον Άδη στον Ουρανό. Πριν δεν μπορούσε κανένα από τα πνεύματα του βάθους να ανέβει επάνω. Όποιος κατέβαινε μια φορά στον Άδη δεν μπορούσε πλέον να ανέβει στα Ύψη. Η επιστροφή του Χριστού από τον Άδη ήταν η πρώτη “Ανάσταση εκ των νεκρών’’. Αυτό το αναφέρει πολλές φορές ο Παύλος στις επιστολές του. Έτσι γράφει στους Εφεσίους (4,9): “Το δε ανέβη τι εστιν ει μη ότι και κατέβη εις τα κατώτερα της γης;’’ Εννοεί τις σφαίρες της κόλασης. Βρίσκονται, όπως σας δίδαξα, χαμηλότερα από την γήινη σφαίρα. Και στους Κολοσσαείς γράφει (2,15): “Απεκδυσάμενος τας αρχάς και τας εξουσίας εδειγμάτισεν εν παρρησία, θριαμβεύσας αυτούς εν αυτώ’’. Εννοεί τις δυνάμεις της κόλασης που πολέμησε, αφού κατέβηκε μαζί με τις Ουράνιες Λεγεώνες, και τις υπερνίκησε αναγκάζοντας με την νίκη Του τον αρχηγό τους, τον Εωσφόρο, να αφήσει ελεύθερους αυτούς που δεν ήθελαν πλέον να παραμείνουν υπήκοοι του βασιλείου των νεκρών. Σ’ αυτό αναφέρεται ο Παύλος στην επιστολή του: “Συνταφέντες αυτώ εν τω βαπτίσματι, εν ω και συνηγέρθητε δια της πίστεως της ενεργείας του Θεού του εγείραντος αυτόν εκ των νεκρών. Και υμάς, νεκρούς όντας εν τοις παραπτώμασι και τη ακροβυστία της σαρκός υμών, συνεζωοποίησεν υμάς συν αυτώ, χαρισάμενος ημίν πάντα τα παραπτώματα…’’ (Κολοσ. 2,12-13).

Οι Κολοσσαείς, στους οποίους γράφει ο Παύλος, ήταν και αυτοί άλλοτε πνευματικά νεκροί και υπήκοοι του Εωσφόρου. Αλλά αργότερα πίστεψαν στον Χριστό και στην Βασιλεία του Θεού. Με αυτή τους την πίστη ανήκαν πλέον στον Χριστό και συμμερίζονταν μαζί Του την Βασιλεία του Θεού. Όταν αναφέρει εδώ για τον Χριστό: “εγείραντος αυτόν εκ των νεκρών’’, δεν σημαίνει ότι ήταν πνευματικά νεκρός, αλλά ότι είχε κατέβει στο βασίλειο των πνευματικά νεκρών και βρισκόταν αποχωρισμένος, τουλάχιστον εξωτερικά, από την Βασιλεία του Θεού. Επομένως ο Χριστός ήταν σε αυτές τις σφαίρες όμοιος με πνευματικά νεκρό, αν και δεν ήταν ο ίδιος πνευματικά νεκρός. “Εγείραντος αυτόν εκ των νεκρών’’ σημαίνει ότι ο Θεός του έδωσε την εξουσία να νικήσει τις δυνάμεις του βασιλείου των νεκρών, οδηγώντας Τον έτσι πίσω στη Βασιλεία της Ουράνιας Ζωής.

Η “Έγερσις’’ λοιπόν ή η “Ανάστασις εκ των νεκρών’’ δεν έχει τίποτα να κάνει με έγερση του ανθρώπινου σώματος. "Ανάστασις της σαρκός" όπως την ονομάζει το αποστολικό Σύμβολο της Πίστεως* δεν υπάρχει.

*Κατά τον Ιππόλυτο Ρωμανό το Αποστολικό Σύμβολο της Πίστεως στον 7ο στίχο έλεγε: “Credis in Spiritu Sancto et sanctam Ecclesiam et carnis resurrectionem?” Δηλαδή “Πιστεύεις εις Πνεύμα Άγιον και αγίαν Εκκλησίαν και ανάστασιν της σαρκός;’’
Και το “προσδοκώ Ανάστασιν νεκρών’’ δεν σημαίνει τίποτα άλλο, παρά την παρηγορητική Αλήθεια ότι όλοι οι πνευματικά νεκροί, μαζί και ο Εωσφόρος, θα επιστρέψουν πίσω στον Θεό. Ο Παύλος δίνει την ορθή διδασκαλία όταν λέει: “σπείρεται σώμα ψυχικόν, εγείρεται σώμα πνευματικόν’’ (Κορινθ. Α΄ 15,44). Οι σημερινοί Χριστιανοί όμως, με την έκφραση “Ανάστασις εκ νεκρών’’ εννοούν ανάσταση του ανθρώπινου σώματος, ένα ξαναφτιάξιμο του ανθρώπινου κορμιού. Όλα αυτά όμως είναι μεγάλα λάθη. Διότι η Ανάσταση του Χριστού εκ νεκρών είναι, επαναλαμβάνω, μόνο η επιστροφή Του από το βασίλειο των πνευματικά νεκρών, η επιστροφή Του από τον Άδη, από την κόλαση, όπου είχε κατέβει ως Πνεύμα. Το αποστολικό Σύμβολο της Πίστεως το εκφράζει με τα εξής λόγια: “Και την τρίτη ημέρα αναστάντα εκ των νεκρών’’. Ίσως θα ήταν πιο σαφές αν έλεγε: “Και την τρίτη ημέρα επανελθόντα εκ των νεκρών’’.
Η έκφραση ‘’ανάστασις εκ νεκρών’’ είναι τόσο δυσνόητη, επειδή με την λέξη “νεκρός’’ αντιλαμβάνεστε μόνο τον γήινο θάνατο και σκέφτεστε μόνο πτώματα, μνήματα και νεκροταφεία. Δεν προσέχετε την χρήση των όρων στη Βίβλο, όπου η λέξη “θάνατος’’ σημαίνει τον αποχωρισμό από τον Θεό και ‘’νεκροί’’ είναι τα πεπτωκότα πνεύματα.

Εγγραφή σε: Αναρτήσεις ( Atom )